I SA/Kr 589/11

Sygn. akt I SA/Kr 589/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011 r., sprawy ze skargi "W" SERVICE Sp. z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna w K., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 13 grudnia 2010 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. określa, iż zaskarżona interpretacja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. Postępowanie przed organami. 1. W dniu 21 września 2010r. wpłynął do Dyrektora Izby Skarbowej ( działającego z upoważnienia Ministra Finansów) wniosek "F" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w K. (zwanej dalej "Skarżącą") o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług. 2. Przedstawiając zdarzenie przyszłe, Skarżąca wskazała, że jest właścicielem, szczegółowo opisanej we wniosku, nieruchomości gruntowej, na której zamierza rozpocząć budowę wielopiętrowego budynku mieszkalnego wraz z pomieszczeniami przynależnymi obejmującymi komórki lokatorskie oraz miejsca postojowe. Po wybudowaniu budynku Skarżąca będzie prowadziła sprzedaż wyodrębnionych lokali mieszkalnych wraz z odpowiednim udziałem we własności prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz w części wspólnej budynku. Wraz z nabyciem lokali mieszkalnych klienci jednocześnie nabędą prawo do wyłącznego korzystania z komórek lokatorskich oraz prawo wyłącznego użytkowania wskazanego miejsca postojowego zlokalizowanego na oznaczonej części działki, i wchodzącego w skład nieruchomości wspólnej. 3. Skarżąca zaznaczyła przy tym, że miejsca postojowe nie stanowią ani wydzielonych ścianami odrębnych pomieszczeń, ani odrębnych lokali i będą sprzedawane wyłącznie razem z lokalami mieszkalnymi. Podobnie, komórki lokatorskie nie mogą być przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, gdyż stanowią część przynależną lokalu mieszkalnego. A zatem zbycie lokalu mieszkalnego z wyłączeniem miejsca postojowego lub komórki, zarówno przez Spółkę jak i dalsze - przez klienta - nie może mieć miejsca. Cena prawa do korzystania z miejsca postojowego oraz komórki lokatorskiej będzie z góry uwzględniona w całkowitej cenie nabycia lokalu mieszkalnego. 4. W związku z przedstawionym opisem Skarżąca zadała pytanie: według jakiej stawki podatku od towarów i usług opodatkowana będzie sprzedaż lokali mieszkalnych wraz z prawem wyłącznego użytkowania miejsc postojowych przy założeniu, że sprzedaż obejmować będzie zarówno mieszkanie jak i określony udział we współwłasności wspólnych części budynku i innych urządzeń, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali, a każdoczesny właściciel konkretnego lokalu mieszkalnego będzie miał prawo do wyłącznego korzystania i pobierania pożytków z konkretnego miejsca postojowego?. 5. Zdaniem Skarżącej, jeżeli w ramach nieruchomości budynkowej następuje sprzedaż odrębnej własności lokalu mieszkalnego wraz z przynależnym udziałem w jej częściach wspólnych, w ramach którego określono sposób korzystania z części nieruchomości wspólnej w ten sposób, że przydzielono nabywcy prawo do korzystania z części nieruchomości wspólnej w ten sposób, że przydzielono nabywcy prawo do korzystania z określonego miejsca postojowego, to sprzedaż ta stanowi jednolite świadczenie i na podstawie art. 2 pkt 12, art. 41 ust. 12 do 12c w zw z art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 11marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U Nr 54, poz. 535 ze zm. dalej – "ustawa o VAT"), podlega opodatkowaniu stawką 7%. 6. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że wyodrębnione miejsca postojowe nie mogą być przedmiotem oddzielnej umowy sprzedaży gdyż nie stanowią samodzielnych lokali użytkowych-wydzielonych trwałymi ścianami izb budynku. Zgodnie z art. 2 ust. 4 ustawy z 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U z 2000r. Nr 80 poz. 903 ze zm.) do lokalu mogą przynależeć jako jego części składowe pomieszczenia choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż (,,pomieszczenie przynależne"). Przedmiotem sprzedaży jest w takim przypadku lokal mieszkalny jako całość, obejmujący pomieszczenia mieszkalne i pomieszczenia przynależne. 