I SA/Kr 830/14

|Sygn. akt I SA/Kr 830/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 września 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędziowie: WSA Grażyna Firek, WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2014 r., sprawy ze skargi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 7 stycznia 2014 r. nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług, , , - s k a r g ę o d d a l a -, , , , , Pismem z dnia 7 października 2013 r. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. jako jednostka organizacyjna Gminy Miejskiej K. złożył wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług dotyczących opodatkowania czynności nieodpłatnego przekazania nakładów poniesionych w związku z modernizacją stadionu, stawki podatku VAT oraz korekty odliczonego podatku naliczonego związanego z modernizacją stadionu. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. jest miejską jednostką organizacyjną Gminy Miejskiej K. nieposiadającą osobowości prawnej, która działa na podstawie uchwały Nr XLVII/594/08 Rady Miasta Krakowa z 9 lipca 2008 r. Jako gminna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, wnioskodawca jest jednostką, która w stosunkach cywilnoprawnych działa w ramach swoich zadań w imieniu i na rzecz Gminy Miejskiej K., albowiem nie ma ona zdolności prawnej ani zdolności sądowej. Poprzednikowi prawnemu wnioskodawcy tj. Zarządowi Dróg i Transportu w K. zostało powierzone budżetowe zadanie inwestycyjne - budowa i modernizacja stadionu w K. Gmina Miejska K. była stroną zarówno umów na wykonanie dokumentacji projektowej, na podstawie której realizowała następnie budowę i modernizację stadionu, jak i umów o roboty budowlane zawartych z wykonawcą robót budowlanych, przy czym wnioskodawca (a wcześniej Zarząd Dróg i Transportu) jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT. W celu budowy, modernizacji i eksploatacji stadionu, a także w celu rozliczenia długu z "W" Sportową Spółką Akcyjną i zawarcia z powołaną spółką umowy dzierżawy, w dniu 12 października 2007 r. na podstawie art. 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) została zawarta nieodpłatna umowa użyczenia nieruchomości gruntowej, na której zlokalizowany jest stadion, stanowiącej własność Gminy Miejskiej K. pomiędzy Gminą Miejską K. a Zarządem Dróg i Transportu w K. W następstwie umowy doszło do faktycznego przekazania Zakładowi Dróg i Transportu przedmiotowej nieruchomości. Status prawny Zarządu Dróg i Transportu w Krakowie był taki sam, jak wnioskodawcy. Mocą uchwały nr XLVII/593/08 Rady Miasta Krakowa z 9 lipca 2008 r. w sprawie likwidacji jednostki budżetowej Zarząd Dróg i Transportu, zadania realizowane przez Zarząd Dróg i Transportu oraz mienie, należności i zobowiązania tej jednostki przejął wnioskodawca. W listopadzie 2007 r. została zawarta umowa dzierżawy nieruchomości na czas nieoznaczony pomiędzy Gminą Miejską K. Zarządem Dróg i Transportu w K., a W. Sportową Spółką Akcyjną. Od chwili przekazania nieruchomości, na której znajduje się stadion im. H. w K. Zarządowi Dróg i Transportu na mocy umowy nieodpłatnego użyczenia środki trwałe znajdujące się na nieruchomości były ujęte w ewidencji księgowej wnioskodawcy, natomiast stanowią one własność Gminy Miejskiej K. Trwające prace modernizacyjne, wspomniane powyżej, zostały już zakończone. Otrzymane środki trwałe dotyczące stadionu stanowiące własność Gminy Miejskiej K. oraz poniesione przez Gminę Miejską K. - Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. nakłady inwestycyjne ujęte zostały w ewidencji księgowej wnioskodawcy. Z faktur dokumentujących modernizację stadionu wnioskodawca odliczał podatek naliczony w związku z przychodem opodatkowanym z tytułu wydzierżawienia stadionu W. Sportowej Spółce Akcyjnej. Obecnie w związku z zakończeniem realizacji zadania budżetowego obejmującego budowę i modernizację stadionu oraz w związku z wypowiedzeniem przez W. Sportową