I SA/Kr 780/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo (spr.) WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione skargę oddala. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. prowadzi administracyjne postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr: [...] z dnia: 24.01.2020 r., skierowanego do egzekucji administracyjnej wnioskiem o podjęcie środków odzyskiwania wierzytelności nr: [...] przez wierzyciela Finanzamt Saarlouis (Niemcy), wystawionego na zobowiązanego J. K. a obejmującego zaległości z tytułu podatku od dochodu lub kapitału wraz z odsetkami i kosztami związanymi z tymi należnościami, za okresy: od 01.01.2015 r. do 31.12.2015r., od 01.01.2017 r. do 31.12.2017 r. oraz od 01.10.2018 r. do 31.12.2018 r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiadomieniem nr: [...] z dnia 05.02.2020r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanego w banku ING Bank Śląski S.A. tj. zastosował środek egzekucyjny przewidziany w art. 1a pkt 12 lit. a tiret 4 u.p.e.a. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności dnia 05.02.2020 r., a zobowiązanemu w dniu 07.02.2020 r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego. Pismem z dnia 05.02.2020 r. ING Bank Śląski S.A. poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. o przeszkodzie w realizacji zajęcia polegającej na braku środków na rachunku bankowym. Pismem z dnia 11.02.2020 r. (data wpływu do Urzędu Skarbowego w C. 13.02.2020 r.) zobowiązany, złożył na podstawie art. 33 § 1 pkt 6, 8 i 9 u.p.e.a. zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego podnosząc niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, a także prowadzenie egzekucji administracyjnej przez niewłaściwy organ. Zobowiązany argumentował, że jego zdaniem tytuł wykonawczy został wydany bez podstawy prawnej i faktycznej, gdyż właściwym dla niego organem podatkowym był wyłącznie Naczelnik Urzędu Skarbowego w C.. Z treści złożonego pisma wynika, że w latach 2010-2018 zobowiązany świadczył pracę za granicą w ramach prowadzonej przez siebie i założonej w Polsce jednoosobowej działalności gospodarczej na podstawie umów zlecenie na rzecz F. , Niemcy) każdorazowo poniżej 12 miesięcy i nie był podatnikiem żadnego miejscowego podatku, a z wszelkich dochodów rozliczał się w Urzędzie Skarbowym w C.. Zdaniem zobowiązanego w zaistniałej sytuacji - z uwagi na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej - Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. jest niewłaściwym organem egzekucyjnym, a zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego - ze względu na brak podstawy prawnej i faktycznej wydania tytułu wykonawczego oraz jego ciężką sytuację finansową - jest zbyt uciążliwy. Zobowiązany podniósł, że zastosowany środek egzekucyjny przysparza mu nadmiernych i niczym niezawinionych dolegliwości, a tym samym powoduje znaczne utrudnienie jego codziennego funkcjonowania. Postanowieniem z dnia [...].03.2020r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. uznał podniesione przez zobowiązanego zarzuty na postępowanie egzekucyjne za bezzasadne. W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ egzekucyjny wskazał m.in., iż z uwagi na fakt, iż kwestionowana należność pieniężna jest należnością wymienioną w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a oraz f u.p.e.a. (należności pieniężne państwa członkowskiego wynikające z tytułu podatków i należności celnych pobieranych przez to państwo lub w jego imieniu, przez jego jednostki podziału terytorialnego lub administracyjnego, w tym organy lokalne, lub w imieniu tych jednostek lub organów, a także w imieniu Unii Europejskiej oraz odsetki i koszty związane z tymi należnościami pieniężnymi) - zobowiązanemu przysługują wyłącznie zarzuty wymienione w art. 33 § 1 pkt 6, 8 i 9 u.p.e.a., a stanowisko wierzyciela nie jest wymagane. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. wyjaśnił, iż zakwalifikował pismo zobowiązanego z dnia 11.02.2020 r. jako zarzuty niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny - złożone w trybie art. 33 § 1 pkt 6, 8 i 9 u.p.e.a. W dalszej kolejności organ egzekucyjny przypomniał m.in., iż kierując do Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. wniosek o podjęcie środków odzyskiwania wierzytelności nr: [...] z dnia: 24.01.2020r., wraz z tytułem wykonawczym nr:[...] z dnia: 24.01.2020 r. wierzyciel oparł się o przepisy Dyrektywy Rady nr: 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej, L83 z dnia 31.03.2010 r.).Przepisy Dyrektywy nr: 2010/24/UE zostały implementowane do polskiego porządku prawnego ustawą z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. 