I SA/Kr 608/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.) Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 października 2020r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019r. skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2020r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Burmistrza C. z dnia 19 grudnia 2019r., nr [...], ustalającą M. M. podatek od nieruchomości za 2019r. w kwocie 53.144,00 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków M. M. jest właścicielem działki o numerze ewidencyjnym [...] o pow. 1518 m2 sklasyfikowanej, jako tereny przemysłowe (Ba) i zabudowanej budynkiem innym niemieszkalnym, działki o numerze [...] o pow. 2392 m2, sklasyfikowanej, jako tereny przemysłowe (Ba) i zabudowanej budynkiem innym niemieszkalnym, użytkownikiem wieczystym działki nr [...] o pow. 3729 m2, sklasyfikowanej, jako tereny przemysłowe (Ba) i zabudowanej budynkiem przemysłowym, użytkownikiem wieczystym działki nr [...] o pow. 3516 m2, sklasyfikowanej, jako tereny przemysłowe (Ba). Wymienione powyżej nieruchomości zlokalizowane są na terenie strefy przemysłowej w C. i sąsiadują ze sobą. Podatnik jest także użytkownikiem wieczystym niezabudowanej działki nr [...] o pow. 3529 m2, sklasyfikowanej, jako grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz). W dniu 3 września 2019r., wpłynęła do organu informacja na podatek od nieruchomości, rolny i leśny ww. podatnika z mocą obowiązującą od marca 2019r. i lipca 2019r. Postanowieniem z dnia 10 września 2019r. organ I instancji wszczął postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia ww. wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2019r. oraz wezwał podatnika do złożenia Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, zgodnie z obowiązującym wzorem, co do zmian, które mają wpływ na wysokość opodatkowania od lipca 2019r. W dniu 27 września 2019r. ww. złożył przedmiotowy formularz za okresy obowiązywania od 03/2019r. i 07/2019r. (szczegółowy wykaz-str. 2 dec. org.II inst.). Organ I instancji ustalił, iż działki oznaczone nr [...], [...] wraz z posadowionymi na nich budynkami oraz działka [...], zostały przez podatnika zadeklarowane, jako składniki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednocześnie działki o nr [...] i [...] zostały opodatkowane najwyższa stawką tylko w wielkości powierzchni dzierżawionej innym podmiotom. Wskazano, że poza sporem pozostaje, że M. M., jako osoba fizyczna, prowadzi działalność gospodarczą, polegającą na produkcji pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa oraz wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi. Przedmiotowa działalność prowadzona jest w C. w istniejącym zakładzie stolarskim, zlokalizowanym na działkach [...] oraz [...]. Zgodnie z wyjaśnieniami podatnika, działalność w zakładzie stolarskim, prowadzi również Spółka E. sp. z o.o. na podstawie umowy najmu. Działalności Spółki, polega przede wszystkim na produkcji pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich. Poza sporem pozostaje również, iż inwestycja realizowana przez Sp. E. na spornej działce [...], polega na przebudowie i rozbudowie istniejącego zakładu produkcji stolarki budowlanej, w którym działalność gospodarczą prowadzi zarówno podatnik, jako osoba fizyczna, oraz inwestor. Z zapisów KRS Spółki wynika, że podatnik jest jej prezesem zarządu i posiada w niej 95 udziałów. Organ I instancji podał, że kotłownia, która powstała będzie ogrzewać, zarówno istniejący budynek produkcyjny oraz projektowany, który przeznaczony będzie na cele produkcyjno-magazynowe, tj. składowanie oraz wstępną obróbkę elementów drewnianych służących do produkcji okien drewnianych. Mając na uwadze powyższe, organ I instancji stanął na stanowisku, iż z uwagi na rodzaj prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, nieruchomość, na której prowadzona jest inwestycja, może być wykorzystywana w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Zdaniem organu trudno przyjąć, że działka nr [...], sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków, jako tereny przemysłowe (Ba), wraz z posadowionym na niej budynkiem przemysłowym, na której realizowana jest inwestycja o charakterze stricte przemysłowym, służy realizacji pozamieszkaniowych, osobistych potrzeb podatnika lub jego rodziny. Organ zaznaczył, że na działce nr [...] przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, znajdowały się dwa budynki: przemysłowy o powierzchni użytkowej 513 m2 i budynek magazynowy. Z decyzji Starosty [...] z dnia 8 listopada 2017r., zatwierdzającej projekt budowlany wynika, że obiekt jest nieprzewidziany do dalszego użytkowania - budynek magazynowy został rozebrany. Uzasadnia to postawienie tezy, iż budynek przemysłowy o pow. użytkowej 513 m2 wpisuje się w działalność inwestora - E. Sp. z o.o. i jest/będzie przez niego wykorzystywany. Zdaniem organu I instancji, w analizowanej sprawie nie ma bowiem znaczenia ustalenie, czy działka jest związana z działalnością gospodarczą, wykonywaną przez podatnika pod firmą M. M. P.P.H.U. "E. ", czy z działalnością gospodarczą prowadzoną przez E. Sp. z o.o., ustawodawca nie uzależnia bowiem opodatkowania nieruchomości najwyższymi stawkami podatkowymi od związania nieruchomości z działalnością gospodarczą wykonywaną osobiście przez podatnika. W opinii organu I instancji, zebrany materiał dowodowy, pozwala na traktowanie spornej działki nr [...], jako tworzącej gospodarczą całość z działkami nr [...] i nr [...]