I SA/Kr 481/09

Sygn. akt I SA/Kr 481/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 sierpnia 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Inga Gołowska, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2009 r., sprawy ze skargi Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 4 kwietnia 2006 r. Nr [...], w przedmiocie zwrotu tytułu wykonawczego, - skargę oddala - Do Naczelnika Urzędu Skarbowego wpłynął tytuł wykonawczy wystawiony przez stronę skarżącą - Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na zobowiązanego Firmę Usługowo-Handlową PH M. P. obejmujący opłatę z tytułu koncesji na obrót paliwami ciekłymi w kwocie 432 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów wynikających z treści art. 27 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Zakwestionowano podstawę prawną obowiązku wskazaną przez wierzyciela, a mianowicie fakt, iż przedmiotowa zaległość wynika z mocy prawa, a nie decyzji lub postanowienia. W związku z tym organ egzekucyjny pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] orzekł o zwrocie tytułu wykonawczego. Na powyższe postanowienie strona skarżąca (jako wierzyciel niebędący jednocześnie organem egzekucyjnym) złożyła zażalenie. W zażaleniu, wniesiono o uchylenie postanowienia, jako sprzecznego z przepisami obowiązującego prawa. Podniesiono, iż w zwróconym tytule wykonawczym, jako podstawę prawną egzekwowanego obowiązku uiszczenia opłaty koncesyjnej wskazano art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2003 Nr 153, poz. 1504 ze zm.; dalej: ustawa Prawo energetyczne) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym udzielona została koncesja (Dz. U. Nr 60, poz. 387; dalej: rozporządzenie RM). Przyznano, że przedmiotowa opłata jest niepodatkową należnością budżetu państwa, do której zastosowanie mają przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2006r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ drugiej instancji przywołując przepisy art. 2 § 2 i art. 21 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa podniósł, iż Prezes Urzędu Regulacji Energetyki w przypadku stwierdzenia, że opłata z tytułu koncesji na obrót paliwami ciekłymi nie została zapłacona, winien jako organ, któremu w tym zakresie przyznano uprawnienia organu podatkowego, wydać decyzję w sprawie określenia wysokości przedmiotowej należności. Ta decyzja może być dopiero podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego. Nie ma tutaj znaczenia, czy wysokość przedmiotowej opłaty obliczona przez przedsiębiorstwo energetyczne została zakwestionowana przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. Skoro w przedmiotowym tytule wykonawczym błędnie wskazano, iż zaległość wynika z mocy prawa, Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo postanowił o zwrocie tytułu wykonawczego z uwagi na nie spełnienie wymogów wynikających z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji, z uwagi na naruszenie przepisów prawa. W uzasadnieniu zarzutów skargi, powołano ponownie przepisy wskazane w zażaleniu. Wskazano na brak podstawy prawnej do wydania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki decyzji określającej kwotę zobowiązania z tytułu opłaty koncesyjnej. Powołując § 6 rozporządzenia RM wskazano, że tylko zaistnienie jednej z wymienionych w tymże przepisie okoliczności uzasadnia wydanie rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej ustalającej wysokość niepodatkowych należności budżetowych w postaci opłaty koncesyjnej. Natomiast, gdy przedsiębiorstwo energetyczne prawidłowo ustaliło wysokość opłaty koncesyjnej, nie istniały podstawy prawne do podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji, bez narażenia się na stwierdzenie jej nieważności, jako wydanej bez podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 19 lipca 2007r. sygn. akt I SA/Kr 896/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, a także zasądził na rzecz strony skarżącej koszty postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie była ocena, czy zasadnie organ egzekucyjny zastosował dyspozycję art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i zwrócił wierzycielowi tytuł wykonawczy, stwierdzając, że nie spełnia on wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Powołując art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazano, że w sytuacji gdy podstawą egzekucji jest przepis prawa, z którego wprost wynikają obowiązki, wówczas tylko ten akt stanowi podstawę prawną egzekwowanego obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 7 listopad 2000 r., sygn. I SA/Ka 1187/99, Lex nr 45538, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lutego 2006 r., sygn. III SA/Wa 1824/05, Lex nr 193316). Przepis prawa może stanowić podstawę egzekucji wówczas, gdy bez potrzeby wydawania aktu indywidualnego wynikają dla adresata określone obowiązki (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2006 