Spółkę Akcyjną umowy dzierżawy stadionu, która rozwiąże się z 31 grudnia 2013 r., planowane jest również rozwiązanie wskazywanej powyżej umowy użyczenia nieruchomości, na której znajduje się stadion i przekazanie stadionu w zarząd Zarządowi Infrastruktury Sportowej, który to podmiot jest także miejską jednostką organizacyjną Gminy Miejskiej K. W związku z planowanym przekazaniem zarządu stadionem Zarządowi Infrastruktury Sportowej w K., planowane jest również przekazanie do tej jednostki wytworzonego w ramach realizacji zadania budżetowego - budowy i modernizacji stadionu, majątku Gminy Miejskiej K. dotyczącego stadionu, co nastąpi nieodpłatnie w celu sprawowania zarządu zgodnie ze statutem tej jednostki z dniem rozwiązania wskazywanej powyżej umowy użyczenia. Zarząd Infrastruktury Sportowej w K. po przejęciu powyższego obiektu będzie go wykorzystywał do czynności opodatkowanych. Po przekazaniu stadionu w zarząd Zarządowi Infrastruktury Sportowej, niniejsza jednostka będzie wykonywała, organizowała i prowadziła, w ramach planu finansowego, zadania związane z realizacją zadań miasta w zakresie kultury fizycznej w sposób zapewniający efektywne wykorzystanie powierzonego mienia (§3 pkt 2 Statutu Zarządu Infrastruktury Sportowej, stanowiącego załącznik do uchwały nr XLIX/637/08 Rady Miasta Krakowa z 27 sierpnia 2008 r. w sprawie utworzenia jednostki budżetowej Zarząd Infrastruktury Sportowej w Krakowie i zatwierdzenia jej statutu), zarządzaniem i gospodarowaniem obiektami i urządzeniami sportowo-rekreacyjnymi oraz terenami sportowo-rekreacyjnymi będącymi własnością Gminy Miejskiej K. (3 pkt 3 Statutu Zarządu Infrastruktury Sportowej), udostępnianiem, w tym odpłatnie, bazy sportowo-rekreacyjnej mieszkańcom oraz zainteresowanym podmiotom, w tym stowarzyszeniom sportowym, związkom sportowym i szkołom (§ 3 pkt 4 Statutu Zarządu Infrastruktury Sportowej), inne zadania nałożonymi przez miasto, jeżeli jest to niezbędne dla zaspokojenia potrzeb ludności oraz innych jednostek organizacyjnych Gminy Miejskiej K. (§ 3 pkt 6 Statutu Zarządu Infrastruktury Sportowej), tworzeniem warunków dostępności bazy sportowo-rekreacyjnej oraz uczestnictwa w życiu sportowo-rekreacyjnym ze szczególnym uwzględnieniem dzieci i młodzieży szkolnej oraz osób niepełnosprawnych (§ 3 pkt 7 Statutu Zarządu Infrastruktury Sportowej), organizacją imprez sportowych, rekreacyjnych, zawodów, edukacyjnych imprez sportowo-rekreacyjnych(§ 3 pkt 8 Statutu Zarządu Infrastruktury Sportowej), kształtowaniem pozytywnego modelu spędzania czasu wolnego, propagowaniem zdrowego trybu życia, sprzyjającego harmonijnemu rozwojowi dzieci i młodzieży i podnoszeniu sprawności fizycznej - rozwijanie zamiłowania do uprawiania sportu i rekreacji (§3 pkt 9 Statutu Zarządu Infrastruktury Sportowej), przy czym zadania, o których mowa w § 3 pkt 2 i 3 oraz 5-9 Zarząd Infrastruktury Sportowej realizował będzie poprzez podmioty zewnętrzne. Realizacja przedmiotowych zadań wymaga odrębnej dla każdego zadania zgody Prezydenta Miasta Krakowa. Powyższe zapisy Statutu Zarządu Infrastruktury Sportowej wyczerpują zakres działań, jakie jednostka będzie mogła podejmować w odniesieniu do stadionu. Podkreślić jednak należy, iż z uwagi na fakt nie posiadania przez zarząd infrastruktury sportowej osobowości prawnej, a tym samym zdolności prawnej i zdolności sądowej, to działania podejmowane przez Zarząd Infrastruktury Sportowej będą działaniami podejmowanymi zawsze w imieniu Gminy Miejskiej K. i to Gmina Miejska K. będzie zawsze stroną umów cywilnoprawnych jakie zostaną zawarte w celu wykonywania działań wskazanych powyżej. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy nieodpłatne przekazanie stadionu przez wnioskodawcę innej jednostce budżetowej Gminy Miejskiej K. będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem należnym, jeśli tak, to z jaką stawką podatku i czy konieczne będzie dokonanie korekty VAT odliczonego z faktur dokumentujących modernizację stadionu? W ocenie wnioskodawcy powyższe nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, z uwagi na fakt, iż nie stanowi jakiejkolwiek czynności cywilnoprawnej i przekazanie ma być dokonane pomiędzy jednostkami organizacyjnymi Gminy Miejskiej K. nieposiadającymi osobowości prawnej. W ocenie składającego wniosek przy wykonaniu tych czynności nie dochodzi do świadczenia usług lub dostaw w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Jakkolwiek każda z tych jednostek jest zarejestrowana jako podatnik podatku VAT, to żadna z nich nie jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w sposób samodzielny, albowiem obydwie te jednostki, podejmując jakiekolwiek czynności o charakterze cywilnoprawnym podejmują je w imieniu Gminy Miejskiej K. i w granicach określonych planem finansowym tych jednostek wynikającym z zapisów uchwały budżetowej uchwalonej przez Radę Miasta Krakowa jako organu uchwałodawczego Gminy Miejskiej K.. Tym samym w ocenie składającego wniosek o interpretację w sprawie nie mamy do czynienia z odrębnymi podmiotami w rozumieniu cywilnoprawnym. Ponadto powierzenie którejkolwiek z wskazywanych powyżej jednostek organizacyjnych Gminy Miejskiej K., składników majątkowych stanowiących własność Gminy Miejskiej K. nie stanowi przeniesienia na tą jednostkę prawa do rozporządzania tym składnikiem majątkowym jak właściciel, a jedynie daje tej danej jednostce organizacyjnej uprawnienie do podejmowania w stosunku do przekazanych jej w zarząd składników majątkowych działań zmierzających do realizacji statutowych obowiązków tej jednostki. Powyższe uzasadnia również brak konieczności dokonania korekty podatku naliczonego przez wnioskodawcę z faktur dokumentujących modernizację stadionu po przekazaniu do innej jednostki organizacyjnej Gminy Miejskiej K. w przypadku, gdy inna jednostka budżetowa tej gminy w dalszym ciągu (w okresie korekty) będzie osiągała przychody opodatkowane powiązane ze stadionem. Interpretacją indywidualną z dnia 7 stycznia 2014r. znak: IBPP3/443-1259/13/EJ, Minister Finansów, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 Ordynacji podatkowej uznał, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wskazał, iż utworzone przez Gminę jednostki budżetowe, wykonujące zadania z zakresu gospodarki komunalnej, spełniają definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT i działają w charakterze podatnika podatku VAT. Ponadto gospodarkę nieruchomościami należącymi do gmin reguluje, ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 tej ustawy określa ona zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego. W myśl art. 18 nieruchomości mogą być oddawane jednostkom organizacyjnym w trwały zarząd, najem i dzierżawę oraz użyczane na cele związane z ich działalnością. Zgodnie z art. 4 pkt 9b ustawy, pod pojęciem jednostki samorządu terytorialnego w rozumieniu tejże ustawy uważa się gminę, powiat lub województwo. W myśl art. 4 pkt 10 pod pojęciem jednostki organizacyjnej - należy rozumieć państwową lub samorządową jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Ustawodawca dopuścił więc prawną możliwość, aby pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego (gminą), a jej jednostką organizacyjną zachodziły relacje cywilnoprawne, o których mowa w Kodeksie cywilnym - tj. odpłatne (najem, dzierżawa) lub nieodpłatne (użyczenie). Co do ośrodków trwałych zrealizowanych na przedmiotowej nieruchomości – rozwiązanie umowy użyczenia prowadzi do zwrotu użyczającemu. W niniejszej sprawie środki trwałe zlokalizowane na nieruchomości w momencie zawarcia umowy użyczenia należy uznać za środki trwałe będące przedmiotem użyczenia. Zatem po rozwiązaniu tej umowy zostaną one zwrócone użyczającemu, a w konsekwencji w odniesieniu do tych środków nie wystąpi czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT. Co innego jeśli chodzi o nakłady poniesione przez wnioskodawcę na budowę i