. Powyższe potwierdzają również ustalenia dokonane w trakcie oględzin oraz dokumentacja fotograficzna. Organ wskazał, iż po oględzinach w dniu 18 października 2019r., podatnik złożył Informację o nieruchomości i obiektach budowlanych, w której zadeklarował budynek przemysłowy o pow. 513 m2 i grunt o pow. 613 m2 posadowiony na działce nr [...], jako składniki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, twierdząc, że składniki te zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej od października 2019r. Organ I instancji podniósł, że w sprawie istotna jest okoliczność, iż działka nr [...], zgodnie z oświadczeniem inwestora, od września 2017r. była w posiadaniu Spółki, realizującej inwestycję. Powołano się na treść art. 32 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 1186), art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 1170 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), a także na art. 336 k.c. Zwrócono uwagę, że w przedmiotowej sprawie, podmiot odrębny od właściciela nieruchomości złożył w trakcie procedury w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Proces budowlany prowadzony na "cudzej" nieruchomości będzie w większości przypadków związany właśnie ze stanem, polegającym na posiadaniu nieruchomości w rozumieniu kodeksu cywilnego, jeżeli będzie on prowadzony w oparciu o pozwolenie na budowę, uzyskane po uprzednim złożeniu oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Z treści tego oświadczenia wynika bowiem stan, który odpowiada posiadaniu. Podmiot składający takie oświadczenie stwierdza bowiem, że ma prawo w oparciu o zgodę właściciela nieruchomości, która może, ale nie musi być związana, np. z zawarciem stosunku zobowiązaniowego - umowy najmu, dzierżawy, do dysponowania czyli decydowania o sposobie zabudowy, remontu, czasu prowadzenia prac budowlanych. Właściciel nieruchomości jest wyłączony w tym zakresie od uczestnictwa w procesie budowlanym. Tym samym, to podmiot prowadzący inwestycję niejako przejmuje władztwo nad tą nieruchomością. Jeżeli będzie to podmiot prowadzący działalność gospodarczą (czyli jak w sprawie będącej przedmiotem analizy spółka prawa handlowego), to złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane będzie mogło zostać zakwalifikowane, jako stwierdzenie posiadania tej nieruchomości na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ I instancji stanął na stanowisku, iż na skutek zajęcia działki nr [...] przez Sp. E. na działalność gospodarczą w 2018r. w całości winna ona być opodatkowana stawką, przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, włączając w to posadowiony na niej budynek. Stanowisko takie zaprezentowało również SKO w K. w decyzji z dnia [...] lipca 2019r. nr [...] w odniesieniu do 2018r. W odniesieniu do działki nr [...] organ I instancji stanął na stanowisku, iż na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób wykazać związku tej nieruchomości z działalnością gospodarczą, prowadzoną przez podatnika lub inny podmiot, w związku z czym, przyjąć należało, iż powierzchnia działki zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie umowy najmu z ZUE S.A. (1500 m2), powinna być opodatkowana w 2019r. stawką, przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Na przedmiotowej działce w marcu 2019r. rozpoczęto i zakończono prace związane ze wznoszeniem hali namiotowej. Z oświadczenia podatnika wynika, że powierzchnia przedmiotowej budowli wynosi 525 m2 i została ona oddana do użytkowania od marca 2019r. Grunt zajęty pod halę namiotową tj. 600 m2, został zgłoszony do opodatkowania przez podatnika stawką dla składników związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od marca 2019r. Organ podatkowy przyjął zmianę dla celów podatkowych zgodnie z art. 6 u.p.o.l., opodatkowując stawką jak od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od kwietnia 2019r. Powierzchnię działki nr [...] w pozostałym zakresie opodatkowano stawką przewidzianą dla gruntów pozostałych. Następnie organ I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 20 listopada 2019r. włączono do akt postępowania decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia 8 listopada 2017r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku kotłowni, budynku silosa na biomasę oraz budynku produkcyjnego i magazynowego wraz z wewnętrznymi instalacjami, decyzje Burmistrza C. o warunkach zabudowy oraz fragment opisu do projektu zagospodarowania terenu działki dla powyższej inwestycji. Organ biorąc za podstawę do opodatkowania pozycję "Budowle", przyjął dane zawarte w ewidencji środków trwałych P.P.H.U. "E. " M. M., złożonej na wezwanie organu w dniu 18 października 2019r. W świetle powyższego, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności faktycznych sprawy, na które wskazywano powyżej, ww. podatnikowi, ustalono podatek od nieruchomości za 2019r. na kwotę 53.144,00 zł. Od powyższej decyzji organu I instancji, odwołanie złożył podatnik, zaskarżając ją w części, a to w zakresie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2019r. w odniesieniu do działki nr [...] i przyjęciu stawki w odniesieniu do całości gruntu, jak i budynków na działce nr [...] za cały 2019r., jak dla nieruchomości, przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej, a tym samym zarzucił decyzji naruszenie: art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez jego błędne zastosowanie, jak również błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia. Wobec powyższego, wniesiono o zmianę decyzji i ustalenie wysokości podatku przy zastosowaniu stawek, odnoszących się do gruntu, mającego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą w odniesieniu do działki nr [...] jedynie w zakresie 400 m2 za 2019r., następnie dalszych 800 m2 od sierpnia 2019r. oraz kolejnych 613 m2 zabudowanych budynkiem o powierzchni 513 m2 od listopada 2019r., a nie, jak przyjął organ podatkowy w odniesieniu do całości ww. działki, jak i posadowionego silosu, kotłowni i budynku na tej działce za cały 2019r. SKO w K. w dniu 30 kwietnia 2020r. wydało decyzję, o której mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a, art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 6 ust. 6 u.p.o.l. W sprawie za prawidłowy uznano stan faktyczny, ustalony przez organ I instancji. Zwrócono uwagę, że odwołujący kwestionuje ustalenia organu dotyczące ustalenia wysokości podatku w odniesieniu do działki nr [...] i przyjęciu stawki w odniesieniu do całości gruntu i budynku na działce nr [...] za cały 2019r., jak dla nieruchomości przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej. Podatnik zakwalifikował nabyte sporne nieruchomości, tj. działkę nr [...] w części, jako związane z działalnością gospodarczą, a część, jako pozostałe - niewykazujące takiego związku. Ponadto podatnik uznał, że nie stanowią one majątku firmy P.P.H.U. "E. ", są częściowo wynajęte podmiotom i nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Odnosząc się do powyższego, organ odwoławczy posłużył się fragmentami decyzji organu I instancji, kopiując je obszernie do treści uzasadnienia i podobnie, jak organ I instancji stanął na stanowisku, że na skutek zajęcia działki nr [...] przez Sp. E. na działalność gospodarczą w 2018r. w całości winna ona być opodatkowana stawką, przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, włączając w to posadowiony na niej budynek. Stanowisko takie zaprezentowało również SKO w K. w decyzji z dnia 9 lipca 2019r. nr [...] w odniesieniu do 2018r. Powyższe stanowisko potwierdził także Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. w wyroku z dnia 22 stycznia 2020r., sygn. akt I SA/Kr [...], w którym oddalono skargę M. M. na ww. decyzję SKO w K.. W odniesieniu do działki nr [...], organ odwoławczy powielił ustalenia organu I instancji wskazując, że nieruchomość składająca się z działki nr [...] wraz z budynkiem znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, a to uzasadnia zastosowanie stawek właściwych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wobec powyższego zobowiązanie podatkowe za 2019r. zostało naliczone w łącznej kwocie 53 144,00 zł. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że za podstawę opodatkowania stawka dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, przyjęto działkę nr [...] o pow. 1518 m2, nr [...] o pow. 2392 m2, nr [...] o pow. 3529 m2, nr [...] o pow. 3729 m2, 1500 m2 z działki [...] zgodnie z umową najmu, co daje sumę 12.668 m2 w okresie od stycznia do marca 2019r., a od kwietnia 2019r., zgodnie z aneksem do umowy z dnia 1 grudnia 2017r. zawartym w dniu 1 marca 2019r. podstawa opodatkowania została zwiększona o 600 m2 z działki nr [...]. Zatem zarzucana oczywista omyłka nie wpływa na wysokość ustalonego podatku. Ponadto w decyzji podano informację dotyczącą budynku kotłowni na biomasę, silos i budynku produkcyjno-magazynowego posadowionych na działce nr [...]. Przy opisie powyższych budynków, uwzględniono dane uzyskane w toku przeprowadzonych czynności wyjaśniających, a to oględzin nieruchomości na działce nr [...]. Z protokołu oględzin wynika, że na działce posadowiony jest budynek kotłowni na biomasę, stanowiący inwestycję spółki dzierżawiącej. Ponadto, oparto się na wyjaśnieniach podatnika, który podał, iż wzniesione budynki kotłowni, silos zlokalizowane na działce nr [...] nie są jeszcze wykorzystywane na działalność gospodarczą i obecnie oczekują na stosowny odbiór. Z dołączonej kopii dziennika budowy wynika, iż zakończenie robót budowlanych nastąpiło w dniu 25 października 2019r. Przedmiotowe budynki nie mają wpływu na wysokość opodatkowania oraz rozstrzygnięcie decyzji. Odnosząc się do kolejnego zarzutu podano, że nabyte przez podatnika nieruchomości należy traktować, jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż na działce nr [...] znajdują się budynki kotłowni, silosu i zostały zakończone roboty budowlane. Inwestycja realizowana jest na działkach, stanowiących własność/będących w użytkowaniu wieczystym podatnika przez Sp. E. , zatem nieuzasadnione było stanowisko odwołującego się, iż traktuje nabyte nieruchomości, jako swój majątek prywatny, służący realizacji celów osobistych, niegospodarczych. Wskazano, że decyzja o warunkach zabudowy dla opisanej inwestycji została wydana na wniosek E. sp. z o.o., a z mapy ewidencyjnej wynika, iż zakres inwestycji obejmuje działki [...] i [...] w całości. Ponadto w budynku przemysłowym, posadowionym na działce prowadzona jest produkcja, co potwierdzono w trakcie przeprowadzonych oględzin w dniu 19 października 2019r. oraz dokumentacja fotograficzna. Sporne nieruchomości mogą służyć tylko celom przemysłowo-gospodarczym. Natomiast wykazano, że tylko część działki nr [...] ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, dlatego w pozostałym zakresie zastosowano stawkę przewidzianą dla gruntów pozostałych. Zdaniem Kolegium, organ I instancji podjął niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego oraz zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Niewydanie decyzji, która byłaby zgodna z oczekiwaniem strony, nie oznacza, że w sprawach zostały naruszone zasady postępowania podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zaskarżył ww. decyzję w całości, a tym samym zarzucił jej naruszenie: - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez jego błędne zastosowanie, jak również błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia. W uzasadnieniu skargi, skarżący zaznaczył, że spór w sprawie dotyczy jedynie działki nr [...], na której to Spółka E. Sp. z o.o. planuje zamierzenie inwestycyjne. Przedmiotowa działka została w zakresie 400 m2 przez samego podatnika wskazana w deklaracji podatkowej, jako związana z działalnością gospodarczą, bowiem została wynajęta w tym zakresie Spółce E. Sp. z o.o. w C.. Podobnie w odniesieniu do dalszych 800 m2 od sierpnia 2019r. oraz kolejnych 613 m2 zabudowanych budynkiem o powierzchni 513 m2 od listopada 2019r., a nie jak przyjął organ w odniesieniu do całości ww. działki, jak i posadowionego silosu, kotłowni i budynku na tej działce za cały 2019r. Organ nie mógł pominąć faktu, że przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez skarżącego, jako osobę fizyczną, a w konsekwencji żaden koszt związany z nieruchomością nie został uwzględniony w rozliczeniach podatkowych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wprawdzie niejako zauważył konieczność rozróżnienia występowania osoby fizycznej w dwojakim charakterze, a zatem, jako osoba prywatna i przedsiębiorca, jednak nie uwzględnił ostatecznie tego faktu przy ustaleniu wysokości podatku. Bezsporne w sprawie pozostaje, iż podatnik prowadzi działalność gospodarczą pod firmą M. M. P.P.H.U E. , niemniej jednak w toku postępowania podatkowego ustalono, że nieruchomości nabyte zostały przez niego, jako osobę prywatną, o czym niewątpliwe świadczy fakt, iż nie zostały one ujęte w ewidencji środków trwałych, nie są dokonywane odpisy amortyzacyjne, wydatki nie są zaliczane do kosztów uzyskania przychodu, a podatnik nie skorzystał z możliwości odliczenia podatku VAT. W konsekwencji, w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy, pozwalające na uznanie, że przedmiotowa nieruchomość w całości znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy. Skarżący podniósł również, że jest udziałowcem, jak i Prezesem Zarządu w Spółce E. Sp. z o.o., która to złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej m.in. budowę kotłowni na biomasę, jak i budowę silosa na biomasę. Inwestycja ma być realizowana m.in. na działce nr [...]. W tym miejscu podkreślono, że organy obu instancji zastosowały swoiste domniemanie wykorzystywania przez podatnika nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej i to w całości. Nie może ujść uwadze fakt, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością posiada odrębną podmiotowość prawną w stosunku do udziałowców, a tym samym nieruchomość ta jest w posiadaniu przedsiębiorcy (jednak tylko w części tj. w zakresie 1813 m2 na działce [...] objętych umową najmu), ale jest nim nie M. M., ale E. Sp. z o.o. Stan przedmiotowych nieruchomości uniemożliwia ich wykorzystywanie wprost na cele działalności gospodarczej. Stanie się to jednak możliwe w ramach opisanej wyżej inwestycji, jednak jedynie w przewidzianym w tej inwestycji zakresie, jak i zgodnie z zawartymi umowami najmu. Podniesiono także, że SKO podało, iż sporne grunty sklasyfikowane zostały w ewidencji gruntów, jako tereny przemysłowe, zaś budynki, jako budynki przemysłowe. Skarżący zwrócił uwagę, że organ podatkowy podał, iż fakt ten, podobnie jak treść studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (zgodnie z którym przedmiotowe tereny oznaczone są jako tereny o dominującej funkcji produkcyjnomagazynowej i składowej), niejako determinuje sposób korzystania z tych nieruchomości, a tym samym, tereny te wykorzystywane być mogą tylko do prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioski te pozostają jednak w sprzeczności z innymi wnioskami organu odwoławczego, ponieważ SKO w uzasadnieniu stwierdza, iż podwójna identyfikacja aktywności osoby fizycznej, przekłada się także na podział jej mienia na faktycznie związane z prowadzoną działalnością gospodarcza oraz na służące realizacji pozagospodarczych celów osobistych. Na ostatnią kategorię składają się przykładowo również nieruchomości rekreacyjne, czy też traktowane przez podatnika, jako lokata kapitału. Nie jest zatem przesądzone, że podatnik będzie na przedmiotowych nieruchomościach prowadził działalność gospodarczą, tym bardziej, iż działa w tym przypadku jako osoba fizyczna, a nie jako przedsiębiorca. Organ odwoławczy stwierdził jednak, iż nieruchomość ta z pewnością nie będzie służyć realizacji pozamieszkaniowych, osobistych potrzeb podatnika i jego rodziny, a zatem należy stosować wyższą stawkę podatku. Ocena SKO przedstawionych okoliczności jest zatem błędna, bowiem pominięto inny, niż mieszkaniowy sposób wykorzystania tychże nieruchomości (lokata kapitału). Skarżący wskazał również, że organ odwoławczy poczynił wprawdzie rozważania dotyczące faktycznych aspektów posiadania, o ile jednak organ podatkowy koncentruje się na kwestii realizacji inwestycji na przedmiotowej działce przez Spółkę, o tyle organ odwoławczy odnosi się również, do możliwości wykorzystywania nieruchomości przez samego skarżącego tj. M. M.. Jednak wnioskowanie to jest błędne. Nieruchomość ta nie została w żaden sposób inkorporowana do przedsiębiorstwa M. M., jako indywidualnego przedsiębiorcy. Twierdzenia o możliwości wykorzystywania nieruchomości wprost do prowadzonej działalności także są błędne, jeżeli uwzględni się okoliczności faktyczne sprawy i obecne zagospodarowanie terenu. Niemniej jednak, istotne jest to, że nieruchomości w spornej części