r., sygn. III SA/Wa 29/06, Lex nr 197549). Taki charakter ma, zdaniem Sądu, przepis art. 34 ust 1 ustawy Prawo energetyczne, ustanawiający dla przedsiębiorstw energetycznych, którym udzielona została koncesja na obrót paliwami ciekłymi, obowiązek corocznego wnoszenia do budżetu opłat obciążających koszty ich działalności. Wysokość oraz sposób pobierania opłat koncesyjnych został szczegółowo określony w przepisach rozporządzenia RM. W treści spornego tytułu wykonawczego wskazano jako podstawę prawną zarówno przepisy powyższego rozporządzenia, jak i art. 34 ust. 1 ustawy Prawo energetyczne. Zdaniem Sądu, w okolicznościach sprawy wskazanie to było wystarczającym i adekwatnym wskazaniem postawy prawnej wymaganym przez art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W sytuacji gdy adresat nie wywiązywał się z nałożonego na niego obowiązku, wierzyciel - Prezes Urzędu Regulacji Energetyki uprawniony był do skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego bez potrzeby wydawania decyzji określającej wysokość zobowiązania. Niewydanie decyzji w żaden ujemny sposób nie oddziałuje na interes prawny zobowiązanego, gdyż ma on zagwarantowane prawo wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne z mocy art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Oceny tej nie zmienia art. 2 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż opłata koncesyjna jest niewątpliwie niepodatkową należnością budżetu państwa, do której przepisy ustawy Ordynacja podatkowa znajdują zastosowanie, o ile dane kwestie nie są odmiennie uregulowane w odrębnych przepisach. Zdaniem WSA, przepisy rozporządzenia RM wyznaczają zakres tych odrębności. Przepisy § 4 i 6 rozporządzenia RM określają kiedy obowiązek zakładu energetycznego wymaga skonkretyzowania w postaci indywidualnego aktu administracyjnego i czyni to w sposób odmienny niż przewidziany w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa. Skoro więc przepisy dopuszczają inne uregulowania w tym zakresie, należy uznać je za dozwolone w odniesieniu do braku podstaw do wydania decyzji, w przypadku gdy opłata została przez koncesjonariusza naliczona prawidłowo i w terminie, a jedynie nie została zapłacona. Zdaniem WSA, nie budzi wątpliwości możliwość egzekucji obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa, skoro przepis art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo (w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego) bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. Sporna egzekucja prowadzona jest w zakresie administracji rządowej, skoro dotyczy niepodatkowych należności budżetu państwa, a wierzycielem jest organ centralnej administracji rządowej, tj. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (art. 21 ust. 2 ustawy Prawo energetyczne). W ocenie WSA, przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia cytowanych przepisów prawa materialnego i procesowego, na skutek ich błędnej wykładni i zastosowania, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł Dyrektor Izby Skarbowej, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi w oparciu: 1) o podstawę kasacyjną art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), tj. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 3 § 1 i 2 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego niezastosowanie, tj. uwzględnienie skargi na postanowienie i uchylenie postanowienia w całości pomimo nienaruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 27 § 1 pkt 3 i 6 i art. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez uznanie, że tytuł wykonawczy wystawiony przez skarżącego posiada prawidłową podstawę prawną do prowadzenia egzekucji administracyjnej, a egzekucja może być prowadzona na podstawie przepisu prawa; 2) o podstawę kasacyjną naruszenia prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niewłaściwe zastosowanie, zarzucono: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 21 § 3 i 4 oraz art. 2 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez uznanie, że przepisów działu III ustawy Ordynacja podatkowa nie stosuje się do opłat koncesyjnych na paliwa ciekłe w tym art. 21 § 3 i 4, ponieważ rozporządzenie RM wydane na podstawie art. 34 ust. 3 ustawy Prawo energetyczne reguluje przypadki kiedy należy wydawać decyzję. Zaskarżając powyższy wyrok w całości, wniesiono o uchylenie wyroku w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę kasacyjną podniesiono, że przepis art. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dopuszczający wszczęcie egzekucji administracyjnej w celu wykonania obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa, nie ma zastosowania do zobowiązań podatkowych i zrównanych z nimi niektórych innych rodzajów świadczeń pieniężnych, do których mają zastosowanie przepisy ustawy Ordynacja podatkowa (powołano wyroki NSA: z 14 listopada 1997 r., sygn. I SA/Wr 1686/96 i z 29 grudnia 1998 r. sygn. III SA 2801/97). Dodano, że opłata za otrzymanie koncesji na obrót paliwami ciekłymi jest opłatą, do której mają zastosowanie przepisy ustawy Ordynacja podatkowa na podstawie art. 2 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. W myśl art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, jeżeli osoba otrzymująca koncesje nie zapłaciła opłaty, to Prezes Urzędu Regulacji Energetyki powinien wydać decyzję określającą wysokość opłaty. Wydanie decyzji o określeniu wysokości opłaty jest niezbędną podstawą i przesłanką do rozpoczęcia egzekucji administracyjnej w celu wykonania zobowiązania podatkowego przez jego zapłatę - wyegzekwowanie. Okoliczność, że konkretne zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa nie oznacza, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, że postępowanie egzekucyjne może być prowadzone bez wydawania decyzji określającej wysokość zobowiązania (powołano orzeczenie NSA z 5 czerwca 1997 r., sygn. I SA/Łd 418/96). Art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nakazuje zawarcie w tytule wykonawczym podstawy prawnej podlegającego egzekucji obowiązku. W świetle przepisów ustawy Ordynacja podatkowa podstawę tę stanowi decyzja wydana na podstawie przepisów prawa, a nie sam przepis prawa. Jako niesporną uznano okoliczność, że obowiązek uiszczenia opłaty wynika z art. 34 ust. 1 ustawy Prawo energetyczne i rozporządzenia RM. Rozporządzenie to reguluje tylko przypadki wydawania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki decyzji w celu prostowania wysokości opłaty, natomiast nie reguluje kwestii związanych z nieuiszczeniem prawidłowo obliczonej opłaty. Inne przepisy regulujące problematykę należności budżetowych są przepisami lex specialis w stosunku do ustawy Ordynacja podatkowa, ale tylko w zakresie spraw uregulowanych w tych przepisach. Wskazano, że wobec powyższego w przypadku nieuiszczenia opłaty, należy zastosować przepisy ustawy Ordynacja podatkowa i wydać decyzję. Decyzja stanowi lepsze zabezpieczenie praw przedsiębiorcy. Doręczenie decyzji może spowodować dobrowolną zapłatę opłaty. Podstawą wystawienia tytułu wykonawczego dotyczącego opłaty za otrzymaną koncesję może być wyłącznie decyzja wydana na podstawie art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Jeżeli tytuł wykonawczy był wystawiony na podstawie przepisów prawa, a nie na podstawie decyzji, to odmowa przeprowadzenia egzekucji była zasadna. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, Sąd I instancji bezpodstawnie uznał, że art. 21 § 3 w związku z art. 2 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa nie ma zastosowania w sprawie. Naruszenie art. 27 § 1 pkt 3 i 6 oraz art. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji miało istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy, ponieważ gdyby Sąd uznał, że tytuł wykonawczy musi być wydany na podstawie decyzji, to nie uchyliłby postanowienia I i II instancji. Wskazano, że sąd zobowiązany jest do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jednak kontrola ta w przedmiotowej sprawie została przeprowadzona z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 26 lutego 2009r. sygn. akt II FSK 1660/07 Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądził od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na zasadność zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 27 § 1 pkt 3 i 6 i art. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez uznanie, że tytuł wykonawczy wystawiony przez stronę skarżącą posiada prawidłową podstawę prawną do prowadzenia egzekucji administracyjnej, a egzekucja może być prowadzona na podstawie przepisu prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 powołanej ustawy wynika, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala, zgodnie z treścią art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpoznawanej sprawie zaistniały spór dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy źródłem powstania obowiązku z tytułu opłaty za otrzymanie koncesji na obrót paliwami ciekłymi jest decyzja lub postanowienie właściwych organów, czy też mamy do czynienia z obowiązkiem wynikającym z przepisu prawa. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 lipca 2007r. sygn. akt I SA/Kr 896/06 wyraził pogląd prawny, iż źródłem powstania obowiązku z tytułu opłaty za otrzymanie koncesji na obrót paliwami ciekłymi jest decyzja lub postanowienie właściwych organów. Uzasadniając swój pogląd Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na treść art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z którego wynika, że egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2 tejże ustawy, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. Naczelny Sąd Administracyjny przywołał art. 2 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa stosuje się również do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt 1 organy (tj. organy podatkowe). Na gruncie tego przepisu jest kwestią sporną, czy do opłat za otrzymanie koncesji na obrót paliwami ciekłymi mają zastosowanie przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa. Przy czym nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa opłata stanowi niepodatkową należność budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż podatkowe organy. Przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa, znajdą więc zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, o ile brak jest uregulowania tejże kwestii w przepisach szczególnych. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż zdaniem Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o tym, że powyższe przepisy ustawy Ordynacja podatkowa nie powinny znaleźć zastosowania w sprawie, przesądza odrębne uregulowanie tejże kwestii przez przepisy rozporządzenia RM. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 34 ust. 3 ustawy Prawo energetyczne, według którego Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i sposób pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki opłat, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem wysokości przychodów przedsiębiorstw energetycznych osiąganych z działalności objętej koncesją, a także kosztów regulacji. W myśl § 6 ust. 1 tegoż rozporządzenia Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, w razie stwierdzenia, że opłata została obliczona w sposób nieprawidłowy, wzywa przedsiębiorstwo energetyczne do ponownego jej obliczenia w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. W razie niedotrzymania przez przedsiębiorstwo energetyczne terminu, o którym mowa w ust. 1, lub gdy opłata ponownie została obliczona w sposób nieprawidłowy - Prezes Urzędu Regulacji Energetyki dokonuje obliczenia opłaty (ust. 2). Naczelny Sąd Administracyjny w tym miejscu zwrócił szczególną uwagę na ust. 4 § 6 rozporządzenia RM, w myśl którego wystarczy samo nieuiszczenie opłaty w wymaganym terminie, dla zastosowania przepisów ust. od 1 do 3 § 6 rozporządzenia RM. Uwzględniając więc argumentację Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, który zwrócił uwagę na § 6 rozporządzenia RM zawierający zamknięty katalog sytuacji, w których zobowiązany jest on do wydania decyzji, z uwagi na ust. 4 § 6 tegoż rozporządzenia sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie (tj. brak terminowej wpłaty przedmiotowej opłaty bez względu na prawidłowość bądź brak jej obliczenia) została w tymże katalogu uwzględniona, a Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zobowiązany był wydać odpowiednią decyzję. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy tegoż rozporządzenia nie wykluczają stosowania do postępowania w zakresie przedmiotowych opłat przepisów działu III ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem określają one jedynie wysokość i sposób pobierania tejże opłaty, nie zawierając przy tym żadnego unormowania, które wyłączałyby zastosowanie przepisów działu III ustawy Ordynacja podatkowa, byłyby z nimi sprzeczne lub nie pozwalały na ich zastosowanie. Jeżeli zatem Prezes Urzędu Regulacji Energetyki stwierdził, że przedmiotowa opłata z tytułu koncesji na obrót paliwami ciekłymi nie została wpłacona, winien był stosownie do art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa (w myśl którego, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego) wydać decyzję określającą powyższą opłatę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podkreśla, iż zgodnie z art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, któremu sprawa została przekazana, tj. orzekający w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela pogląd prawny wyrażony przez Naczelny Sądu Administracyjny w przywołanym wyżej wyroku z dnia 26 lutego 2009r., że skoro Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zobowiązany był w rozpoznawanej sprawie do wydania decyzji, to nie jest uprawnione twierdzenie, że w sprawie znajdował zastosowanie przepis art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie, w którym zezwala na wszczęcie egzekucji administracyjnej w celu wykonania obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa. Z uwagi na powyższe uregulowania prawne nie można twierdzić również, że sporny tytuł wykonawczy zawierał elementy, o których mowa w przepisach art. 27 § 1 pkt 3 i 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż nie zawierał podstawy prawnej objętego egzekucją obowiązku, tj. decyzji określającej wysokość przedmiotowej opłaty. Zatem postanowienie zarówno Dyrektora Izby Skarbowej, jak i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie zwrotu tytułu wykonawczego odpowiadają prawu, z przywołanych wyżej powodów. W związku z powyższym, skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego lub procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając je za zgodne z prawem, skargę oddalił na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.