2018 r. póz. 425). Niniejsza ustawa określa zasady udzielania wzajemnej pomocy przez Rzeczpospolitą Polską i państwa członkowskie (Unii Europejskiej) oraz państwa trzecie przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych. W art. 2 ustawa ta podobnie stanowi, że jej przepisy stosuje się m. in. do następujących należności pieniężnych: podatków i należności celnych pobieranych przez Rzeczpospolitą Polską, państwo członkowskie lub w ich imieniu, przez ich jednostki podziału terytorialnego lub administracyjnego, w tym organy lokalne, lub w imieniu tych jednostek lub organów, a także w imieniu Unii Europejskiej oraz odsetek i kosztów związanych z tymi należnościami pieniężnymi. Z art. 12. niniejszej ustawy wynika, że wzajemna pomoc jest realizowana na podstawie wniosku o udzielenie pomocy, a z art. 73, że organ egzekucyjny podejmuje wszelkie niezbędne czynności zmierzające do wyegzekwowania należności pieniężnych na podstawie wniosku o odzyskanie należności pieniężnych pochodzącego od państwa członkowskiego. W dalszej kolejności organ egzekucyjny zauważył, iż art. 2 § 1 pkt 8 lit. a oraz f u.p.e.a. stanowi, że egzekucji administracyjnej podlegają należności pieniężne państwa członkowskiego (Unii Europejskiej) wynikające z tytułu podatków i należności celnych pobieranych przez to państwo lub w jego imieniu, przez jego jednostki podziału terytorialnego lub administracyjnego, w tym organy lokalne, lub w imieniu tych jednostek lub organów, a także w imieniu Unii Europejskiej oraz odsetki i koszty z nimi związane. W tym kontekście organ I instancji zauważył, iż należności objęte tytułem wykonawczym nr: [...] z dnia: 24.01.2020 r. są należnościami z tytułu podatku od dochodu lub kapitału oraz odsetek i kosztów z nim związanych, a pobieranymi na terenie państwa członkowskiego Unii Europejskiej tj. Republiki Federalnej Niemiec. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 8 lit. a oraz f u.p.e.a. należności takie podlegają egzekucji administracyjnej. Republika Federalna Niemiec jako państwo członkowskie Unii Europejskiej na zasadzie art. 5 § 2 u.p.e.a. jest uprawniona do żądania wykonania, w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków objętych przedmiotowym tytułem wykonawczym. Mając na uwadze powyższe organ egzekucyjny uznał podniesiony przez zobowiązanego zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej za bezzasadny. W dalszej kolejności organ wskazał na treść art. 19 § 1 u.p.e.a. zgodnie z którym wskazany przepis ustanawia naczelnika urzędu skarbowego organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Równocześnie odwołując się do treści art. 22 § 2 u.p.e.a. oraz załącznika nr 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib dyrektorów izb administracji skarbowej, naczelników urzędów skarbowych i naczelników urzędów celno-skarbowych oraz siedziby dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (Dz. U. 2017 r. póz. 393) organ zauważył, iż terytorialny zasięg działania Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. to: powiat chrzanowski obejmujący gminy: A., B. , C., [...], T.. Jak wynika z danych zgromadzonych w ewidencjach Urzędu Skarbowego w C. adres zamieszkania zobowiązanego to: [...] (Gmina B. ), ul. [...] - adresem tym posługuje się również sam zobowiązany w swym piśmie z dnia 11.02.2020r. Mając na uwadze powyższe organ egzekucyjny uznał zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny za bezzasadny. W dalszej kolejności Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. wskazał min., iż w prowadzonym wobec zobowiązanego postępowaniu egzekucyjnym, organ egzekucyjny dokonał szeregu czynności, w celu ustalenia posiadanych przez zobowiązanego składników majątkowych i źródeł dochodów. W bazach danych Urzędu Skarbowego w C. brak zeznań i deklaracji świadczących o uzyskiwania przez zobowiązanego dochodów ze stosunku pracy, rent lub emerytur. Zobowiązany prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą (ostatnie zeznanie roczne PIT-28 za 2019 r.) jednak jak wynika z informacji uzyskanej z CEIDG działalność ta jest zawieszona od dnia 01.09.2019 r. W toku podejmowanych czynności ustalono, że zobowiązany posiada rachunek bankowy w banku ING Bank Śląski S.A. Ponadto ustalono, że na zobowiązanego w CEPiK figuruje samochód osobowy marki Nissan Murano (rok produkcji 2007). Na obecnym etapie postępowania egzekucyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. nie posiada informacji na temat innych składników majątkowych zobowiązanego umożliwiających skuteczne prowadzenie egzekucji. W zaistniałej sytuacji organ egzekucyjny mógł zastosować jedynie dwa spośród wymienionych przez ustawę środków egzekucyjnych tj. egzekucję z ruchomości (samochód Nissan Murano) lub egzekucja z rachunku bankowego (ING Bank Śląski S.A.). Wobec tego zawiadomieniem nr: [...] z dnia 05.02.2020 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanego w banku ING Bank Śląski S.A., tj. zastosował jedyny możliwy do zastosowania środek egzekucyjny, potencjalnie prowadzący do bezpośredniego wykonania obowiązku. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności dnia 05.02.2020 r., a zobowiązanemu dnia 07.02.2020 r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego. Pismem z dnia 05.02.2020 r. ING Bank Śląski S.A. poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. o przeszkodzie w realizacji zajęcia polegającej na braku środków na rachunku bankowym. Organ egzekucyjny podkreślił, iż do dnia wydania niniejszego postanowienia w wyniku zastosowania w/w środka egzekucyjnego nie uzyskano żadnych kwot - tak więc zastosowanie tego środka egzekucyjnego, zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w C., nie przysparza zobowiązanemu nadmiernych dolegliwości. Organ zauważył, iż zobowiązany w swym piśmie z dnia 11.02.2020 r. oświadcza, iż pozostaje w ciężkiej sytuacji finansowej jednak nie precyzuje na czym miałaby ona polegać. Trudno więc zdaniem organu I instancji zgodzić się z argumentem zobowiązanego, że zastosowany środek egzekucyjny jest środkiem dla niego zbyt uciążliwym. Równocześnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. dodał, że zobowiązany kwestionując postępowanie organu egzekucyjnego nie wskazał innego środka egzekucyjnego, który jego zdaniem byłby mniej uciążliwy. Mając na uwadze wyżej opisane okoliczności organ egzekucyjny uznał zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego za bezzasadny. Niezależnie od tego wobec kwestionowania przez zobowiązanego istnienia oraz wymagalności zobowiązań objętych tytułem wykonawczym Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. podkreślił, że zgodnie z art. 14 Dyrektywy 2010/24/UE spory dotyczące wierzytelności, pierwotnego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję we wnioskującym państwie członkowskim (Unii Europejskiej) lub jednolitego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję we współpracującym państwie członkowskim (Unii Europejskiej) oraz spory dotyczące ważności powiadomienia dokonanego przez właściwy organ wnioskującego państwa członkowskiego (Unii Europejskiej) podlegają kompetencjom odpowiednich organów wnioskującego państwa członkowskiego (Unii Europejskiej) - w tym wypadku Republiki Federalnej Niemiec. Informacja o treści tego przepisu została zawarta w treści jednolitego tytułu wykonawczego doręczonego zobowiązanemu. Odpowiednio art. 78 ustawy o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych przewiduje, iż spory dotyczące należności pieniężnych państwa członkowskiego (Unii Europejskiej), pierwotnego tytułu wykonawczego, jednolitego tytułu wykonawczego oraz powiadomienia dokonanego przez państwo członkowskie są rozstrzygane przez właściwy organ tego państwa zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie. Na powyższe postanowienie zobowiązany złożył zażalenie zarzucając mu: - naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. polegające na niewskazaniu w sposób konkretny przepisów stanowiących podstawę wydania zaskarżonego postanowienia, a poprzestaniu na wskazaniu m.in. art.17 Ustawy egzekucyjnej jako podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia oraz całkowicie pominięciu art. 123§1i §2 k.p.a. i art.124§1 i §2 k.p.a., podczas gdy podstawa prawna wydania każdorazowego postanowienia winna zostać powołana dokładnie , tj. ze wskazaniem ustępu, litery, paragrafu, albo innego rodzaju jednostki redakcyjnej , natomiast przedmiotowym zaniechaniem organ I instancji postąpił wbrew ustanowionej dyspozycji art. 8§1 k.p.a. zasadzie zaufania uczestników postępowania administracyjnego do organów władzy publicznej. - naruszenie przepisu postępowania tj. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 8 k.p.a. polegające na nieprawidłowym wyjaśnieniu podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia w treści jego uzasadnienia, które stanowi w zasadzie samo powtórzenie treści przepisów Ustawy egzekucyjnej, natomiast przedmiotowym zaniechaniem organ I instancji postąpił wbrew ustanowionej dyspozycji art. 8§1 k.p.a. zasadzie zaufania uczestników postępowania administracyjnego do organów władzy publicznej Rozpoznając przedmiotowe zażalenie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 16 czerwca 2020r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. . W uzasadnieniu swojego stanowiska organ II instancji odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, wskazał m.in., że w przepisie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji tylko ze względów formalnych. Niedopuszczalności egzekucji administracyjnej może mieć charakter podmiotowy i przedmiotowy. Jako przykład niedopuszczalności egzekucji o charakterze podmiotowym organ wskazał niemożność jej prowadzenia z uwagi na posiadany przez zobowiązanego immunitet. Natomiast niedopuszczalność egzekucji o charakterze przedmiotowym w ocenie organu zażaleniowego ma miejsce wtedy, gdy dany rodzaj obowiązku nie podlega trybowi egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego rodzaju obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. W dalszej kolejności organ zauważył, iż zgodnie z art. 2 pkt 1-6 ustawy z dnia 11.10.2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 2013 r., póz. 1289) przepisy tej ustawy stosuje się przy udzielaniu pomocy państwu członkowskiemu lub korzystaniu z jego pomocy w sprawach dotyczących m.in. podatków i należności celnych pobieranych przez Rzeczpospolitą Polską, państwo członkowskie lub w ich imieniu, przez ich jednostki podziału terytorialnego lub administracyjnego, w tym organy lokalne, lub w imieniu