I SAB/Kr 9/11

Sygn. akt I SAB/Kr 9/11 | | P O S T A N O W I E N I E Dnia 15 lutego 2012r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.), WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, , , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2012r., sprawy ze skargi Gminy Rzezawa, na bezczynność Związku Komunalnego Gmin dotyczącą niewykonania uchwały, nr KI-411/129/09 Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie z, 21 kwietnia 2009r., , postanawia: - s k a r g ę o d r z u c i ć - Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie, uchwałą nr KI-411/129/09 z 21 kwietnia 2009r. w sprawie KI-043-218/04/09, działając na podstawie art. 11 ust. 2 i art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 października 1992r. o regionalnych izbach obrachunkowych, art. 53 ust. 3 w zw z art. 73a ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym oraz 183 ust. 3 ustawy z 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych – ustaliło budżet Związku Komunalnego Gmin ds. Komunikacji Miejskiej Rejonu Bocheńskiego na 2009r.W uzasadnieniu podjętej uchwały wskazano, że Zgromadzenie Związku Komunalnego Gmin ds. Komunikacji Miejskiej Rejonu Bocheńskiego nie uchwaliło do 31 marca 2009r. budżetu Związku Komunalnego Gmin ds. Komunikacji Miejskiej Rejonu Bocheńskiego na 2009r. w zw z powyższym Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie zobowiązane było do uchwalenie tegoż budżetu. Pismem z 18 listopada 2009r. nr [...], Wójt Gminy Rzezawa wystosował do Zarządu Związku Komunalnego Gmin ds. Komunikacji Miejskiej Rejonu Bocheńskiego z siedzibą w Bochni, wniosek o usunięcie stanu niezgodnego z §22 ust. 2 i §13 pkt 6 Statutu Związku Komunalnego Gmin ds. Komunikacji Miejskiej Rejonu Bocheńskiego, poprzez zwołanie Zgromadzenia Związku celem ustalenia zasad wnoszenia dotacji na rzecz Związku w proporcji do kosztów usług świadczonych przez Związek na rzecz Gminy w tym również Gminy Rzezawa albowiem pomimo uchwały Kolegium RIO nr KI-411/129/09 z 21 kwietnia 2009r. do chwili obecnej żadne działania w tym zakresie nie zostały podjęte. Podniesiono również, że Zgromadzenie Związku nie otrzymało sprawozdania Zarządu Zawiązku z działalności za 2008r. i nie miało możliwości wypowiedzieć się w sprawie udzielenia absolutorium. Jednocześnie zaznaczono, że nie zastosowanie do niniejszego wniosku spowoduje konieczność wniesienia skargi na bezczynność organu stosowanie do art. 3§2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. dalej- p.p.s.a.). Odpowiadając na powyższy ,,wniosek", Przewodniczący Zarządu Związku, pismem z 21 grudnia 2009r. skierowanym do Wójta Gminy Rzezawa wskazał, że ewentualne pretensje i roszczenia Gminy Rzezawa i innych Członków Związku Komunalnego należy przedstawić na forum Związku w trybie określonym przepisami ogólnymi tj. ustawy o samorządzie gminnym oraz Statutu Związku. Skargę do Sądu na bezczynność Zarządu Związku Komunalnego Gmin ds. Komunikacji Miejskiej Rejonu Bocheńskiego w Bochni złożyła w oparciu o art. 3§ pkt 8, i art. 53§2 p.p.s.a., Gmina Rzezawa zarzucając, iż pomimo wezwania do usunięcia stanu niezgodnego z prawem nie podjęto działań w celu: - wykonania uchwały nr KI-411/129/09 Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie, do czego Związek Komunalny był zobowiązany na podstawie §4 cyt. uchwały a wykonanie budżetu Związku winno być dokonane poprzez zwołanie Zgromadzenia Związku, - przedstawienia członkom Związku sprawozdania z działalności Zarządu i udzielenia Zarządowi absolutorium. Uzasadniając skargę, podniesiono, że wymieniona bezczynność Zarządu Zawiązku powoduje, że Gminy-członkowie Związku nie mogą w prawidłowy sposób wywiązać się z zobowiązań na rzecz Związku ponieważ wysokość dopłaty od poszczególnych Gmin i termin ich zapłaty nie zostałustalony zgodnie z zasadami określonymi w §22 ust. 2 Statutu Związku. Wg Skarżącej, dopłata Gminy Rzezawa na rzecz Związku (liczona wskaźnikiem procentowym 7,22% ustalonym jako średnia matematyczna trzech zestawień tzw. wozokilometrów wynosiłaby 212.1213,00 zł) i ustalenia takiej dopłaty domagała się Skarżąca Gmina. W wyniku bojkotu Gminy Rzezawa przez Komitet Protestacyjny Rejonowego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego Spółka z o.o. w Bochni, od listopada 2009r. usługi przewozowe na terenie Gminy Rzezawa nie są