7. Stosownie do §37 rozporządzenia Ministra Finansów z 24 grudnia 2009r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U Nr 224, poz. 1799), obowiązującego od 1 stycznia 2010r., w okresie do 31 grudnia 2010r. stawkę podatku wymieniona w art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT obniża się do wysokości 7% również w odniesieniu do m.in. obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 - w zakresie, w jakim wymienione roboty i remonty, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy. W ocenie Skarżącej (przedstawiającej w sposób bardzo szeroki w oparciu o przepisy ustawy o własności lokali oraz przepisy wykonawcze do prawa budowlanego), miejsce postojowe, wydzielone jedynie liniami na podłodze garażu nie spełniały powyższych warunków a zatem nie mogły być uznawane za lokal użytkowy. 8. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali do lokalu mogą przynależeć jako jego części składowe, pomieszczenia choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem w którym wyodrębniono dany lokal a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż (,,pomieszczenie przynależne"). 9. W swojej argumentacji Skarżąca powołała poglądy NSA wyrażone w wyrokach: I FSK 724/09, I FSK 1329/08, I FSK 1455/06, I FSK 2480/04, I FSK 103/05. Dodatkowo powołała się również na stanowisko zawarte w interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z 18 marca 2010r. [...]. 10. W interpretacji indywidualnej z 13 grudnia 2010r. (nr [...]) organ uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. 11. W uzasadnieniu wskazał na treść art. 5 ust. 1, art. 7, art. 2 pkt 6, art. 41 ust. 1, art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. 12. Organ podniósł, że stawka podatku od towarów i usług wynosi 22% jednakże ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi. W dalszej kolejności zaznaczył, że ustawa o VAT jak i przepisy wykonawcze nie zawierają definicji lokalu użytkowego ani lokalu mieszkalnego. 13. Podniesiono także, że stawka 7% (przewidziana w ww. §37 rozporządzenia Ministra Finansów z 24 grudnia 2009r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług ) ma zastosowanie w całym budownictwie mieszkaniowym zarówno objętym społecznym programem mieszkaniowym jak i nieobjętym tym programem. Zaznaczona również, że ustawa o VAT. i przepisy wykonawcze nie formułują definicji lokalu użytkowego ani lokalu mieszkalnego wobec czego organ przytoczył art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali wskazując na rozróżnienie pojęcia ,,pomieszczenie pomocnicze" i ,,pomieszczenie przynależne". 14. W wyniku przeprowadzenia analizy powyższych pojęć organ stwierdził, że garaż w budynku mieszkalnym, w którym znajdują się konkretne, oznakowane miejsca postojowe nie jest mieszkaniem, jak również nie mieści się ani w pojęciu pomieszczenia technicznego, ani pomieszczenia gospodarczego - w związku z czym stanowi lokal użytkowy. Garaże, jak dalej stwierdzał organ, czy też jego ułamkowe części –wydzielone miejsca postojowe, nie stanowią lokalu mieszkalnego (części mieszkaniowej budynku mieszkaniowego) ani pomieszczenia służącego bezpośrednio zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych. Miejsca postojowe mogą przynależeć do lokalu ale nie zmienia to ich funkcji użytkowych. Oznaczało to, w przekonaniu organu, że miejsca postojowe nie mieszczą się w zakresie preferencji wynikającej z przepisów ustawy o VAT bądź rozporządzenia Ministra Finansów, zatem dotyczące ich czynności są opodatkowane stawką 22%. 15. W konsekwencji, zdaniem organu, sprzedaż miejsca postojowego jako udziału w części wspólnej budynku tj. w garażu podziemnym, stanowiła sprzedaż części lokalu użytkowego i podlegała wyłączeniu z opodatkowania stawką 7%. 16. Pismem z 28 grudnia 2010r. pełnomocnik Skarżącej wezwał do usunięcia naruszenia prawa powtarzając dotychczasową argumentację. 17. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ nie znalazł podstaw do zmiany wydanych indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. II. Postępowanie przed sądem administracyjnym 1. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonych interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania. 2. Skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 120, art. 121§1 , art. 122, art. 125§1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2 pkt 12, art. 41 ust. 2 i ust. 12-do 12c ustawy o VAT, ww. §37 rozporządzenia z 24 grudnia 2009r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. 3. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że przedmiotem sprzedaży obok własności lokalu mieszkalnego jest nie garaż czy samo miejsce postojowe ale udział w nieruchomości wspólnej w rozumieniu art. 3ustawy o własności lokali., a co za tym idzie prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej dla samochodu osobowego i prawo to jest integralnie związane z prawem własności lokalu mieszkalnego. 