I SA/Kr 693/12

Sygn. akt I SA/Kr 693/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 lipca 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.), Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Protokolant: Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2012 r., sprawy ze skargi E. W., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 19 marca 2012r. Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego - skargę oddala - Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia 19 marca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia E.W. (dalej: skarżącej), działając na podstawie art. 17, art. 18 oraz art. 23 § 1 i 4 i art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 29 grudnia 2011 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku Zakładów ‘M" Spółka Jawna w likwidacji w oparciu o tytuły wykonawcze nr [...], [...] i [...] wystawionych na należności wynikające ze zbiegu egzekucji. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2011 r. organ umorzył postępowanie egzekucyjne, uznając, że z egzekucji nie uzyska się kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne. Organ egzekucyjny stwierdził, że prowadzone przez niego postępowanie jest bezskuteczne. W ocenie organu, ww. spółka wyzbyła się większości składników jej majątku, a inne zostały już poddane egzekucji. Z kolei wartość pozostałych składników majątku ww. spółki nie przewyższa wysokości kosztów egzekucyjnych. Pismem z dnia 26 stycznia 2012 r., skarżąca będąc wierzycielem ww. spółki wniosła zażalenie na powyższe postanowienie organu pierwszej instancji. Postanowieniu temu zarzuciła naruszenie – art. 59 § 3 w zw. z § 2 u.p.e.a. poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania egzekucyjnego; – art. 126 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie rozstrzygnięcia, a także – art. 7, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 marca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego. Organ drugiej instancji streścił dotychczasowy przebieg postępowania egzekucyjnego oraz wskazał, że nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, w toku postępowania poszukiwano majątku zobowiązanego, z którego możliwa byłaby egzekucja administracyjna. Jednak zastosowane środki egzekucyjne okazały się nieskuteczne, co uzasadnia kierunek rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów zażalenia podniesiono, że bezskuteczność egzekucji stwierdzono na podstawie ustaleń organu pierwszej instancji, a umorzenie postępowania egzekucyjnego nie odbiera wierzycielowi prawa do ponownego wszczęcia egzekucji. Organ drugiej instancji zaakceptował także sposób uzasadnienia postanowienia z dnia 29 grudnia 2011 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 81 k.p.a. wskazano, że specyfika postępowania egzekucyjnego ogranicza większość ogólnych uprawnień strony wynikających z k.p.a., stąd inicjatywa w zakresie wypowiedzenia się strony co do zebranego materiału dowodowego pozostawała w gestii samej strony, nie zaś organu egzekucyjnego. Organ uznał ponadto, że w toku postępowania egzekucyjnego poszukiwano składników majątku spółki w postaci pojazdów samochodowych, jednak dalsze wysiłki w tym zakresie były nieopłacalne. Przyjęto ponadto, że organ pierwszej instancji słusznie ustalił wartość tych pojazdów według ceny szacunkowej. Pismem z dnia 23 kwietnia 2012 r., skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. przez bezzasadne utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, 2) art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 2 u.p.e.a. przez bezpodstawne umorzenie postępowania egzekucyjnego, 3) art. 126 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, 4) art. 81 k.p.a. przez dokonanie ustaleń faktycznych w sytuacji, gdy strona nie miała możliwości odniesienia się do przedmiotowych okoliczności, 5) art. 7, 77 i 80 k.p.a. przez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i ustalenia miejsca przebywania nieruchomości należących do dłużnika oraz przez dowolne przyjęcie, iż wartość szacunkowa