nie posiada przedsiębiorca, a osoba prywatna, czego jednak oba organy zdają się nie zauważać. Powyższe okoliczności faktyczne, jak i prawne SKO również pominęło. Podobnie zresztą, jak kwestia zakresu inwestycji, która odnosi się niejako do całej działki, jednak jest to faktycznie uwarunkowane przepisami prawa budowlanego, zawierającymi wymóg analizy odziaływania tego rodzaju inwestycji nawet na działki sąsiednie. Organ odwoławczy niejako za organem podatkowym po obszernym streszczeniu w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych niniejszej sprawy i wszelkich poczynionych ustaleń, ostatecznie podał, iż stoi na stanowisku, że na skutek zajęcia działki nr [...] przez Spółkę E. Sp. z o.o. na działalność gospodarczą w roku 2019 - całość działki, winna być opodatkowana stawką przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Skarżący zmuszony jest zatem ponownie podkreślić, iż nieruchomość nie może być wprost wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Stanie się to możliwe dopiero po zrealizowaniu inwestycji i wyłącznie w jej zakresie. Tożsama sytuacja ma miejsce w odniesieniu do działki nr [...]. Organ podatkowy różnicuje jednak obie sytuacje faktyczne. W związku z powyższym, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji, cytując obszernie jej fragmenty. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację zawartą w decyzji organu I i II instancji. W konsekwencji skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest rozstrzygnięcie organów podatkowych w zakresie wymierzenia M. M. podatku od nieruchomości za 2019r. a przede wszystkim w zakresie stawki tego podatku. Zaskarżone rozstrzygnięcie jest niejako kontynuacją rozstrzygnięcia organów podatkowych w zakresie tego samego podatku i tych samych nieruchomości za rok 2018, co do którego organy zajęły tożsame stanowisko a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznający skargę podatnika, orzekł o jej oddaleniu w wyroku z dnia 22 stycznia 2020r. sygn.. akt I SA/Kr 1131/19. Obecnie oceniane rozstrzygnięcie organów podatkowych (za rok 2019) oparte jest na zbieżnych ustaleniach faktycznych jak w powoływanej sprawie a różnica wynika jedynie z uwzględnienia postępu procesu inwestycyjnego w zakresie budynków i i urządzeń wznoszonych na spornej działce (obecnie oczekujących na odbiór stosownych organów) jaki zaistniał w przeciągu 2019 roku. W obydwu sprawach zastosowanie znalazły też tożsame regulacje prawne a w szczególności przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2019r. poz, 1170 ze zm. dalej u.p.o.l.) stanowiący, że przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Z definicji tej zatem wynika, że co do zasady sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą skutkuje tym, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i decyduje o zastosowaniu wyższej stawki podatku. Tak więc różnego rodzaju obiekty i grunty, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, nawet jeśli są niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność, niż gospodarcza należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W świetle prezentowanych w orzecznictwie sądowym poglądów, powyższa zasada, jak wskazał skarżony organ, doznaje ograniczenia poprzez konieczność identyfikowania osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą: z jednej strony jako przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. 2017r. poz. 2168 ze zm.) i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. 2018 r. poz. 646), z drugiej strony, jako podmiot uczestniczący w szeroko pojmowanych pozagospodarczych stosunkach prawnych, w tym realizujący określone cele życiowe i zadania w ramach rodziny, którą tworzy. To zaś przekłada się także na podział jej mienia: na faktycznie związany z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz służący realizacji pozagospodarczych celów osobistych. Na tę ostatnią kategorię składają się nie tylko budynki mieszkalne oraz grunty związane z tymi budynkami (wyraźnie wyłączone przez ustawodawcę z nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej), ale przykładowo również nieruchomości rekreacyjne, nieruchomości traktowane przez podatnika, jako lokata kapitału, nieruchomości przeznaczone do wynajmu (jeżeli przychody z tego tytułu nie są zaliczane do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej) itp. Zatem kwalifikacja prawna winna zostać poprzedzona ustaleniem, jakie nieruchomości związane są z aktywnością podatnika jako przedsiębiorcy, a jakie należą do jego majątku osobistego, tzn. w założeniu niezwiązanego z działalnością gospodarczą (por. argumentacja zawarta w wyroku TK z dnia 12 grudnia 2017 r, w sprawie SK 13/15, oraz wyroki NSA dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt II FSK 1419/17, z dnia 1 lutego 2018 r., sygn. akt 11 FSK 3355/17 i z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 791/16). W ocenie sądu, organy podatkowe wbrew zarzutom skargi, prawidłowo powyżej opisane przesłanki ustaliły i oceniły, opierając się głównie na tym, iż skarżący jest przedsiębiorcą wpisanym do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej pod firmą M. M. P.P.H.U. "E. ", rozpoczął wykonywanie działalności gospodarczej w 1999r. i prowadzi ją nadal. Przeważający rodzaj prowadzonej działalności stanowi produkcja pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa (PKD 16.23.Z). Oprócz tego podatnik zajmuje się m.in. wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z). Stał się użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowych składających się z m.in. spornej