4. W ocenie Skarżącej, niedopuszczalnym było twierdzenie, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z przynależnym udziałem w częściach wspólnych nieruchomości, w ramach którego określono sposób korzystania z części nieruchomości wspólnej w ten sposób, że przydzielono nabywcy prawo do korzystania z określonego miejsca postojowego, jest traktowana w zaskarżonej interpretacji jako sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz ze sprzedażą udziału w samodzielnym lokalu o charakterze usługowym. W opisanym stanie faktycznym nie doszłoby do sprzedaży części lokalu użytkowego. Prawo do korzystania z miejsca postojowego w ramach określonego sposobu korzystania z nieruchomości wspólnej nie przesądza bowiem o tym, że miejsce postojowe powinno być rozumiane jako część samodzielnego lokalu o charakterze usługowym. Miejsca postojowe, jak wywodziła dalej Skarżąca, są jedynie umownymi częściami większej powierzchni jaką jest nieruchomość wspólna i stanowią umownie wydzielone fragmenty jej powierzchni, na których poszczególnym właścicielom przysługuje uprawnienie do parkowania samochodu. Skarżąca wskazała także, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z wyłącznym prawem do korzystania i pobierania pożytków z konkretnego miejsca postojowego ma charakter jednolitego świadczenia, tworzącego w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie w aspekcie cywilistycznym jest niedopuszczalne a z punktu widzenia prawa podatkowego miałoby sztuczny charakter. Miejsca postojowe nie mogą być bowiem przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży gdyż nie stanowią lokali użytkowych ani też części lokalu użytkowego. 5. Podobne stanowisko, zdaniem Skarżącej, wyraził NSA w wyrokach: I FSK 75/10 i I FSK 1813/09. 6. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko . III. Rozważania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie 1. Skarga jest zasadna. 2. Spór pomiędzy stronami sprowadzał się do sposobu opodatkowania sprzedaży mieszkań (stanowiących wyodrębnione lokale) wraz z miejscami postojowymi (znajdującymi się w części wspólnej nieruchomości) w sytuacji, gdy pomieszczenia, w których znajdowały się miejsca postojowe (hala garażowa) nie miały charakteru odrębnej własności lokalu. 3. Zdaniem Skarżącej do sprzedaży mieszkania i miejsca postojowego należało stosować jedną (obniżoną) stawkę podatkową w wysokości 7%, natomiast w ocenie organu podatkowego, sprzedaż miejsca postojowego nie była objęta taką samą stawką, jak lokal mieszkalny i podlegała opodatkowaniu stawką podstawową wynikającą z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, w wysokości 22% bowiem stan prawny (co do wysokości obowiązujących stawek) dotyczył co do zasady stanu sprzed dniem 1 stycznia 2011r. tj. przed podwyższeniem stawek odpowiednio do 8% (stawka obniżona) i 23% (stawka podstawowa). 4. Rozważając powyższą kwestię należy w pierwszej kolejności podkreślić, że sprawa opodatkowania podatkiem VAT czynności polegających na sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych była już przedmiotem rozpoznawania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyrokach z dnia 22 czerwca 2005r., I FSK 2480/04 oraz I FSK 103/2005 stanął na stanowisku, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych, znajdujących się w danym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku VAT, właściwej dla lokalu mieszkalnego. 5. Uzasadniając powyższe NSA wskazał, że przedmiotem sprzedaży obok własności lokalu mieszkalnego jest nie garaż, czy samo miejsce postojowe, ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej dla samochodu osobowego, które jest integralnie związane z prawem własności lokalu mieszkalnego. W konkretnym przypadku nie ma możliwości nabycia (a więc i zbycia) lokalu mieszkalnego bez prawa do korzystania z miejsca postojowego. Wyodrębnione miejsca postojowe nie mogą być przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, gdyż nie stanowią samodzielnych lokali użytkowych - wydzielonych trwałymi ścianami izb w budynku (vide: R. Kabas: Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług sprzedaży miejsc postojowych zbywanych wraz z lokalem mieszkalnym, Doradztwo podatkowe 2001, nr 6, s. 12). 