pojazdów oraz innych ruchomości jest znacznie niższa niż koszty egzekucji. Zdaniem skarżącej organy egzekucyjne w sposób niewystarczający poszukiwały majątku jej dłużnika. Ponadto zauważyła, iż skoro organ nie zna wartości majątku dłużnika, to nie może określać relacji tej wartości do wysokości kosztów egzekucyjnych. Okoliczności te w ocenie skarżącej uzasadniają uchylenie postanowień organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę z dnia 14 maja 2012 r., Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art.134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej naruszało obowiązujące prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Pierwsze dwa zarzuty skargi kwestionowały w istocie zasadność umorzenia postępowania egzekucyjnego. Rozpoznając w tym zakresie skargę na postanowienie z dnia 19 marca 2012 r. należało pamiętać, iż istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Przyczyny uzasadniające umorzenie zostały enumeratywnie wymienione w art. 59 u.p.e.a. Jedną z przyczyn umożliwiającą organowi egzekucyjnemu umorzenie postępowania jest ustalenie, że w postępowaniu dotyczącym wyegzekwowania należności pieniężnych nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (art. 59 § 2 u.p.e.a.). Wypada także zauważyć, że regulujący przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego art. 59 § 1 i 2 jest przepisem prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1906/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organ egzekucyjny przeprowadził postępowania w sposób wyczerpujący i kompleksowy. W drodze korespondencji z właściwymi podmiotami publicznymi ustalono m.in., że dłużnik skarżącej nie posiada nieruchomości (nie figuruje w elektronicznym rejestrze Ksiąg Wieczystych). Z kolei na podstawie danych zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców Ministerstwa Spraw Wewnętrznych przyjęto, że dłużnik skarżącej jest właścicielem dziewięciu pojazdów mechanicznych, z których trzy zostały zajęte przez organ egzekucyjny i następnie zostały zbyte, zaś uzyskane środki rozliczone stosownie do kolejności zaspokojenia, o której mowa w art. 115 u.p.e.a. Organowi egzekucyjnemu nie udało się natomiast ustalić położenia pozostałych pojazdów. Wbrew twierdzeniom skargi, podejmowane były próby ustalenia miejsca w którym pozostałe pojazdy się znajdują. Organ prowadził w tym kierunku dopuszczalne przez prawo czynności. Jak wynika z akt egzekucyjnych, jakiekolwiek informacje na temat położenia pojazdów były sprawdzane, lecz niestety okazywało się, że nie mogły przyczynić się one do odnalezienia pojazdów. Tytułem przykładu można wskazać na informację, że jeden z samochodów znajduje się w zakładzie naprawczym, lecz po sprawdzeniu okazało się, że nie jest to informacja pozwalająca na odnalezienie tego samochodu. Nie można przy tym zapominać, że dłużnik nie prowadził żadnej działalności od 2008 r., zaś cała korespondencja doręczana była w formie doręczenia zastępczego. Inaczej prowadzić można postępowanie przeciwko podmiotowi, który prowadzi działalność gospodarczą i wykorzystuje do tego celu składniki majątkowe, inaczej zaś w stosunku do podmiotu, który istnieje tylko formalnie, gdyż jest wpisany do rejestru sądowego. Organ egzekucyjny nie posiada przy tym kompetencji do prowadzenia w istocie działań detektywistycznych, które pozwoliłyby mu odnajdywać konkretne przedmioty. Sama skarżąca również nie przedstawiła żadnego sposobu pozwalającego na odnalezienie samochodów, twierdząc jedynie, że organ "coś" powinien zrobić. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę podjęte przez organ czynności zmierzające do odszukania samochodów, które zostały udokumentowane w aktach sprawy, brak było możliwości prawnych odnalezienia tych samochodów. Ponadto rację ma organ egzekucyjny twierdząc, że wartość tych samochodów i tak byłaby nieznaczna. Twierdzenie takie, biorąc pod uwagę wiek tych samochodów (wszystkie ponad 20 lat), wydaje się słuszne. Niezasadnym, a zarazem niemożliwym byłoby zlecenie biegłemu szacowania wartości tych samochodów. Biegły nie widząc samochodu, nie byłby w stanie określić jego wartości. Można oczywiście określić wartość szacunkowo, przy przyjęciu pewnego założenia co do stanu technicznego samochodu, lecz wówczas nasuwa się pytanie, w jakim celu działanie takie ma zostać podjęte. Opinia biegłego wymaga dodatkowych kosztów, zaś skoro samochody nie mogą zostać sprzedane, gdyż nie istnieje możliwość ich odnalezienia, koszty te z całą pewnością nie zostałyby pokryte. Ponadto organ egzekucyjny dokonał zajęcia ruchomości dłużnika (np. haków, wózków), których wartość szacunkowa jest niższa niż wysokość kosztów egzekucyjnych cieszących się pierwszeństwem zaspokojenia. Nie można przy tym zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, iż wartość ta została ustalona dowolnie i dowolnie stwierdzono, że nie uzyska się z ich sprzedaży należności wyższej, aniżeli koszty postępowania. Podczas zajęcia ruchomości w siedzibie podmiotu trzeciego, określona została wartość szacunkowa zajętych przedmiotów na kwotę 47.488,60 zł. Tymczasem ogólne koszty egzekucyjne na dzień umorzenia postępowania egzekucyjnego wynosiły 52.511,53 zł. Koszty te były wobec powyższego wyższe, aniżeli możliwe do uzyskania należności ze sprzedaży zajętych ruchomości. Nie można wobec powyższego mówić o dowolności w ustaleniach organów podatkowych. Z akt postępowania egzekucyjnego wynika bowiem, jaka była wartość zajętych ruchomości oraz jaka była wysokość kosztów postępowań egzekucyjnych. Jeżeli weźmie się pod uwagę, że cena wywoławcza na licytacji jest niższa, aniżeli wartość szacunkowa, w sprawie istniały uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że nie uda się uzyskać z licytacji należności wyższych, aniżeli koszty egzekucyjne. Innym problemem, który zaistniał w niniejszej sprawie, było w istocie niewywiązanie się przez dozorcę zajętych ruchomości ze swoich obowiązków. Jak zostało to już zaznaczone powyżej, ruchomości zajęto u podmiotu trzeciego i pozostawiono pod dozorem przedstawiciela tego podmiotu. Następnie podmiot ten przestał funkcjonować, zaś dozorca oświadczył, że nie wie co stało się z zajętymi ruchomościami. Faktycznie organ egzekucyjny podejmował kilkakrotne próby ustalenia, gdzie znajdują się pozostawione rzeczy, lecz nie przyniosły one żadnego rezultatu. Zasadnie organ egzekucyjny przyjął, że towar o dużej wartości, nie może znajdować się w opuszczonych magazynach. Nie było zatem podstaw, aby przymusowo otwierać magazyn, w celu "odebrania zajętych rzeczy". Po pierwsze brak było podstaw do przyjęcia, że zajęte rzeczy rzeczywiście tam się znajdują. Po drugie brak było jednoznacznych przesłanek do stwierdzenia, w czyjej dyspozycji magazyn ten się znajdował. Po trzecie wreszcie, nawet gdyby rzeczy zostały faktycznie sprzedane i tak sumy uzyskane z ich sprzedaży, nie pokryłyby kosztów prowadzonych postępowań egzekucyjnych, co zostało wykazane we wcześniejszej części uzasadnienia. Postępowanie egzekucyjne objęło również zajęcie rachunków bankowych dłużnika skarżącej, co jednak nie przyniosło nawet częściowego zaspokojenia roszczeń, wobec braku środków finansowych przechowywanych na tych rachunkach. W ocenie Sądu, postępowanie egzekucyjne przeprowadzone w sposób opisany powyżej spełnia kryteria rzetelności i kompletności. Organ egzekucyjny częściowo skutecznie poszukiwał majątku dłużnika, a jego ujawnione elementy były przedmiotem czynności egzekucyjnych. Stwierdzenie przez organ egzekucyjny, iż inne składniki ewentualnego majątku spółki są nieznane, które to stwierdzenie nie zostało szeroko rozwinięte, faktycznie może prowadzić do konkluzji, że umorzenie postępowania było przedwczesne. Z akt egzekucyjnych, na podstawie których orzeka Sąd, wynika jednak, że organ egzekucyjny podejmował czynności zmierzające do ustalenia majątku dłużnika. Sam brak szczegółowego opisania tych czynności, stanowi wprawdzie uchybienie procesowe, jednak nie w stopniu pozwalającym na uchylenie zaskarżonego postanowienia. Jak wynika bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego postanowienia z powodu naruszenia przepisów postępowania może nastąpić jedynie wówczas, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Samo dokładne opisanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podejmowanych czynności i tak nie zmienia faktu, że w prowadzonym postępowaniu, nie było możliwe uzyskanie należności przewyższającej koszty egzekucyjne. Nie może być przy tym uznany za skuteczny zarzut dowolności ustaleń organu w zakresie relacji wartości środków uzyskanych z egzekucji do kwoty wydatków egzekucyjnych. Skoro jak wykazały organy egzekucyjne, prowadzona egzekucja okazała się bezskuteczna, co oznacza, że de facto nie uzyskano żadnych środków pieniężnych pozwalających na zaspokojenie wierzycieli, to oczywistym jest, że spełniona została przesłanka określona w zastosowanym przepisie pozwalająca organowi na umorzenie postępowania egzekucyjnego w przypadku stwierdzenia, że nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne i nie zachodziła w konsekwencji konieczność podawania w tym postanowieniu kwoty poniesionych wydatków egzekucyjnych (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 53/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Kwota ta wynika natomiast z dokumentów znajdujących w się w aktach postępowania egzekucyjnego. Skoro więc nie można obecnie ustalić majątku dłużnika, to tym samym należy przyjąć, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Zaznaczyć należy również, że normy wynikające z art. 59 u.p.e.a. nie zawierają odwołania do kosztów egzekucyjnych, w szczególności nie określają, by przeszkodą do umorzenia postępowania, w przypadku zaistnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie, były okoliczności związane z ustalaniem i obciążaniem uczestników postępowania egzekucyjnego kosztami egzekucyjnymi (zob. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1027/08, LEX nr 508217). Powyższa analiza pozwoliła Sądowi na przyjęcie, że umorzenie postępowania egzekucyjnego w kontrolowanej sprawie było uzasadnione. Nie doszło więc do naruszenia art. 59 § 2 w zw. z § 3 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 81 k.p.a. należy przypomnieć, że odpowiednie stosowanie regulacji k.p.a., o którym mowa w art. 18 u.p.e.a., oznacza, iż niektóre z jego postanowień znajdą zastosowanie wprost, inne stosować należy z modyfikacjami, a jeszcze inne w ogóle nie będą miały zastosowania. Przepisy k.p.a. na gruncie postępowania egzekucyjnego mogą być stosowane jedynie uzupełniająco w przypadkach, gdy regulacja u.p.e.a. okaże się niekompletna (zob. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2101/10, LEX nr 1138073). Zgodzić się więc należy z Dyrektorem Izby Skarbowej, który podkreśla, iż wierzyciel jako uczestnik postępowania egzekucyjnego może brać udział w każdym stadium postępowania, monitorując czynności organu egzekucyjnego oraz informować go o składnikach majątku dłużnika. Udział strony w postępowaniu wynika więc z jej aktywności. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, ze względu na szczególny charakter postępowania egzekucyjnego, rozumianego jako szereg czynności procesowych podejmowanych przez organy egzekucyjne oraz inne podmioty, nie znajduje w nim zastosowania zasada ogólna postępowania administracyjnego wyrażona wart. 10 § 1 k.p.a. nakładająca na organy administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiająca im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 679/09, LEX nr 565728). Należy mieć również na uwadze, iż "zastosowanie art. 10 k.p.a. do każdej czynności w praktyce uniemożliwiłoby wyegzekwowanie od zobowiązanych jakiegokolwiek świadczenia. Organ egzekucyjny nie mógłby wykonać żadnej czynności, jeżeli nie miałby dowodu na skuteczne doręczenie zobowiązanemu i wierzycielowi informacji o zamierzonej do wykonania czynności. W ściśle określonych przypadkach w ustawie egzekucyjnej organ egzekucyjny został zobowiązany do zawiadomienia uczestników postępowania o określonej czynności. Przykładowo należy wskazać, że jeżeli