I SA/Kr 963/09

Sygn. akt I SA/Kr 963/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 lutego 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2010r., sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" w likwidacji w O., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 16 kwietnia 2009 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r., - skargę oddala - Decyzją z dnia 16 kwietnia 2009r. znak: [...]działając na podstawie art. 21§3, art.233§1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2005r. Nr 8, poz.60 ze zm. dalej- O.p.) art. 1, art.1 a pkt 1, pkt 3, pkt 4, pkt 5, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U Nr 200, poz. 1683 ze zm. dalej u.p.o.l.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia ,, [...]" w O. w likwidacji utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 04 września 2008r. znak: [...]w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2007 w kwocie 38.416,00 zł. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, wszczętej z urzędu postanowieniem z dnia 11 czerwca 2007r. W wyniku czynności sprawdzających organ powziął wątpliwości co do zgodności stanu faktycznego z danymi zawartymi w deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2007. W dniu 25 lipca 2007r. dokonano z udziałem podatnika oględzin obiektów budowlanych będących przedmiotem prowadzonego postępowania podatkowego. W toku oględzin ustalono, że na terenie znajdują się następujące obiekty budowlane: budynek hali filtrów żwirowych i pompownia wody oraz cztery obiekty budowlane niespełniające wszystkich elementów definicji budynku, tj. obiekt byłej sterowni, obiekt byłej kotłowni, obiekt byłego warsztatu, obiekt tzw. odmulania, które są ruinami nieposiadającymi dachu. Budynek hali filtrów żwirowych i pompownia wody spełnia definicję budynku zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych. Do budynku dobudowane są dwie przybudówki, budynek jest zdewastowany, większość urządzeń zdemontowano lub zostały rozkradzione. W wyniku dokonania pomiarów ustalono, że powierzchnia użytkowa wynosi 6.967,57 m² a na ogólną powierzchnię użytkową nieruchomości składa się powierzchnia: hala basenów 4.484,43 m², hala pod basenami 564,83 m², hala pomp 714,40 m², pomieszczenia socjalne powyżej hali pomp I 109,22 m², pomieszczenie socjalne powyżej hali pomp II 175,22 m². Powierzchnia użytkowa nieruchomości została ustalona przez upoważnionych pracowników Urzędu Miasta O. a pomiaru dokonano dalomierzem laserowym Leica DISTO A3 firmy Leica Geosystems. W toku postępowania Prezes Stowarzyszenia oświadczył, że w przedmiotowej nieruchomości nie jest prowadzona działalność gospodarcza, Stowarzyszenie wynajmuje jedynie pomieszczenie o pow. użytkowej 30 m² na siedzibę A. Sp. z o.o. której przedmiotem działalności gospodarczej jest wytwarzanie segmentów ogrodzeniowych. Podniesiono nadto, że skoro Stowarzyszenie jako podatnik nie prowadzi działalności gospodarczej, właściwą stawką podatku od nieruchomości jest stawka przewidziana dla tzw. budynków pozostałych oraz tzw. gruntów pozostałych. Łączna powierzchnia gruntów znajdujących się we władaniu Stowarzyszenia wynika wprost z aktu notarialnego i wynosi 42.279,00 m². Cztery obiekty budowlane znajdujące się powierzchni użytkowej we władaniu podatnika (obiekt byłej sterowni, byłej kotłowni, byłego warsztatu i obiekt odmulania) nie posiadają dachu wobec czego należy uznać, że nie stanowią budynku zgodnie z definicją zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. zatem nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Powierzchnia użytkowa budynku hali filtrów i pompowni wody, zgodnie z dokonanymi pomiarami wynosi 6.967,57 m². W związku z tym, że podatnik wynajmuje 30 m² , organ podatkowy wezwał Stowarzyszenie o przedłożenie umowy najmu tej części budynku. Wskazano również, że na poczet należnego podatku za 2007r. Stowarzyszenie nie dokonało żadnej wpłaty. Na skutek wniesionego odwołania i po jego rozpoznaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nie zasługują one na uwzględnienie. Kwestią sporną pozostaje problem opodatkowania budynków stanowiących własność Stowarzyszenia a konkretnie sposób definiowania powierzchni użytkowej oraz tego czy przedmiotowe obiekty są budynkami czy nie. Obiekty stanowią budynki w rozumieniu u.p.o.l., nie jest w nich prowadzona działalność gospodarcza. Okoliczność czy budynek nie może wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych nie ma znaczenia z punktu widzenia opodatkowania go stawką od budynków pozostałych. Stan techniczny budynku ma znaczenie jedynie w sytuacji gdy będzie rozpatrywana kwestia jego opodatkowania jako budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organy przyjęły, że nie ma podstaw do przyjęcia, że budynek ,,starej pompowni" wraz z przybudówkami nie stanowi budynku. Zły stan techniczny tego obiektu nie pozbawia go cech budynku. Wskazano nadto, że samo Stowarzyszenie w umownie najmu z dnia 06 stycznia2006r. określiło nieruchomość jako zabudowaną ,,budynkiem". Organ podniósł również, że powierzchnia użytkowa budynku lub jego części oznacza powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziło się Stowarzyszenie ,,[...]" w O., która pismem z dnia 09 czerwca 2009r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego. Występując o uchylenie kwestionowanego orzeczenia, o wstrzymanie wykonania orzeczenia i zasądzenie kosztów postępowania, postawiła następujące zarzuty: - naruszenie art.121§1 O.p. i art. 122 O.p. poprzez pobieżne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i wydanie decyzji w oparciu o niewystarczające ustalenia stanu faktycznego, -naruszenie art. 180§1 O.p. i art. 187§1 O.p. poprzez niedostateczne rozpatrzenie materiału dowodowego, -naruszenie art.210§4 O.p. poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji w tym oceny materiału dowodowego i przed wszystkim zastosowanie prawa, -naruszenie art. 1a ust.1 pkt 1 i 5 oraz art.6 u.p.o.l. poprzez niewłaściwą interpretacje i zastosowanie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy obu instancji pominęły twierdzenia i wskazania strony i oparły się na własnych ustaleniach pomijając spostrzeżenia zawarte w opracowaniach sporządzonych na zlecenie postępowań. Strona bowiem od początku kwestionowała ustalenia organu i dostarczyła ,,Orzeczenie techniczno-budowlane" w którym rzeczoznawca wskazał, że w przypadku przedmiotowej nieruchomości określenie ustawowe powierzchni użytkowej ma niewystarczającą dozę precyzji i wymagane byłoby posiłkowanie się innymi dostępnymi aktami normatywnymi uznawanymi przez specjalistów. Organ tym samym naruszył zasady opodatkowania i sposobu jego wymiaru. Konstrukcja specjalistyczna pomieszczeń przeznaczonych w minionych latach do zainstalowania i pracy pompy wody, jest budową szczególną, której parametry użytkowe są ściśle określone dla danego, charakterystycznego wykorzystywania. Trudni jest je mierzyć w pojęciu ustawowym, biorąc pod uwagę powierzchnię użytkową w rozumieniu ustawy. W sytuacji w której taki pomiar jest przez profesjonalistę zakwestionowany nie ulega wątpliwości, że wykładnię przepisów należy rozszerzyć. Zastosowanie interpretacji celowościowej wskazuje, że ustawodawca tworząc przedmiotową regulację chciał określić zasady pomiaru zwyczajnych pomieszczeń budynków dla których w przeważającej większości powierzchnia użytkowa mierzona wg ustawy jest w pełni uzasadniona jako podstawa opodatkowania. Zdaniem Skarżącego Stowarzyszenia, organy podatkowe naruszyły nadto art. 6 ust.2 u.p.o.l. albowiem stanowi on, że jeżeli okolicznością od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budynku, to obowiązek powstaje z dniem 01 stycznia roku następnego po roku w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. Jak wskazano w Orzeczeniu Techniczno-Budowlanym przedmiotowa ,,hala pompowni" nie jest i nie była użytkowana przed jej ostatecznym wykończeniem. W stanie w jakim obecnie obiekt budowlany się znajduje, jego użytkowanie w inny niż pierwotne założony tj. do przepompowania wody jest niemożliwe. Skarżący zamierzał przeprowadzić prace wykończeniowe i rozpocząć użytkowanie przedmiotowej nieruchomości stając się jednocześnie płatnikiem podatku od nieruchomości. Dostarczone przez stronę ,,Orzeczenie Techniczno-Budowlane" nie zostało wzięte pod uwagę a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie opisało dlaczego nie wzięło pod uwagę dokumentu zatem decyzja została wydana z naruszeniem art. 210§4 O.p. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy II instancji wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.-Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm. dalej- p.p.s.a.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Kontrola zgodności z prawem dotyczy właściwości organu administracyjnego w sprawie, jego kompetencji do załatwienia spraw decyzjami administracyjnymi, poprawnego zastosowania przepisów postępowania administracyjnego oraz załatwienia sprawy na podstawie prawidłowo stosowanych, pod względem zakresu obowiązywania i treści, przepisów prawa materialnego. Sąd zwraca również uwagę na treść art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., jak również dokonując analizy zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa, które skutkuje koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że Sąd oceniając legalność zaskarżonego aktu bierze pod uwagę okoliczności, które z tych akt wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Przepis ten nie służy zatem do zwalczania wniosków jakie zostały wyprowadzone z materiału dowodowego, lecz nakazuje sądowi konkretne zachowanie przy podejmowaniu orzeczenia. Analiza akt postępowania oraz zarzutów skargo doprowadziły Sąd do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W przypadku gdy w skardze zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące tych ostatnich. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy w zaskarżonych decyzjach jest prawidłowy, można przystąpić do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez organ przepisy prawa materialnego. (vide wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt: I FSK 2328/05, POP 2006/2/31). Ocena stanu faktycznego ustalonego przez organ. Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Przechodząc do omówienia poszczególnych zarzutów sformułowanych w skardze, za chybione uznać należy zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121 O.p. i art. 122 O.p. Art. 121 O.p. i art.122 O.p. znajdują się w rozdziale zawierającym katalog zasad ogólnych postępowania podatkowego. Zasady ogólne to najważniejsze reguły, które z jednej strony przesądzają o modelu postępowania, z drugiej stanowią wytyczne działania dla organów podatkowych. Nie wprowadzają nowych, samoistnych instytucji, lecz są normami, które mają być realizowane przez istniejące instytucje. Dzięki temu "wyjęciu przed nawias" wszystkie instytucje zawarte w O.p. mogą być traktowane jako konkretyzacja zasad ogólnych. Samo powołanie przez Skarżącą na art. 121 O.p. i art.122 O.p i przytoczona na ich poparcie argumentacja, stanowi zarzut dalece zbyt ogólnikowy. Stawiając bowiem zarzut naruszenia tych zasad strona Skarżąca w istocie nie wskazuje na jakiekolwiek działania organu wydającego zaskarżoną decyzję które byłoby niezgodne z treścią wymienionych powyżej zasad ogólnych postępowania podatkowego a naruszenia tego upatruje jedynie w odmiennym od własnego rozumieniu znaczenia naruszenia zasady zaufania i informowania uczestników postępowania oraz zasady prawdy obiektywnej. Podkreślić również należy, że naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego ma charakter wtórny względem ewentualnych naruszeń przepisów, z których wynikają dla organów podatkowych lub podatników konkretne prawa i obowiązki.(vide wyrok NSA z dnia 19 marca 2008r. sygn. akt: I FSK 429/07 LEX nr 465775). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 180 O.p i art.187 O.p. również należy je uznać za niezasadne. Zasady wynikające z powołanych art. 180 O.p i art. 187 O.p. nie mają charakteru bezwzględnego, co oznacza, że organ jest obowiązany do zgromadzenia dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych dowodów w toku postępowania może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, tak jak miało miejsce to na gruncie niniejszej sprawy, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne.(vide wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 października 2009r. sygn. akt: I SA/Sz 455/09 LEX nr 529513). Przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań Strony Skarżącej nie może być potraktowane jako naruszenie art. 180 O.p. i art. 187 O.p. czy jakichkolwiek innych przepisów postępowania podatkowego. Sąd nie stwierdza także, by uzasadnienie decyzji nie spełniało wymogów określonych w art. 210§4 O.p. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Opis stanu faktycznego odnosi do wszystkich kwestii mających wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższego należy stwierdzić, że stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe jest prawidłowy zatem można przejść do skontrolowania procesu subsumcji tak ustalonego stanu faktycznego pod zastosowane przez organy przepis prawa materialnego. Na wstępie rozważań merytorycznych, należy wskazać, że konstrukcja podatku od nieruchomości ma charakter majątkowy (rzeczowy), a nie przychodowy, jako że nie nawiązuje do wpływów z nieruchomości. Podatek ten (jego konstrukcja) skupia się na samej własności lub posiadaniu gruntów, budynków i budowli, użytkowaniu wieczystym gruntów. Także sposób określenia podstawy opodatkowania w oparciu o pewne fizyczne parametry cechujące poszczególne rodzaje nieruchomości w ustawie tej wymienione jak powierzchnia użytkowa budynków, powierzchnia gruntów, wartość początkowa budowli, wskazuje wyraźnie na majątkowy, a nie przychodowy charakter tego podatku. Miejscem w którym pojawia się element charakterystyczny dla podatków przychodowych jest przepis określający stawki podatku. Wyższe stawki określone są dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Jednak nie zmienia to charakteru tej daniny co do zasady, gdyż uzależnia się obowiązek płacenia podatku według wyższej stawki tylko od potencjalnych możliwości osiągania przychodów z budynku (gruntu), a nie stawek zróżnicowanych według wielkości rzeczywistych przychodów. (vide wyrok NSA z dnia 09 grudnia 2009r. sygn. akt: II FSK 1031/09 niepubl.) Istota problemu prawnego w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do ustalenia powierzchni budynku dla celów podatku od nieruchomości. Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości określa powoływana już ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. W myśl art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przy czym podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Podatnikami podatku od nieruchomości w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.o.l. są m.in. osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych i użytkownikami wieczystymi gruntów. Czyniąc budynki lub ich części odrębnym przedmiotem opodatkowania (art. 2 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy) omawiana ustawa podatkowa wskazuje zarazem, co rozumie pod pojęciem "budynku", zawierając w art. 1a ust. 1 pkt 1 postanowienie, iż pojęcie to oznacza taki obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Mając na uwadze powyższe przepisy Sąd uznał, iż organy podatkowe w sposób prawidłowy ustaliły dla strony Skarżącej wymiar podatku od nieruchomości za rok 2007 w następujący sposób: - od gruntów pozostałych- pow.42.249,00 m², od budynków lub ich części(tzw. Pozostałych) 6.937,57 m²,od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 30 m²,od budynków i ich części związanych z działalnością gospodarczą 30 m². Skarżąca jest niewątpliwie właścicielem działki nr 350/10 o pow. 1364 m², oraz użytkownikiem wieczystym działek nr 2660/6 i nr 678/3 i właścicielem posadowionych na tych działkach nieruchomości budynków i budowli znajdujących się na w/w działkach położonych w O. przy ul. P. [...]w O. i na niej spoczywa obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości. (k. 20-26 akt podatkowych) Wskazać również należy, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5) u.p.o.l. określenie powierzchnia użytkowa budynku lub jego części oznacza powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, na co słusznie wskazał organ II instancji, że dane dotyczące powierzchni użytkowej mogą być ustalane na podstawie fizycznego obmiaru powierzchni budynku po wewnętrznej długości ścian. (vide wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2007r. sygn. akt: I SA/Gd 818/07 LEX nr 466018). Wskazanego w ustawie sposobu obmiaru nie można zastępować innymi metodami, w tym opiniami prywatnymi w których odwołano się do elementów pozaprawnych takich jak np. ,,zdrowy rozsądek". (vide orzeczenie techniczno-budowlane inż. M. G.). Brak jest także podstaw, aby w postępowaniu podatkowym, dla celów określenia powierzchni użytkowej pomieszczeń, przyjmować takie właśnie opinie. Rozstrzygnięcie (decyzja administracyjna) jako akt stosowania prawa jest wydawana w oparciu o przepisy prawa obowiązującego a nie w oparciu o elementy znajdujące się poza systemem tego prawa. Organ II instancji nie mógł zatem uwzględnić wskazówek, które się nie odnosiły do przepisów prawa pozytywnego a stanowiących de facto postulat i sugestię by zastosować w sprawie reguły pozaprawnych. Ustalając jego powierzchnię organy oparły się bowiem na pomiarach wykonanych w dniu 02 lipca 2008r. (k.29 akt podatkowych) których dokonano za pomocą urządzenia- dalomierza laserowego marki Leica DISTO A3 firmy Leica Geosystems. Podkreślić także wypada, że okoliczność podnoszona przez Skarżącą, iż budynek jest w złym stanie technicznym ( dziurawy dach) pozostaje bez znaczenia przy wymiarze podatku dla Skarżącej. Wszak ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w żadnym miejscu nie wskazuje, iż budynek, którego stan techniczny jest niewłaściwy nie podlega opodatkowaniu. Jedyny wyjątek w tym względzie zawiera art. 1a ust. 1 pkt 3 in fine, który eliminuje z zakresu regulacji tego przepisu te budynki, które "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych". Nie ma on jednak z przyczyn oczywistych zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Zresztą przepis ten nie zwalnia z obowiązku podatkowego, a powoduje tylko zastosowanie innych stawek podatkowych. Zły stan techniczny budynku nie stanowi przesłanki do uznania, że nie mamy do czynienia z budynkiem w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Faktu tego nie zmienia to, że jest przeznaczony do rozbiórki i nie nadaje się do użytkowania. Sam fakt przeznaczenia obiektu do rozbiórki nie stanowi okoliczności uprawniającej do obniżenia bądź zwolnienia z opodatkowania. Dopóki podatnikowi przysługuje prawo własności nieruchomości, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania podatku od nieruchomości, natomiast jakiekolwiek wyłączenia, zwolnienia, ograniczenia czy modyfikacje obowiązku podatkowego w tym zakresie muszą wynikać wyraźnie z treści powszechnie obowiązujących przepisów. (vide wyrok WSA w Gdańsku z dnia 04 września 2007r.sygn. akt: I SA/Gd 874/06 LEX nr 364891). Jako zupełnie chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Stosownie do treści ust. 1 art. 6 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości wystąpiły od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Okoliczności, o których tu mowa, zostały określone w u.p.o.l. zarówno w przepisach dotyczących podmiotów, jak i przedmiotów opodatkowania. Zgodnie z ust. 2 art. 6 u.p.o.l., w przypadku budynków lub ich części oraz budowli obowiązek podatkowy powstaje dopiero od początku roku następującego po roku, w którym budowa wspomnianych obiektów została zakończona lub w którym rozpoczęto użytkowanie budynku albo jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. Regulacja ta oznacza, że ukończenie budowy budynku lub rozpoczęcie użytkowania budynku jeszcze niewykończonego ostatecznie w dniu 2 stycznia rodzi obowiązek podatkowy w omawianym podatku dopiero od dnia 1 stycznia następnego roku. Z punktu widzenia powstania obowiązku podatkowego traktuje się przy tym na równi fakt ukończenia budowy i rozpoczęcia użytkowania budynku. I w jednym, i w drugim przypadku obowiązek dotyczy całego budynku, chociażby właściciel miał przez następne kilka lat zajmować tylko jego parter z powodu niewykończenia reszty budynku. Opisywana różnica co do momentu powstania obowiązku podatkowego została wprowadzona ze względu na chęć ulgowego opodatkowania nowych budynków lub budowli w roku, w którym je wybudowano lub rozpoczęto użytkowanie budynków przed ich ostatecznym wykończeniem. Przepis art. 6 ust. 2 u.p.o.l. dotyczy tylko nowych budynków i budowli a w sprawie poddanej osądowi nie mamy do czynienia z takim przypadkiem. Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem przepisów podatkowego prawa materialnego, względnie z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy, stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a., orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.