I SA/Kr 977/16

|Sygn. akt I SA/Kr 977/16 | POSTANOWIENIE Dnia 30 maja 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r., sprawy ze skargi M.W., przy uczestnictwie S.S., P.W., W.W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 2 czerwca 2016 r. Nr [...], w przedmiocie podatku rolnego na 2016 r., postanawia:, , oddalić wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, Wójt Gminy L. decyzją z dnia 25 stycznia 2016 r. nr [...] ustalił S.S.,M.W., P. W., W.W. podatek rolny na 2016 r. w kwocie 161,00 zł. W decyzji wskazano sposób wyliczenia przedmiotowego zobowiązania. W odwołaniu M.W. zakwestionowała solidarne obciążenie podatników podatkiem rolnym. Jak podkreśliła w uzasadnieniu, z osobami wymienionymi w decyzji "nie łączą ją żadne wspólne interesy, zwłaszcza nie utrzymuje żadnych stosunków z S.S.". Odwołująca wskazała również na trudną sytuację materialną w jakiej się znajduje i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz "solidaryzmu zobowiązaniowego". Samorządowe Kolegium Odwoławcze po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, decyzją z dnia 2 czerwca 2016 r. nr [...] , utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość położona w L. oznaczona jako działki nr 1 i 104, sklasyfikowane jako grunty orne klasy III o łącznej pow. 0,83 ha. Współwłaścicielami nieruchomości są: S.S.(w udziale wynoszącym 1/2) oraz M.W., P.W.i W.W. (w udziałach wynoszących po 1/6). Organ odwoławczy wskazał na mające zastosowane w tym przedmiocie przepisy ustawy o podatku rolnym. Następnie odwołując się do tych regulacji stwierdził, że podatek rolny został ustalony w prawidłowej wysokości (161,00 zł). Kolejno organ II instancji zauważył, że każdy ze współwłaścicieli gruntu, bez względu na to z jakiej części gruntu faktycznie korzysta, pozostaje osobiście odpowiedzialny za całość powstałego zobowiązania podatkowego, z zastrzeżeniem, że jego uiszczenie przez jednego ze współwłaścicieli - zwalnia pozostałych. Decyzja w sprawie wymiaru podatku w omawianym przypadku (art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym), winna zostać wydana na wszystkich współwłaścicieli. Jeżeli przedmiotem postępowania jest zobowiązanie podatkowe ciążące solidarnie na większej liczbie podatników, każdy z tych podatników powinien uczestniczyć w postępowaniu przed organami obu instancji w charakterze strony. Solidarność podatników - współwłaścicieli gruntów opodatkowanych podatkiem rolnym - wynika z ustawy i nie może być zniesiona w drodze decyzji organu podatkowego, czego żądała odwołująca. Jak podkreślono, sytuacja majątkowa w jakiej znajduje się pozostaje, bez znaczenia dla powstania obowiązku podatkowego w podatku rolnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.W. zakwestionowała powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 3 egzemplarzy jej odpisów własnoręcznie podpisanych oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 22 września 2016 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się aktach sprawy. W dniu 29 września 2016 r. skarżąca złożyło osobiście pismo, z którego treści nie wynikało jakie są jej intencje procesowe. Wobec powyższego pismem z dnia 13 grudnia 2016 r. wezwano skarżącą o sprecyzowanie charakteru procesowego przedmiotowego pisma, w szczególności o wskazanie czy pismo to, stanowi wniosek o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, czy jest to wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie, czy też pismo to ma inny charakter procesowy, a jeśli tak to jaki - w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania pod rygorem pozostawiania pisma bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczono skarżącej w dniu 3 stycznia 2017 r., a w odpowiedzi skarżąca złożyła w tut. Sądzie w dniu 10 stycznia 2017 r. pismo, z którego treści ponownie nie wynikały jej intencje procesowe. W związku z powyższym tut. Sąd zarządzeniem z dnia 14 lutego 2017 r. pozostawił pismo skarżącej z dnia 29 września 2016 r. bez rozpoznania. W dniu 17 marca 2017 r. skarżąca dołączyła odpisy skargi z dnia 27 lipca 2016 r., wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako " p.p.s.a.", skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony (skargi) należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia braków formalnych skargi pod rygorem jej odrzucenia (art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżąca pismem z dnia 5 września 2016 r. została wezwana o uzupełnienie braków skargi poprzez doręczenie odpisów skargi oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Braki formalne w postaci dołączenia odpisów skargi z dnia 27 lipca 2016 r. skarżąca uzupełniła w dniu 17 marca 2017 r. składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu o uzupełnienie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw jak też nieznajomość prawa nie stanowią okoliczności uzasadniających przywrócenie uchybionego terminu. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 135/12). W szczególności zaś przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw ani nieznajomość prawa (zob. postanowienia NSA: z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 450/12 oraz z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1104/12). Powyższe oznacza, że strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać dołożenie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności. W niniejszej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Nie przedstawiła żadnych obiektywnych okoliczności, które wystąpiłyby w trakcie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i które Sąd mógłby rozważyć oraz ewentualnie potraktować jako przeszkody uniemożliwiające skarżącej zachowanie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pamiętać należy, że skarżąca była wezwana o usunięcie braków polegających na konieczności dosłania odpisów skargi oraz podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Sprostanie powyższemu wezwaniu nie wymagało od skarżącej podjęcia czasochłonnych oraz skomplikowanych działań, zakłócających w istotny sposób normalne funkcjonowanie i odciągających od codziennych spraw. Odnosząc się do argumentacji skarżącej w zakresie jej sytuacji osobistej i rodzinnej, przedstawionej do protokołu na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. w tym przeżytej tragedii, należy wskazać, że jakkolwiek była trudna, to jak wyżej zostało wyjaśnione, o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. W tym miejscu należy wskazać, że sytuacja w której znalazła się skarżąca nie przeszkodziła jej w sporządzeniu i w osobistym złożeniu w siedzibie Sądu pism w dniu 29 września 2016 r. oraz w dniu 10 stycznia 2017 r. Niewątpliwie w opisanej sytuacji na skarżącej ciążył zwiększony zakresie obowiązków. Taki stan rzeczy nie może być jednak uznany za obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą skarżącej uzupełnienia braków formalnych skargi w zakresie w jakim była wzywana. Skoro zatem skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi, to nie ma podstaw do uwzględnienia jej wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. oddalił wniosek.