I SA/Kr 661/09

Sygn. akt I SA/Kr 661/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 września 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, Inga Gołowska (spr.), Protokolant: Iwona Sadowska-Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2010r., sprawy ze skargi P. J., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 10 lutego 2009r. Nr [...], w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, - s k a r g ę o d d a l a - Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 lutego 2009r. po rozpatrzeniu zażalenia P.J., Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 01 grudnia 2008r. nr [...]. Przedmiotem uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na postanowienia była odmowa podstawie tytułu wykonawczego z dnia 14 października 2008r. nr [...]. Uzasadniając postanowienie, organ odwoławczy wskazał, że postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec P. J. toczy się na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 14 października 2008r. na zaległość w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów w kwocie 6.000,00 zł. Tytuł wykonawczy został doręczony zobowiązanemu 24 października 2008r., łącznie z odpisem tytułu wykonawczego, zobowiązanemu doręczono zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego w KREDYT Banku SA I Oddział w K. Pismem z dnia 28 października 2008r. zobowiązany złożył zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm. dalej- u.p.e.a ) jednocześnie wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych. Zobowiązany zarzucił : nieistnienie obowiązku-polegające na niedoręczeniu orzeczenia wskazanego jako podstawa tytułu wykonawczego, określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z treści orzeczenia ze względu na brak orzeczenia, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej wobec brak podstawy prawnej prowadzenia egzekucji, brak uprzedniego doręczenia upomnienia-wszczęcie egzekucji nie zostało poprzedzone orzeczeniem określającym obowiązek jak też jakimkolwiek upomnieniem, nie spełniono wymogów określonych w art.27 u.p.e.a. w ten sposób , iż tytuł wykonawczy nie zawiera podstawy prawnej prowadzenia egzekucji, nieistnienie podstawy prawnej, nieprawidłowe naliczenie odsetek oraz brak wskazania środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Po rozpatrzeniu powyższych zarzutów, Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia 1 grudnia 2008r. nr [...] oddalił zarzuty skutkiem czego zobowiązany P.J. złożył zażalenie na powyższe postanowienie. W zażaleniu wskazał, iż nie otrzymał stanowiska wierzyciela, doręczony druk tytułu egzekucyjnego nie określa obowiązku wynikającego z orzeczenia, Organ odwoławczy wskazał, że podstawa prawna, sposób wszczęcia postępowania i prowadzenia egzekucji nie budzą wątpliwości. Decyzję z dnia 9 września 2008r. nr [...] stanowiącą podstawę wystawienia tytułu wykonawczego doręczono na zasadach przewidzianych w art. 150§1 pkt 1, §1 a i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej- O.p). Zobowiązanemu nie doręczono upomnienia w oparciu o §13 pkt 1 rozporządzenia z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) albowiem w tym przypadku egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia ze względu na fakt, iż kwota należności została określona w orzeczeniu. Organ wyjaśnił zobowiązanemu zasadność i prawidłowość naliczonych odsetek. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej- k.p.a.) poprzez nieprawidłowe oznaczenie organu administracji, brak uzasadnienia i brak podpisu osoby uprawnionej to wskazano, iż zarzuty te są niezasadne. Co do stanowiska wierzyciela , który jest jednocześnie organem egzekucyjnym to podniesiono, iż stanowisko takie jest niewymagalne z uwagi na treść uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2007r. sygn. akt: I FPS 4/06. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodził się Skarżący. Pismem z dnia 23 marca 2009r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając: naruszenie art. 33 ust. 1, 3,6, 8, 10, art. 27 u.p.e.a., rażące naruszenie art. 34 u.p.e.a., rażące naruszenie prawa w zakresie przepisów z rozdziału 2 ,,zasady ogólne" k.p.a. a w szczególności art. 6, art. 7, art.8, art.9, art. 10, art. 11, art.12 i art.124 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniósł, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest wadliwe i opisuje okoliczności, które w ogóle nie miały miejsca nadto w postanowieniu nieprawidłowo oznaczono organ, rozstrzygnięcia dokonano bez podstawy prawnej, nie powołał w rozstrzygnięciu art.123 k.p.a., organ nie wyjaśnił dlaczego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Skarżący podniósł również, że nie otrzymał stanowiska wierzyciela ani decyzji z dnia 09 września 2008r. nr [...]