I SA/Kr 766/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) Sędzia: WSA Urszula Zięba Protokolant: st. sekr. sąd. Renata Furgalska-Pazdan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2019 r. Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016r. skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy) zaskarżoną decyzją z dnia 15 marca 2019 r. nr [...], działając na podstawie: art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c i art. 6 ust. 1, 4, 5 i 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm.; dalej: u.p.o.l.), art. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 4-7, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 2, art. 6a ust. 1, 2, 3 i 5, art. 6c ust. 1 i art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 617 ze zm.; dalej: u.p.r.), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 ze zm.; dalej: P.g.k.), § 67 pkt 1 i 3, § 68 ust. 1 pkt 1 lit. a-e i § ust. 3 pkt 2, 3 i 7 lit. a rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 ze zm.; dalej: rozporządzenie z dnia 29 marca 2001 r.), rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 grudnia 2001 r. w sprawie zaliczenia gmin oraz miast do jednego z czterech okręgów podatkowych (Dz. U. z 2001 r., nr 143, poz. 1614), komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 października 2015 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2016 (M.P. z 2015 r. poz. 1025), § 1 pkt 1 ppkt 3 uchwały nr XIV/107/2015 Rady Miejskiej w Chrzanowie z dnia 12 listopada 2015 r. o ustaleniu wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.U.W.M. z 2015 r. poz. 6752; dalej: uchwała z dnia 12 listopada 2015 r.), art. 21 § 1 pkt 2, art. 63 § 1, art. 133 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej: O.p.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. (dalej: Burmistrz, organ I instancji) z dnia 9 listopada 2018 r. nr [...], ustalającą T. G. (dalej: Strona, Skarżący) wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. w kwocie [...]zł. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Strona w dniu 1 stycznia 2016 r. była właścicielem nieruchomości gruntowych położonych: - w B. (jednostka rejestrowa [...]), stanowiącą działkę nr [...], - w L. (jednostka rejestrowa [...]), składającą się z działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]; - w B. (jednostka rejestrowa [...]), składającej się z działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Strona aktem notarialnym z dnia 24 lutego 2016 r., rep. A nr [...], darowała nieruchomość gruntową w B. (jednostka rejestrowa [...]), stanowiącą działkę nr [...], [...] G. G.. Następnie Strona aktem notarialnym z dnia 14 lipca 2016 r., rep. A nr [...], darowała nieruchomość gruntową w L. (jednostka rejestrowa [...]), składającą się z działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], [...] A. T.. Z kolei aktem notarialnym z dnia 22 lipca 2016 r., rep. A nr [...], Strona przeniosła własność nieruchomości gruntowej w B. (jednostka rejestrowa [...]), składającej się z działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], na rzecz E. sp. z o.o. z siedzibą w K.. W związku z tym, że Strona nie zgłosiła Burmistrzowi wystąpienia okoliczności uzasadniających wygaśnięcie obowiązku podatkowego, organ podatkowy I instancji postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2018 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia Stronie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. Burmistrz opisaną na wstępie uzasadnienia decyzją z dnia 9 listopada 2018 r. ustalił Stronie "wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 rok w kwocie [...]zł". Organ I instancji dokonał wymiaru podatku od nieruchomości i podatku rolnego za 2016 r., uwzględniając informacje zamieszczone w ewidencji gruntów i budynków oraz dane zawarte w wymienionych powyżej aktach notarialnych. W decyzji tej Burmistrz opodatkował następujące przedmioty opodatkowania: 1. podatkiem od nieruchomości: - grunty pozostałe o powierzchni [...] m˛, stosując stawkę [...] zł za m˛ i ustalając wymiar podatku za dwa miesiące 2016 r., w kwocie [...]zł; - grunty pozostałe o powierzchni [...] m˛, stosując stawkę [...] zł za m˛ i ustalając wymiar podatku za siedem miesięcy 2016 r., w kwocie [...]zł; - grunty pozostałe o powierzchni [...] m˛, stosując stawkę [...] zł za m˛ i ustalając wymiar podatku za siedem miesięcy 2016 r., w kwocie [...]zł; 2. podatkiem rolnym: - grunty orne klasy [...], o powierzchni [...] ha fizycznych ([...] ha przeliczeniowych), stosując stawkę [...] zł i ustalając wymiar podatku za siedem miesięcy 