I SA/Kr 465/14

|Sygn. akt I SA/Kr 465/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 maja 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Inga Gołowska (spr.), Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2014 r., sprawy ze skarg Z.G., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 9 stycznia 2014 r. Nr [...],[...],[...],[...],[...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej za zaległości w, podatku od towarów i usług, - skargi oddala - I. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzjami z 12 marca 2010r. nr [...],[...],[...],[...], określił Spółce Akcyjnej "E." kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące październik- grudzień 2005r. Decyzje te, po rozpatrzeniu odwołań zostały utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej Odnośnie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące luty i marzec 2006r. Spółka "E." złożyła deklarację VAT za ww. miesiące, w których wykazała kwoty podatku podlegająca wpłacie, które jednakże nie zostały przez Spółkę zapłacone. W dniu 17 września 2008r. za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące luty i marzec 2006r. wystawione zostały tytuły wykonawcze. Na poczet ww. zaległości organ zaliczył więc kwoty przekazane przez Komornika Sądowego ze sprzedaży licytacyjnej. Wobec nieuregulowania przez spółkę oraz niezaspokojenia w drodze egzekucji zobowiązania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął wobec skarżącego postępowanie podatkowe w sprawie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za zaległości ww. spółki z tytułu podatku od towarów i usług. Postępowe zostało zakończone wydaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzji z 11 października 2010r. nr [...],[...],[...],[...],[...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Z.G. jako prezesa zarządu ww. spółki akcyjnej za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące październik- grudzień 2005r. oraz za miesiące luty-marzec 2006r. wraz z odsetkami zwłokę. Decyzje zostały skarżącemu doręczone w trybie określonym w art. 150 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 749 ze zm. dalej-O.p.) Pismem z 28 grudnia 2010r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji zostało przez Z.G. złożone odwołanie. Po rozpatrzeniu ww. wniosku Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniami z 21 lutego 2011r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Złożone na nie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostały oddalone wyrokami tego sądu z dnia: - 18.10.2011r. sygn. akt: I SA/Kr 639/11 w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, - 15.06.2011r. sygn. akt: I SA/Kr 624/11 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne odpowiednio wyrokami z 6 września 2012r. sygn. akt: I FSK 193/12 w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz sygn. akt: I FSK 1737/11 w sprawie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. W dniu 20 sierpnia 2013r. Z.G. złożył wnioski o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z 11 października 2010r. nr [...],[...],[...],[...],[...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Z.G. W ich treści skarżący podnosił, iż decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów art. 107, art. 108, art. 116 w zw. z art. 187§1 §1 i 3 i art. 191 O.p. a tym samym art. 120, art. 121§1 i art. 122 O.p. Skarżący wskazał, iż część zobowiązań podatkowych przeniesionych na skarżącego powstała już w trakcie pobytu skarżącego w areszcie (jak wynika z akt okres pobytu to 10.03.2006r.-5.02.2007r.), w związku z tym należałoby zbadać, czy pomimo tej okoliczności miał skarżący rzeczywisty wpływ na wykonywanie przez spółkę obowiązków publicznoprawnych, a nadto czy po opuszczeniu aresztu śledczego istniały podstawy, aby wystąpił z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki. Nadto w ocenie skarżącego bilans spółki w likwidacji nie wskazywał na konieczność zgłoszenia wniosku o upadłość. Dyrektor Izby Skarbowej decyzjami z 28 października 2013r. nr [...],[...],[...],[...],[...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Organ I instancji szeroko opisał instytucję stwierdzenia nieważności oraz poglądy orzecznictwa, stwierdzając iż były podstawy do uznania odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania spółki, a skarżący nie wykazał w zwykłym postępowaniu w którym wydano decyzje o odpowiedzialności, że pobyt w areszcie uniemożliwił mu pełnienie funkcji członka zarządu. Nie zgadzając się z treścią tych decyzji Z.G. złożył odwołania zarzucając organowi I instancji naruszenie: 1. przepisów postępowania podatkowego, a to: a) art. 120, art. 121§1, art. 122 i art. 124 O.p. poprzez niewyjaśnienie w sposób wszechstronny wszystkich okoliczności sprawy, zarówno w zakresie ustalenia stanu faktycznego, jak i jego oceny oraz subsumcji, b) art. 187§1 i art. 191 O.p. poprzez zaniechanie ustawowego obowiązku zgromadzenia oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co doprowadziło w efekcie do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, dopuszcza dowolności takiej oceny i wybiórczego traktowania dowodów, c) art. 210§1 pkt 