działki nr [...] wraz z prawem własności budynków posadowionych na przedmiotowej działce na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w O. o przysądzeniu prawa użytkowania wieczystego i prawa własności z dnia 11 kwietnia 2017r. O ile skarżący prezentował stanowisko, że nabyte przez niego w trybie licytacji komorniczej działki nr [...] oraz [...], zabudowane budynkami przemysłowymi, znajdujące się na terenie strefy przemysłowej, nie służą i potencjalnie nie mogą służyć prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i stanowią jego majątek "prywatny", gdyż nie zostały ujęte w ewidencji środków trwałych, nie były dokonywane odpisy amortyzacyjne, a wydatki nie zostały zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, a także nie skorzystał z możliwości odliczenia podatku VAT (z wyjątkiem części gruntów, które znajdują się w posiadaniu innego przedsiębiorcy na podstawie zawartych umów najmu), to w odniesieniu do całej działki nr [...] oraz posadowionego na niej budynku winny znaleźć zastosowanie stawki właściwe dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak ustalono już w sprawie za 2018r., decydującą dla rozstrzygnięcia okolicznością jest decyzja z dnia 8 września 2017r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez E. Sp. z o.o. z siedzibą w C. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku kotłowni na biomasę oraz budynku produkcyjnomagazynowego z towarzyszącymi urządzeniami budowlanymi przy ul. [...] w C., na działkach nr [...] i nr [...] (obręb C.), kiedy zakres inwestycji obejmował działki nr [...] i nr [...] w całości i polegał na przebudowie i rozbudowie istniejącego zakładu produkcji stolarki budowlanej (zlokalizowanego na sąsiedniej działce nr [...]) z towarzyszącymi urządzeniami budowlanymi zapewniającymi jego użytkowanie zgodnie z przyszłymi potrzebami i przeznaczeniem w zakresie: 1) rozbiórka istniejącego budynku składowego, 2) budowa budynku kotłowni na biomasę (trociny i zrębki drewniane powstające w toku produkcji) do celów centralnego ogrzewania wraz z instalacjami wewnętrznymi, silosem na biomasę oraz urządzeniami technologicznymi, pow. zabudowy kotłowni 80 - 90 m2 + 70 -100 m2 (silos i urządzenia), 3) budowa budynku produkcyjno - magazynowego, pow. zabudowy 450 - 500 m2, 4) przebudowa i rozbudowa infrastruktury technicznej, instalacji technicznych itp., 5) przebudowa i rozbudowa utwardzonych podjazdów, placów itp. Nadto decyzją z dnia 8 listopada 2017 r., znak: [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla E. Sp. z o.o., gdzie powierzchnia zabudowy budynku kotłowni wynosi 81,02 m2, budynku produkcyjnomagazynowego - 453,10 m2 i silosu - 53,58 m2 (łącznie powierzchnia zabudowy budynków i silosu wynosi zatem 587,70 m2), a M. M. wyjaśnił, że Spółka E. jako Inwestor dysponuje m.in. działką nr [...] na podstawie jego zgody. Z projektu budowlanego oraz z mapy do celów projektowych wynika, iż inwestycja realizowana przez spółkę E. na spornej działce [...] miała na celu budowę kotłowni, w której zainstalowany zostanie kocioł do celów centralnego ogrzewania na biomasę (trociny i zrębki drewniane powstające w toku produkcji okien drewnianych, produkowanych w budynku sąsiednim, zlokalizowanym na działce nr [...] oraz [...], stanowiącym własność inwestora), wraz z silosem na te trociny i zrębki oraz urządzeniami technologicznymi tj. przewody odsysające, stacja filtracyjna, kontener itp. Oprócz kotłowni planowana była budowa budynku produkcyjno - magazynowego, który stanowić będzie uzupełnienie funkcji istniejącego budynku produkcyjnego okien drewnianych. W budynku przechowywane będą elementy drewniane stanowiące surowiec do produkcji okien (belki, kantówki, deski, listwy, okucia, akcesoria okienne i drzwiowe), a także wykonywana będzie wstępna ich obróbka, jako przygotowanie elementów do produkcji tj. rozpakowywanie, cięcie, szlifowanie itp. W stanie istniejącym teren przedmiotowych działek jest częściowo zagospodarowany i zabudowany istniejącą zabudową produkcyjno - magazynową zakładu produkcji okien drewnianych, stanowiącego własność inwestora. Na terenie dz. nr [...] oraz sąsiedniej [...] znajduje się budynek główny zakładu produkcyjnego, natomiast na terenie dz. nr [...] znajduje się istniejący budynek magazynowy, podlegający rozbiórce na podstawie zgłoszenia rozbiórki z dnia 5.09.2017r., oraz istniejący budynek produkcyjny, nie objęty planowaną inwestycją, także stanowiące własność inwestora. Na terenie działki nr [...] oraz sąsiedniej [...] znajduje się budynek główny zakładu produkcyjnego, natomiast na terenie przedmiotowej działki nr [...] znajduje się istniejący budynek magazynowy, podlegający rozbiórce na postawie zgłoszenia rozbiórki z dnia 5 września 2017 r., oraz istniejący budynek produkcyjny, nie objęty planowaną inwestycją, także stanowiące własność inwestora. Wobec powyższego sporna działka [...] była w posiadaniu spółki realizującej inwestycję, a organy prawidłowo oceniły, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na traktowanie spornej działki nr [...], jako tworzącej gospodarczą całość z działkami nr [...] i nr [...]