I SAB/Kr 23/14

|Sygn. akt I SAB/Kr 23/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lutego 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2015 r., sprawy ze skarg M.Z., na bezczynność Wójta Gminy i przewlekłość postępowania, w przedmiocie zwrotu dotacji, , , I. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Wójta Gminy Iwanowice do wydania aktu administracyjnego, II. w pozostałym zakresie skargi oddala, III. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych). W dniu 31 stycznia 2013 r. Wójt Gminy I. wystosował do M.Z., jako osoby prowadzącej Publiczną Szkołę Podstawową oraz Publiczne Gimnazjum w P., pismo w którym poinformował go o dokonaniu wyliczenia wysokości należnych kwot dotacji jakie powinny otrzymać szkoły prowadzone przez osoby fizyczne za rok 2012, w wyniku którego stwierdzono, że w odniesieniu do szkół prowadzonych przez tę osobę powstała nadpłata w udzielonej dotacji w łącznej kwocie 86.962,62 zł, która powinna zostać zwrócona na konto Gminy I. W kolejnych pismach z 24 kwietnia 2013 r., 29 lipca 2013 r., 25 września 2013r. oraz 21 października 2013 r. organ wzywał M.Z. do przedłożenia rozliczeń wykorzystania dotacji za rok 2012 r. W odpowiedziach na te wezwania skarżący konsekwentnie zajmował stanowisko, że dokonanie rozliczenia w kształcie wskazanym przez Wójta nie jest zgodne z przepisami prawa. Jednocześnie dokonał częściowego zwrotu dotacji w następujących transzach; 14.02.2013r. – 10.000 zł, 19.03.2013r. – 10.000, 22.04.2013r. – 10.000 zł, 20.06.2013r. – 5.000 zł. Pismem z dnia 27 listopada 2013 r. M.Z. zwrócił się do organu o zwrot części zwróconej nadpłaty dotacji argumentując, iż wskazane pismo z 31 stycznia 2013 r. nie miało podstawy prawnej. W odpowiedzi w piśmie z dnia 15 stycznia 2014 r. organ podtrzymał swe stanowisko z dnia 31 stycznia 2013r., żądając jednocześnie uiszczenia pozostałej części nadpłaty. Pismem z dnia 15 kwietnia 2014 r. Wójt Gminy I. zawiadomił stronę, iż działając na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960, Nr 30, poz. 168 ze zm., powoływanej dalej jako "k.p.a.") w związku z art. 60 i n. oraz art. 252 i n. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 885 ze zm.) oraz art. 80 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. nr 95, poz. 425 ze zm., powoływanej dalej jako "u.s.o."), wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zwrotu dotacji udzielonej na podstawie art. 80 ust. 3 u.s.o. za okres od 2 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. Organ wykonawczy gminy przeprowadził kontrolę wykorzystania dotacji oświatowej za rok 2012 oraz 2013. Odbyła się ona w dniach od 12 marca do 6 czerwca 2014 r. Dnia 12 sierpnia 2014 r. do strony wystosowano wystąpienie pokontrolne w którym nakazano zwrot dotacji, wykorzystanej w ocenie Wójta Gminy I.niezgodnie z przeznaczeniem. Pismami z dnia 12 czerwca 2014 r., 12 sierpnia 2014r. oraz 11 września 2014r. Wójt Gminy I. informował stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie i wskazywał nowe terminy jej załatwienia, wskazując równocześnie, iż przyczyną takiego stanu rzeczy jest niezakończenie czynności kontrolnych, które stanowią istotny materiał dowodowy w postępowaniu oraz zawiłość sprawy. W zażaleniu skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 17 lipca 2014r. strona zarzuciła organowi przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie zwrotu dotacji udzielonej na podstawie art. 80 ust. 3 u.s.o. za okres od 1 stycznia 2012r. do 31 grudnia 2012r. W uzasadnieniu wskazano, że pierwszą czynnością podjętą przez organ w sprawie było wystosowanie pisma z dnia 31 stycznia 2013r., co oznacza, że wielokrotnie przekroczono terminy dla załatwienia sprawy określone w k.p.a. Dodatkowo, w zawiadomieniu z dnia 12 czerwca 2014r. zbyt ogólnie określono przyczynę przedłużenia postępowania. Postanowieniem z dnia 8 września 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zażalenie strony za nieuzasadnione. W uzasadnieniu wskazano, że wbrew twierdzeniom strony w styczniu 2013r. nie doszło do wszczęcia wobec niej postępowania, powiadomiono ją wówczas jedynie o stwierdzeniu nadpłaty. Postępowanie prowadzone było natomiast dopiero od doręczenia stronie pisma z dnia 15 kwietnia 2014r. W toku prowadzonego od tej daty postępowania zawiadamiano natomiast stronę dwukrotnie o przedłużeniu postępowania wskazując na uzasadnione przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie. W ocenie Kolegium nie może budzić wątpliwości, iż sprawa dotyczy skomplikowanej i zawiłej kwestii, co wiązało się z potrzebą przeprowadzenia rozbudowanego postępowania wyjaśniającego. Organ zaznaczył, że wprawdzie pismo z dnia 12 sierpnia 2014r. o niezałatwieniu sprawy w terminie błędnie doręczono bezpośrednio stronie, a nie jej pełnomocnikowi, jednakże fakt ten nie może przesądzać o pozostawaniu organu w bezczynności. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.Z. działając przez swego pełnomocnika zarzucił Wójtowi Gminy I. bezczynność oraz przewlekle prowadzenie postępowania, przypisując mu naruszenie art. 8, art. 9, art. 12, art. 35 § 1 i 3 i art. 36 § 1 k.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy oraz brak poinformowania strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie. W konsekwencji tych zarzutów skarżący zażądał - zobowiązania organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia akt organowi, - stwierdzenia, że bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podtrzymał twierdzenie, że do wszczęcia postępowania w sprawie doszło już w dniu 31 stycznia 2013r., tj. w dniu pierwszej czynności urzędowej dokonanej w sprawie, co znajduje uzasadnienie choćby w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 marca 1981 r. (sygn. akt SA 654/81). Strona powtórzyła również twierdzenie, że wskazanych w zawiadomieniach organu powodów, jako nadmiernie ogólnikowych, nie można uznać za wskazanie przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie. Przyjęcie przeciwnego poglądu pozwalałoby organowi administracji obchodzić gwarancję określoną w art. 36 § 1 k.p.a., poprzez sprowadzanie obowiązku wyrażonego w tym przepisie to wykonania formalnej czynności lapidarnego zawiadomienia o niezałatwieniu sprawy przez zaistnienie bliżej nieokreślonych utrudnień. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy I. wniósł o: - umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, - stwierdzenie przez Sąd, że w przedstawionej sprawie nie doszło do bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 31 października 2014 r. Wójt Gminy I. wydał decyzję nr [...] w sprawie określenia należności z tytułu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, przypadającej do budżetu Gminy I. za rok 2012. Z przepisu art. 149 p.p.s.a. wynika zaś, że wydanie przez organ decyzji przed rozpatrzeniem przez sąd skargi na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania wyłącza możliwość jej uwzględnienia, nawet wówczas, gdy decyzja została podjęta z naruszeniem ustawowego terminu przewidzianego do jej wydania. W takiej sytuacji postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania staje się bezprzedmiotowe i zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. podlega umorzeniu. Zdaniem organu, pomimo wszczęcia sprawy 16 kwietnia 2014 r. i zakończenia jej wydaniem decyzji 31 października 2014 r. nie można stwierdzić, iż Wójt Gminy I. pozostawał w bezczynności. Strona skarżąca była parokrotnie informowana o niezałatwieniu sprawy w terminie i przyczynach takiego stanu rzeczy. W jego ocenie w postępowaniu tym mamy natomiast do czynienia ze sprawą skomplikowaną, dla której załatwienia ustawodawca w art. 35 § 3 k.p.a. przewidział termin dwumiesięczny. Końcowo nadmieniono, że grzywna, o której nałożenie wnosi skarżący powołując się na art. 154 § 6 p.p.s.a., zgodnie z dyspozycją § 1 może zostać nałożona tylko w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu, z czym nie mamy do czynienia w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a., a więc gdy organy administracji nie podejmują nakazanych prawem decyzji, postanowień, aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa bądź pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (§ 2). Z przytoczonych przepisów wynika, że celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności, w sprawie wszczętej żądaniem strony. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujące znaczenie ma stan faktyczny i prawny z momentu orzekania. W konsekwencji podjęcie przez organ aktu, po wniesieniu skargi, przesądza o tym, że organ nie pozostaje już w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 P.p.s.a. Nieuprawnione i niemożliwe jest bowiem zobowiązywanie organu do dokonania czynności, która została już dokonana. Przy czym Sąd podziela pogląd zaprezentowany w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2000r., sygn. akt I SAB 201/99 (a następnie w wielu wydanych później orzeczeniach), że wydanie przez organ decyzji wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (postanowienie dostępne w Lex nr 54517). Jak wynika z akt niniejszej sprawy, na dzień wniesienia skargi przez M.Z., tj. w dniu 17 października 2014r., postępowanie wszczęte przez Wójta Gminy Iwanowice w przedmiocie zwrotu przez skarżącego dotacji nie było