świadczone wobec czego dopłata powinna być wyliczona wg wskaźnika 5,58% co stanowi kwotę 163.940,00 zł. Tymczasem Zarząd Związku nie zwołując Zgromadzenia Związku celem ustalenia ponoszenia dopłat, domaga się do Gminy Rzezawa dopłaty w kwocie 514.000,00 zł. Do chwili obecnej Zgromadzenie Związku nie otrzymało sprawozdania Zarządu Związku za 2008r. W odpowiedzi na skargę, Związek Komunalny wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podniesiono, że w sprawie (sygn. akt: I C 730/09) został wydany w dniu 12 stycznia 2010r. wyrok przez Sąd Okręgowy w Tarnowie w sprawie powództwa Związku Komunalnego przeciwko Gminie Rzezawa o zapłatę kwoty wynikającej z uchwały Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie, uchwałą nr KI-411/129/09 z 21 kwietnia 2009r. Skarga wniesiona do WSA w Krakowie jest próbą wpłynięcia na rozstrzygnięcie sądu cywilnego, który jest właściwy w sprawie. Sprawa tocząca się przed sądem cywilnym sprowadza się do tych samej kwestii, która jest podnoszona w niniejszej sprawie zatem skarga winna być odrzucona w oparciu o art. 58§1 pkt 4 p.p.s.a. a nadto ze względu na charakter skargi winna być odrzucona w oparciu o art.58§1 pkt 1 p.p.s.a. Wskazano także, że warunkiem wniesienia skargi na bezczynność jest występowanie sprawy z zakresu administracji publicznej a w niniejszej sprawie nie sposób dopatrzyć się działania władczego. Skarżona bezczynność nie jest skierowana do oznaczonego podmiotu administrowanego i nie dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu. Gmina Rzezawa w zakresie objętym skargą nie jest bowiem administrowanym podmiotem ani przez Związek ani jego organy zatem czynności zarządu nie mogą per se wpływać bezpośrednio na uprawnienia i obowiązki Gminy Rzezawa. Czynności zarządu objęte skargą nie są sprawą indywidualną dotyczącą gminy. W odpowiedzi na skargę zaakcentowano także, iż relacja Gmina Rzezawa a Związek Komunalny wynika z porozumienia utrwalonego w statucie i jest swoistą umową zatem skarga dotyczy aspektu prywatnoprawnego działania Związku i ich uczestników. Swoje prawa i obowiązki Gmina winna dochodzić przed sądem powszechnym. Spory powstałe pomiędzy uczestnikami związku nie należą do kompetencji sądów administracyjnych. (wyrok SN z 2 kwietnia 2003r. sygn. akt: I CK 265/02). Dodatkowo podniesiono, że z dniem 31 grudnia 2009r. Gmina Rzezawa przestała być członkiem związku zatem i z tych względów skarga winna być odrzucona. Ustosunkowując się do części skargi odnoszącej się do bezczynności w zakresie nie przedstawienia członkom związku sprawozdania z działalności i udzielenia absolutorium to wskazano, że w niniejszej sprawie nie istnieje sprawa z zakresu administracji publicznej. Gmina Rzezawa nie jest podmiotem administrowanym przez Związek Komunalny ani jego organy a także nie ma interesu prawnego, sprawa nie dotyczy sfery indywidualnych prawa i obowiązków Skarżącej. Zaakcentowano również, iż w sprawach członkostwa Gminy w Związku winna wypowiadać się Rada Gminy a nie Wójt. Postanowieniem z 12 marca 2010r.(sygn. akt: I SAB/Kr 2/10), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Gminy Rzezawa z uwagi na brak legitymacji Gminy do złożenia skargi do Sądu jak również z uwagi na brak uprawnienia do domagania się wykonania uchwały Kolegium RIO w Krakowie i przedstawienia sprawozdania z działalności Związku. Zdaniem Sądu fakt wystąpienia Gminy Rzezawa z Związku skutkował odrzuceniem skargi w oparciu o art. 58§1 pkt 6 p.p.s.a. Na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej od powyższego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z 14 września 2011r. (sygn. akt: II GSK 787/10) uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie. W pisemnych motywach postanowienia, wskazano, iż sprawa dotyczy bezczynności organu. Z istoty skargi wynika, że przedmiotem zaskarżenia, który warunkuje dopuszczalność zaskarżenia nie jest żaden zdarzenie faktyczne obiektywnie istniejące lecz brak przejawów aktywności organu administracji publicznej. Z pkt widzenia dopuszczalności przy zaskarżaniu bezczynności organu, istotne będzie wyłącznie ustalenie tej okoliczności. Utrata legitymacji do występowania w przedmiotowej sprawie dotyczy kwestii materialnoprawnych a nie procesowych. NSA wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy winno uwzględnić się poczynione wywody i