I SA/Kr 439/14

|Sygn. akt I SA/Kr 439/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 listopada 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Urszula Zięba, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2014 r., sprawy ze skarg G. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej, z/s w W. reprezentowana przez Syndyka Masy Upadłości, na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 17 grudnia 2013 r. Nr [...],[...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 i 2012 r., - s k a r g i o d d a l a - I. Zaskarżoną decyzją z 17 grudnia 2013r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy K. z 18 października 2013r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012r. w kwocie 211.866,00 zł. Zaskarżoną decyzją z 17 grudnia 2013r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło natomiast decyzję Burmistrza Gminy K. z 18 października 2013r. nr [...]. - w części dotyczącej wznowienia postępowania w sprawie decyzji ostatecznej nr [...] z 23 lutego 2011r. określającej wysokość podatku od nieruchomości za 2011r. i w tym zakresie umarzyło postępowanie, - w pozostałym zakresie utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 1a ust. 1 pkt 1 i 3, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 9 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm. dalej-u.p.o.l.), § 1 uchwały nr XIII/118/2011 Rady Miejskiej w Krzeszowicach z 3 listopada 2011r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2011r. Nr 528, poz. 5440) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm. dalej-O.p.). Powyższe decyzje zostały wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z 18 października 2013r. wydaną po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 18 lipca 2013r., sygn. akt: I SA/Kr 58/13 uchylającym poprzednią decyzję Burmistrza Gminy K. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2012 rok - organ I instancji określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2012 w kwocie 211. 866,00 zł. Decyzją z 18 października 2013r. wydaną po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 15 marca 2013r., sygn. akt: I SA/Kr 58/13 uchylającym poprzednią decyzję Burmistrza Gminy K. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej nr [...] z 23 lutego 2011r. - organ I instancji odmówił wznowienia postępowania w sprawie decyzji ostatecznej nr [...] z 23 lutego 2011r. określającej wysokość podatku od nieruchomości za 2011r. (pkt 1) oraz zmienił decyzję ostateczną nr [...] z 23 lutego 2011r. określającą wysokość podatku od nieruchomości za 2011r. z kwoty 202.358,00 zł na kwotę 201.944,00 zł (pkt 2). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w ww. wyroku Sąd stwierdził, iż ponownie należy ustalić stan faktyczny sprawy, rozstrzygając, czy nieruchomości należące do G. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej (podatnik) podlegają zwolnieniu, przewidzianemu w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwalnia się od podatku grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Mając na uwadze zgłoszone przez podatnika przed Sądem argumenty, organ I instancji - pismem z 8 sierpnia 2013r. - zwrócił się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o udzielenie informacji, czy nieruchomości położone w miejscowości T. tj. działki o numerach [...],[...],[...],[...] (tj. działki należące do podatnika - wchodzące w zespół dawnego browaru) wraz z zabudowaniami, są wpisane indywidualnie do rejestru zabytków i czy są utrzymywane i podlegają konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Ponadto organ zwrócił się o wyjaśnienie, czy umieszczenie nieruchomości w gminnej i wojewódzkiej ewidencji zabytków jest tożsame z wpisaniem nieruchomości do rejestru zabytków. W odpowiedzi Konserwator Zabytków zaświadczył, że zespół dawnego browaru zlokalizowany w miejscowości T.nie jest wpisany do rejestru zabytków, figuruje natomiast w wojewódzkiej i gminnej ewidencji, która jest jedną z form ochrony konserwatorskiej, natomiast nie jest tożsama z indywidualnym wpisem do rejestru zabytków. W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, że nieruchomości podatnika nie podlegają zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. gdyż nie jest spełniony warunek wpisu tych nieruchomości do rejestru zabytków. W świetle powyższego badanie kolejnych warunków do zastosowania zwolnienia, w zaistniałej sytuacji nie jest zasadne. Dalej organ I instancji stwierdził, że w dniu 1 lutego 2012r. Syndyk Masy Upadłości G. Spółka z o. o. w upadłości likwidacyjnej złożył w imieniu ww. Spółki deklarację na podatek od nieruchomości za 2012r. w której wskazał, że wszystkie budynki o powierzchni użytkowej 9.974,00 m2 (z wyjątkiem budynków mieszkalnych o powierzchni 171 m2), będące w posiadaniu Spółki, podlegają