. Jak konkludowały organy podatkowe w sprawie za 2018 rok, brak było podstaw do przyjęcia, iż jedna z działek (nr [...]), na której jest realizowana inwestycja o charakterze stricte przemysłowym, obejmująca budowę dwóch budynków o łącznej powierzchni zabudowy 534,12 m2 i silosu o powierzchni zabudowy 53,58 m2 oraz przewidująca urządzenie minimum 16 miejsc postojowych na terenie zamierzenia inwestycyjnego służy realizacji pozamieszkaniowych, osobistych potrzeb skarżącego lub jego rodziny, zwłaszcza że, jak słusznie podkreśla organ, przedmiotowa inwestycja ściśle łączy się z rodzajem działalności gospodarczej prowadzonej przez M. M. (jako przedsiębiorcy) oraz E. Sp. z o.o. Podzielając ustalenia i stanowisko zajęte przez tut, Sąd w sprawie I SA/Kr 1131/19 zwrócić należy uwagę na to jakie okoliczności faktyczne sprawy uległy zmianie w 2019 roku. Jak wynika z ustaleń organów obydwu instancji, zebrany materiał dowodowy nadal pozwala na traktowanie spornej działki nr [...], jako tworzącej gospodarczą całość z działkami nr [...] i nr [...]. Powyższe potwierdzają również ustalenia dokonane w trakcie oględzin oraz dokumentacja fotograficzna dotycząca działki nr [...]. Z protokołu oględzin wynika, że na działce posadowiony jest obecnie budynek kotłowni na biomasę, stanowiący inwestycję spółki dzierżawiącej. Ponadto, oparto się na wyjaśnieniach podatnika, który podał, iż wzniesione budynki kotłowni, silos zlokalizowane na działce nr [...] nie są jeszcze wykorzystywane na działalność gospodarczą i obecnie oczekują na stosowny odbiór. Z dołączonej kopii dziennika budowy wynika, iż zakończenie robót budowlanych nastąpiło w dniu 25 października 2019r. Sam podatnik 18 października 2019r. złożył Informację o nieruchomości i obiektach budowlanych, w której zadeklarował budynek przemysłowy o pow. 513 m2 i grunt o pow. 613 m2 posadowiony na działce nr [...], jako składniki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, twierdząc, że składniki te zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej od października 2019r. Organ I instancji podniósł, że w sprawie istotna jest okoliczność, iż działka nr [...], zgodnie z oświadczeniem inwestora, od września 2017r. była w posiadaniu Spółki, realizującej inwestycję. Zwraca uwagę, że podmiot odrębny od właściciela nieruchomości złożył w trakcie procedury w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Słusznie w tym kontekście zauważył organ , iż proces budowlany prowadzony na "cudzej" nieruchomości będzie w większości przypadków związany właśnie ze stanem, polegającym na posiadaniu nieruchomości w rozumieniu kodeksu cywilnego, jeżeli będzie on prowadzony w oparciu o pozwolenie na budowę, uzyskane po uprzednim złożeniu oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Z treści tego oświadczenia wynika bowiem stan, który odpowiada posiadaniu. Podmiot składający takie oświadczenie stwierdza bowiem, że ma prawo w oparciu o zgodę właściciela nieruchomości, która może, ale nie musi być związana, np. z zawarciem stosunku zobowiązaniowego - umowy najmu, dzierżawy, do dysponowania czyli decydowania o sposobie zabudowy, remontu, czasu prowadzenia prac budowlanych. Właściciel nieruchomości jest wyłączony w tym zakresie od uczestnictwa w procesie budowlanym. Tym samym, to podmiot prowadzący inwestycję niejako przejmuje władztwo nad tą nieruchomością. Jeżeli będzie to podmiot prowadzący działalność gospodarczą (czyli jak w sprawie będącej przedmiotem analizy spółka prawa handlowego), to złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane będzie mogło zostać zakwalifikowane, jako stwierdzenie posiadania tej nieruchomości na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na działce nr [...] oraz spornej działce [...] realizowana była inwestycja przez E. Sp. z o.o. polegająca na przebudowie i rozbudowie istniejącego zakładu produkcji stolarki budowlanej. Kotłownia, która powstała będzie ogrzewać zarówno istniejący budynek produkcyjny oraz pomieszczenia produkcyjno - magazynowe. Niewadliwie zatem przyjmuje organ, że budynek przemysłowy o powierzchni użytkowej 513 m2 wpisuje się w działalność Inwestora - E. sp. z o.o. i jest/będzie przez przedsiębiorcę wykorzystywany. Podzielić należy stanowisko, że M. M., jako osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą polegającą na produkcji pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa oraz wynajmie i zarządzaniu nieruchomościami własnymi oraz dzierżawionymi. Powyższa działalność prowadzona jest w C. w istniejącym zakładzie stolarskim zlokalizowany na działkach [...] oraz [...]. W przedmiotowym zakładzie stolarskim działalność prowadzi również E. Sp. z o.o. na podstawie umowy najmu. Działalność Spółki polega przede wszystkim na produkcji pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa. Co istotne, z zapisów KRS Spółki wynika, że podatnik jest jej prezesem zarządu tej spółki posiada w niej 95 udziałów. Nie ma przy tym znaczenia, czy działka jest związana z działalnością gospodarczą, wykonywaną przez podatnika pod firmą M. M. P.P.H.U. "E. ", czy z działalnością gospodarczą prowadzoną przez E. Sp. z o.o., ustawodawca nie uzależnia bowiem opodatkowania nieruchomości najwyższymi stawkami podatkowymi od związania nieruchomości z działalnością gospodarczą wykonywaną osobiście przez podatnika. W konsekwencji więc zajęcia działki nr [...] przez Sp. E. na działalność gospodarczą w 2018r. i później w 2019r. w całości winna ona być opodatkowana stawką, przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W odniesieniu do działki nr [...] stwierdzono, iż na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób wykazać związku tej nieruchomości z działalnością gospodarczą, prowadzoną przez podatnika lub inny podmiot, w związku z czym, przyjąć należało, iż powierzchnia działki zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie umowy najmu z ZUE S.A. (1500 m2), powinna być opodatkowana w 2019r. stawką, przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Na przedmiotowej działce w marcu 