. Wskazał nadto na naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zasady udzielania informacji , zasady czynnego udziału oraz uchybienie art. 27 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Skarżący w dodatkowym piśmie z dnia 25 czerwca 2009r. i wniosku dowodowym z dnia 25 czerwca 2009r. wskazał, że przesłane przez organ dokumenty nie dotyczą akt sprawy w której toczy się niniejsze postępowanie w związku z czym złożył wniosek o przesłanie właściwych akt sprawy. Skarżący podniósł również zarzut przedawnienia i nieskutecznego zajęcia rachunku bankowego. Pismem z dnia 15 marca 2010r. Skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpoznania przez NSA skargi kasacyjnej od wyroku w sprawie I SA/Kr 299/09 jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przychylił się do wniosku i postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010r. odmówił zawieszenia postępowania z uwagi na brak związku, który mógłby uzasadniać zawieszenie ze względu na prejudycjalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a). W sprawie niniejszej warto na wstępie wskazać, że na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Tok rozumowania organu przedstawiający proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie zawierać winno uzasadnienie decyzji. (vide wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 października 2007r. sygn. akt: II SA/Bk 372/07 LEX nr 341059). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżone przez P.J. postanowienie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które miałoby lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, co oznacza, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Zasada ogólna, wyrażona w pierwszym zdaniu ww. przepisu, nie jest nieograniczona, gdyż w końcowej części tego samego zdania zawarty został wyjątek, który brzmi: "chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej". Uprawniony jest zatem na gruncie wskazanej regulacji wniosek, że przesłanie upomnienia jest niezbędnym warunkiem wszczęcia postępowania egzekucyjnego, pod warunkiem jednak, że przepis szczególny nie rozstrzyga kwestii upomnienia w sposób inny niż wynika to z ogólnej zasady. Wniosek taki można wywieść też z innych regulacji przepisów u.p.e.a., a zwłaszcza z treści art. 27 § 3, zgodnie z którym do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku. Reasumując, przesłanie upomnienia nie stanowi nieograniczonego obowiązku i ma zastosowanie w takiej sytuacji, gdy przepis szczególny nie wyłącza go w odniesieniu do określonego rodzaju egzekucji. Przepisy szczególne regulujące prowadzenie egzekucji administracyjnej zostały zawarte w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) - zwanego w dalszej części "rozporządzeniem wykonawczym". Rozporządzenie to zostało wydane m.in. na podstawie delegacji zawartej w art. 15 § 5 u.p.e.a., zgodnie z którą minister właściwy do spraw finansów publicznych uzyskał uprawnienie do określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Wykorzystując tę właśnie delegację Minister Finansów w §13 rozporządzenia wykonawczego zawarł katalog zwolnień z doręczenia upomnienia, określają, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu, którym w realiach rozpoznawanej sprawy była decyzja z dnia 9 września 2008r. nr [...] wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego w kwocie 6.000,00 zł doręczona zobowiązanemu w trybie art. 150 O.p. Dodatkowo należy zaakcentować, że skuteczność środka egzekucyjnego nie jest uzależniona od powiadomienia podatnika o jego zastosowaniu, a od spełnienia warunków powołanych i przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zwrot "należność określona w orzeczeniu" użyty w §13 rozporządzenia z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) oznacza, że upomnienie nie jest wymagane również wtedy, gdy chodzi i egzekucje należności powstających z mocy prawa, których wysokość została określona w decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej. (vide wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 stycznia 2008r. sygn. akt: I SA/Po 1248/07 LEX nr 489617). Nie ulega wątpliwości, że decyzja Naczelnik Urzędu Skarbowego z dnia 9 września 2008 r. znak: [,,,] określająca P.J. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości w 2003r. - na której podstawie Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił w dniu 14 października 2008r. tytuł wykonawczy nr [...] - jest orzeczeniem określającym należność pieniężną w rozumieniu §13 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, co w konsekwencji przesądza o braku obowiązku doręczenia zobowiązanej upomnienia, a więc możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego bez dowodu jego doręczenia (vide wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 stycznia 2006r. sygn. akt: I SA/Gl 1114/05, ZNSA 2006/3/114). Wskazać również należy , że zgodnie z poglądem prawnym powoływanej przez Sąd pierwszej instancji uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2007r., I FPS 4/06, którą Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela, wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 u.p.e.a., w przypadku, gdy (tak jak w rozpoznanej sprawie) wierzycielem jest Skarb Państwa, reprezentowany przez kierownika statio fisci - naczelnika urzędu skarbowego będącego jednocześnie organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe. Wpływ powyższego, przejawiającego się bezprzedmiotowością, naruszenia art. 34 u.p.e.a. należy oceniać w obszarze postępowania, w którym badane jest zastosowanie przywołanego przepisu, to jest w relacji do postępowania w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów na prowadzenie postępowania egzekucyjnego, a nie do całości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny z określonego tytułu do danego zobowiązanego. Zastosowanie trybu prawnego z art. 34 u.p.e.a. w sytuacji tożsamości organizacyjnej wierzyciela i organu egzekucyjnego stanowi zasadniczy i podstawowy powód bezprzedmiotowości - zbędnego wydania i niezgodności z prawem - rozstrzygnięć powołujących jako podstawę prawną unormowania wynikające z przywołanego przepisu; wpływ naruszenia prawa w postaci art. 34 u.p.e.a. na wynik sprawy w przedmiocie wypowiedzenia się wierzyciela jest więc ewidentny i jednoznaczny. Podkreślić trzeba, że z uwagi na fakt, że postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym mają charakter merytoryczny należy do nich odpowiednio stosować przepisy dotyczące decyzji wydawanych w postępowaniu administracyjnym ogólnym, a zatem do postanowień tych należy stosować przepisy art. 107 k.p.a. a nie przepisy art. 124 k.p.a., które dotyczą postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, które to postanowienia nie mają charakteru merytorycznego i rozstrzygają jedynie kwestie proceduralne. (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2006r. sygn. akt: III SA/Wa 2936/05 LEX nr 196312). W postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie znajduje natomiast zastosowania określona w art. 10 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu. (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2005r. sygn. akt: III SA 3483/03 LEX nr 165982 ). Podkreślenia również wymaga to, iż Skarżący dopiero na etapie uzupełniania skargi złożonej do Sądu a to w piśmie z dnia 25 czerwca 2009r.(k.20 akt sądowych) sformułował zarzut przedawnienia egzekwowanego obowiązku oraz kwestię skuteczności zajęcia rachunku bankowego. W tym miejscu należy przypomnieć, że art. 33 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podstawą zarzutu może być tylko: 1) wykonanie, umorzenie, przedawnienie, wygaśnięcie, albo nieistnienie obowiązku, 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku, albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej..., 4) błąd co do osoby zobowiązanego, 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia w myśl art. 15 ustawy, 7) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Żadne inne sytuacje, czy powody nie mogą być podstawą do wniesienia zarzutów. Z unormowania tego wynika, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Przy tym podniesione w nich okoliczności, które zdaniem zobowiązanego, wykluczają możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego (przesądzają o jego niedopuszczalności), zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. Jeżeli zatem dany zarzut nie zostanie podniesiony przez zobowiązanego, to nie może być rozpoznany przez organ egzekucyjny. Jeżeli zarzut przedawnienia nie zostanie zawarty w zarzutach w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, tj. na etapie badania dopuszczalności egzekucji administracyjnej, to nie może on być skutecznie podniesiony w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Nie można bowiem organowi egzekucyjnemu skutecznie postawić zarzutu, że nie uwzględnił on faktu przedawnienia egzekwowanego obowiązku, ponieważ wniesione przez P.J. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie były oparte na wskazanej w art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawie, jaką jest przedawnienie obowiązku. Mówiąc innymi słowy, postawienie zarzutu przedawnienia dopiero w kolejnym piśmie procesowym skierowanym do Sądu uznać należy za spóźnione, ponieważ nie można organowi egzekucyjnemu zarzucać naruszenia obowiązującego w tym zakresie prawa, skoro we wniesionym w toku postępowania egzekucyjnego środku zaskarżenia nie podniesiono tej okoliczności. Wszak Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu lub czynności wedle stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie ich podjęcia. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ogóle nie badał tej kwestii, ponieważ wychodziła ona poza granice sprawy sądowoadministracyjnej, ukształtowanej na skutek wniesienia przez zobowiązanego P.J. zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W rezultacie postawiony w piśmie procesowym stanowiącym uzupełnienie skargi zarzut naruszenia art. 70 O.p., nie ma usprawiedliwionych podstaw, a to z tego względu, że przepis ten nie mógł być stosowany w postępowaniu sądowoadministracyjnym I instancji, ponieważ powołanie się na okoliczność przedawnienia nastąpiło dopiero w skardze do Sądu Administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu ,,rażącego naruszenia prawa" to nie od rzeczy będzie konstatacja, iż rażące naruszenie prawa zachodzi, jak podnosi orzecznictwo sądowe, wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją (wyrok NSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2003r., III SA 845/02, LEX nr 90363).Sprowadza się ono do nadania decyzji treści, która jest "ponad prawem", tzn. nie można jej wyinterpretować z żadnej normy prawnej. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa, albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązki. Rozstrzygnięcie takie można by uznać wręcz za niedorzeczne z punktu widzenia okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 grudnia 2007r., I SA/Gd 817/07, LEX nr 332295 czy wyrok NSA W-wa z dnia 13 października 2005r., FSK 2294/04, LEX nr 173113). "Rażący" to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży. Takie znaczenie pojęcia "rażące naruszenie prawa" powoduje, że stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może nastąpić w wypadku zastosowania w kwestionowanym rozstrzygnięciu normy prawnej, której znaczenie można ustalić w sposób niewątpliwy, bezsporny. Nie może być zatem podstawą do takiego działania norma prawna, co do której treści istnieją istotne rozbieżności w orzecznictwie sądowym (wyrok NSA W-wa z dnia 20 października 2006r., II FSK 113/06, LEX nr 281145). O oczywistym naruszeniu prawa można mówić tylko w odniesieniu do przepisu, którego treść nie budzi wątpliwości, a interpretacja w zasadzie nie wymaga sięgania po inne metody wykładni poza językową (wyrok NSA W-wa z dnia 23 czerwca 2005r., FSK 2475/04, LEX nr 173255 czy wyrok NSA W-wa z dnia 28 stycznia 2005r., FSK 1371/04, PP 2006/6/54). Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w sprawie. Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego to wskazać należy, że w art. 18 u.p.e.a. ustawodawca zawarł odesłanie do przepisów k.p.a. z dyrektywami odpowiedniego ich stosowania oraz stosowania wówczas, gdy przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej. W praktyce oznacza to, iż tylko niektóre zasady postępowania administracyjnego można przenieść na grunt postępowania egzekucyjnego nie zmieniając ich brzmienia, inne należy stosować odpowiednio, jeszcze innych nie stosuje się w ogóle. W oparciu o powyższe należy stwierdzić, iż w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio następujące zasady: wynikającą z art. 6 k.p.a. zasadę praworządności, wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej, określoną w art. 8 k.p.a. zasadę zaufania, zasadę udzielania informacji (art. 9 k.p.a.), zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.), zasadę szybkości i prostoty postępowania (art. 12. k.p.a.) oraz zasadę pisemnego załatwienia sprawy (art. 14 § 1 k.p.a.). W postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie znajduje natomiast zastosowania określona w art. 10 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu. (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2005r. sygn. akt: III SA 3483/03 LEX nr 165982). Co do kwestii błędnej daty wpisanej w tytule wykonawczym w rubryce 36 to w ocenie Sądu nie stanowiło to uchybienia skutkującego podważeniem poprawności wystawienia kwestionowanego tytułu wykonawczego. Organ egzekucyjny wskazał bowiem sposób naliczania odsetek jak również wyjaśnił przyczyny dla których obok daty ,,26.02.2003" pojawiła się druga data wpisana ołówkiem ,,15.10.2008". Na karcie 19/2 akt egzekucyjnych podano sposób liczenia odsetek, wyszczególniając przedział czasowy od 26.02.2003 do 10.02.2005 gdzie wysokość odsetek określono jako 50% należnych odsetek za zwłokę i datę od 15.10.2008 do dnia zapłaty gdzie pobiera się odsetki za zwłokę w pełnej wysokości. Z powyższych względów Sąd działając na podstawię art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.