7 O.p. poprzez przedstawienie przez organ I instancji lakonicznego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia bez odniesienia szczegółowego do twierdzeń i zarzutów, 2. przepisów prawa materialnego podatkowego, a to: a) art. 247§1 pkt 3, w zw. z art. 116§1 i §2 O.p. poprzez ich błędne, nieuzasadnione zastosowanie w sytuacji, gdy zachodzą przyczyny wyłączające przeniesienie na skarżącego odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki, b) art. 247§1 pkt 3, w zw. z art. 107 i art. 108 O.p. poprzez ich błędne, a także nieuzasadnione zastosowanie, mimo naruszenia przepisów postępowania podatkowego oraz prawa materialnego, w szczególności obrazę art. 107 i art. 108 O.p. i samo rozstrzygnięcie, będące wynikiem błędnej wykładni tych przepisów , sprzecznej z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego - opartej na nieuzasadnionym przekonaniu, że skarżący winien odpowiadać za zaległości spółki mimo, że nie znajduje to uzasadnienia w zebranym w sprawie materiale dowodowym i wnioskach z jego oceny. Skarżący wniósł także o przeprowadzenie-na podstawie art. 229 O.p. - dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie, na okoliczność pozbawienia skarżącego prawa do obrony w postępowaniu prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, na skutek wadliwego doręczenia korespondencji, w szczególności o włączenie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego i przesłuchanie skarżącego oraz jego siostry na okoliczność wadliwego doręczenia korespondencji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, a także na okoliczność braku możliwości wykonywania przez skarżącego funkcji członka zarządu przez czas pobytu skarżącego w areszcie i braku podstaw do ogłoszenia upadłości spółki przez cały czas, kiedy skarżący wykonywał obowiązki związane z pełnieniem funkcji prezesa zarządu. Decyzjami z 9 stycznia 2014r. nr [...],[...],[...],[...],[...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji przedstawiając jednocześnie szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ odwoławczy położył nacisk na odróżnienie od postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji od postępowania zwykłego, co sprowadza się do zbadania jedynie przesłanek do stwierdzenia nieważności. Szczególny tryb postępowań nie może zastąpić postępowania zwykłego lub go powtarzać. Organ odwoławczy ponownie wskazał, że prawidłowo wykazano, że spełnione zostały przesłanki pozytywne do stwierdzenia odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki, tzn. istniała zaległość podatkowa, jej egzekucja okazała się bezskuteczna, a skarżący pełnił obowiązki członka zarządu w terminie płatności zobowiązania. Przesłanki egzoneracyjne mogące uwolnić skarżącego winny zostać wykazane w toku prowadzonego zwykłego postępowania podatkowego w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na osoby trzecie, a nie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. II. Skargi na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Z.G., zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego: - art. 120, art. 121§1, art. 122 i art. 124 O.p. poprzez niewyjaśnienie w sposób wszechstronny wszystkich okoliczności sprawy, zarówno w zakresie ustalenia stanu faktycznego, jak i jego oceny oraz subsumcji, - art. 187§1 i art. 191 O.p. poprzez zaniechanie ustawowego obowiązku zgromadzenia oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co doprowadziło do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, która nie dopuszcza dowolności takiej oceny i wybiórczego traktowania dowodów, - art. 210§1 pkt 6 O.p. przez nieodniesienie się do zarzutu lakonicznego przedstawienia przez organ l instancji uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia bez odniesienia się szczegółowo do twierdzeń i zarzutów skarżącego, - art. 247§1 pkt 3 w zw. z art. 116§1 i § 2 O.p. poprzez ich błędne, nieuzasadnione zastosowanie w sytuacji, gdy zachodzą przesłanki wyłączające przeniesienie na skarżącego odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki, a skutki materialne rozstrzygnięcia są tak ogromne, że nie dadzą się pogodzić z obowiązującym porządkiem prawnym, - art. 247§1 pkt 3 w zw. z art. 107 i art. 108 O.p., poprzez błędne i nieuzasadnione zastosowanie, mimo tego, że organ I instancji nie dostrzegł naruszenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego przepisów postępowania oraz podatkowego prawa materialnego, w szczególności obrazę art. 107 i art. 108 O.p. w trakcie postępowania zakończonego wydaniem decyzji przenoszącej na skarżącego odpowiedzialność podatkową i samo rozstrzygnięcie, będące wynikiem błędnej wykładni tych przepisów, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego - opartej na nieuzasadnionym przekonaniu, że skarżący winien odpowiadać za zaległości spółki mimo, że nie znajduje to uzasadnienia w zebranym w sprawie materiale dowodowym i wnioskach z jego oceny. Zdaniem skarżącego samo formalne bycie członkiem zarządu spółki nie oznacza spełnienia przesłanki warunkującej odpowiedzialność za jej zobowiązania podatkowe, gdyż nie może być skierowana wobec takiej osoby, która ani faktycznie nie pełniła