6. Oznacza to z punktu widzenia przepisów podatkowych, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z tak wydzielonych miejsc postojowych, znajdujących się w danym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla lokalu mieszkalnego (vide: T. Sławińska: Sprzedaż garaży, miejsc parkingowych i piwnic przez podmiot prowadzący działalność w zakresie budownictwa mieszkaniowego - artykuł dyskusyjny, "Doradztwo podatkowe" 2002/12/31). Nie można bowiem dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych (możliwość zastosowania różnych stawek podatku), skoro przepisy cywilnoprawne traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży. 7. Miejsce postojowe w tym przypadku nie stanowi odrębnego od gruntu przedmiotu własności (vide: G. Mularczyk: Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług sprzedaży miejsc postojowych i piwnic przez podmiot prowadzący działalność w zakresie budownictwa mieszkaniowego, "Doradztwo podatkowe" 1999/6/27-28). 8. Sąd uznając za nieprawidłowe stanowisko Ministra Finansów wyraźnie jednak podkreśla, że pogląd swój oparł na założeniu, iż mamy do czynienia z jedną transakcją polegającą na łącznej sprzedaży - stanowiącego odrębną nieruchomość lokalu mieszkalnego oraz powiązanego z własnością tego lokalu prawa do wyłącznego korzystania z określonej powierzchni (wydzielonego, zwykle liniami poziomymi, miejsca postojowego) znajdującej się w części podziemnej budynku i stanowiącej współwłasność wszystkich właścicieli mieszkań. 9. Według Sądu istotne jest to, że we wniosku o interpretację indywidualną strona wyjaśniła, że chodzi jej o przyszłą sytuację, w której prawo do korzystania ze stanowisk postojowych nie będzie stanowiło odrębnego przedmiotu własności i nie może być samodzielnym przedmiotem obrotu. Innymi słowy może ono być zbywane i nabywane jedynie łącznie z lokalem mieszkalnym, do którego zostało przypisane. 10. W związku z powyższym za błędny zdaniem Sądu należy uznać wyrażony pogląd organów podatkowych, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze swoistym rozbiciem czynności cywilnoprawnej na dwie części, tj. sprzedaży lokalu mieszkalnego oraz sprzedaży miejsca parkingowego. 11. W niniejszej sprawie mamy do czynienia tylko z jednym przedmiotem umowy sprzedaży. Przedmiotem obrotu nie może być tylko część budynku, o ile nie ma ona charakteru odrębnego lokalu (por. A Cisek , Rejent z 1997/10/44). 12. Dodatkowo podkreślić należy, że z mocy art.3 ust.1 zdanie drugie o własności lokali wynika, że współwłasność nieruchomości wspólnej (na którą składają się grunt oraz części budynku i urządzenia służące do wspólnego użytku właścicieli lokali jak w niniejszej sprawie pomieszczenie garażowe) ma charakter przymusowy - tzn., że nie można żądać zniesienia tej współwłasności dopóki trwa odrębna własność lokali (por. A. Doliwa, T. Mróz [w] Wspólnoty mieszkaniowe – podziały i łączenie, Monitor Prawniczy 2002/9/391). 13. Wyodrębnione liniami części hali garażowej miejsca postojowe nie mogą być w świetle opisanego przez Skarżącą przyszłego zdarzenia oraz powołanych przez organ przepisów ustawy o własności lokali, jak również przepisów kodeksu cywilnego (art. 50 i art. 47 § 1) przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, jeśli nie stanowią samodzielnych lokali. 14. Z przepisów ustawy o VAT, na które powoływał się organ wydając zaskarżoną interpretację, nie wynika odmienne opodatkowania podatkiem VAT lokalu mieszkalnego, bądź jego części składowych, czy przynależności, nierozerwalnie z nim związanych - miejsc parkingowych w hali garażowej. 15. Wobec tego stwierdzić należy, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wyodrębnionego miejsca parkingowego znajdującego się w danym budynku podlegać będzie jednej stawce podatku VAT, która jest właściwa dla lokalu mieszkalnego – tj. stawce 7%. 16. Za trafny Sąd uznał także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 121§1 Ordynacji podatkowej. Zauważyć należy, że choć orzecznictwo sądowe, w tym sądów administracyjnych, nie ma w polskim systemie prawnym charakteru precedensowego jednakże w zakresie interpretacji podatkowych orzecznictwo to zyskuje szczególnie na znaczeniu. Zgodnie bowiem z art. 14a Ordynacji podatkowej minister właściwy do sprawa finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (interpretacje ogólne). Orzecznictwo to ma więc normatywne przełożenie na tworzenie warunków jednolitego stosowania prawa podatkowego w płaszczyźnie ogólnej. Jeszcze większa jest jego rola w zakresie eliminowania wadliwych interpretacji, o czym stanowi art. 14e§1 Ordynacji podatkowej. Wolą ustawodawcy minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Tym samym orzecznictwo sądów stało się przesłanką do formułowania oceny poprawności funkcjonujących w obrocie prawnym interpretacji, także interpretacji indywidualnych, co szczególnie należy podkreślić w rozpoznanej sprawie. 