opodatkowaniu według stawki właściwej dla "budynków pozostałych". Syndyk podniósł, iż od miesiąca grudnia 2011r. budynki nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na względy techniczne, tj. przede wszystkim brak dostępu do mediów i wyposażenia zakładu. Ponadto w deklaracji wykazał do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 49.904 m2, a także budowle o wartości 148.950,00 zł. W dniu 20 marca 2012r. organ podatkowy przeprowadził oględziny budynków położonych na działkach nr [...] w T.W wyniku dokonanych czynności ustalił, iż obiekt budowlany o powierzchni użytkowej 290 m2, pełniący wcześniej funkcję magazynu, utracił cechy budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. ponieważ w znacznej części nie posiada pokrycia dachowego. Według organu podatkowego, w stosunku do ww. obiektu nie istnieje więc obowiązek podatkowy. W pozostałych budynkach organ I instancji nie zauważył widocznych uszkodzeń elementów konstrukcyjnych, z czym zgodził się również Syndyk. W obiektach zostały odcięte media z powodu zalegania Spółki z płatnościami wobec ich dostawców. Jedynie w budynku administracyjnym można korzystać z prądu dociągniętego z sąsiedniej posesji. Organ I instancji wyraził pogląd, że przejściowe problemy z dostępem do mediów w budynkach i likwidacja wyposażenia zakładu są spowodowane wyłącznie względami finansowymi i pomimo niewykorzystywania tych obiektów przez pewien czas w sposób, w jaki oczekiwałby podatnik, nie przestają być nieruchomościami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tym bardziej, że w trakcie oględzin ujawniono w jednym z budynków dokonywanie sprzedaży towarów. Organ I instancji stanął na stanowisku, że Spółka do zakończenia procesu likwidacji nie traci przymiotu przedsiębiorcy. Organ stwierdził, że zgłoszone przez Syndyka argumenty tj. brak dostępu do mediów, brak odpowiedniego wyposażenia zakładu mają podłoże czysto ekonomiczne i nie mogą stanowić podstawy do objęcia budynków niższymi stawkami ze względów technicznych. Organ I instancji określił więc wysokość zobowiązania na kwotę 211. 866,00 zł. Odwołaniq od decyzji organu I instancji w ustawowym terminie wniósł Syndyk Masy Upadłości G. Spółka z o. o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w Warszawie. Strona odwołująca się zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie 1). prawa materialnego, tj.: - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię, co w konsekwencji spowodowało przyjęcie, że nie zachodzą względy techniczne, które uniemożliwiają prowadzenie działalności gospodarczej na nieruchomości gruntowej składającej się z działek ewidencyjnych nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...], pomimo iż aktualnie nie istnieje obiektywna możliwość prowadzenia takiej działalności ze względów technicznych, 2) naruszenie prawa procesowego, tj.: art. 122 i art. 187§1 O.p. poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych oraz nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia stanu technicznego nieruchomości, art. 198§1 w zw. z art. 180§1 w zw. z art. 187§1 O.p. poprzez zaniechanie, pomimo takiej potrzeby, przeprowadzenia oględzin nieruchomości, co pozwoliłoby na ocenę aktualnego stanu technicznego nieruchomości oraz oparcie się na czynności oględzin przeprowadzonych niemal dwa lata przed wydaniem decyzji, art. 200a§1 pkt 1 O.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy, w sytuacji gdy jest ona obowiązkowa, jeśli zachodzi potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego w drodze oględzin. W konsekwencji strona odwołująca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie, że nieruchomość będąca przedmiotem opodatkowania podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki z art. 5 ust. 1 pkt c w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W uzasadnieniu odwołań Syndyk Masy Upadłości G. Spółka z o. o. zarzucił organowi I instancji rażące naruszenie prawa, a w szczególności zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Syndyk wskazał, że organ I instancji zaniechał wyjaśnienia stanu faktycznego, jaki istnieje na nieruchomości aktualnie - a więc w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a jak wynika z uzasadnienia decyzji jedynym dowodem, w oparciu o który ustalono stan faktyczny, były oględziny dokonane przed wydaniem uchylonej przez Sąd decyzji. Syndyk podniósł również, że organ nie zadał sobie nawet trudu, aby zweryfikować, czy stan techniczny nie uległ zmianie przez blisko 2 lata (niemal taki okres upłynął od przeprowadzenia oględzin). Tymczasem nastąpiła zmiana nie tylko w dostępie do mediów, ale także w stanie technicznym budynków, a także w czynnościach podejmowanych przez Syndyka. Usadowione na niej budynki podlegają dalszej dewastacji. Wskazano również, że organ I instancji