I SA/Kr 766/12

Sygn. akt I SA/Kr 766/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lipca 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2012 r., sprawy ze skargi T. S.A. w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 1 lutego 2012r. Nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej - skargę oddala - Wnioskiem z dnia 8.03.2011 roku pełnomocnik "T" S.A. z siedzibą w W. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia z dnia 31.01.2011 r. znak: [...], którą to Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia 18.08.2010 r. znak: [...] określającą Spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2008 w kwocie 314.762,00zł. W uzasadnieniu wniosku podniesiono , iż w 2008 r. "T" S.A. złożyła dwie deklaracje na podatek od nieruchomości od obiektów znajdujących się na terenie gminy G. W każdej z nich zadeklarowano inne obiekty - w jednej zadeklarowano wyłącznie budki telefoniczne , w drugiej zaś pozostałe nieruchomości i obiekty budowlane znajdujące się na terenie gminy G . Decyzją z dnia z dnia 31.01.2011 r. znak: [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy G. z dnia 18.08.2010 r. znak: [...] nie objęto budek telefonicznych . Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27.07.2011 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z dnia 31.01.2011 r. nr [...].. Uznało bowiem , iż Spółka była zobowiązana do objęcia jedną deklaracją wszystkich nieruchomości leżących na terenie Gminy G. ,złożyła jednak dwie odrębne deklaracje podatkowe (w tym jedną od budek telefonicznych). Przedmiotowe postępowanie podatkowe dotyczyło nieruchomości objętej decyzją Kolegium, której stwierdzenia nieważności żąda strona, nie dotyczyło budek telefonicznych, które jako przedmiot odrębnej deklaracji z dnia 7.01.2008r. mogły samodzielnie podlegać kontroli przez organ I instancji, w wyniku której mógł on wydać odrębną decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego. Ostateczna decyzja Kolegium z dnia 31.01.201 r., której stwierdzenia nieważności Spółka żąda dotyczyła zaś zobowiązania podatkowego nie wynikającego z deklaracji obejmującej budki telefoniczne. Nie można zatem mówić o jej wydaniu z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności art.207 § 2 Ordynacji podatkowej. Decyzja ta utrzymała bowiem w mocy decyzję organu I instancji rozstrzygającą co do istoty sprawę będącą przedmiotem postępowania podatkowego w zakresie znajdującym oparcie w materiale dowodowym. Od powyższej decyzji strona skarżąca złożyła odwołanie nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem jednocześnie wnosząc o uchylenie decyzji i wydanie orzeczenia zgodnie ze złożonym wnioskiem. Zdaniem podmiotu odwołującego się pominięcie w podstawie opodatkowania niektórych obiektów położonych na terenie gminy Grybów skutkuje rażącym naruszeniem prawa tj. art.21 § 3 w związku z art.207 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art.6 ust.9 pkt. 1 ustawy z dnia 12.01.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (powoływanej dalej jako u.p.o.l.) w związku z art.247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W ocenie pełnomocnika, wydając decyzję podatkową na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 84 i 217 Konstytucji RP, organ podatkowy jest zobowiązany określić jedną kwotą prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, a co za tym idzie winien uwzględniać wszystkie zdarzenia stanowiące przedmiot opodatkowania w podatku, w którym zobowiązanie ma zostać ustalone. Tym samym ustalone zobowiązanie powinno uwzględniać wszystkie nieruchomości oraz obiekty budowlane zgodnie z rzeczywiście zaistniałym stanem faktycznym. Dlatego decyzja w sprawie podatku od nieruchomości wydana w trybie art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej przesądza o wysokości całego zobowiązania podatkowego w tym podatku. W związku z powyższym pominięcie niektórych obiektów - w sytuacji, w której nie budzi wątpliwości, że podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości - jest rażącym naruszeniem przytoczonych wyżej przepisów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 31.10.2011 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono , iż istotą stwierdzenia nieważności nie jest załatwienie sprawy jak w instancji odwoławczej bowiem organ podatkowy nie może orzec co do istoty sprawy, a co za tym idzie w tym trybie sprawdza jedynie decyzje pod kątem zaistnienia przesłanek z art. 247 § l Ordynacji podatkowej, czyli kwalifikowanych ich wad. Katalog przyczyn unieważnienia decyzji jest zamknięty, wynika to z zasady trwałości ostatecznych decyzji podatkowych (art. 128 Ordynacji podatkowej), dlatego stwierdzenie ich nieważności może nastąpić tylko w trybie i przypadkach przewidzianych ściśle w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Zgodnie z obowiązującą praktyką doktryny i orzecznictwa przyjmuje się, w sytuacji braku definicji tego pojęcia w przepisach podatkowych, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić dopiero w