modernizacje stadionu. Wnioskodawca (a wcześniej Zarząd Dróg i Transportu) był realizatorem tego zadania budżetowego. Trwające prace modernizacyjne, wspomniane powyżej zostały już zakończone. Z faktur dokumentujących modernizację stadionu wnioskodawca odliczał podatek naliczony w związku z przychodem opodatkowanym z tytułu wydzierżawienia stadionu Sportowej Spółce Akcyjnej W. W listopadzie 2007 r. została zawarta umowa dzierżawy nieruchomości na czas nieoznaczony pomiędzy Gminą Miejską K. Zarządem Dróg i Transportu w Krakowie (poprzednikiem prawnym wnioskodawcy), a W.. Sportową Spółką Akcyjną. Z punktu widzenia prawa cywilnego nakłady na inwestycje - nakłady na modernizację stadionu - stanowią inwestycję w obcym środku trwałym, ponieważ stadion stanowi własność Gminy. Nakłady na budowę stadionu są wydatkami poniesionymi przez wnioskodawcę w stosunku do inwestycji. Wnioskodawca dysponuje pewnym prawem majątkowym do poniesionych nakładów i może to prawo przenieść na rzecz innego podmiotu - w przedmiotowej sprawie - na Zarząd Infrastruktury Sportowej w K. Ustawa o podatku od towarów i usług posługuje się w odniesieniu do dostawy towarów sformułowaniem "przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel" (art. 7 ust. 1 ustawy), a zatem nie uzależnia dostawy towarów od tytułu własności dostarczanych towarów. Z powyższego wynika, że przeniesienie nakładów nie może zostać uznane za odpłatną dostawę towarów, gdyż nie mamy tu do czynienia z odrębną rzeczą (art. 2 pkt 6 ustawy), która mogłaby stanowić towar. Nakład natomiast jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu gospodarczego. Zatem nieodpłatne przekazanie nakładów na inwestycje tj. na modernizację stadionu, należy zaliczyć do świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ustawy, gdyż dochodzi w tym przypadku do przeniesienia przez wnioskodawcę na rzecz innej jednostki organizacyjnej Gminy praw majątkowych. Zatem przekazanie wytworzonego w ramach realizacji zadania budżetowego - budowy i modernizacji stadionu do Zarządu Infrastruktury Sportowej nastąpi nieodpłatnie, przedmiotowe świadczenie usług będzie miało charakter nieodpłatny. Zgodnie z unormowaniami zawartymi w art. 8 ust. 2 ustawy o VAT w pewnych, ściśle określonych przypadkach, również nieodpłatne świadczenie usług należy uznać za spełniające definicję odpłatnego świadczenia usług, które na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegaj ą opodatkowaniu podatkiem VAT. Dla ustalenia czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu na mocy art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia. Jeżeli nieodpłatne świadczenie wpisywało się będzie w cel prowadzonej działalności gospodarczej, wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu nie zostanie spełniona. Stwierdzenie takie uzależnione jednak jest od konkretnych okoliczności, jakie w danej sprawie występują. Ustawa nie określa, co należy rozumieć przez usługi świadczone do celów działalności gospodarczej, wobec czego, odwołując się do orzecznictwa w tym zakresie uznać należy, że powyższe sformułowanie należy rozumieć jako ściśle związane z celem i działalnością konkretnego podmiotu. W doktrynie przyjęto, że usługi związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa to takie usługi, które są wykonywane nieodpłatnie w związku z potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej podmiotu, potrzebami związanymi z funkcjonowaniem prowadzonego przedsiębiorstwa. W niniejszej sprawie opisanych czynności nie można uznać za niezbędne do prowadzonej przez wnioskodawcę "działalności". Z treści wniosku nie wynika, że przekazanie nakładów innej jednostce budżetowej przełoży się na przyszłe dochody wnioskodawcy i służy realizacji jego zadań. W konsekwencji działań wnioskodawcy nie można uznać za ściśle związane z celem i działalnością wnioskodawcy, a więc w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie regulacja zawarta w art. 8 ust. 