pominął całkowicie rodzaj i charakter działalności, która była prowadzona dotychczas na nieruchomości oraz przyczynę zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Organ nie wskazał w istocie, aby nieruchomość była lub chociażby mogła być w przyszłości wykorzystywana przez podatnika do prowadzenia działalności gospodarczej. Względy techniczne, które uniemożliwiają prowadzenie działalności gospodarczej nie mogą zostać sprowadzone tylko do technicznych wad nieruchomości (organ poszedł nawet dalej ograniczając się tylko do stanu technicznego budynków, pomijając nieruchomość gruntową). W uzasadnieniu zaskarżonych decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że ponownie rozpoznając sprawę przeanalizowało zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy i wzięło pod uwagę wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 15 marca 2013r. sygn. akt: I SA/Kr 58/13. Z zaświadczenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z 22 sierpnia 2013r. Nr [...] wynika, że zespół dawnego browaru zlokalizowany w miejscowości T. nie jest wpisany do rejestru zabytków, figuruje natomiast w wojewódzkiej i gminnej ewidencji. Jednocześnie Konserwator Zabytków wyjaśnił, że "wojewódzka i gminna ewidencja jest jedną z form ochrony konserwatorskiej, natomiast nie jest tożsama z indywidualnym wpisem do rejestru zabytków" oraz stwierdził, że "dla obiektu figurującego w ewidencji zabytków nie wydaje się zaświadczenia potwierdzającego fakt utrzymywania i konserwowania zgodnie z zaleceniami konserwatorskimi". Kolegium podkreślił, że ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami odróżnia pojęcie ewidencji zabytków od rejestru zabytków. Ewidencja zabytków stanowi podstawę sporządzania programów opieki nad zabytkami na poszczególnych szczeblach samorządu terytorialnego (art. 21 ustawy) i nie wyklucza możliwości wpisania indywidualnego budynku do rejestru zabytków. Wpis do ewidencji zabytków nie jest więc wpisem do rejestru zabytków, który wymaga wydania decyzji administracyjnej. Prawidłowo więc organ I instancji uznał, że nieruchomości nie korzystają ze zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. (wyrok WSA w Rzeszowie z 4 października 2006r., sygn. akt: I SA/SZ 712/05). Odnosząc się do zarzutów odwołującego w kwestii "względów technicznych", Kolegium wskazało, że w wyroku z dnia 15 marca 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sposób jednoznaczny stwierdził, że zarzuty w tej kwestii były niezasadne i Sąd zgodził się ze stanowiskiem organów podatkowych. Już tylko z tego względu Kolegium nie zgodziło z zarzutami odwołującego tj. z zarzutami naruszenia: art. 122 i art. 187§1, art. 198§1 w zw. z art. 180§1 w zw. z art. 187§1, art. 200a§1 pkt 1 O.p. Sąd w uzasadnieniu wyroku nie wskazał bowiem, że organ podatkowy ponownie rozpoznając sprawę, powinien przeprowadzić po raz kolejny oględziny. Sąd natomiast wskazał, że przedsiębiorca będący w stanie upadłości likwidacyjnej jest więc dalej przedsiębiorcą, a więc posiadane przez niego (i faktycznie zarządzane przez Syndyka) grunty, budynki i budowle uważane są za "związane z działalnością gospodarczą", co skutkuje możliwością ich opodatkowania stawkami przewidzianymi dla tego typu nieruchomości. Sąd w sposób jednoznaczny stwierdził, że nie były również usprawiedliwione argumenty skarżącego powołujące się na "względy techniczne". Z przeprowadzonych oględzin wynikało, że w budynkach nie jest prowadzona działalność gospodarcza ze względu na brak dostaw mediów z uwagi na zaległości w należnych opłatach, co spowodowało zaprzestanie świadczenia usług dostawy mediów. Kolegium - odnosząc się do twierdzeń odwołującego, że organ I instancji zaniechał wyjaśnienia stanu faktycznego, jaki istnieje na nieruchomości aktualnie, a więc w dacie wydania zaskarżonej decyzji i nie zweryfikował, czy stan techniczny nie uległ zmianie przez blisko 2 lata - wyjaśniło, że w niniejszej sprawie organy podatkowe określają wysokość zobowiązania podatkowego za 2012r. a nie za 2013r. A zatem okoliczności podnoszone przez odwołującego tj., że w ciągu ostatnich miesięcy włamano się na ogrodzony teren nieruchomości i w trakcie jednego z takich incydentów w jednym z budynków powybijano okna, zdewastowano jego wnętrze nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Organ I instancji już poprzednio zebrał w sposób wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy, co zostało również zaakcentowane w uzasadnieniu wyroku Sądu. Zauważyć również należy, że adresatem normy prawnej wyrażonej w art. 200a§1 pkt 1 O.p. jest organ odwoławczy, a zatem nie można zarzucić organowi I instancji naruszenia powyższego przepisu. Mając na uwadze powyższe, Kolegium postanowiło nie uwzględnić (zgłoszonego po upływie 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego) wniosku