obowiązków członka zarządu spółki, ani też nie miała możliwości ich pełnienia. Skarżący wskazał, że pełnienie funkcji prezesa zarządu wymaga korzystania ze środków nowoczesnej komunikacji jak telefony komórkowe, skrzynki e-mail, portale społecznościowo-branżowe dostępne przez Internet, a przez okres odosobnienia skarżący nie miał żadnych możliwości kontaktów zewnętrznych z osobami zatrudnionymi w spółce, a nawet z żoną, która była akcjonariuszem. Nadto bilans spółki nie wskazywał na konieczność zgłoszenia wniosku o jej upadłość. Organ podatkowy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w zakresie postępowania dowodowego, które z uwagi na ewidentne braki winno uzupełnione w toku postępowania odwoławczego poprzez włączenie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu prowadzonym przed Naczelnika Urzędu Skarbowego, ale również poprzez przesłuchanie skarżącego oraz jego siostry na okoliczność wadliwego doręczenia korespondencji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, a braku możliwości faktycznego wykonywania funkcji członka zarządu podczas jego pobytu w areszcie i braku podstaw do ogłoszenia upadłości spółki. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzających je decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, działającego jako organ podatkowy I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Odpowiadając na skargi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał w całości dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 21 maja 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem, połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt: od I SA/Kr 465/14, I SA/Kr 466/14, I SA/Kr 467/14, I SA/Kr 468/14, I SA/Kr 469/14 i postanowił prowadzić je pod sygn. akt I SA/Kr 465/14. Sąd postanowił na podstawie art. 111§2 p.p.s.a. połączyć spraw w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, mając na uwadze to, że pozostają one ze sobą w związku. Cechy podmiotowe i przedmiotowe tych spraw są identyczne i odnoszą się do żądań i przedmiotów rozstrzygnięć. Stan faktyczny w tych sprawach jest identyczny jak również problem jurydyczny, który się w nich zarysował jest tożsamy w tych wszystkich sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazuje, że wydane w sprawie decyzje są jednorodne, oparte na tych samych podstawach faktycznych i prawnych. III. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r.Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270; dalej- p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich eliminację z obrotu prawnego. Zarzuty podniesione w skardze są niezasadne, gdyż organy prawidłowo uznały, iż kontrolowana przez nie decyzja o odpowiedzialności podatkowej Z.G. za zobowiązania spółki, której był prezesem nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa (art. 247§1 pkt 3 O.p.). W pierwszej kolejności wskazać należy, iż postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga ponownie co do istoty pierwotnej sprawy tj. o stwierdzenie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki za jej zobowiązania w oparciu o art. 116 O.p. lecz ustala jedynie czy rozstrzygnięcie podjęte w postępowaniu zwykłym nie naruszyło rażąco prawa. Organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie może rozpatrywać jej co do istoty, gdyż nie może go powtarzać, tworząc jej kolejna zwykłą instancję. Stwierdzenie nieważności decyzji ma jedynie umożliwić wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznych dotkniętych najpoważniejszymi wadami. Rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy między rozstrzygnięciem podjętym w decyzji przez organ podatkowy, a zastosowanego przepisu prawa występuje wyraźna i oczywista sprzeczność. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. Rażące naruszenie prawa stanowi zatem kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest słuszne. Naruszenie musi mieć charakter oczywisty, wynikający z niewątpliwego stanu prawnego i nie chodzi o błędy interpretacyjne prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób niedwuznaczny. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, iż w przypadku wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa strona powinna wykazać, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i że charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (wyrok NSA z 7 czerwca 2001r. sygn. akt: III SA 907/00). Z rażącym naruszeniem prawa mamy czynienia w momencie, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu wskazuje na wzajemną sprzeczność, a orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej przy czym, co należy podkreślić, wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości (wyrok NSA z 13 lipca 2001r. sygn. akt: III SA 1110/00). O ile także podstawą stwierdzenia nieważne decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego. Jednakże wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, a to znaczy, iż z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakter rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu (wyroki NSA z 12 października 2001r. sygn. akt: III SA 1472/00, z 7 sierpnia 2001r. sygn. akt: III SA 