2016 r., w kwocie [...]zł; - grunty orne klasy [...], o powierzchni [...] ha fizycznych ([...] ha przeliczeniowych), stosując stawkę [...] zł i ustalając wymiar podatku za siedem miesięcy 2016 r., w kwocie [...]zł; - łąki klasy [...], o powierzchni [...] ha fizycznych ([...] ha przeliczeniowych), stosując stawkę [...] zł i ustalając wymiar podatku za siedem miesięcy 2016 r., w kwocie [...]zł; - pastwiska klasy [...], o powierzchni [...] ha fizycznych ([...] ha przeliczeniowych), stosując stawkę [...] zł i ustalając wymiar podatku za siedem miesięcy 2016 r., w kwocie [...]zł. Od decyzji Burmistrza Strona złożyła odwołanie zarzucając tej decyzji rażące naruszenie: - art. 6 u.p.o.l. poprzez ustalenie zobowiązania podatkowego za cały 2016 r., mimo iż Strona zbyła w trakcie roku podatkowego nieruchomości gruntowe, co skutkowało wygaśnięciem w stosunku do niej obowiązku podatkowego, - art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290, ze zm.; dalej: P.b.), poprzez ustalenie zobowiązania podatkowego bez szczegółowego podania przedmiotu opodatkowania, miesięcy, za które podatek został naliczony, podstawy opodatkowania (powierzchni w m˛), stawki podatkowej oraz ewentualnych zwolnień podatkowych, co uniemożliwiło Stronie dokonanie weryfikacji prawidłowości wyliczeń. Strona na podstawie tych zarzutów wniosła o uchylenie decyzji Burmistrza i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. SKO wskazaną na wstępie decyzją z dnia 15 marca 2019 r. utrzymało decyzję Burmistrza z dnia 9 listopada 2018 r. W uzasadnieniu SKO w pierwszej kolejności przedstawiło stan prawny sprawy wskazując, m.in. że: - opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 u.p.r.); - za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1 u.p.r.); - zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości określa art. 2 u.p.o.l., a opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty (ust. 1 pkt 1); - podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla gruntów stanowi powierzchnia (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l); - stawki podatku od nieruchomości określa w drodze uchwały rada gminy, przy czym górne granice stawek zostały zastrzeżone w art. 5 ust. 1 u.p.o.l.; - ogłoszone w uchwale rady gminy stawki podatku od nieruchomości obowiązują powszechnie na danym obszarze gminy; - podstawą opodatkowania podatkiem rolnym dla gruntów tworzących gospodarstwo rolne jest liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r.); - ustala się 4 okręgi podatkowe, do których zalicza się gminy oraz miasta w zależności od warunków ekonomicznych i produkcyjno-klimatycznych (art. 4 ust. 4 u.p.r.). Gmina C. - rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 10 grudnia 2001 r. w sprawie zaliczenia gmin oraz miast do jednego z czterech okręgów podatkowych - została zakwalifikowana do pierwszego okręgu podatkowego; - w przepisie art. 4 ust. 5 u.p.r. ustalono przeliczniki powierzchni użytków rolnych w zależności od okręgu podatkowego i klasy gruntu; - podatek rolny za rok podatkowy wynosi od 1 ha gruntów, których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r., równowartość pieniężną 2,5 q żyta - obliczoną według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy (art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.r.); - średnią cenę skupu żyta, o której mowa w art. 6 ust. 1 u.p.r., ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie do dnia 20 października roku poprzedzającego rok podatkowy (art. 6 ust. 2 u.p.r.); - w komunikacie z dnia 19 października 2015 r. Prezes Głównego Urzędu Statystycznego podał, że średnia cena skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy 2016 wyniosła [...] zł za 1 q; - kwestie związane z powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości reguluje art. 6 u.p.o.l., zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Stosownie do treści art. 6 ust. 4 u.p.o.l. obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek. Według zaś art. 6 ust. 5 u.p.o.l., jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek. Analogiczne uregulowania zawiera ustawa o podatku rolnym (art. 6a 1-3 u.p.r.); - stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik (art. 133 § 1 O.p.), a podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Status podatnika podatku rolnego ma natomiast właściciel użytków rolnych (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.r.); - w myśl art. 21 ust. 1 P.g.k. podstawą wymiaru podatków są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Dalej SKO wskazało, że przedmiotami opodatkowania w niniejszej