2019r. rozpoczęto i zakończono prace związane ze wznoszeniem hali namiotowej. Z oświadczenia podatnika wynika, że powierzchnia przedmiotowej budowli wynosi 525 m2 i została ona oddana do użytkowania od marca 2019r. Grunt zajęty pod halę namiotową tj. 600 m2, został zgłoszony do opodatkowania przez podatnika stawką dla składników związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od marca 2019r. Organ podatkowy przyjął zmianę dla celów podatkowych zgodnie z art. 6 u.p.o.l., opodatkowując stawką jak od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od kwietnia 2019r. Powierzchnię działki nr [...] w pozostałym zakresie opodatkowano stawką przewidzianą dla gruntów pozostałych. Biorąc powyżej zaprezentowane okoliczności pod uwagę, uprawniona jest więc także w odniesieniu do roku 2019 konkluzja, że okoliczność czasowego niewykorzystywania nieruchomości na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z realizacją wyżej opisanej inwestycji, nie ma wpływu na możliwość zastosowania wyższych stawek podatku, tj. dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Bez znaczenia pozostaje także okoliczność, czy przedsiębiorca rzeczywiście w danej chwili wykonuje działalność gospodarczą z wykorzystaniem danej nieruchomości i czy np. osiąga z tego tytułu dochód. Pojęcie budynków "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest wszak istotnie szersze od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą. Z orzecznictwa sądowego wynika niedwuznacznie, że art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w żaden sposób nie uzależnia kwalifikacji gruntu (co można odnieść również do budynku niemieszkalnego) od jego wykorzystywania w danej chwili w prowadzonej działalności gospodarczej. Trafnie przywołuje organ stanowisko NSA, że brak wykorzystywania nieruchomości na bieżące potrzeby gospodarcze w danym okresie nie może decydować o charakterze tych przedmiotów opodatkowania oraz ich prawnopodatkowej kwalifikacji w odniesieniu do podatku od nieruchomości. W przypadku prowadzenia działalności gospodarczej podatek od nieruchomości ma charakter podatku przychodowego. Przedmiot opodatkowania wedle podwyższonych stawek stanowią więc nieruchomości, które powodują lub mogą powodować uzyskiwanie przez podatnika przychodów (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2018 r. sygn. akt II FSK 1273/18). W świetle przytoczonych jednoznacznych okoliczności faktycznych, nie mogły zostać uwzględnione argumenty skarżącego, iż nabył sporne nieruchomości jako osoba prywatna, traktuje je jako swój majątek prywatny, służący realizacji celów osobistych, niegospodarczych, nigdy też nie odliczył żadnych kosztów związanych z ich nabyciem i nie wprowadził ich do ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej. Te okoliczności nie mają znaczenia skoro nawet gdyby tak było to w trakcie posiadania gruntu, podatnik w sposób ewidentny zmienił sposób jego wykorzystania z majątku osobistego na związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponadto w świetle mającego zastosowanie w sprawie przepisu art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. znaczenie prawne mają fakty nie zaś zamiary podatnika podatku od nieruchomości. Przechodząc do kwestii naruszenia przepisów postępowania, należy wskazać, iż zdaniem Sądu, weryfikacja i ocena zebranych w sprawie dowodów została przeprowadzona w sposób przejrzysty, przekonujący, zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, wobec czego nie można jej postawić zarzutu dowolności. Okoliczność, że materiał dowodowy został oceniony niezgodnie z intencją skarżącego, nie oznacza, iż organy naruszyły wskazane w skardze przepisy postępowania podatkowego. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy właściwie rozważył cały zebrany materiał dowodowy, dokonał na jego podstawie prawidłowych ustaleń, a w uzasadnieniu decyzji szczegółowo wyjaśnił podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia. Natomiast skarżący skutecznie nie podważył tych ustaleń, a zaprezentował jedynie własną ocenę materiału dowodowego wskazując wnioski, które w jego ocenie należy z nich wyprowadzić. Polemika skarżącego odnosząca się do zebranego materiału dowodowego i dokonanie jego odmiennej oceny, nie mogła jednak podważyć trafnych ustaleń i ostatecznie, prawidłowych wniosków organu zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, iż w wyniku prawidłowych działań procesowych zastosowano właściwie zinterpretowane regulacje prawa materialnego, przy zachowaniu zasad postępowania podatkowego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stosownie do wymogów art. 210 ustawy Ordynacja podatkowa. Lektura uzasadnienia decyzji w tym bardzo szczegółowego uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, pozwala poznać argumentację organów i przesłanki, którymi kierowały się wydając rozstrzygnięcie. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji niczego, co usprawiedliwiałoby zarzut błędnej oceny materiału dowodowego. Wbrew zarzutom skargi, decyzje organów obydwu instancji zapadły z poszanowaniem zasad postępowania wynikających z Ordynacji podatkowej, w tym zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191) i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1), a ponadto zasady legalności działania organów podatkowych (art. 120), zasady zaufania i obywateli do organów podatkowych (art. 121 § 1), podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym ( art. 122). Z uwagi na wszystkie wyżej wskazane okoliczności, orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalając skargę.