zakończone. Sprawa została rozstrzygnięta przez Wójta Gminy I. decyzją z dnia 31 października 2014r. A zatem organ, po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem przez Sąd, załatwił sprawę w przedmiocie, której zaskarżona została bezczynność i przewlekłość postępowania, tak więc z tej przyczyny postępowanie sądowe co do zobowiązania organu do wydania aktu stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., gdyż w jego toku wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Tym samym Sąd nie mógł uwzględnić skargi na bezczynność na podstawie art. 149 P.p.s.a. poprzez nakazanie określonego działania, bowiem organ wydał w sprawie decyzję. W tym miejscu wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone – między innymi – w postanowieniu z dnia 17 października 2012r., sygn. akt I OSK 2443/12, który stwierdził, że przepis art. 149 P.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miały takiego charakteru, przy czym uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo, iż są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. W kontekście powyższego oraz ustosunkowując się do kolejnych wniosków skargi wskazać należy, że z okoliczności faktycznych i prawnych nie wynika, aby w sprawie zaistniała bezczynność organu czy przewlekłe prowadzenie postępowania. Jak słusznie wskazano w skardze i czego nie neguje organ, załatwienie sprawy nastąpiło niewątpliwie po terminie wskazanym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "Kpa". Jednakże – co należy podkreślić - dla uznania bezczynności czy przewlekłości postępowania nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów do załatwienia sprawy. Należy bowiem uwzględnić nie tylko zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, ale także i wynikające z okoliczności sprawy czynności jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Gd 52/12). Na wstępie zaznaczyć należy, iż wbrew twierdzeniom strony w styczniu 2013r. nie doszło do wszczęcia wobec niej postępowania w sprawie zwrotu dotacji oświatowej, powiadomiono ją wówczas jedynie o stwierdzeniu nadpłaty. Działanie to nastąpiło na podstawie uchwały Rady Gminy z 27 maja 2010r, Nr XLIII/329/10 (zastąpionej uchwałą z 18 grudnia 2013r. XL/278/2013) w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji oraz zakresu i trybu kontroli dotacji udzielonej dla szkół... i uwzględniało przewidziany tam tryb postępowania w przypadku powstania nadpłaty w udzielonej dotacji. Podmiotowi prowadzącemu szkołę wskazano więc kwotę jaka powinna zostać zwrócona i przedstawiono zasady w oparciu o które została wyliczona. Taki tryb postępowania ustalony przez Radę Gminy służyć miał zapewne załatwianiu tego typu spraw bez wszczynania postępowań administracyjnych i stosowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego procedur w sytuacji gdy sprawa mogła zostać załatwiona ugodowo tzn. bez wydawania władczych rozstrzygnięć przez organy administracyjne. Także w niniejszej sprawie były na to szanse gdyż skarżący zwrócił część uznanej przez organ za nadpłaconą dotacji. Ponieważ jednak następnie z tego się wycofał a strony na piśmie podjęły polemikę w kwestiach zasadniczych, zaistniała konieczność uruchomienia procedur kontrolnych (powołania zewnętrznego audytora dla zbadania sposobu wykorzystania dotacji oświatowej) oraz wszczęcia postępowania w którym mogło zostać wydane władcze rozstrzygnięcie uprawnionego organu. To wszczęcie postępowania miało miejsce 15 kwietnia 2014r. i w stosunku do tej daty jako początkowej badać i oceniać należy okoliczności związane z bezczynnością czy przewlekłym prowadzeniem postępowania. Zgodnie z treścią art. art. 35 § 3 Kpa załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Nadto z mocy art. 36 § 1 Kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Jak jednolicie podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych postanowienia o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy powinny wskazywać rzeczywistą i uzasadnioną przyczynę zwłoki, gdyż załatwienie sprawy musi być oparte na w pełni racjonalnych przesłankach i podstawach gwarantujących efektywną realizację obowiązku rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji we wskazanym nowym terminie. Przeszkody dla załatwienia sprawy w terminie muszą istnieć realnie i pojawić się w czasie jej prowadzenia. Ponadto powinny zostać określone precyzyjnie w wydanym na podstawie art. 36 § 1 Kpa zawiadomieniu, tj. organ powinien określić precyzyjnie okoliczności usprawiedliwiające wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy, wskazując na ich związek z rozstrzygnięciem sprawy. Tylko więc takie zawiadomienie może być uznane za prawidłową realizację obowiązku wynikającego z powołanego przepisu. Stanowi ono bowiem rodzaj zobowiązania organu i gwarancję zachowania nowego, wyznaczonego terminu załatwienia sprawy (por. wyrok WSA z dnia 29 listopada 2012r., sygn. akt I SA/Ol 435/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 września 2012r., sygn. akt III SAB/Wa 18/12). Wyznaczenie przez organ w tym trybie nowego terminu załatwienia sprawy, nie oznacza oczywiście automatycznie, że organ ten dotrzymał terminu z art. 35 § 3 Kpa (por. wyrok WSA z dnia 3 stycznia 2013r., sygn. akt I SAB/Łd 3/12) ale musi podlegać badaniu w przypadku konkretnego zaistniałego w danej sprawie stanu faktycznego. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego badanych spraw stwierdzić należy, iż z dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych wynika, że Wójt Gminy I. prowadząc postępowanie nie pozostawał bierny, lecz podejmował czynności mające na celu załatwienie sprawy. W szczególności – po podjęciu postępowania w dniu 15 kwietnia 2014r. – zlecił organowi wykonawczemu gminy przeprowadzenie kontroli wykorzystania dotacji oświatowej za cały 2012 rok a biorąc pod uwagę stopień skomplikowania sprawy i drobiazgowy charakter ustaleń jakie musiały być poczynione w trakcie tej kontroli trudno kwestionować oczekiwanie przez organ na zakończenie tego postępowania i opracowanie protokołu pokontrolnego, co miało miejsce 16 czerwca 2014r. Trudno też odmówić było stronie prawa do złożenia wyjaśnień do tego protokołu, które zawarła w także obszernym piśmie z dnia 20 czerwca 2014r. Po zapoznaniu się z tym pismem organ – działając na podstawie § 6 ust 10 uchwały numer XL/278/2013 Rady Gminy w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji na prowadzenie publicznych i niepublicznych szkół – skierował do skarżącego wystąpienie pokontrolne, zakreślając 30 - dniowy termin na wykonanie zawartych tam zaleceń. Brak dalszych zintensyfikowanych działań w sprawie można by uznać za bezczynność czy przewlekłość postępowania gdyby nie fakt, iż skarżący w dniu 17 lipca 2014r. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy I., co spowodowało, że już w dniu 21 lipca 2014r. SKO wystąpiło o przekazanie całości akt sprawy, Po wydaniu postanowienia z 8 września 2014r. SKO zwróciło akta w dniu 2 października 2014r. Co istotne, pismami z dnia 12 czerwca 2014 r., 12 sierpnia 2014r. oraz 11 września 2014r. Wójt Gminy I. informował stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie wskazując nowe terminy jej załatwienia, informując równocześnie, iż przyczyną takiego stanu rzeczy jest niezakończenie czynności kontrolnych, które stanowią istotny materiał dowodowy w postępowaniu, konieczność uzupełnienia tego materiału o dokumenty będące w posiadaniu skarżącego oraz zawiłość sprawy. W opinii Sądu, podane uzasadnienia – w okolicznościach sprawy oraz przy uwzględnieniu, że akta sprawy na skutek złożonego przez skarżącego zażalenia przez ponad dwa miesiące znajdowały się w SKO– mogą być uznane za przekonywujące i usprawiedliwiające przedłużenie terminu załatwienia wniesionych przez skarżących odwołań. Przy pierwszym wyznaczaniu nowego terminu załatwienia sprawy (12 czerwca 2014r.) były to ostatnie dni po których opracowany został wynik kontroli a zatem naturalnym jest, że przed tą datą decyzja nie mogła być wydana. W przypadku przedłużania postępowania po raz drugi i trzeci akta sprawy znajdowały się w SKO, chociaż i tak organ prowadził czynności zmierzające do pozyskania materiału dowodowego, który w jego ocenie był konieczny do załatwienia sprawy. Po zwrocie akt wydał decyzję w terminie nie przekraczającym 1- miesiąca (31 października 2014r.). Decyzja ta – co potwierdza skomplikowany i złożony charakter sprawy – liczyła 48 stron. Mając zatem na uwadze charakter i stopień skomplikowania przedmiotowej sprawy, a także zdarzenia zaistniałe w jej trakcie Sąd uznał, że wyznaczenie nowych terminów załatwienia sprawy nastąpiło z zachowanie trybu określonego w art. 36 § 1 i 2 Kpa a zatem nie można mówić o bezczynności Wójta Gminy I. ani też o przewlekłym prowadzeniu przez niego postępowania. W konsekwencji, za nieuzasadnione uznano także wnioski skarżącego o stwierdzenie, że bezczynność organu i przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi grzywny. W tym stanie rzeczy orzeczono w pkt I wyroku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie zobowiązania Wójta Gminy I. do wydania decyzji. W pozostałym zakresie skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a., zaś w przedmiocie kosztów orzeczono w pkt III zgodnie z art. 200 w zw. z art. 201§ 1i 205 § 2 P.p.s.a.