sprawie są następujące nieruchomości gruntowe: 1. działka nr [...], obręb ewidencyjny B. , jednostka ewidencyjna C. -obszar wiejski, o powierzchni [...] ha, sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako "[...]" ([...] ha) i "[...]" ([...] ha); 2. działki położone w obrębie ewidencyjnym B. , w jednostce ewidencyjnej C. - obszar wiejski: - nr [...] o powierzchni [...] ha, sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako "[...]" ([...] ha; [...] ha przeliczeniowego) i "[...]" ([...] ha), - nr [...] o powierzchni [...] ha, sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako: "[...]" ([...] ha; [...] ha przeliczeniowego), "[...]" ([...] ha; [...] ha przeliczeniowego), [...]" ([...] ha), "[...]" ([...] ha; [...] ha przeliczeniowego), "[...]" ([...] ha), "[...]" ([...] ha), "[...]" ([...] ha), - nr [...] o powierzchni [...] ha, sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako "[...]" ([...] ha; [...] ha przeliczeniowego), - nr [...] o powierzchni [...] ha, sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako [...]", - nr [...] o powierzchni [...] ha, sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako [...]", - nr [...] o powierzchni [...] ha, sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako "[...]" ([...] ha; [...] ha przeliczeniowego) i [...]" ([...] ha), - nr [...] o powierzchni [...] ha, sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako "[...]" ([...] ha; [...] ha przeliczeniowego) i "[...]" ([...] ha), - nr [...] o powierzchni [...] ha, sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako "[...]" ([...] ha; [...] ha przeliczeniowego) i "[...]" ([...] ha); 3. działki położone w obrębie ewidencyjnym L. , w jednostce ewidencyjnej C. - obszar wiejski: - nr [...] o powierzchni [...] ha, sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako "[...]", - nr [...] o powierzchni [...] ha, sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako "[...]", - nr [...] o powierzchni [...] ha, sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako "[...]", - nr [...] o powierzchni [...] ha, sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako "[...]", - nr [...] o powierzchni [...] ha, sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako "[...]" ([...] ha; [...] ha przeliczeniowego) i "[...]" ([...] ha), - nr [...] o powierzchni [...] ha, sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako "[...]", - nr [...] o powierzchni [...] ha, sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako "[...]". Następnie SKO wskazało, że z aktów notarialnych wynika, iż Strona była właścicielem: - nieruchomości wymienionej w pkt 1 w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 23 lutego 2016 r., - nieruchomości wymienionej w pkt 2 w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 21 lipca 2016 r., - nieruchomości wymienionej w pkt 3 w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 13 lipca 2016 r., i w związku z tym obowiązek podatkowy w stosunku do Strony w zakresie nieruchomości wymienionych w pkt 1 wygasł z dniem 29 lutego 2016 r., a w zakresie nieruchomości wymienionych w pkt 2 i 3 - z dniem 31 lipca 2016 r. Dalej SKO stwierdziło, że Burmistrz właściwie określił przedmioty opodatkowania i okres trwania obowiązku podatkowego (wskazując liczbę miesięcy, za które naliczył podatek od nieruchomości lub podatek rolny). Końcowo SKO przedstawiło wyliczenie zarówno podatku rolnego jak i podatku od nieruchomości i stwierdziło, że łączne zobowiązanie pieniężne należne od Strony za 2016 r. wynosi [...] zł. Na powyższą decyzję Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci obrazy art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: K.p.a.), poprzez dokonanie wadliwych ustaleń faktycznych w zakresie przyjęcia, że na przedmiotowych działkach prowadzona jest działalność gospodarcza, podczas gdy działalność gospodarcza w 2016 r. nie była prowadzona, - naruszenie prawa materialnego poprzez jego zastosowanie tj. art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1,2 i 3 P.b., poprzez ustalenie zobowiązania podatkowego bez szczegółowego podania przedmiotu opodatkowania, podstawy opodatkowania (powierzchni w m˛) oraz stawki podatkowej, która jest znacząco zawyżona i nie odpowiada sytuacji faktycznej na ww. działkach. Na podstawie tych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. SKO w odpowiedzi na skargę podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji NUS przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzje nie naruszają prawa. Stan faktyczny został przez Sąd obszernie przedstawiony