2, w świetle którego, za odpłatne świadczenie usług uznaje się również "wszelkie nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika". W rezultacie zamierzona czynność nieodpłatnego przekazania nakładów stanowić będzie odpłatne świadczenie usług w rozumieniu w/w. przepisu, podlegające zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu tym podatkiem, według stawki dla niej właściwej. Dalej jednak organ wskazał, że na podstawie § 13 ust. 1 pkt 13 obowiązującego od dnia 6 kwietnia 2011 r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm.), zwalnia się od podatku usługi świadczone pomiędzy jednostkami budżetowymi, a przepis ten w identycznym brzmieniu został powtórzony w § 3 ust. 1 pkt 7 obowiązującego od dnia 1 stycznia 2014 r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień (Dz. U z 2013 r. poz. 1722) W świetle powyższych unormowań, w rozpatrywanej sprawie, nieodpłatne przekazanie nakładów inwestycyjnych na rzecz innej jednostki budżetowej jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, jednakże korzystającą ze zwolnienia od podatku. W konsekwencji nieodpłatne przekazanie nakładów inwestycyjnych jest czynnością, która nie daje wnioskodawcy prawa do odliczenia podatku, naliczonego zawartego w cenie towarów i usług związanych z tymi nakładami. Jak wskazał wnioskodawca prace modernizacyjne zostały zakończone. Obecnie w związku zakończeniem realizacji zadania budżetowego obejmującego budowę i modernizację stadionu nastąpi rozwiązanie umowy dzierżawy i nieodpłatne przekazanie nakładów inwestycyjnych. Na skutek zmiany sposobu wykorzystania powstałego w wyniku realizacji zadania inwestycyjnego mienia, zmieniło się wykorzystanie zakupionych towarów i usług, z pierwotnego przeznaczenia ich do wykonywania czynności opodatkowanych (dzierżawa trwająca w okresie, gdy stadion był modernizowany) na ostateczne wykorzystanie ich do wykonywania czynności zwolnionych od podatku. Przeznaczenie zakupionych towarów i usług do wykonywania czynności zwolnionych od podatku nakłada obowiązek dokonania korekty odliczonego podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących nabycie towarów i usług zakupionych do wytworzenia środków trwałych, który został odliczony przy ich nabyciu. Organ szczegółowo wskazał zasady korekty oraz przepisy je regulujące podając, że korekty należy dokonać za te lata, w których nakłady inwestycyjne nie będą wykorzystywane przez wnioskodawcę do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. tj. licząc od roku, w którym nakłady zostaną nieodpłatnie przekazane, do końca 5-cio letniego okresu korekty (5-cio letni okres korekty rozpoczyna się od oddania do użytkowania). Wnioskodawca korekty tej powinien dokonać jednorazowo w deklaracji w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty. Korekty dokonuje się w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpi zmiana sposobu wykorzystania inwestycji tj. nastąpi nieodpłatne przekazanie nakładów. Pismem z dnia 20 stycznia 2014r. wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Organ podatkowy pismem z dnia 21 lutego 2014r. udzielił odpowiedzi na w/w wezwanie, stwierdzając brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą interpretację zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art. 8 ust. 1 oraz art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług, a także prawa procesowego tj. art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi podtrzymano dotychczasowe stanowisko zawarte we wniosku podkreślając, że w opisywanym stanie faktycznym dojdzie jedynie do czynności technicznej, a nie usługi wykonanej przez wnioskodawcę na rzecz Zarządu Infrastruktury Sportowej – przeniesienia prawa do nakładów na inwestycję w obcym środku trwałym. W zakresie zasad korekty podniesiono, iż decyzja właściciela obiektu tj. Gminy co do przekazania stadionu innej jednostce jest niezależna od wnioskodawcy, wobec czego jak wynika z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości nie mogą zmieniać prawa do odliczenia okoliczności zaistniałe po skorzystaniu z tego prawa, następujące bez woli podatnika i niezależne od niego - wyrok ETS z dnia 15 stycznia 1998 r. w sprawie C-37/95 Belgische Staat v. Ghent Coal Terminal. Powyższy wyjątek przyjęty jest zarówno przez organy podatkowe - interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 27 sierpnia 2010 r., znak [...], jak i orzecznictwo sądów administracyjnych (np. wyrok z dnia 17 sierpnia 2010 r., sygn. I FSK 1067/09). Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga nie jest zasadna, albowiem kontrola sądowa nie doprowadziła do ujawnienia wad przeprowadzonego przez organ postępowania podatkowego, które w istotny sposób rzutowałyby na wynik sprawy, a dokonana w interpretacji ocena prawna przedstawionego przez skarżącego zdarzenia przyszłego nie została skutecznie podważona. Punktem wyjścia dla tej konkluzji stać się musi przywołanie akcentowanego w skardze poglądu, jakoby przekazanie obiektu, o którym mowa we wniosku było wyłącznie czynnością techniczną, nie zaś usługą wykonaną przez wnioskodawcę na rzecz Zarządu Infrastruktury Sportowej, polegającą na przeniesieniu praw do nakładów poniesionych na inwestycję w obcym środku trwałym. Skarżący podkreśla przy tym, że w następstwie przekazania nie dochodzi do zmiany właściciela majątku, a jedynie do wskazania jednostki organizacyjnej Gminy, która majątkiem tym będzie zarządzać. Pogląd ten nie zasługuje na aprobatę z przyczyn szczegółowo opisanych w uzasadnieniu interpretacji, a wyrażoną tamże ocenę prawną sąd podziela. I tak przyjąć należy, że Gmina i jej miejskie jednostki organizacyjne wykonują czynności w swoim własnym imieniu. Gmina nie dokonuje czynności w imieniu jej jednostek budżetowych. Owe jednostki nie posiadają wprawdzie podmiotowości prawnej, lecz z mocy woli ustawodawcy prowadzą jednak własną działalność gospodarczą, wykonując czynności we własnym imieniu i muszą być uznane za odrębnych od gminy podatników podatku VAT. Słuszna jest zatem ocena, że czynności dokonywane pomiędzy tymi podatnikami należy interpretować w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, a w konsekwencji uprawnione jest twierdzenie, że powiązania ekonomiczne i organizacyjne pomiędzy Gminą, a jej stationes municipali nie mają znaczenia z perspektywy prawa podatkowego. Podzielić należy stanowisko, iż na gruncie przepisów prawa cywilnego nie jest możliwe bezpośrednie przekazanie stadionu przez stronę skarżącą innej jednostce gminnej, albowiem skarżący nie jest właścicielem obiektu i nieruchomości gruntowej, na której posadowiony jest obiekt sportowy. Wnioskodawca jest jedynie stroną umowy użyczenia obiektu, a w przypadku rozwiązana umowy ma on obowiązek zwrócić użyczającemu rzecz w stanie nie pogorszonym. Skoro zaś przedmiot rozwiązanej umowy użyczenia podlega zwrotowi na majątek właściciela, t.j. Gminy Miejskiej K., to nie sposób przyjąć, iż w tym samym momencie dochodzi do czynności technicznego przekazania go innej jednostce gminnej. W konsekwencji w odniesieniu do czynności zwrotu właścicielowi obiektu sportowego nie wystąpi czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT. Wedle reguł prawa cywilnego nakłady na przedmiotowy obiekt (nakłady na modernizacje stadionu) stanowią inwestycję w obcym środku trwałym. Nakłady na budowę stadionu są niewątpliwie wydatkami poniesionymi przez skarżącego w stosunku do inwestycji. Dysponuje on więc prawem do poniesionych nakładów i może to prawo przenieść na rzecz innego podmiotu, w tym na Zarząd Infrastruktury Sportowej. Art. 7 ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług przewiduje "przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel", a więc nie uzależnia dostawy towarów od tytułu własności. Jeśli tak, to istotnie przeniesienie nakładów nie może zostać uznane za odpłatną dostawę towarów, gdyż nie mamy tu do czynienia z odrębną rzeczą, która mogłaby stanowić towar. Nakład natomiast jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu gospodarczego. W realiach przedstawionych we wniosku nieodpłatne przekazanie nakładów na inwestycje tj. na modernizację stadionu, należy więc zaliczyć do świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ustawy, gdyż dochodzi w tym przypadku do przeniesienia przez wnioskodawcę na rzecz innej jednostki organizacyjnej Gminy praw majątkowych. Z tej perspektywy zarzut dotyczący błędnej interpretacji art. 8 ust. 1 ustawy o VAT jest nieuprawniony. Słusznie zauważa organ, że z treści wniosku nie wynika, aby przekazanie nakładów innej jednostce budżetowej przekładać się miało na przyszłe dochody skarżącego i służyło realizacji jego zadań W konsekwencji działań tych nie można uznać za ściśle związane z celem i działalnością strony skarżącej, a więc w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie regulacja zawarta w art. 8 ust. 2 ustawy o VAT. Opisana we wniosku czynność nieodpłatnego przekazania nakładów stanowić więc będzie odpłatne świadczenie usług w rozumieniu w/w. przepisu, podlegające zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu tym podatkiem, według stawki dla niej właściwej, jednakże korzystające ze zwolnienia od podatku, a więc nie dające wnioskodawcy prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w cenie towarów i usług związanych z tymi nakładami. Niezasadny jest także zarzut błędnej interpretacji art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług, będący emanacją odrzuconego wyżej poglądu jakoby pomiędzy skarżącym, a Zarządem Infrastruktury Sportowej nie miało dojść do dostawy towarów, czy świadczenia usług, lecz czynności wyłącznie technicznej, a przy tym przeznaczenie zakupionych towarów i usług do wykonywania czynności zwolnionych od podatku nakłada obowiązek dokonania korekty odliczonego podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących nabycie towarów i usług zakupionych do wytworzenia środków trwałych, który został odliczony przy ich nabyciu. I tu podzielić należy szczegółową argumentację organu dotyczącą wykładni przywołanych przezeń przepisów, zwłaszcza art. 91 ust. 1-7 oraz 2 p. 14 a ustawy o VAT, a także art. 16 g ust 3-5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Skarżący eksponuje, iż zmiana jednostki zarządzającej stadionem jest decyzją właściciela obiektu, a ta jest niezależna od wnioskodawcy. Z kolei jak wynika z orzecznictwa tak europejskiego, jak i krajowego nie mogą zmienić prawa do odliczenia okoliczności zaistniałe po skorzystaniu z tego prawa następujące bez woli podatnika i niezależne od niego. Skarżący wskazuje jednocześnie, że w żaden sposób nie zmieni się przeznaczenie oraz wykorzystanie obiektu: stadion w dalszym ciągu będzie dzierżawiony przez W.. S.A. w K. z przeznaczeniem na organizację imprez sportowych. Jak jednak słusznie zauważa organ, po rozwiązaniu umowy użyczenia stadion zostanie zwrócony Gminie Miejskiej K., a nakłady poniesione na jego modernizację zostaną nieodpłatnie przekazane innej jednostce gminnej, a czynność ta, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej interpretacji będzie zwolniona od podatku VAT. Co zaś dotyczy wskazywanego przez skarżącego orzecznictwa, to dotyczy ono odmiennego stanu faktycznego, a w konsekwencji prawnego, t.j. sytuacji implikowanej zaniechaniem inwestycji, a do takowej, jak wynika z uzasadnienia wniosku nie doszło w kontrolowanej sprawie. Nieuprawniony jest w końcu zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 120 oraz 121 § l w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkową, albowiem z powodu braku jego skonkretyzowania nie poddaje się on weryfikacji. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych, w tym proceduralnych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej interpretacji. (art. 134 p.p.s.a.) Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 ustawy o p.p.s.a.