razie oczywistej i wyraźnej sprzeczności pomiędzy treścią przepisu a treścią decyzji (por. wyrok NSA z dnia 21 października 1992 roku, sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993/1/23; B. Brzeziński Ordynacja Podatkowa. Komentarz, C. H. Beck, 2004, tezy 11 - 12 do art. 247) - czyli gdyby w rozpatrywanej sprawie z wyraźnego brzmienia przepisów wynikało, iż na okoliczność określenia wysokość zobowiązania podatkowego jednego podatnika z tytułu posiadania nieruchomości i obiektów budowlanych na terenie, objętym właściwością jednego organu podatkowego, zawsze musi być wydana tylko jedna decyzja. Taki bezwzględny wymóg wbrew stanowisku strony odwołującej się nie wynika jednak ani z przepisów art. 21 § 3 i art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej ani z przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W związku z powyższym wydanie jednej decyzji wymierzającej podatek od nieruchomości, obejmującej wszystkie posiadane przez podatnika na terenie danej gminy nieruchomości i obiekty budowlane jest działaniem modelowym, nie zawsze jednak możliwym i koniecznym do zrealizowania biorąc pod uwagę chociażby możliwość składania przez podatnika kilku deklaracji. Dlatego w rozpatrywanej sprawie można ewentualnie rozważać naruszenie przepisów prawa, ale o charakterze zwyczajnym, a nie rażącym powodującym konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej na podstawie art. 247 § l pkt 3 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym w przedstawionych okolicznościach sprawy skład orzekający Kolegium nie dopatrzył się aby ostateczna decyzja Kolegium z dnia 27.07. 2011 r. dotknięta była wadą z art.247 § 1 pkt.3 Ordynacji podatkowej tj. wydana z rażącym naruszeniem prawa co skutkować by musiało stwierdzeniem jej nieważności. Nie można zatem mówić o wydaniu spornej decyzji wymiarowej z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności art. 21 § 3 w związku z art.207§2 Ordynacji podatkowej czy też art.6 ust.9 pkt.l w związku z art. 2 ust.l pkt.2 ustawy z dnia 12.01.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121 póz. 844). Wobec powyższych rozważań Kolegium zauważyło również, że nie można stwierdzić w zaskarżonej decyzji braku podstawy prawnej do jej wydania w rozumieniu art. 247 § l pkt l Ordynacji podatkowej. Przesłanka taka zachodzić może w sytuacji, gdy w systemie obowiązującego prawa brak jest przepisu upoważniającego organ administracji publicznej do rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej w drodze decyzji . Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 207 oraz art. 233 § l pkt.l Ordynacji podatkowej. Nieważna jest decyzja wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Organy podatkowe mają obowiązek badania oraz przestrzegania swojej własności w każdym stadium postępowania. Właściwość w mniejszej sprawie normuje art. l c powołanej wyżej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 13 § l pkt 3 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy nie stwierdził też by decyzja, której dotyczy wniosek była przedmiotem już poprzedniego rozstrzygnięcia inną decyzją ostateczną. O tożsamości sprawy można mówić gdy występują te same podmioty, dotyczy tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym. Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżąca zarzuciła naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej "jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego". Wydając decyzję podatkową na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy określa prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, przy czym zgodnie z art. 84 oraz z art. 217 Konstytucji RP tylko jedna kwota może być prawidłową kwotą zobowiązania podatkowego. Aby zatem określić jedyną prawidłową kwotę zobowiązania podatkowego należy - przy wydawaniu decyzji, o której mowa w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej - uwzględnić wszystkie zdarzenia stanowiące przedmiot opodatkowania w podatku, w którym zobowiązanie ma zostać ustalone. W przypadku decyzji określającej wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości organ podatkowy powinien zatem uwzględnić wszystkie położone w jego właściwości nieruchomości oraz obiekty budowlane. Tylko bowiem w przypadku uwzględnienia wszystkich położonych we właściwości organu podatkowego nieruchomości oraz obiektów budowlanych ustalone zobowiązanie będzie odpowiadało rzeczywiście zaistniałemu stanowi faktycznemu. Natomiast zgodnie z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej "decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji". Decyzja w sprawie podatku od nieruchomości przesądza zatem wysokość całego zobowiązania podatkowego w tym podatku. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżąca podniosła, iż organ podatkowy jeżeli jest właściwy do wymiaru podatku od nieruchomości z tytułu przysługującego podatnikowi prawa własności kilku nieruchomości ma obowiązek dokonać wymiaru tego podatku w jednej decyzji wydanej na rok podatkowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji . Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół problemu ewentualnego rażącego naruszenia prawa przez organy poprzez brak objęcia w jednej decyzji wymiarowej całości składników majątkowych podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na terenie danej gminy, co mogłoby wzruszyć ( w postępowaniu nadzwyczajnym) ostateczne decyzje. Skarżąca formułując wniosek powołała się na art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej , w myśl którego organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca upatruje bowiem rażącego naruszenia prawa w fakcie nie objęcia jedną decyzją wszystkich nieruchomości oraz obiektów budowlanych podatnika znajdujących się na terenie jednej gminy, podkreślając, iż pominięcie niektórych obiektów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości - jest rażącym naruszeniem art. 207 § 2, art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. Na wstępie należy podnieść , iż w postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada trwałości decyzji ostatecznych. Jest ona wyrażona w art. 128 Ordynacji podatkowej stosownie do którego decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Oznacza ona, iż decyzja, posiadająca przymiot ostateczności, może być wzruszona wyłącznie w przewidzianym w ustawie trybie oraz w przewidzianych w niej przypadkach. Wynika z niej również, iż przesłanki wzruszenia decyzji ostatecznych, w szczególności w trybie stwierdzenia nieważności, muszą być interpretowane ściśle. W myśl art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, jeżeli została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, została wydana bez podstawy prawnej, została wydana z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa bądź w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Kontrolowane postępowanie zostało wszczęte w związku z wnioskiem strony skarżącej opartym wyłącznie o zarzut rażącego naruszenia prawa tj. ustalenia, czy decyzje podatkowe organów podatkowych, wydane w postępowaniu zwyczajnym, były dotknięte wadą, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" nie zostało zdefiniowane w przepisach postępowania podatkowego, niemniej wielokrotnie było przedmiotem rozważań doktryny i orzecznictwa. Zasadniczo przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić dopiero w razie sprzeczności pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem decyzji, z tym że naruszenie musi mieć postać kwalifikowaną. Aby przyjąć rażący charakter naruszenia, konieczne jest aby było ono oczywiste, zatem aby treść decyzji pozostawała w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu – sprzeczność taką można ustalić poprzez proste zestawienie decyzji i przepisu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 października 1992 roku, sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993/1/23; zob. tez B. Brzeziński (red.) Ordynacja Podatkowa. Komentarz, C. H. Beck, 2004, , tezy 11 – 12 do art. 247 oraz C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003, tezy 9.3 – 9.5 do art. 247). Podzielając powyższy pogląd należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie można by mówić o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej tylko wówczas, gdyby z wyraźnego brzmienia przepisów wynikało, iż wysokość zobowiązania podatkowego jednego podatnika z tytułu posiadania nieruchomości na terenie, objętym właściwością jednego organu podatkowego pierwszej instancji zawsze musi być wydana tylko jedną decyzją. Z uwagi na to, że Skarżąca rażącego naruszenia prawa dopatrywała się w naruszeniu art. 21 § 3 w zw z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l., wskazać przyjdzie, iż w myśl art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba, że przepisy tej ustawy stanowią inaczej. Decyzja zaś rozstrzyga o istocie sprawy albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji (§ 2 powołanego artykułu.). W ten sposób wykreowany zostaje przez organ podatkowy wynik toczącego się postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że decyzja jest kwalifikowanym aktem administracyjnym, stanowiącym przejaw woli administracyjnych organów, wydanym na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygającym konkretną sprawę indywidualnie określonej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne. W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych brak jest jednak przepisu, który nakazywałby aby wójt, burmistrz czy prezydent miasta dokonywał wymiaru podatku od nieruchomości, obejmując w jednej decyzji wszystkie posiadane przez podatnika, na terenie danej gminy nieruchomości. (vide wyrok WSA w Gdańsku z 16 lipca 2009r. sygn. akt: I SA/Gd 320/09, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu taki wymóg da się wyinterpretować z szeregu przepisów, niemniej jednak nie wynika on wprost z treści powołanych przez stronę skarżącą przepisów art. 21 § 3 i art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej. Podobnie, przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie zawierają regulacji, nakazujących dokonywanie wymiaru podatku od nieruchomości w jednej decyzji , którą objęte byłyby wszystkie nieruchomości podatnika położone na terenie danej gminy. Co więcej, należy zauważyć, że art. 3 ust. 4 tej ustawy przyjął rozwiązanie, które będzie wręcz wymuszało wydanie dwóch odrębnych decyzji dotyczących zobowiązania podatkowego tego samego podatnika, o ile w odniesieniu do jednych nieruchomości będzie wyłącznym właścicielem, zaś co do innych – jednym ze współwłaścicieli. Wówczas jest oczywiste – choć również nie wynika wprost z żadnego przepisu – iż wobec tego samego podmiotu zostaną wydane dwie decyzje o wymiarze podatku z tytułu nieruchomości, posiadanych na terenie jednej gminy. Również odnosząc się do konstrukcji podatku od nieruchomości należy wskazać, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w tym podatku powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, a więc np. nabycie nieruchomości. Tym samym jeśli podatnik, wobec którego z początkiem roku została wydana decyzja w podatku od nieruchomości nabędzie w tym samym roku kolejną nieruchomość, fakt ten nie będzie oznaczał konieczności uchylenia decyzji dotychczasowej, ale spowoduje powstanie odrębnego obowiązku podatkowego w odniesieniu do kolejnej nieruchomości. Przedstawiony przykład ilustruje zatem fakt, że każda z posiadanych przez podatnika nieruchomości jest w istocie odrębnym przedmiotem opodatkowania. Skoro tak, nie sposób rozumieć art. 21 § 3 czy art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej tak, że zawierają one bezwzględny wymóg wydania jednej decyzji, obejmującej całość zobowiązania podatnika z tytułu podatku od nieruchomości posiadanych na danym obszarze. Wypada zatem podzielić pogląd, prezentowany w orzecznictwie (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 marca 2010 roku, I SA/Ol 109/10,), iż wydanie jednej decyzji, zawierającej wymiar podatku od nieruchomości, obejmującej wszystkie posiadane przez podatnika na terenie danej gminy nieruchomości jest działaniem modelowym, nie zawsze jednak możliwym i koniecznym do zrealizowania; wskazuje się przy tym właśnie na możliwość składania przez podatnika kilku deklaracji, dotyczących poszczególnych składników jego mienia. Również inne sądy administracyjne przyjęły, że nie stanowi rażącego naruszenia prawa wydanie decyzji o wymiarze podatku od nieruchomości na podstawie deklaracji, obejmującej jedynie część mienia podatnika (tak WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 15 października 2009 roku, III SA/Po 401/09,). W innym wyroku został wyrażony co prawda pogląd, iż działanie takie stanowi naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 3 lutego 2010 roku, sygn. akt I SA/Bd 691/09,), co jednak uzasadnia uchylenie decyzji w ramach zwyczajnej kontroli instancyjnej bądź sądowej, a nie stwierdzenie jej nieważności. Zasadniczo można rozważać w takim wypadku naruszenie przepisów prawa, ale o charakterze zwyczajnym, a nie rażącym. Mogłoby zatem być ono wzięte pod uwagę w toku postępowania odwoławczego i wówczas stanowić podstawę do zmiany albo uchylenia decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Nie można natomiast upatrywać w nim podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Powyższe rozważania Sądu zgodne są z poglądem WSA w Krakowie wyrażonym w kilku wyrokach dotyczących strony skarżącej, a to: z dnia 9 listopada 2010r. I SA/Kr 1470/10 z dnia 21 września 2011 r., I SA/Kr 114/11, z dnia 19 maja 2011 r., I SA/Kr 257/11, z dnia 23 listopada 2011 r. I SA/Kr 1521/11 oraz z dnia 1 grudnia 2011 r. I SA/Kr 1650/11 , 20 grudnia 2011 r. I SA/Kr 1600/11 zapadłych w podobnym stanie faktycznym i prawnym. Zwrócić ponadto należy uwagę , iż Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył , iż nieuwzględnienie budek telefonicznych w rozliczeniach będących przedmiotem kontroli w tym postępowaniu może co najwyżej świadczyć o wadliwym wypełnieniu obowiązku przez spółkę, która w deklaracji nie ujawniła tych że budek (wyrok NSA z 20 września 2011r. sygn. akt: II FSK 552/10 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl). Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów Konstytucji RP tj. art. 84 oraz art. 217. Konstytucja w art. 217, wprowadza bezwzględny obowiązek obciążania obywateli podatkami, jedynie w drodze ustawy z kolei art. 84 Konstytucji, stanowi gwarancję dla Państwa, że każdy obywatel jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych. Decyzja określająca podatek od nieruchomości, znajduje bezpośrednie umocowanie w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, zaś nie objęcie jedną decyzją wszystkich nieruchomości, nie oznacza zwolnienie strony z obowiązku ponoszenia ciężaru świadczeń publicznych od nieruchomości nie objętych deklaracją. Żaden z powyższych przepisów Konstytucji, nie został zatem naruszony. (podobnie WSA w Krakowie w wyroku z dnia 6.06.2012 r. Sygn. akt I SA/Kr 478/12). Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.