w części pierwszej niniejszego uzasadnienia stąd nie ma potrzeby jego ponownego przedstawiania. Dokonując oceny stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe albowiem stan faktyczny został ustalony przez te organy z zachowaniem reguł procedury administracyjnej, a sprawa została prawidłowo, zgodnie z dyspozycją art. 127 O.p., zbadana przez organ odwoławczy, który ponownie rozważył wszelkie aspekty sprawy. Zgodnie z art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, a stosownie do art. 122 O.p. w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie zaś do treści art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organy podatkowe powinny również wyjaśniać stronie zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez stronę decyzji bez stosowania środków przymusu, co wynika z art. 124 O.p. Przepis art. 180 § 1 O.p. nakazuje dopuszczenie w charakterze dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Art. 187 § 1 O.p. nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a zatem dokonania swobodnej oceny materiału dowodowego, z uwzględnieniem wskazań logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego. Następnie, zgodnie z art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organy obydwu instancji w niniejszej sprawie uczyniły zadość regułom wyrażonym w cyt. wyżej przepisach. Podstawą materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji poddanych kontroli Sądu były przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i ustawy o podatku rolnym. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części (...). Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in.: osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 (...). Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (...). Stosownie zaś do art. 5 ust. 1 u.p.o.l., Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie wartości wskazanych w ustawie. W myśl art. 6. ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, w myśl ust. 4 wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek (art. 6 ust. 5 u.p.o.l). Natomiast w myśl art. 3 pkt 1 u.p.r., podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2 (...). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.r. podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: 1) dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; 2) dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. W myśl art. 6 ust. 1 u.p.r. podatek rolny za rok podatkowy wynosi: 1) od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta, 2) od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 - równowartość pieniężną 5 q żyta - obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy. Obowiązek podatkowy w podatku rolnym powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, a wygasa ostatniego dnia miesiąca, w którym przestały istnieć okoliczności uzasadniające ten obowiązek (art. 6a ust. 1 i 2 u.p.r.). Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek rolny za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał ten obowiązek (art. 6a ust. 3 u.p.r.). Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie miała również treść art. 21 ust. 1 P.g.k. Zgodnie z tym przepisem podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 22 ust. 1 P.g.k., ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Powyższe koreluje z treścią art. 7d pkt 1 P.g.k., z którego wynika, że do zadań starosty należy m.in. prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym prowadzenie dla obszaru powiatu ewidencji gruntów i budynków. Należy mieć na uwadze, że zmian w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na oznaczonych podstawach określonych w P.g.k. i w określonym trybie wynikającym z przepisów rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r., wydanego na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 P.g.k. Zgodnie z § 44 pkt 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r., do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. W judykaturze zwraca się uwagę na fakt, że starosta jako przedstawiciel Skarbu Państwa odpowiada za aktualność danych w ewidencji, przy czym wszelkie zmiany powinny być dokonane na podstawie danych udokumentowanych. Obowiązek wynikający z art. 22 ust. 2 P.g.k., z jednej strony zapewnia aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś strony eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 24/12- wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zmian dokonuje starosta na wniosek bądź z urzędu. Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, innych aktów normatywnych, a także materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 301/07). Aktualizacja operatu ewidencyjnego, zgodnie z § 45 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r., następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: 1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi; 2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; 3) wyeliminowania danych błędnych. Obowiązek zgłaszania właściwemu staroście zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków spoczywa na właścicielach (art. 20 ust. 2 pkt 1 P.g.k.). O dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia, w zależności od rodzaju wprowadzonych zmian: organy podatkowe, wydział ksiąg wieczystych właściwego miejscowo sądu rejonowego, właściwe miejscowo jednostki statystyki publicznej, właściwe podmioty ewidencyjne oraz osoby, jednostki organizacyjne i organy, starostów sąsiednich powiatów (§ 49 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r.). Aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze czynności materialno-technicznej bądź w drodze decyzji administracyjnej. W sytuacjach, gdy wpis do ewidencji jest zgodny z wnioskiem uprawnionego podmiotu bądź znajduje podstawę w dokumentach urzędowych, nadanie wpisowi charakteru czynności materialno-technicznej przyśpiesza postępowanie, a zarazem nie narusza praw strony, która czynność faktyczną organu może zaskarżyć do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych (§ 47 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r.). W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09). Powszechnie przyjmuje się również, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika, są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Tożsame poglądy wyrażane są w literaturze prawniczej. Dane składające się na zakres przedmiotowy i podmiotowy ewidencji są podstawą wymierzania podatku od nieruchomości (L. Etel "Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków", Finanse Komunalne 2008/6/24). Na konieczność uwzględniania przy wymiarze podatku danych z ewidencji gruntów i budynków ustawodawca wskazał wprost w art. 7a ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. (dodanym od 1 stycznia 2001 r. ustawą z dnia 13 października 2000 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 i 2000 oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2000 r., nr 95, poz. 1041), nakazując uwzględnienie w ewidencji podatkowej nieruchomości, prowadzonej dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości, danych z ewidencji gruntów i budynków. Stanowisko powyższe potwierdza regulacja zawarta w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 10 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym (Dz.U. z 2002 r., nr 200, poz. 1680). Mianowicie podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. Nadto z treści art. 1 ustawy o podatku rolnym wynika, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Trzeba podkreślić, że przedstawiona powyżej wykładnia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, została prawidłowo zamieszczona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 194 O.p., dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Ordynacja podatkowa dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Przeciwdowód może być przeprowadzony także w postępowaniu podatkowym i również w tym postępowaniu można wykazać, że dane z ewidencji nie są zgodne ze stanem rzeczywistym. Zatem organ podatkowy może odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu jedynie w przypadku, gdy przeprowadzi postępowanie przeciwko jego autentyczności lub przeciwko zgodności z prawdą. Skoro jednak zapis w ewidencji gruntów stanowi dowód z dokumentu urzędowego, przeciwdowodem w sprawie pozwalającym organom podatkowym ustalić wymiar podatku na podstawie innych danych niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków powinien być również dokument (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 1130/15). Dopiero jeżeli postępowanie przeciwko dokumentowi urzędowemu doprowadzi do obalenia jednego z domniemań, dokument taki nie będzie stanowił dowodu. Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, że zasadnie w sprawie organy oparły się na danych ewidencji gruntów. Zalegające w aktach administracyjnych zawiadomienia o zmianach danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 12 listopada 2015 r. (karty nr 26-28) oraz z dnia 17 sierpnia 2016 r. (karty nr 29-30) jednoznacznie świadczą o tym, że zarówno organ I instancji a w ślad za nim organ II instancji prawidłowo ustaliły podstawę opodatkowania zarówno w podatku od nieruchomości jak i w podatku rolnym, bowiem powierzchnie działek, których właścicielem był Skarżący przyjęte w decyzji odpowiadają danym uwidocznionym w ewidencji gruntów i budynków. Orzekające w sprawie organy podatkowe obydwóch instancji prawidłowo również zastosowały stawki zarówno podatku od nieruchomości jak i podatku rolnego wynikające z przywołanych powyżej przepisów. Odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności należy wskazać, że organy podatkowe nie mogły naruszyć wymienionych w skardze przepisów K.p.a., jako że nie miała ona zastosowania w sprawie podatkowej. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia odpowiadających im treścią przepisów O.p. (art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.). W drugiej kolejności należy wskazać, że wbrew zarzutom skargi w uzasadnieniach decyzji zarówno organ I instancji jak i organ II instancji precyzyjnie określiły przedmiot opodatkowania jak i podstawę opodatkowania oraz zastosowały właściwe stawki dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania. Wbrew twierdzeniom skargi organy nie zastosowały w podatku od nieruchomości stawek dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą w szczególności wskazywanej w skardze stawki [...] zł m2. Do wszystkich przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości to jest do działek: - nr [...], o powierzchni oznaczonej symbolem "[...]" (inne tereny zabudowane) - [...] m2; - nr [...] o powierzchni "[...]" (tereny przemysłowe) - [...] m2; - nr [...] o powierzchni oznaczonej symbolem "[...]" (tereny komunikacyjne w tym drogi) - [...] m2; - nr [...], o powierzchni oznaczonej symbolem "[...]" - [...] m2; - nr [...], o powierzchni oznaczonej symbolem "[...]" - [...] m2; - nr [...], o powierzchni oznaczonej symbolem "[...]" - [...] m2; organy zastosowały stawkę wynikającą z § 1 ust. 1 pkt 3 uchwały z dnia 12 listopada 2015 r. tj. dla gruntów pozostałych [...] m˛, to jest stawkę najkorzystniejsza dla Skarżącego (podkreślenie Sądu). W trzeciej kolejności należy wskazać, że organy prawidłowo przyjęły dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania okresy, w których na Skarżącym ciążył obowiązek podatkowy. I tak: - w skład działki nr [...] wchodzi między innymi powierzchna [...] m2, oznaczona symbolem "[...]", która została opodatkowana podatkiem od nieruchomości jedynie za styczeń i luty 2016 r., gdyż Skarżący aktem notarialnym z dnia 24 lutego 2016 r. darował żonie G. G. powyższą nieruchomość, tym samym obowiązek podatkowy w stosunku do tej nieruchomości, zgodnie z przepisem art. 6 ust 4 u.p.o.l., wygasł z upływem miesiąca lutego 2016 r. Kwota podatku za ten okres wynosi [...] zł (obliczenie podatku: [...] m2 x [...] zł =[...] zł (za rok) / 12 miesięcy = [...] zł x 2 miesiące = [...] zł); - w skład działki nr [...] wchodzi powierzchnia [...] m2, oznaczona symbolem "[...]", która została opodatkowana podatkiem od nieruchomości za okres od stycznia do lipca 2016 r., gdyż Skarżący aktem notarialnym z dnia 22 lipca 2016 r. przeniósł własność tej nieruchomości na rzecz E. sp. z o.o. z siedzibą w K., tym samym obowiązek podatkowy w stosunku do tej nieruchomości, zgodnie z przepisem art. 6 ust. 4 u.p.o.l., wygasł z upływem miesiąca lipca 2016 r. Kwota podatku za ten okres wynosi [...] zł (obliczenie podatku: [...] m2 x [...] zł = [...] zł (za rok) / 12 miesięcy = [...] zł x 7 miesięcy = [...] zł); - w skład działek nr [...], [...], [...], [...] wchodzi powierzchnia odpowiednio [...] m2, [...] m2, [...] m2,[...] m2 oznaczona symbolem "[...]", która została opodatkowana podatkiem od nieruchomości za okres od stycznia do lipca 2016 r., gdyż Skarżący aktem notarialnym z dnia 22 lipca 2016 r. przeniósł własność tych nieruchomości na rzecz E. sp. z o.o. z siedzibą w K., tym samym obowiązek podatkowy w stosunku do tych nieruchomości, zgodnie z przepisem art. 6 ust 4 u.p.o.l., wygasł z upływem miesiąca lipca 2016 r. Kwota podatku od tych działek za ten okres wynosi [...] zł (obliczenie podatku: łączna powierzchnia działek oznaczonych "[...]" [...] m2 x [...] zł = [...] zł (za rok) / 12 miesięcy = [...] zł x 7 miesięcy = [...] zł). Obliczona przez organy podatkowe kwota zobowiązania podatkowego w podatku rolnym, podobnie jak w przypadku podatku od nieruchomości, uwzględnia jedynie te okresy, kiedy właścicielem poszczególnych przedmiotów opodatkowania (działek) był Skarżący). Ustalono prawidłowo podstawę opodatkowania w łącznej wysokości [...] ha przeliczeniowego, na którą składają się grunty następujących działek: - działka nr [...]: grunt o powierzchni [...] ha - [...] ha przeliczeniowego - oznaczony "[...]"; - działka nr [...]: grunt o powierzchni [...] ha - [...] ha przeliczeniowego - oznaczony "[...]"; - działka nr [...]: grunt o powierzchni [...] ha – [...] ha przeliczeniowego oznaczony "[...]"; - działka nr [...]: grunt o powierzchni [...] ha – [...] ha przeliczeniowego – oznaczony "[...]"; - działka nr [...]: grunt o powierzchni [...] ha – [...] ha przeliczeniowego –oznaczony "[...]"; - działka nr [...]: grunt o powierzchni [...] ha – [...] ha przeliczeniowego – oznaczony "[...]"; - działka nr [...]: grunt o powierzchni [...] ha – [...] ha przeliczeniowego – oznaczony "[...]"; - działka nr [...]: grunt o powierzchni [...] ha – [...] ha przeliczeniowego – oznaczony "[...]"; - działka nr [...]: grunt o powierzchni [...] ha – [...] ha przeliczeniowego – oznaczony "[...]". i zastosowano właściwą stawkę, tzn. jak dla gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego (równowartość pieniężną 2,5 q żyta x [...] zł cena skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy 2016 = [...] zł). Dokonano prawidłowego obliczenia podatku ([...] ha przeliczeniowego x [...] zł = [...] /12 miesięcy= [...] zł x 7 miesięcy = [...] zł). Ustalonej kwoty podatku Skarżący nie kwestionował. Do pozostałych gruntów klasy "[...]" (pastwiska) i "[...]" (łąki) oraz "[...]" (grunty orne) uwzględniono zwolnienie ustawowe wynikające z przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r., zgodnie z którym zwalnia się z podatku użytki rolne klasy [...], [...] i [...] oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych. Wbrew twierdzeniom Skarżącego okresy, za jakie naliczono podatek, kwoty podatków od poszczególnych przedmiotów opodatkowania, wynikają z uzasadnień decyzji Burmistrza jak i SKO, tylko że organy wybrały odmienne metody prezentacji poszczególnych przedmiotów opodatkowania i przypisanych im kwot podatku (organ I instancji wybrał formę tabelaryczną natomiast SKO formę opisową). Obydwie metody prezentacji w ocenie Sądu są czytelne i spełniają wymogi art. 210 § 4 O.p. Stwierdzając powyższe Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Pozostałe przepisy prawa materialnego których naruszenie zarzucił Skarżący tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1, 2 i 3 P.b. nie mogły zostać naruszone, gdyż nie miały zastosowania w sprawie, ponieważ przepisy te dotyczą opodatkowania budynków i budowli, a w rozpatrywanej sprawie przedmiotem sprawy było jedynie opodatkowanie gruntów, których właścicielem był Skarżący w okresie odpowiednio dwóch i siedmiu miesięcy 2016 r. Sąd oceniając z kolei decyzję organu I instancji z punktu widzenia art. 210 O.p. wskazującego jakie elementy powinna zawierać decyzja, dostrzegł niespójność pomiędzy rozstrzygnięciem, a jej uzasadnieniem. Mianowicie Burmistrz ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. w kwocie [...]zł, podczas gdy jest to kwota zobowiązania przypadająca za okres, kiedy Skarżący był właścicielem poszczególnych nieruchomości, co w sposób jednoznaczny, jak Sąd wskazał powyżej, wynika z uzasadnień decyzji organów obydwóch instancji. Pomimo nieprawidłowego wskazania w rozstrzygnięciu okresu, za który ustalane jest zobowiązanie, Sąd stwierdził, że kwota zobowiązania jest prawidłowa. W związku z tym, że wynikająca z decyzji kwota zobowiązania podatkowego została ustalona prawidłowo, stwierdzoną rozbieżność pomiędzy sentencją a uzasadnieniem Sąd uznał za nie mającą wpływu na wynik sprawy. Uchylenie decyzji tylko z tego powodu wywołałoby tylko taki skutek, że organ I instancji zmieniłby zapis sentencji wpisując w niej, że ustala wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od 1 stycznia do 29 lutego 2016 r. w kwocie [...]zł oraz za okres od 1 marca do dnia 31 lipca 2016 r. w kwocie [...]zł. Łączna kwota zobowiązania pozostawałaby niezmieniona i wynosiłaby [...] zł. Podsumowując jeszcze raz Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób niebudzący wątpliwości. Dokonana przez organy podatkowe ocena prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jest spójna i nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe nie pominęły w ocenie żadnych istotnych dla sprawy dowodów, które miały wpływ na wyjaśnienie sprawy. Ocena została także przeprowadzona w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji. Organy podatkowe prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego sprawy. W związku z powyższym, wszystkie zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 134 P.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.