dowodowego o przeprowadzenie oględzin. Reasumując, Kolegium stwierdziło, że powołane przez odwołującego okoliczności, tj. brak wyposażenia budynków w linie produkcyjne oraz odłączenie mediów, dotyczą materii, która nie ma znaczenia w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości. Ustawa odróżnia albowiem stan techniczny obiektu budowlanego (konstrukcji budynku lub budowli) od stanu instalacji, urządzeń (wyposażenia) tego obiektu, które nie mają wpływu na zakwalifikowanie go do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 9 czerwca 2005r., sygn. akt: I SA/Po 2213/03, LEX nr 518310). Kolegium ponownie zaakcentowało, że pojęcie "względy techniczne" zakresem swojego normowania nie obejmuje finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do realizowania działalności gospodarczej. Kolegium podkreśliło, że w tych sprawach nie można przyjąć, że przedmioty opodatkowania nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zdaniem Kolegium, Burmistrz Gminy Krzeszowice podjął niezbędne działania w celu dokładanego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego sprawy oraz zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Organ I instancji właściwie określił także przedmioty opodatkowania w niniejszej sprawie, (pomijając powierzchnię obiektu, który utracił cechy budynku - tj. 290 m2) i zastosował prawidłowe stawki z uchwały nr XIII/118/2011 Rady Miejskiej w Krzeszowicach z 3 listopada 2011r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2011 r. Nr 528, poz. 5440). II. W skargach wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Syndyk Masty Upadłość G. Sp. z o.o. w K. zarzucił zaskarżonym decyzjom naruszenie przepisów postępowania tj. - art. 233§1 pkt 1 w zw. z art. 122 i art. 187§1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji opartych na niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności wydanej z naruszeniem obowiązku wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, który pozwoliłby na ustalenie stanu nieruchomości podlegających opodatkowaniu i ocenę, czy zaistniały względy techniczne, które uniemożliwiają prowadzenie działalności gospodarczej przez podatnika; - art. 233§1 pkt 1 w zw. z art. 198§1 w zw. z art. 180§1 w zw. z art. 187§1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, który zaniechał - pomimo istnienia obiektywnej potrzeby - przeprowadzenia oględzin nieruchomości, co pozwoliłoby na rzetelną ocenę stanu technicznego nieruchomości podlegających opodatkowaniu; art. 200a§1 pkt 1 O.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, w sytuacji gdy jest ona obowiązkowa, jeśli zachodzi - tak jak w mniejszej sprawie - potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego w drodze oględzin nieruchomości, co pozwoliłoby na ocenę, czy istnieją względy techniczne, które uniemożliwiają prowadzenie działalności gospodarczej przez podatnika; Naruszenie prawa materialnego tj.: - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię względów technicznych, które uniemożliwiają prowadzenie działalności gospodarczej na nieruchomości, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że nieruchomości stanowiące przedmiot opodatkowania są i mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej pomimo, iż podatnik nie ma i nie będzie miał (z uwagi na pozostawanie w stanie upadłości likwidacyjnej) obiektywnej możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomości ze względów technicznych. Strona skarżąca podniosła, że organy podatkowe nie podjęły się na gruncie niniejszych spraw przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, a swoje ustalenia poczyniły jedynie w oparciu o protokół z oględzin nieruchomości dokonanych na początku marca 2012r., czego nie można uznać za wystarczające. W żaden sposób nie zostały nawet uwzględnione okoliczności powołane przez stronę jeszcze w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w postaci chociażby bezskutecznej próby sprzedaży nieruchomości (ogłoszenie o konkursie ofert) oraz brakiem zainteresowania na zakup nieruchomości w całości. Zaniechanie w tym przedmiocie Kolegium tłumaczyło brakiem wskazań ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Strona skarżąca podniosła, że o ile ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w orzeczeniu sądu wiążą organ administracji, o tyle brak jest podstaw do twierdzenia, że organ nie może podjąć działań w szerszym zakresie, zwłaszcza gdy wymaga tego stan faktyczny sprawy. Mając na uwadze, że zobowiązanie podatkowe dotyczy podatku za rok 2012, zaniechanie ustaleń dotyczących stanu technicznego nieruchomości w całym okresie podatkowym, w sposób zasadniczy wpłynęło na rozstrzygnięcie sprawy. Trudno bowiem uznać za pełną i rzetelną ocenę w przedmiocie spełnienia przesłanek określonych