1285/00). Tym samym obok naruszenia przepisów prawa materialnego wyjątkowo za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Zatem w kontekście art. 247§1 pkt 3 O.p. organ prawidłowo, w ocenie Sądu, ocenił, iż skoro w pierwotnym postępowaniu podatkowym, w którym przypisano skarżącemu jego odpowiedzialność jako prezesa zarządu spółki za jej zobowiązania badano i wykazano wystąpienie przesłanek pozytywnych do przeniesienia na skarżącego odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki jak: istnienie zaległości podatkowej, której egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna; doręczenie spółce decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, pełnienie przez skarżącego obowiązków członka zarządu w terminie płatności przedmiotowego zobowiązania, to podnoszenie obecnie dodatkowych okoliczności odnoszących się do faktycznej niemożliwości pełnienia funkcji prezesa zarządu lub argumentów zmierzających do wykazania, że nie było podstaw do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości ze względu na dobrą kondycję finansową spółki, zmierza de facto do ponownego badania podstaw przypisania odpowiedzialności w oparciu o art. 116 O.p. Argumentacja skarżącego zawarta zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności, jak i dalszych pismach procesowych, w tym w skardze do sądu, kłóci się z celami ustawodawcy wprowadzającego przepis art. 247§1 pkt 3 O.p. Powyżej opisane zarzuty w zakresie niemożliwości pełnienia funkcji prezesa czy oceny kondycji spółki na poszczególnych etapach jej działalności, w tym zaciągania i spłaty dalszych kredytów, winien skarżący składać w zwykłym postępowaniu. na obecnym etapie tj. nadzwyczajnego postępowania o stwierdzenie nieważności, nie ma podstaw, aby organowi wydającemu decyzję o przypisaniu skarżącemu jego odpowiedzialność jako prezesa zarządu spółki, zarzucać rażące naruszenie prawa, gdyż jak logicznie wywodzi Dyrektor Izby Skarbowej, pełnienie funkcji członka zarządu jest funkcją dobrowolną, wymagającą zgody osoby powołanej na to stanowisko, i członek zarządu może zrezygnować w każdym czasie ze swojej funkcji. Wobec tego za dopuszczalną można uznać ocenę, że skoro w okresie kiedy upływał termin płatności przedmiotowego zobowiązania skarżący pełnił obowiązki prezesa zarządu i nie przebywał w areszcie, to miał wiedzę o tych zobowiązaniach, co rozciąga się również na okres pobytu w areszcie, zaś samo utrudnienie pełnienia funkcji nie oznacza niemożności przypisania odpowiedzialności, skoro nie zrezygnował. Poza po opuszczeniu aresztu miał możliwość wywiązania się z obowiązku złożenia wniosku o upadłość, czego nie uczynił. Ocena taka nie oznacza zatem rażącego naruszenia prawa, lecz jest dopuszczalna w ramach swobodnej oceny dowodów. Niezasadne są także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdyż jak wyżej wskazano postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga ponownie istoty pierwotnej sprawy, lecz ustala jedynie czy rozstrzygnięcie podjęte w postępowaniu zwykłym nie naruszyło rażąco prawa, stąd organy podatkowego są obowiązane do zgromadzenia dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia czy zaistniała okoliczność rażącego naruszenia prawa. Skarżone organy dokonały zatem wystarczającej oceny okoliczności pobytu skarżącego w areszcie w kontekście przypisania mu odpowiedzialności za zobowiązania spółki i dokonania analizy czy okoliczność ta oznacza wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Wobec tego nie było po stronie tych organów obowiązku przeprowadzania dodatkowych dowodów, czy to z zeznań skarżącego czy innych świadków, ponieważ przeprowadzone dotychczasowe ustalenia są wystarczające i w tym kontekście przeprowadzenie tych dowodów prowadziłoby to do niepotrzebnego działania naruszającego zasadę, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie ma miejsca na weryfikowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe w postępowaniu podatkowym zwykłym, lecz badania podstaw nieważności. W związku z tym za bezzasadny należy uznać także zarzut lakoniczności uzasadnień faktycznych czy odniesienia się do zarzutów, skoro skarżony organy ustaliły i przedstawiły istotę sprawy oraz rozstrzygnęły wszystkie problemy prawne, które w zaistniałej sprawie się z nią wiązały. Nie mogą zostać także uznane zarzuty dotyczące wadliwych doręczeń korespondencji przed organem, który wydał decyzję o przypisaniu skarżącemu odpowiedzialności za zobowiązania spółki, ze względu na ich lakoniczność i brak wykazania, a zwłaszcza ze względu na to, iż dotyczą materii zarezerwowanej niezapewnieniu stronie bez jej winy prawa do udziału w postępowaniu, co stanowi podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania (art. 240§1 pkt 4 O.p.), a nie do stwierdzenia nieważności. Dodatkowo kwestie prawidłowego doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego były kontrolowane przez Sądy obu instancji (por. przywołane w części przestawiającej przebieg postępowania) w związku z wniesionymi przez skarżącego skargami na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jak i o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddalił skargi.