organ egzekucyjny zamierza przeprowadzić oględziny celem opisu i oszacowania wartości nieruchomości, musi ze względu na postanowienia art. 110o u.p.e.a. zawiadomić o tym uczestników postępowania egzekucyjnego" (P. Pietrasz, komentarz do art. 18 [w:] D.R.Kijowski (red.), Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, LEX 2010). Z tego względu Sąd podziela opinię organu, zgodnie z którą, inicjatywa w zakresie udziału w kolejnych czynnościach podejmowanych w toku postępowania leży po stronie strony, chyba, że u.p.e.a. wyraźnie stanowi inaczej. Zarzut skargi wynikający z odmiennej oceny zastosowania art. 81 k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym jest więc bezzasadny. Zdaniem Sądu, również zarzut naruszenia art. 126 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. jest niezasadny. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, konstrukcja prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia powinna spełniać szereg postulatów odnośnie do treści i formy, które powinny być zróżnicowane w zależności od charakteru orzeczenia oraz stadium i trybu postępowania. W dziedzinie faktów uzasadnienie musi wyjaśniać okoliczności wskazujące na potrzebę lub konieczność wydania rozstrzygnięcia w danej sprawie i wobec określonych podmiotów oraz ich wpływ na treść jej rozstrzygnięcia, a w sferze prawa chodzi o wskazanie normy obowiązującej i jej znaczenia ustalonego w drodze wykładni. Uzasadnienie ma przedstawiać trzy fazy rozumowania tzn. wyjaśnienie zmierzające do ustalenia faktów, ustalenie ich znaczenia według normy prawnej oraz zastosowanie normy prawnej obowiązującej. Prawidłowe uzasadnienie winno cechować się logicznym związkiem i zgodnością z rozstrzygnięciem i jego treścią, brakiem wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z rozstrzygnięciem, ścisłością i dokładnością wywodów, ich zwięzłością i prostotą ujęcia oraz kompletnością motywów (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt III SA/Po 499/10, LEX nr 757246). W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia tak określone kryteria. Organ opisał bowiem prowadzone postępowanie egzekucyjne z wyszczególnieniem podejmowanych czynności. Brak szczegółowego opisania tych czynności, jak zostało o już wcześniej zaznaczone, nie stanowi uchybienia pozwalającego na uchylenie zaskarżonego postanowienia. Następnie organ podał podstawę prawną rozstrzygnięcia i wyjaśnił przyczynę kwalifikacji stanu faktycznego do wskazanego przepisu. Organ odwoławczy przytoczył również brzmienie zarzutów zażalenia oraz odniósł się do nich, odmawiając im zasadności. Ponadto uzasadnienie cechuje zwięzłość i syntetyczność rozważań, co pozwala na bezproblemową identyfikację motywów, którymi kierował się organ wydając zaskarżone postanowienie. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia spełnia więc kryteria ustawy i realizuje cele zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Kończąc analizę zarzutów skargi wypada wskazać, że umorzenie postępowania egzekucyjnego ma na celu zakończenie tego postępowania, gdy w konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wyegzekwowanie należności od dłużnika jest niemożliwe. Ostateczne postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie oznacza zwolnienia dłużnika od ciążącego na nim obowiązku, ani też nie można mu nadać waloru powagi rzeczy osądzonej, gdyż organ egzekucyjny nie jest do tego uprawniony. Oznacza to, że postępowanie egzekucyjne, które umorzono z przyczyn określonych w art. 59 § 2 u.p.e.a. można ponownie wszcząć, gdy zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych, o czym stanowi art. 61 u.p.e.a. Nie można także zapominać, że skarżąca, po spełnieniu warunków formalnych, może wystąpić z egzekucją przeciwko wspólnikom dłużnej spółki jawnej, lecz już oczywiście w innym postępowaniu. Zarzuty skargi okazały się więc bezzasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić jego uchylenie (art. 134 p.p.s.a.). Z tych przyczyn, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono.