I SA/Kr 967/09

Sygn. akt I SA/Kr 967/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 stycznia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2010 r., sprawy ze skargi A. Ś. i B. Ś., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 24 kwietnia 2009 r. nr [...], w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych, - skargę oddala - I SA/Kr 967/09 UZASADNIENIE W dniu 29 września 2008 r. do Urzędu Skarbowego wpłynął zawarty na druku VZM-1 wniosek B. i A. Ś. o zwrot niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym. W wykazie faktur i wartości poniesionych wydatków, nieodliczonych w ramach ulg mieszkaniowych, strony wykazały m. inn. wydatki poniesione na zakup elementów ogrodzenia (bramy i furtki ogrodzeniowej oraz samozamykacza G.). Decyzją z dnia 19 lutego 2009 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił kwotę zwrotu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych jedynie w wysokości 228 zł, gdyż stwierdził, że wydatki poniesione na zakup elementów ogrodzenia nie stanowią wydatków na budowę i remont budynku mieszkalnego w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym, tylko wydatki na wykonanie infrastruktury na posesji. Organ stwierdził, że brama ogrodzeniowa nie jest ani budynkiem, ani jego częścią, nie można jej również zaliczyć do urządzeń technicznych wymienionych w art. 2 pkt 1 cytowanej ustawy, gdyż katalog urządzeń tam określonych jest katalogiem zamkniętym. Brama ogrodzeniowa nie przesądza natomiast o mieszkaniowym charakterze budynku, bez niej budynek mieszkalny może bowiem istnieć, spełniać swoją funkcję i być użytkowany zgodnie z mieszkaniowym charakterem. Ponadto organ zaznaczył, że inwestycja budowy budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą została zakończona z dniem 15 listopada 2005 r., co wynika wprost z potwierdzenia przyjęcia obiektu budowlanego do użytku wydanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na podstawie zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą. W związku z tym rozpoczęta budowa urządzenia budowlanego w postaci ogrodzenia budynku nie jest inwestycją wskazaną w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym. Po rozpoznaniu odwołania stron Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 24 kwietnia 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. Podzielając stanowisko stron, co do tego, że katalog urządzeń technicznych zawarty w art. 2 pkt 1 ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym nie jest katalogiem zamkniętym, organ II instancji podniósł, że nieprawidłowość ta nie miała wpływu na wynik sprawy. Zdaniem organu wydatki na zakup elementów ogrodzenia nie są objęte przepisami cytowanej ustawy, albowiem nie stanowią urządzenia technicznego w rozumieniu tej ustawy. Ogrodzenie nie może być bowiem utożsamiane z budynkiem i nie stanowi jego części, gdyż nie zapewnia możliwości użytkowania budynku mieszkalnego zgodnie z jego przeznaczeniem. Organ uzasadniając swoje stanowisko powołał się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3227/08. W przekonaniu Dyrektora Izby Skarbowej pojęcie urządzenia budowlanego zawarte w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, które swym zakresem obejmuje również przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki, a na które powołują się strony przy odczytywaniu pojęcia "urządzenia techniczne" z art. 2 pkt 1 ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym, jest pojęciem szerszym, a w związku z tym elementy ogrodzenia nie mieszczą się w definicji urządzenia technicznego z cytowanej ustawy. O konieczności zwrotu części wydatków nie przesądza również podnoszona przez odwołujących się okoliczność, iż w poz. 67 obwieszczenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 30 grudnia 2005 r. w sprawie ogłoszenia wykazu materiałów budowlanych, które do dnia 30 kwietnia 2004 r. były opodatkowane stawką podatku od towarów i usług w wysokości 7%, a od dnia 1 maja 2004 r. są opodatkowane podatkiem od towarów i usług o stawce 22% ujęte zostały elementy ogrodzenia budynku ("elementy stalowe – pozostałe"). Od powyższej decyzji B. i A Ś. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący podnieśli, że przedmiotowe rozstrzygnięcie narusza ich interes prawny, albowiem nie uwzględnia wartości zwrotu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych w wysokości 622 zł. Zarzucili nadto zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 pkt 1 oraz art. 3 ust. 3 i 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym w zw. z art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W uzasadnieniu skargi skarżący zaznaczyli, że budowa urządzenia technicznego, jakim jest ogrodzenie budynku mieszkalnego stanowi kontynuację, kolejny etap inwestycji zapoczątkowanej w 2005 r. Zwrócili także uwagę na istotną rolę ogrodzenia, które stanowić będzie element instalacji przyzywowych (wideofon) i alarmowych, a nadto zapewni ochronę i bezpieczeństwo osób zamieszkałych w budynku mieszkalnym. Zdaniem skarżących przy zdefiniowaniu pojęcia urządzeń technicznych związanych z budynkiem mieszkalnym, zawartego w art. 2 pkt 1 ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym, trzeba pomocniczo sięgnąć do definicji urządzenia technicznego związanego z obiektem budowlanym zawartej w art. 3 ust. 9 ustawy Prawo budowlane. Z definicji tej wynika, że do urządzeń technicznych związanych z obiektem budowlanym, zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, zalicza się także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. O tym, że ogrodzenia są urządzeniami technicznymi świadczy również – zdaniem skarżących – treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wydanego w oparciu o delegację wynikającą z ustawy Prawo budowlane i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, gdzie ogrodzenie nie funkcjonuje jako samodzielny obiekt budowlany, gdyż zawsze jest związane (klasyfikowane) z budynkiem. Ponadto użyte w art. 2 pkt 1 ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym słowo "jak" świadczy o tym, że przepis jedynie przykładowo wylicza urządzenia techniczne, co oznacza, że także inne urządzenia techniczne niż przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków mogą być uznane za budynek mieszkalny, o ile są związane z budynkiem mieszkalnym. Tak więc budowa ogrodzenia związanego z budynkiem mieszkalnym stanowi budowę budynku mieszkalnego. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący przytoczyli orzeczenie NSA z dnia 25 stycznia 2000 r. sygn. akt I SA/Kr 813/98, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 598/07 oraz pismo Ministerstwa Finansów z dnia 31 stycznia 2007 r. (nr PL-833/13/PP/07/183). Ponadto, zdaniem skarżących, fakt, iż w poz. 67 obwieszczenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 30 grudnia 2005 r. w sprawie ogłoszenia wykazu materiałów budowlanych, które do dnia 30 kwietnia 2004 r. były opodatkowane stawką podatku od towarów i usług w wysokości 7%, a od dnia 1 maja 2004 r. są opodatkowane podatkiem od towarów i usług o stawce 22%, zostały ujęte bramy i furtki ogrodzeniowe przesądza o możliwości zwrotu wydatków poniesionych na budowę ogrodzenia. Skarżący zaznaczyli również, że celem wprowadzenia ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym było zminimalizowanie zwiększonych kosztów związanych ze zmianą stawki VAT na materiały budowlane, a zatem z wykładni celowościowej wynika, że nie należy ograniczać zakresu skorzystania z ulgi zawartej w przepisach ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym. Skarżący zanegowali również stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawarte w wyroku z dnia 5 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3227/08, na którym oparł się Dyrektor Izby Skarbowej wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. W konsekwencji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na zarzuty organ II instancji podniósł dodatkowo, że ogrodzenie nawet jeśli stanowi urządzenie techniczne w świetle Prawa budowlanego, to i tak nie przysługuje zwrot wydatków na jego zakup, gdyż nie jest ono urządzeniem zapewniającym możliwość użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem, budynek mieszkalny może być bowiem w pełni użytkowany, mimo że nie jest ogrodzony. Również podnoszony przez skarżących fakt umieszczenia w ogrodzeniu wideofonu i alarmu nie ma znaczenia w sprawie, albowiem ogrodzenie nie stanowi elementu instalacji przyzywowych i alarmowych, gdyż nie muszą one być w nim montowane. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł nadto, że należy co do zasady zgodzić się ze skarżącymi, iż celem wprowadzenia ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym było zminimalizowanie zwiększonych kosztów związanych ze zmianą stawki VAT na materiały budowlane, ale nie wszystkie, a tylko na takie które będą wykorzystane do budowy, rozbudowy, nadbudowy lub remontu budynku mieszkalnego. Organ II instancji podniósł również, że orzeczenia i pismo Ministra Finansów, na które powołują się skarżący dla poparcia swoich twierdzeń dotyczą innych stanów faktycznych i prawnych. W dodatkowym piśmie procesowym z dnia 3 grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej zaprezentował stanowisko, że obwieszczenie, na które powołują się skarżący nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego w rozumieniu art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, a resortowym aktem prawnym. Zatem musi być interpretowany w powiązaniu z ustawą, która zawęża kwestię zwrotu wydatków tylko do takich materiałów, co doktórach wzrosła stawka podatku VAT i jednocześnie spełniają ustawowe przesłanki. Nadto organ II instancji zaznaczył, że przy definicji budynku mieszkalnego i urządzeń technicznych znajdującej się w ustawie o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym nie uprawnione jest sięganie do ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący podtrzymali stanowisko prezentowane w toku całego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą żądania przez skarżących zwrotu części wydatków określonych we wniosku z dnia 29 września 2008 r. jest ustawa z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. nr 177, poz. 1468 z późn. zm.). Przepisy powyższej regulacji odnoszą się do kwestii zwrotu osobom fizycznym części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych w związku z budową (nadbudową, rozbudową, przebudową) i remontem budynku mieszkalnego lub jego części – art. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy. Zwrotowi podlegać będą zatem wydatki na zakup tylko takich materiałów budowlanych, które przeznaczone są na budowę bądź remont budynku mieszkalnego. Definicję budynku mieszkalnego na potrzeby cytowanej ustawy zawiera natomiast art. 2 pkt 1, z którego wynika, że budynkiem mieszkalnym jest budynek lub jego część, służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, oraz związane z nimi urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania tego budynku lub jego części zgodnie z ich przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków. Definicja ta charakteryzuje, określa zatem budynek mieszkalny poprzez jego przeznaczenie, aby można było mówić o budynku mieszkalnym w rozumieniu ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym musi on służyć zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych osób fizycznych. Dodatkowo budynkiem mieszkalnym w rozumieniu ustawy są również związane z nim urządzenia techniczne, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków. Przy czym nie są to wszelkie urządzenia techniczne związane z budynkiem, ale tylko takie, które zapewniają możliwość użytkowania tego budynku lub jego części zgodnie z ich przeznaczeniem. Tym przeznaczeniem zaś, jak podkreślono wyżej, jest zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych. Słowo "jak" zawarte w definicji z art. 2 pkt 1 cytowanej ustawy należy rozumieć zatem jako "takie jak", "tego typu". Jest to więc wyliczenie przykładowe (katalog otwarty), jednocześnie jednak określa ono rodzaj, charakter urządzeń technicznych, do których odnoszą się przepisy ustawy. Podkreślenia zatem poraz kolejny wymaga, że nie są to wszelkie urządzenia techniczne związane z obiektem, ale tylko takie, bez których nie byłoby możliwe mieszkalne użytkowanie budynku. Tak więc analiza art. 2 pkt 1 cytowanej ustawy dokonana dodatkowo w związku z treścią załącznika do ustawy prowadzi do wniosku, że do powyższych urządzeń technicznych ustawodawca zaliczył te urządzenia, które przesądzają o mieszkaniowym charakterze budynku, a więc przyłącza (np. wodociągowe, kanalizacyjne, do sieci cieplnej, do linii elektrycznej, gazowej itp.) oraz urządzenia instalacyjne służące m. inn. gromadzeniu i odprowadzaniu ścieków, związane z instalacjami sanitarnymi, elektrycznymi, odgromowymi i uziemienia, klimatyzacyjnymi i wentylacyjnymi, przyzywowymi (domofony) i alarmowymi, gazowymi, wykorzystującymi alternatywne źródła energii. Do tego typu urządzeń nie można natomiast zaliczyć ogrodzenia, bez którego budynek mieszkalny może istnieć, nie traci swojego mieszkalnego charakteru i może być użytkowany zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Definicja, na którą powołują się skarżący zawarta w art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) dotycząca urządzeń budowlanych jest definicją szerszą, gdyż dotyczy wszelkich urządzeń technicznych związanych z ogólnie rozumianym obiektem budowlanym (w tym i przejazdów, ogrodzeń, placów postojowych oraz placów pod śmietniki), ale nie przystającą do definicji zawartej w ustawie o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym, która odnosi się do jednego z rodzajów obiektu budowlanego – budynku mieszkalnego. Skoro na potrzeby tej ostatniej ustawy prawodawca wprowadził odrębną definicję, warunkującą uznanie za urządzenie techniczne tylko takiego urządzenia, które ma służyć realizowaniu przez budynek celu mieszkalnego, to niedopuszczalne jest rozszerzanie tej definicji i opieranie się w tej materii na definicji określonej w Prawie budowlanym, czy sięganie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie lub do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. W świetle tej definicji ogrodzenie nie może być zatem utożsamiane z budynkiem mieszkalnym i nie stanowi jego części. Jak to podkreślono wyżej, nie jest zwłaszcza urządzeniem technicznym w rozumieniu ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym zapewniającym możliwość użytkowania budynku lub jego części. Wprawdzie zgodzić się należy że skarżącymi, że ogrodzenie posesji, na której znajduje się budynek mieszkalny spełnia istotną funkcję, jednak bez niego możliwe jest mieszkalne użytkowanie budynku. Funkcję ogrodzenia może również spełniać jakiekolwiek inne urządzenie w postaci choćby roślinnego żywopłotu. O ile zatem funkcja mieszkalna budynku może być całkowicie realizowana bez ogrodzenia tego budynku, to nie jest to już możliwe w sytuacji braku np. instalacji elektrycznej, grzewczej, gazowej, czy systemu odprowadzającego i gromadzącego ścieki. Dlatego też tego typu urządzenia techniczne przykładowo wymienia art. 2 ust. 1 cytowanej ustawy. Ponadto należy zgodzić się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, że - wbrew twierdzeniom skarżących - ogrodzenie nie stanowi też elementu instalacji przyzywowych (domofonów) i alarmowych, które przecież nie muszą być montowane na ogrodzeniu. Prawidłowe jest również stanowisko organu II instancji prezentowane w toku postępowania, zgodnie z którym ujęcie kategorii "elementy budowlane stalowe – pozostałe" w poz. 67 obwieszczenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 30 grudnia 2005 r. w sprawie ogłoszenia wykazu materiałów budowlanych, które do dnia 30 kwietnia 2004 r. były opodatkowane stawką podatku od towarów i usług w wysokości 7%, a od dnia 1 maja 2004 r. są opodatkowane podatkiem od towarów i usług o stawce 22% (Dz.Urz.MTiB z 2006 r. nr 1 poz. 1) nie przesądza o tym, że części metalowe ogrodzenia budynku są objęte zwrotem wynikającym z ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym. Zwrot dotyczy bowiem wydatków na zakup materiałów wymienionych w obwieszczeniu, ale tylko tych, które przeznaczone są na cele wymienione w ustawie, a więc na budowę (nadbudowę, rozbudowę, przebudowę) i remont budynku mieszkalnego (jego części). O powyższym przesądza wprost treść art. 3 ust. 3 w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym. Art. 3 ust. 3 stanowi bowiem, że zwrot, o którym mowa w ust. 1, dotyczy wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych, które do dnia 30 kwietnia 2004 r. były opodatkowane stawką podatku od towarów i usług w wysokości 7 %, a od dnia 1 maja 2004 r. są opodatkowane podatkiem VAT. Zwrot dotyczy zatem wydatków na zakup materiałów budowlanych określonych w cytowanym obwieszczeniu Ministra Transportu i Budownictwa, gdyż wyszczególnia ono materiały, które do dnia 30 kwietnia 2004 r. były opodatkowane stawką podatku od towarów i usług w wysokości 7 %, a od dnia 1 maja 2004 r. są opodatkowane stawką 22%, ale odesłanie do ust. 1 art. 3 świadczy o tym, że nie chodzi o każde materiały budowlane wymienione w obwieszczeniu, a tylko o takie, które przeznaczone są na cele budowy lub remontu budynku mieszkalnego, którego definicja została zawarta w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. Na marginesie należy dodać, że orzeczenie NSA z dnia 25 stycznia 2000 r. sygn. akt I SA/Kr 813/98, na które powołują się skarżący na poparcie swoich twierdzeń, dotyczy całkowicie odmiennego stanu faktycznego i prawnego, a mianowicie odnosi się do nieistniejącej już ulgi określonej w art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Cytowana ustawa nie zawierała definicji budynku mieszkalnego, a zatem znaczenia tego określenia należało pomocniczo poszukiwać w Prawie budowlanym (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt II FSK 1132/06, LEX nr 377597). Podobnie nie dotyczą kwestii związanych z niniejszą sprawą powoływane orzeczenie WSA w Gdańsku z dnia 28 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 598/07 oraz pismo Ministerstwa Finansów z dnia 31 stycznia 2007 r. (nr [...]). Jak słusznie podnosi Dyrektor Izby Skarbowej, odnoszą się one do odmiennych stanów faktycznych i prawnych (podatek od nieruchomości) i nie ma w nich analizy definicji budynku mieszkalnego znajdującej się w ustawie o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym. Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) stanowi, że kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tejże ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności orzeczenia. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wykazał, iż nie są trafne zarzuty skargi, że w niniejszej sprawie organy naruszyły przepisy prawa wskazane w jej treści, zaś kontrola decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 kwietnia 2009 r., dokonana w trybie art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie wykazała takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonego aktu z porządku prawnego. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).