w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. do naliczenia podatku należnego za rok 2012, skoro jedynym dowodem są oględziny przeprowadzone na początku marca 2012r. Strona skarżąca nie zgodziła się także z argumentacją organu, iż uchybiła terminowi na wypowiedzenie się, co do zebranego materiału dowodowego. Złożenie wniosku dowodowego zaledwie 2 dni po upływie wyznaczonego przez organ terminu nie wpłynęło w żaden sposób na szybkość postępowania, zwłaszcza, że organ z urzędu powinien dążyć do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Powołując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 3 kwietnia 2013r. sygn. akt: I SA/Gd 121/13 podniosła, że to na organie podatkowym ciąży obowiązek wykazania wszelkimi środkami dowodowymi, że nie zachodzi w sprawie przesłanka wyjątkowych względów technicznych. W tym kontekście jako szczególnie istotne naruszenie jawi się zaniechanie przez organ podatkowy przeprowadzenia rozprawy oraz zbadanie stanu nieruchomości w drodze oględzin. Ocena względów technicznych, które uniemożliwiają prowadzenie działalności gospodarczej, jest bowiem możliwa tylko na podstawie rzeczywistego stanu nieruchomości. Organ powinien więc przy ocenie tej przesłanki szczegółowo zanalizować następujące okoliczności: fakt likwidacji poszczególnych składników majątkowych; brak prawnych możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomości ze względów prawnych (brak zgody sędziego-komisarza); faktyczne zniszczenia budynków - powybijane okna, dziurawe zadaszenie, rozwalający się komin fabryczny (grążący całkowitym zawaleniem się), zalane piwnice; trudności w sprzedaży nieruchomości; podział nieruchomości i wydzielenie części przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. W ocenie strony skarżącej nie można też całkowicie zignorować okoliczności, że Syndyk ma problem ze zbyciem całej nieruchomości. Nadto strona skarżąca podniosła, że pojęcie względów technicznych nie zostało zdefiniowane w ustawie, stąd niezwykle ważna jest każdorazowa ocena organu podatkowego dokonana w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego. Jak podkreśla się w orzecznictwie względy techniczne mają uniemożliwić korzystanie z przedmiotu opodatkowania, ale wcale nie musza tkwić w jego konstrukcji, do czego w zasadzie sprowadza się stanowisko organu. Ponadto ustawodawca posługuje się sformułowaniem, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany "ze względów technicznych", a nie z uwagi na zły stan techniczny. Za takim stanowiskiem przemawia również konstrukcja art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. która pojęcie względów technicznych odnosi zarówno do budynków i budowli, jak również gruntów. Względy techniczne, które uniemożliwiają prowadzenie działalności gospodarczej nie mogą zostać sprowadzone tylko do technicznych wad nieruchomości. Konieczna jest racjonalna i wyważona ocena stanu faktycznego nieruchomości, z uwzględnieniem, iż podmiot będący jej posiadaczem znajduje się w stanie upadłości likwidacyjnej i nie ma możliwości wykonania działalności zarobkowej. Strona skarżąca zaznaczyła, że z uwagi na trudności w zbyciu nieruchomości nie można przewidzieć, jak długo postępowanie upadłościowe będzie trwało. Jeżeli przez ten czas podatnik będzie zobowiązany do ponoszenia podatku według stawki biznesowej, sens takiego postępowania staje pod znakiem zapytania. Mając na uwadze powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i decyzji je poprzedzających oraz zasądzenie kosztów postępowania. W piśmie procesowym z 4 listopada 2014r. Syndyk Masy Upadłości Spółki, powołując się na art.106§3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z wyciągu z operatu szacunkowego z 1 lutego 2012r. i protokołu oględzin nieruchomości z 16 października 2014r. na okoliczność stanu technicznego budynków podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Odpowiadając na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Na rozprawie w dniu 12 listopada 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem, połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt: od I SA/Kr 439/14 i I SA/Kr 440/14 i postanowił prowadzić je pod sygn. akt I SA/Kr 439/14. Sąd postanowił na podstawie art. 111§2 p.p.s.a. połączyć spraw w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, mając na uwadze to, że pozostają one ze sobą w związku. Cechy podmiotowe i przedmiotowe tych spraw są identyczne i odnoszą się do żądań i przedmiotów rozstrzygnięć. Stan faktyczny w tych sprawach jest identyczny jak również problem jurydyczny, który się w nich zarysował jest tożsamy w tych wszystkich sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazuje, że wydane w sprawie decyzje są jednorodne, oparte na tych samych podstawach faktycznych i prawnych. III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.-Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm. dalej- p.p.s.a.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3§2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Kontrola zgodności z prawem dotyczy właściwości organu administracyjnego w sprawie, jego kompetencji do załatwienia spraw decyzjami administracyjnymi, poprawnego zastosowania przepisów postępowania administracyjnego oraz załatwienia sprawy na podstawie prawidłowo stosowanych, pod względem zakresu obowiązywania i treści, przepisów prawa materialnego. Sąd zwraca również uwagę na treść art. 134§1 p.p.s.a., który stanowi, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Badając niniejsze sprawy w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133§1 p.p.s.a., jak również dokonując analizy zarzutów sformułowanych w skargach Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa, które skutkuje koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji. Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że Sąd oceniając legalność zaskarżonego aktu bierze pod uwagę okoliczności, które z tych akt wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Przepis ten nie służy zatem do zwalczania wniosków jakie zostały wyprowadzone z materiału dowodowego, lecz nakazuje sądowi konkretne zachowanie przy podejmowaniu orzeczenia. Punktem wyjścia dla dokonania kontroli zaskarżonych decyzji była kwestia związania organu administracji oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażoną w wyroku WSA w Krakowie z 15 marca 2013r. sygn. akt: I SA/Kr 58/13 wynikająca z art. 153 p.p.s.a. W świetle art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w niezaskarżonym wyroku sądu I instancji, uchylającym zaskarżoną interpretację wiąże nie tylko ten sąd ale także organ. Powyższa uwaga jest o tyle istotna, iż wyrok WSA w Krakowie z 15 marca 2013r. stał się prawomocny bowiem żadna ze stron nie wniosła skargi kasacyjnej od tych orzeczeń. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób ich postępowania w przyszłości. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Związanie sądu administracyjnego oraz organów administracyjnych oceną prawną oznacza, że w tym zakresie nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej w orzeczeniu sądowym i zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Przy tym przedmiotem takiej oceny mogą być zarówno przepisy prawa materialnego, jak i postępowania. Granicą obowiązywania tego związania jest tożsamość istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz brak zmiany stanu prawnego (por. wyrok SN z 25 lutego 1998r. sygn. akt: III RN 130/97, OSP 1999, z. 3, poz. 101 z glosą B. Adamiak, s. 263 i n.). Interpolując powyższe na grunt spraw poddanych osądowi, należy zauważyć, że organ administracji podporządkował się ocenie prawnej i zrealizowały wskazania co do dalszego sposobu postępowania. Analiza akt postępowania oraz zarzutów skarg doprowadziły Sąd do przekonania, że skargi nie zasługują na uwzględnienie. WSA w Krakowie w prawomocnym wyroku z 15 marca 2013r. wypowiedział się w dwóch kwestiach: -po pierwsze, z uwagi na powołanie się przez stronę etapie postępowania sądowego, że dopiero po wydaniu zaskarżonych decyzji, weszła w posiadanie dokumentów ( pismo z 11 stycznia 2013r. kierowane przez Urząd Miejski w Krzeszowicach do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków), z których miało wynikać prawo do zwolnienia z opodatkowania w trybie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. a to zdaniem Sądu potwierdzało okoliczności istniejące w dacie wydania decyzji, które jednak nie były znane organowi. Powodowało to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji, celem wyjaśnienia tych kwestii, w ponownie prowadzonym postępowaniu. - po drugie, WSA w Krakowie wypowiedział się na temat drugiego zagadnienia tj. ,,względów technicznych" . Sąd stwierdził, że: ,,nie były również usprawiedliwione argumenty skarżącego powołujące się na "względy techniczne". Z przeprowadzonych oględzin wynikało, że budynki są wprawdzie w złym stanie technicznym, ale nie jest prowadzona w nich działalność gospodarcza ze względu na brak dostaw mediów. Powyższe wynikało jednak z zaległości w należnych opłatach, co spowodowało zaprzestanie świadczenia usług dostawy mediów. Takie wyjaśnienia złożył sam skarżący w toku postępowania protokoł oględzin). Dodatkowo skarżący wskazywał na usunięcie z budynków linii produkcyjnych. Z przeprowadzonych oględzin nie wynikało, aby inne względy uniemożliwiły wykorzystywanie budynków na prowadzenie w nich działalności gospodarczej (poza stwierdzonymi uszkodzeniami, które organy uznały jako przesłanki eliminujące część nieruchomości z opodatkowania jako "budynki"). W ocenie Sądu, w tak ustalonym stanie