17. Skoro więc organ wydający interpretacje indywidualne może w ramach działania ex oficio zmienić wydaną już uprzednio interpretację z racji stwierdzenia jej wadliwości w świetle orzecznictwa sądowego, to tym bardziej ma obowiązek dokonywać analizy tego orzecznictwa w postępowaniu zmierzającym do wydania takiej interpretacji, a zwłaszcza w przypadku, gdy na takowe orzecznictwo powołuje się osoba składająca wniosek o jej wydanie. Nie można bowiem przyjąć takiej wykładni powyższych przepisów, że z jednej strony ustawodawca nie nakłada na organ wydający interpretacje indywidualne obowiązku analizowania orzecznictwa zapadłego w innych sprawach dotyczącego analogicznych sytuacji prawnopodatkowych, a z drugiej strony przyjmuje jednocześnie, że pominięcie takiego orzecznictwa może być przyczyną zmiany tak wydanej interpretacji. 18. Reasumując, w ocenie Sądu, obowiązujący od dnia 1 lipca 2007r. art. 14e§1 Ordynacji podatkowej wychodzi poza zasadę związania wyrokiem tylko w sprawie, w której on zapadł i nadaje orzecznictwu sądów administracyjnych walor normatywny także w stosunku do innych indywidualnych spraw załatwianych w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnych). Od tej daty orzecznictwo to stało się istotnym miernikiem legalności wydawanych interpretacji indywidualnych. Jego nieuzasadnione zaś pomijanie narusza wyrażoną w art. 121§1 Ordynacji podatkowej zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i może skutkować w ramach kontroli sądowoadministracyjnej uchyleniem interpretacji indywidualnej z tej przyczyny. 19. Dodać można, że powyższe ma jeszcze zdecydowanie mocniejszy wyraz (bo ujęty wprost w normie prawnej) niż zbliżony pogląd wyrażany na gruncie przywołanej zasady stosowanej w klasycznym postępowaniu podatkowym. W doktrynie wyrażano już bowiem pogląd (zob. B Gruszczyński w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2007, str. 495), który skład sądzący w niniejszej sprawie w pełni podziela, że: "Pogłębianiu zaufania do organów podatkowych nie służy ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji podatkowej do stwierdzenia, że orzeczenie sądu powołane przez stronę w piśmie procesowym na poparcie jej tezy, nie wiąże organu podatkowego w sprawie rozpatrywanej. Jakkolwiek orzeczenia sądowe rzeczywiście wiążą organ podatkowy tylko w sprawie, w której zostały wydane, to jednak powołanie ich w innej sprawie powoduje, że argumentacja sądu na temat wykładni konkretnego przepisu staje się argumentacja podatnika właśnie w sprawie rozpatrywanej. Jeżeli więc organ podatkowy nie podziela wspomnianej argumentacji, powinien szczegółowo odnieść się do uzasadnienia wyroku sądowego i ustosunkować się do wyrażonych tam poglądów, wyjaśniając szczegółowo, dlaczego je odrzuca. Wiąże się to z regułą, która według Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych przez odwołujący się podmiot zarzutów i żądań (wyrok NSA z 30 października 2001r., III SA 1409/00, Lex Polonica)". 20. Sąd orzekając w niniejszej sprawie wziął również pod uwagę jednolite orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w analogicznych sprawach (por. wyroki z dnia 10 czerwca 2011r. I SA/Kr 585/11 i I SA/Kr 584/11). 21. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ uwzględni powyższe uwagi i oceni możliwość wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w tak zakrojonym stanie faktycznym. 22. Stwierdzenie przez Sąd, że na podstawie art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu oznacza, że interpretacja ta nie wywołuje skutków prawnych, które z niej wynikają, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę interpretację nie jest jeszcze prawomocny. 23. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 146 § 1 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. 24. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 14 ust 2 pkt 1 lit c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ), które obejmują wpis od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 240 zł, oraz koszty opłaty skarbowej w kwocie 17 zł