tych jednostek lub organów, a także w imieniu Unii Europejskiej. Zgodnie natomiast z art. 2 § 1 pkt. 8 lit. a i f u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki należności pieniężnych państwa członkowskiego wynikające z tytułu podatków i należności celnych pobieranych przez to państwo lub w jego imieniu, przez jego jednostki podziału terytorialnego lub administracyjnego, w tym organy lokalne, lub w imieniu tych jednostek lub organów, a także w imieniu Unii Europejskiej oraz odsetki i koszty z nimi związane. Należności objęte tytułem wykonawczym są należnościami z tytułu podatku od dochodu lub kapitału oraz odsetkami i kosztami od tych należności. Należności takie podlegają egzekucji administracyjnej. W ocenie organu zażaleniowego prawidłowo zatem stwierdził egzekucyjny, że zarzut niedopuszczalności egzekucji jest nieuzasadniony. Odnosząc się z kolei do zakwestionowanego przez zobowiązanego istnienia należności objętej tytułem wykonawczym organ zażaleniowy wskazał, iż z art. 78 ustawy o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych, spory dotyczące należności pieniężnych państwa członkowskiego, pierwotnego tytułu wykonawczego, jednolitego tytułu wykonawczego oraz powiadomienia dokonanego przez państwo członkowskie są rozstrzygane przez właściwy organ tego państwa zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie. Oznacza to, że organ egzekucyjny nie analizuje wniosku pod kątem zasadności, wymagalności czy istnienia należności objętej wnioskiem. Dysponentem postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie jest organ niemiecki. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. jest tylko organem egzekucyjnym (wykonawczym) uprawnionym i zobligowanym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego i stosowania środków egzekucyjnych. Zarzut nieistnienia obowiązku może być rozpatrywany jedynie przez odpowiedni organ obcego państwa, który wnioskował o dochodzenie należności. Przechodząc następnie do podniesionego zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. również i ten zarzut uznał za bezzasadny. W tym zakresie organ II instancji wskazując na treść art. 22 §2 u.p.e.a. oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 24.02.2017r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib dyrektorów izb administracji skarbowej, naczelników urzędów skarbowych i naczelników urzędów celno-skarbowych oraz siedziby dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (Dz.U. z 2017r. póz. 393) wykazał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, iż aktualny adres zamieszkania zobowiązanego mieści się na terenie gminy B., która leży w terytorialnym zasięgu działania Naczelnika Urzędu Skarbowego w C.. W dalszej kolejności organ II instancji odnosząc się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, zauważył, iż organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego ustalił, że zobowiązany posiada rachunek w ING Bank Śląski S.A. oraz jest właścicielem samochodu osobowego marki Nissan Murano (rok produkcji 2007). Miał do wyboru zastosowanie dwóch środków egzekucyjnych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wyjaśnił, że w postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny kieruje się szeregiem zasad w tym m.in. zasadą celowości, stosowania wyłącznie środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie oraz prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród takich środków- środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego (art. 7 § 1 i 2 u.p.e.a.). Oznacza to, iż organ egzekucyjny mając do dyspozycji zastosowanie kilku środków egzekucyjnych, powinien wybrać środki, które będą najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Problem wyboru środka egzekucyjnego nie występuje, gdy organ egzekucyjny nie ma możliwości zastosowania innego środka egzekucyjnego przewidzianego w ustawie. Strona powołując się na zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego powinna wskazać inny środek egzekucyjny, który jej zdaniem byłby mniej uciążliwy, a skuteczny. Zobowiązany takiego środka nie wskazał i nie sprecyzował też na czym polega ciężka sytuacja finansowa, w której się znajduje. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego w świetle przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych. W przypadku bowiem prowadzenia takiej egzekucji strona zostaje ograniczona w prawie udzielania zleceń pieniężnych i to jedynie do wysokości podlegających egzekucji. Rachunek pozostaje otwarty, a strona może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę. Tym samym organ zażaleniowy uznał zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego również za nieuzasadniony. Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu zarzutów organ II instancji zauważył, iż zobowiązany w zażaleniu zarzucił jedynie, że organ egzekucyjny nie wskazał w sposób konkretny przepisów stanowiących podstawę wydania zaskarżonego postanowienia oraz nieprawidłowo wyjaśnił podstawę prawną w treści jego uzasadnienia, co naruszyło zasadę zaufania do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). W tym zakresie organ II instancji wskazał m.in., iż w zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny wskazał jako podstawę prawną art. 123 § 1, art. 124 k.p.a. w związku z art. 17, 18, 34 § 1 § 4 u.p.e.a.. Nie wskazanie w sentencji art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. nie stanowi wady postanowienia. Przepis art. 124 zawiera tylko 2 paragrafy. Powołanie się przez organ egzekucyjny na art. 124 oznacza, że zastosowanie miał zarówno 1 jak i 2 paragraf. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. organ egzekucyjny podając art. 17 u.p.e.a. organ egzekucyjny powinien wskazać właściwy paragraf tj.§ 1 tego przepisu. Niepowołanie się jednak na konkretny paragraf przy podaniu prawidłowego artykułu nie skutkuje podstawą do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ egzekucyjny dokonał wyjaśnienia podstawy prawnej postanowienia. Z uzasadnienia postanowienia jasno wynika jakiej sprawy postanowienie dotyczy, dlaczego organ orzekający zastosował określone przepisy i dlaczego orzekł o uznaniu zarzutów za bezzasadne. Odpowiadając na podniesiony przez zobowiązanego zarzut naruszenia art. 8 § 1 k.p.a., organ odwoławczy wyjaśnił, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Realizacja zasady ogólnej, zawartej w komentowanym przepisie, jest możliwa w wyniku kierowania się przez organ zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organ zażaleniowy wyjaśnił, że zasada proporcjonalności nakazuje podejmowanie przez administrację działań proporcjonalnych do zamierzonego celu, to znaczy, że nie powinny być nakładane na stronę obowiązki niewspółmierne do celu, który miałby być osiągnięty dzięki ich nałożeniu. Natomiast zasada bezstronności i zasada równości (równego traktowania) nakazują traktowanie przez władze publiczne w taki sam sposób podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji. W ocenie organu II instancji, wbrew temu co twierdzi zobowiązany w zażaleniu nie doszło do naruszenia zasady zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.), gdyż organ egzekucyjny w zaskarżonym rozstrzygnięciu wyjaśnił zobowiązanemu jakimi przepisami prawa się kierował. Z przedmiotowym postanowieniem nie zgodził się zobowiązany J. K., który zaskarżył go w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W wywiedzionej skardze skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie następujących przepisów prawa: 1. naruszenie przepisu postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 35 § 3 Ustawy z dnia 14. czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 1960 roku, nr 30, póz. 168 ze zm.-zwana dalej "k.p.a.") w zw. z art. 18 u.p.e.a., polegające na nie załatwieniu sprawy w postępowaniu odwoławczym w ustanowionym w dyspozycji powołanego przepisu miesięcznym terminie liczonym od dnia otrzymania zażalenia; 2. naruszenie przepisu postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 36 § i k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., polegające na braku poinformowania skarżącego o przyczynie niezałatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym w ustanowionym w dyspozycji art. 35 § 3 k.p.a. miesięcznym terminie, a także na braku wskazania skarżącemu nowego terminu załatwienia sprawy i braku pouczenia skarżącego o prawie do wniesienia ponaglenia; 3. naruszenie przepisu postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 124 § i k.p.a. w zw. z art. 8 § i k.p.a. i art. 18 u.p.e.a., polegające na niewskazaniu w sposób konkretny przepisów stanowiących podstawę wydania zaskarżonego postanowienia, a poprzestaniu na wskazaniu m.in. art. 33 u.p.e.a. oraz art. 34 u.p.e.a. jako podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia, podczas gdy pierwszy z powołanych przepisów posiada dwa paragrafy oraz dwanaście punktów, drugi z powołanych przepisów posiada pięć paragrafów, a podstawa prawna wydania każdorazowego postanowienia winna zostać powołana dokładnie, to jest ze wskazaniem ustępu, punktu, litery, paragrafu albo innego rodzaju jednostki redakcyjnej, natomiast przedmiotowym zaniechaniem organ postąpił wbrew ustanowionej w dyspozycji przepisu art. 8 § i k.p.a. zasadzie zaufania uczestników postępowania administracyjnego do organów władzy publicznej; 4. naruszenie przepisu postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 8 § i k.p.a. oraz art. 34 u.p.e.a., polegające na nieprawidłowym wyjaśnieniu podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia wtreści jego uzasadnienia, które stanowi w zasadzie samo powtórzenie treści przepisów u.p.e.a., natomiast przedmiotowym zaniechaniem organ postąpił wbrew ustanowionej w dyspozycji przepisu art. 8 § i k.p.a. zasadzie zaufania uczestników postępowania administracyjnego do organów władzy publicznej Stawiając powyższe zarzuty-skarżący wniósł m.in. o uwzględnienie niniejszej skargi i uchylenie zaskarżonego postępowania w całości i przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia w postępowaniu odwoławczym oraz o obciążenie organu odwoławczego kosztami postępowania według norm przepisanych, w tym kosztami zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonego oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że wskazane postanowienia nie naruszają prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Poddany kognicji Sądu spór wymaga przede wszystkim oceny, czy w realiach niniejszej sprawy zasadnie organy obu instancji odmówiły skarżącemu uwzględnienia zgłoszonych przez niego zarzutów egzekucyjnych, o których mowa art. 33 § 1 pkt 6, 8,9 u.p.e.a. W ocenie Sądu zasadnie organ egzekucyjny jak i Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uznali zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty za niezasadne. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, należy wskazać, że w przepisie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji tylko ze względów formalnych. W przedmiotowej sprawie nie zachodziła jakakolwiek okoliczność rzutująca na dopuszczalność egzekucji administracyjnej, w szczególności brak było w tym zakresie przepisów wyłączających w ogóle możliwość przymusowej egzekucji należności pieniężnych objętych jednolitym tytułem wykonawczym w drodze egzekucji administracyjnej (przesłanki przedmiotowe) bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby (zobowiązanego) posiadającej konkretne przymioty (przesłanki podmiotowe, np. immunitet). Jak już to podkreślono przyczyny niedopuszczalności egzekucji określone w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., mają charakter stricte formalny, a tym samym w przepisie tym chodzi o taką niedopuszczalność egzekucji, która ma charakter generalny i bezwarunkowy, niezależny od konkretnego postępowania egzekucyjnego i aktualny zawsze, w każdym postępowaniu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 855/16, LEX nr 2158392). Wskazać również należy, że niedopuszczalność egzekucji, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. musi wynikać z innych przyczyn niż te wskazane w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7-10 u.p.e.a. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1274/15, LEX nr 1947612). W tym miejscu podkreślenia wymaga fakt, iż postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie prowadzone jest na wniosek niemieckiego organu podatkowego Finanzamt Saarlouis (będącego zarazem wierzycielem) na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego z 24.01.2020r.wystawionego przez wskazany niemiecki organ podatkowy na zobowiązanego J. K.. Wskazany tytuł wykonawczy obejm ujmuje zaległości z tytułu podatku od dochodu lub kapitału wraz z odsetkami i kosztami związanymi z tymi należnościami, za okresy: od 01.01.2015 r. do 31.12.2015r., od 01.01.2017 r. do 31.12.2017 r. oraz od 01.10.2018 r. do 31.12.2018 r. Jednolity tytuł wykonawczy otrzymany od państwa członkowskiego zgodnie z art.74 ustawy z dnia 11.10.2013r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych nie podlega zatwierdzeniu, uzupełnieniu ani zastąpieniu. W realiach niniejszej sprawy znajduje zastosowanie przepis art. 2 pkt 1 i pkt. 6 wskazanej ustawy. Przepisy tej ustawy stosuje się przy udzielaniu pomocy państwu członkowskiemu lub korzystaniu z jego pomocy w sprawach dotyczących należności pieniężnych w postaci m.in. podatków i należności celnych pobieranych przez Rzeczpospolitą Polską, państwo członkowskie lub w ich imieniu, przez ich jednostki podziału terytorialnego lub administracyjnego, w tym organy lokalne, lub w imieniu tych jednostek lub organów, a także w imieniu Unii Europejskiej, oraz w postaci odsetek i kosztów związanych z wskazanymi należnościami pieniężnymi, w związku z którymi możliwe jest zwrócenie się o wzajemną pomoc. Jak już to wskazano należności objęte jednolitym tytułem wykonawczym w kontrolowanej sprawie są należnościami z tytułu podatku od dochodu lub kapitału oraz odsetkami i kosztami od tych należności. Zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 11.10.2013r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych wzajemna pomoc jest realizowana na podstawie wniosku o udzielenie pomocy. Z kolei art. 73 wskazanej ustawy stanowi, ze organ egzekucyjny podejmuje wszelkie niezbędne czynności zmierzające do wyegzekwowania należności pieniężnych na podstawie wniosku o odzyskanie należności pieniężnych pochodzącego od państwa członkowskiego. Przepisy art. 2 § 1 pkt 8 lit. a oraz f u.p.e.a. stanowią, że egzekucji administracyjnej podlegają należności pieniężne państwa członkowskiego (Unii Europejskiej) wynikające z tytułu podatków i należności celnych pobieranych przez to państwo lub w jego imieniu, przez jego jednostki podziału terytorialnego lub administracyjnego, w tym organy lokalne, lub w imieniu tych jednostek lub organów, a także w imieniu Unii Europejskiej oraz odsetki i koszty z nimi związane. Stosownie zaś do treści art. 5 § 2 u.p.e.a. uprawnione do żądania wykonania, w drodze egzekucji administracyjnej, obowiązków, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9 u.p.e.a., jest państwo członkowskie (Unii Europejskiej) lub państwo trzecie. Mając na uwadze powyższe należy uznać, iż egzekucja należności pieniężnej, podatkowej dochodzonej za pośrednictwem polskiego organu egzekucyjnego przez niemiecki organ podatkowy jest jak najbardziej dopuszczalna, a obowiązkiem Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. jest podejmowanie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do ich wyegzekwowania. Tym samym prawidłowo organy obu instancji uznały podniesiony przez zobowiązanego zarzut niedopuszczalności egzekucji jako nieuzasadniony. Zdaniem Sądu – wbrew zarzutowi zobowiązanego z art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.– zastosowany w niniejszej sprawie środek egzekucyjnie nie jest zbyt uciążliwy. Należy bowiem podkreślić, iż środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego jest powszechnie stosowany w egzekucji administracyjnej i co istotne w świetle przepisów u.p.e.a. stanowi on jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych, co znajduje swoje potwierdzenie również w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 3577/15, LEX nr 2445160). W przypadku bowiem prowadzenia takiej egzekucji strona zostaje ograniczona w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych i to jedynie do wysokości należności podlegających egzekucji, natomiast sam rachunek pozostaje otwarty, a strona może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1069/14, LEX nr 2064651 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2296/16, LEX nr 2406752). W realiach niniejszej sprawy zobowiązany powołując się na zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego nie wskazał innego alternatywnego środka egzekucyjnego, który jego zdaniem byłby mniej uciążliwy, a zrazem zapewniał skuteczną egzekucję . Podniesiony przez skarżącego zarzut nie posiada w zasadzie szerszego uzasadnienia. Trudno się domyślić w czym skarżący upatruje uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego skoro do chwili wydania postanowienia przez organ I instancji przedmiotowe zajęcie rachunku bankowego okazało się bezskuteczne z uwagi na brak zdeponowanych na nim środków . W ocenie Sądu za niezasadny należało także uznać podniesiony przez zobowiązanego zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, o którym mowa w art. 33 §1 pkt.9 u.p.e.a.. W wydanych niniejszej sprawie postanowieniach organy bezspornie wykazały, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. jest organem właściwym do przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie W szczególności prawidłowo w tym zakresie organy wskazując na treść art. 22 §2 u.p.e.a. oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 24.02.2017r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib dyrektorów izb administracji skarbowej, naczelników urzędów skarbowych i naczelników urzędów celno-skarbowych oraz siedziby dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (Dz.U. z 2017r. poz. 393) wykazały w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć, iż aktualny adres zamieszkania zobowiązanego tj.[...], ul. [...] mieści się na terenie gminy B., która to z kolei gmina znajduje się w terytorialnym zasięgu działania Naczelnika Urzędu Skarbowego w C.. W sprawie nie może budzić też wątpliwości właściwość rzeczowa wskazanego powyżej organu egzekucyjnego do przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności pieniężnej. Zgodnie bowiem z art.19 §1 u.p.e.a. naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz do zabezpieczania takich należności w trybie i na zasadach określonych w dziale IV, z zastrzeżeniem § 2– 8. Sąd w pełni także podziela stanowisko organów obu instancji, iż w analizowanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w C., a w ślad za nim także organ zażaleniowy nie mógł badać kwestii wymagalności zobowiązań objętych tytułem wykonawczym. Powyższe wynika z art. 14 Dyrektywy 2010/24/UE, który stanowi, iż spory dotyczące wierzytelności, pierwotnego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję we wnioskującym państwie członkowskim (Unii Europejskiej) lub jednolitego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję we współpracującym państwie członkowskim (Unii Europejskiej) oraz spory dotyczące ważności powiadomienia dokonanego przez właściwy organ wnioskującego państwa członkowskiego (Unii Europejskiej) podlegają kompetencjom odpowiednich organów wnioskującego państwa członkowskiego (Unii Europejskiej) - w tym wypadku Republiki Federalnej Niemiec. Informacja o treści tego przepisu została zawarta w treści jednolitego tytułu wykonawczego doręczonego zobowiązanemu. W skazany przepis dyrektywy został zaimplementowany w art. 78 ustawy z dnia 11 października 2013r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych, zgodnie z którym spory dotyczące należności pieniężnych państwa członkowskiego (Unii Europejskiej), pierwotnego tytułu wykonawczego, jednolitego tytułu wykonawczego oraz powiadomienia dokonanego przez państwo członkowskie są rozstrzygane przez właściwy organ tego państwa zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie. Mając na uwadze treść wskazanego przepisu polski organ egzekucyjny nie może analizować wniosku niemieckiego wierzyciela pod kątem zasadności, wymagalności czy istnienia należności objętej wnioskiem. W tym przypadku dysponentem postępowania egzekucyjnego jest organ niemiecki tj. Finanzamt Saarlouis. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. jest wyłącznie organem egzekucyjnym (wykonawczym) uprawnionym i zobligowanym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego i stosowania środków egzekucyjnych. Tym samym racje mają organy obu instancji, iż zarzut nieistnienia obowiązku może być rozpatrywany jedynie przez odpowiedni organ obcego państwa który wnioskował o dochodzenie należności. Dodatkowo z uwagi na treść art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w egzekucji należności pieniężnych państwa członkowskiego wynikających m.in. z podatków, zobowiązanemu przysługują jedynie zarzuty dotyczące niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego i prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 § 1 pkt 6, 8 i 9 upea). Co istotne przypadku tych należności z uwagi na treść art. art. 34 § 1 u.p.e.a. nie jest wymagane stanowisko wierzyciela . Tym samym więc nie ma możliwości formalnego zgłoszenia zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Przechodząc do podniesionych w skardze zarzutów należy je uznać za całkowicie chybione. W skardze zobowiązany zarzucił m.in., że sprawa zażalenia nie została załatwiona w terminie 1 miesiąca, a zobowiązany nie został powiadomiony o przesunięciu terminu załatwienia sprawy. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy zauważyć, iż zażalenie z dnia 23.03.2020r. wraz z aktami sprawy wpłynęło do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. w dniu 08.04.2020r. (data prezentaty) Miesięczny termin załatwienia sprawy powinien upływać w dniu 08.05.2020r. Należy jednak zwrócić uwagę, iż terminy procesowe w postępowaniach administracyjnych zostały zawieszone od dnia 31.03.2020 do 23.05.2020r na podstawie art.15 zzs ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020r o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (wprowadzone ustawą z dnia 31 marca 2020r. (Dz.U.poz.568). Należy też odnotować, że art. 15zzs ustawy COVID-19 został uchylony z dniem 16 maja 2020 r. przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875) i na mocy art. 68 ust. 6 ww. ustawy z dnia 14 maja 2020 r., po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy rozpoczął się bieg terminów procesowych i sądowych, który nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs ustawy COVID-19. Skoro ustawa z dnia 14 maja 2020 r. weszła w życie w dniu 16 maja 2020 r. to terminy procesowe i sądowe w sprawach sądowoadministracyjnych rozpoczęły swój bieg z dniem 24 maja 2020 r. W związku z powyższym termin załatwienia sprawy przez organ II instancji , która wpłynęła w okresie zawieszenia rozpoczął swój bieg dopiero od dnia 24.05.2020r. Wskazany termin upływał zatem dopiero w dniu 24.06.2020r. Tymczasem zaskarżone postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wydał w dniu 16.06.2020r., a więc zdecydowanie z zachowaniem ustawowego terminu. Niezależnie od tego należy podkreślić, iż nawet w przypadku hipotetycznego braku regulacji prawnej zawieszającej bieg terminów procesowych podniesiony zarzut i tak nie mógłby się okazać skuteczny, gdyż ewentualna okoliczność przekroczenia miesięcznego terminu na wydanie postanowienia przez organ zażaleniowy nie miałaby żadnego wpływu końcowy wynik sprawy. Z przyczyn przedstawionych powyżej nie mógł również odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze zarzut barku poinformowania skarżącego o przyczynie niezałatwienia sprawy w terminie. Wbrew zarzutowi skargi zaskarżone postanowienie nie narusza podniesionych w niej pozostałych przepisów postępowania. Zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie niezbędne elementy postanowienia, o których mowa w art. 124 k.p.a.. W treści komparycji orzeczenia oraz w jego uzasadnieniu organ wskazał podstawę prawną zajętego stanowiska. Uzasadnianie zaskarżonego postanowienia precyzuje i wyjaśnia ogólnie sformułowaną podstawę prawną zawartą w jego komparycji. Analiza kontrolowanego rozstrzygnięcia nie sprawia trudności w ustaleniu przepisów prawa, które stanowiły podstawę prawną jego wydania oraz podstawę zajętego przez organ II instancji stanowiska. Niezależnie od tego zaskarżone postanowienie zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie, pouczenie, a także uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Organ szczegółowo przedstawił w nim podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia oraz wskazał przepisy, które w sprawie miały zastosowanie, wyjaśniając przy tym ich znaczenie dla skarżącego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. odniósł się także do zarzutów zażalenia. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się w kontrolowanej sprawie aby organ zażaleniowy naruszył zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej, o której mowa w art. 8 K.p.a. W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.