faktycznym, organy prawidłowo przyjęły, że brak wody i prądu spowodowany zaprzestaniem ich dostaw z powodu powstałych zaległości w opłatach, nie dotyczył bezpośrednio samych budynków, ale sytuacji finansowej skarżącego. Usunięcie linii produkcyjnych z budynków również w praktyce dotyczyło braku możliwości prowadzenia dotychczasowej działalności gospodarczej, ale ze względu na brak wyposażenia budynków w odpowiednie urządzenia. Nie miało natomiast związku z samymi budynkami i ich konstrukcją. Sąd wskazał, że "względy techniczne" muszą dotyczyć przedmiotu opodatkowania tj. gruntów, budynków i budowli - a nie podatnika. Tak więc trudności finansowe podatnika skutkujące brakiem wykorzystywania przedmiotu opodatkowania nie są "względami technicznymi". Natomiast w przypadku "budynków" - "względy techniczne" dotyczyć mogłyby samej konstrukcji obiektu budowlanego (razem z wewnętrznymi instalacjami traktowanymi jako jego część), a nie jego wyposażenia. Konieczność wyposażenia hal produkcyjnych, biur, magazynów w niezbędne do działalności gospodarczej urządzenia nie wpływa na charakter obiektu budowlanego w rozumieniu prawa budowlanego, a do takich przepisów odwołują się definicje ustawowe (art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Biorąc pod uwagę, stanowisko wyrażone w wyroku z 15 marca 2013r. stwierdzić należy, że w ponownie prowadzonym postępowaniu, jednoznacznie ustalono, że nieruchomość tj. zespół dawnego browaru zlokalizowany w miejscowości Tenczynek nie jest wpisany do rejestru zabytków, figuruje natomiast w wojewódzkiej i gminnej ewidencji, która jest jedną z form ochrony konserwatorskiej, natomiast nie jest tożsama z indywidualnym wpisem do rejestru zabytków. W związku z tym nieruchomości podatnika nie podlegają zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. gdyż nie jest spełniony warunek wpisu tych nieruchomości do rejestru zabytków. Tym samym nie zaistniały warunków do zastosowania zwolnienia o którym mowa w w/w przepisie. Drugą kwestią, wymagającą zbadania było zagadnienie istnienia ,,względów technicznych". Organy podatkowe, ustosunkowując się do tegoż problemu wyraźnie zaznaczyły, że zagadnienie to było już przedmiotem analizy ze strony WSA w Krakowie w wyroku z 15 marca 2013r. i jak wskazano powyżej, Sąd podówczas skonstatował, że nie były usprawiedliwione argumenty skarżącego powołujące się na ,,względy techniczne". Godzi się raz jeszcze przypomnieć, że wyrażoną w art. 153 p.p.s.a. zasadę należy rozumieć w ten sposób, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Oznacza to, iż obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie. Odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 153 p.p.s.a. może dotyczyć tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego, gdy w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ stwierdzi, że stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd, natomiast drugi z przypadków utraty mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku sądu to zmiana stanu prawnego po wydaniu orzeczenia przez sąd. Taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie. Co również jest istotne w niniejszej sprawie to wyrok z 15 marca 2013r. stał się prawomocny zgodnie z art. 170 p.p.s.a. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu, jest nie do pogodzenia z wypływającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu. Odnosząc się do wniosku dowodowego, który Sąd oddalił, stwierdzić należy, że sądy administracyjne orzekają co do zasady na podstawie akt sprawy (art. 133§1 p.p.s.a.), a własnych ustaleń dokonują wyjątkowo. Nawet wówczas postępowanie to ma charakter postępowania dowodowego uzupełniającego (art. 106§3 p.p.s.a.), zaś jego celem jest realizacja kontroli działania administracji publicznej, a w tym zakresie sprawdzenie, czy stan faktyczny został przez te organy ustalony prawidłowo. Sąd może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis art. 106§3 p.p.s.a. dotyczy dowodów dodatkowych i ma służyć ocenie, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przed sądem administracyjnym nie może zatem polegać na dokonywaniu ustaleń faktycznych w sprawie i rozstrzyganiu sprawy podatkowej, gdyż jest to obowiązkiem organów podatkowych. (A.Hanusz, Dowód z dokumentu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] Państwo i Prawo 2/2009 s.53). Sąd nie rozstrzyga ponownie sprawy administracyjnej ale jedynie kontroluje decyzje administracyjne pod kątem ich zgodności z prawem. Jeżeli stwierdzi, ze organy orzekające w sprawie prowadziły postępowanie administracyjne niezgodnie z zasadami określonymi w k.p.a. (O.p.) podejmuje jedno z rozstrzygnięć określonych w art. 145 p.p.s.a. Z obowiązujących rozwiązań prawych i kasacyjnego typu kontroli działalności administracji publicznej wynika bowiem, że wobec odróżnienia kontroli administracji publicznej (rozstrzygania sprawy sądowoadministracyjnej) od wykonywania administracji publicznej (rozstrzygania sprawy administracyjnej), sąd administracyjny nie ma kompetencji do przejęcia sprawy administracyjnej, jako takiej, do jej końcowego załatwienia i rozstrzygnięcia co do jej istoty. Nie zastępuje, ani też nie wyręcza organu administracji publicznej w realizacji powierzonych mu zadań. Sąd administracyjny nie jest organem odwoławczym, a postępowanie sądowoadministracyjne nie stanowi formy, trybu, rodzaju, czy też kontynuacji postępowania administracyjnego. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest więc "sprawa administracyjna", lecz zgodność z prawem zaskarżonego aktu, a rolą sądu administracyjnego operującego w granicach sprawy i na podstawie ustalonego przez organ administracji jej stanu faktycznego jest przeprowadzenie kontroli i oceny działania organu z punktu widzenia jego zgodności z prawem. W rekapitulacji przedstawionych uwag stwierdzić należy więc, że dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie stwierdził potrzeby przeprowadzania postępowania w trybie art. 106§3 p.p.s.a. Wynikało to po pierwsze-z tego powodu, że kwestie związane z problematyką ,,względów technicznych" zostały już przesądzone w realiach tych spraw w prawomocnym wyroku i w kontekście art. 153 w zw z art. 170 p.p.s.a. Sąd nie mógł odstąpić od oceny prawnej zawartej w wyroku I SA/Kr 58/13. Po wtóre, strona skarżąca powoływała się na stan nieruchomości, stwierdzony na podstawie oględzin dokonanych w 2014r. W tym miejscu godzi jedynie nadmienić, że opodatkowanie gruntu jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej wymaga ustalenia, że nie zachodzi negatywna przesłanka względów technicznych uniemożliwiających wykorzystanie go do konkretnej działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę będącego podatnikiem podatku od nieruchomości, a nie jakiejkolwiek innej działalności gospodarczej. Konieczne jest, żeby brak technicznej możliwości wykorzystania gruntu do prowadzenia działalności gospodarczej miał charakter trwały, długoterminowy, a nie przemijający. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z 1 czerwca 2011r., sygn. akt: II FSK 151/10 (LEX nr 992204). Chodzi zatem o takie wady fizyczne budynków i budowli (gruntów), które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem działalności, jak również inne występujące przeszkody faktyczne. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części, nie daje podstaw do zastosowania innych stawek podatku niż przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przesłanka ta wymaga szczegółowego i zindywidualizowanego ustalenia oraz rozważenia rodzaju i obiektywnego charakteru tej przeszkody, przyczyn jej powstania i występowania w okresie, którego dotyczy dane postępowanie podatkowe. Trwałość względów technicznych musi być rozpatrywana wyłącznie w odniesieniu do konkretnego roku podatkowego. Skoro stawka podatku od nieruchomości jest ustalana corocznie, to wpływ na nią mogą mieć jedynie okoliczności występujące w trakcie trwania okresu rozliczeniowego, którego dotyczy (por. Paweł Banasik, Paweł Bukiel "Budynki nieużywane ze względów technicznych, a podatek od nieruchomości", Przegląd Podatkowy z 2013r. nr 3 s. 21). Względy techniczne dotyczące nieruchomości muszą mieć charakter trwały, jednakże trwałość tę ocenia się z punktu widzenia tego roku podatkowego, którego dotyczy postępowanie. Niedopuszczalne jest przyjęcie, że zastosowanie niższej stawki podatku uzasadniają tylko takie względy techniczne, których nigdy nie da się wyeliminować. Cecha trwałości nie jest tożsama z nieodwracalnością. Reasumując- przy ustalaniu, czy zachodzi wyjątek określony w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a dotyczący niemożności wykorzystywania przedmiotów opodatkowania w działalności gospodarczej ze "względów technicznych" należy w każdej konkretnej sprawie dokonać ustaleń faktycznych dotyczących: rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, obiektywnego (niezależnego od woli podatnika) oraz trwałego charakteru przeszkód uniemożliwiających prowadzenie tej działalności na danej nieruchomości, a także ustaleń obejmujących istnienie tych przeszkód w roku podatkowym, którego dotyczy postępowanie. Ustalenia faktyczne, na jakich oparł się Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odzwierciedlają powyższej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., pomijając wymienione powyżej okoliczności. wyrok NSA z18 lipca 2013r. sygn. akt: II FSK 2470/12). Powyższe zaś skutkować musiało oddaleniem skarg jako bezzasadnych zgodnie z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z 30 sierpnia 2002r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.).