dodatkowo mieć na uwadze ocenę wyczerpania środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W myśl art. 3§2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: pkt 1) decyzje administracyjne, pkt 2) - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, pkt 3) - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, pkt 4) - inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pkt 4a) - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, pkt 5) - akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, pkt 6) - akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, pkt 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, a także - zgodnie z punktem 8) - na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Tak określony zakres działania sądów administracyjnych oznacza, że tylko wymienione wyżej formy działalności administracji publicznej podlegają sądowoadministracyjnej kontroli, a więc w tych sprawach istnieje właściwość sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność przysługuje tylko w sprawach, w których wydawane są decyzje i określone postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej. Bezczynność organu zachodzi, gdy nie dotrzymuje on terminu załatwienia sprawy, a także w przypadku odmowy wydania stosownego aktu, czy podjęcia czynności, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga podjęcia takich działań. W konsekwencji, zaskarżenie bezczynności organu możliwe jest w takim zakresie, w jakim w ogóle dopuszczalne jest na podstawie powyższych przepisów zaskarżenie działania organów, z ograniczeniem do przypadków wymienionych w punktach 1-4a). Innymi słowy, o dopuszczalności orzekania przez sąd administracyjny w sprawie bezczynności organu można mówić wyłącznie wtedy, gdy zaskarżony organ, mimo ustawowego obowiązku, nie podejmuje w terminie określonym w k.p.a. (ordynacji podatkowej) rozstrzygnięcia, podlegającego sądowoadministracyjnej kontroli. Sąd administracyjny rozpoznając skargę na bezczynność organu winien w pierwszej kolejności ustalić, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3§2 pkt 1-4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. dalej-p.p.s.a.).Następnie winien rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem określonego trybu przeciwdziałania bezczynności oraz czy taki tryb przed wniesieniem doń skargi został wyczerpany. W dalszej kolejności, o ile wynik badania dwóch pierwszych kwestii będzie pozytywny, sąd musi ustalić, czy organowi administracji można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3§2 pkt 4 p.p.s.a. (wyrok NSA z 22 kwietnia 2010r. sygn. akt: I OSK 1480/2009, LexPolonica nr 2250206, wyrok NSA z 18 maja 2010r. sygn. akt: II GSK 381/10 LEX nr 596787). Rozważając czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3§2 pkt 1-4 p.p.s.a., przypomnieć należy, że art. 3§2 pkt 4 p.p.s.a. stanowi, iż sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W doktrynie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Warszawa 2005), przyjmuje się, że przedmiot skargi przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. zakreślają następujące elementy: - akt lub czynność nie może mieć charakteru decyzji lub postanowienia zaskarżanych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., - akt lub czynność muszą mieć charakter zewnętrzny, - akt lub czynność muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu. Z kolei B. Adamiak (Z problematyki właściwości sądów administracyjnych -art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. [w:] Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego II nr 2/5/2006), stwierdza, iż przy określeniu zakresu przedmiotowego skargi na inne akty lub czynności, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a należy wziąć pod uwagę następujące okoliczności: 1) akt lub czynność nie mogą być decyzjami lub postanowieniami w rozumieniu przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, 2) akty lub czynności mają charakter indywidualny. Cecha ta wynika z określenia przedmiotu aktu /czynności/ - dotyczy uprawnień lub obowiązków, 3) akty lub czynności podejmowane są na podstawie przepisów prawa, które jednak nie wymagają autorytatywnej konkretyzacji, a jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 4) akty lub czynności podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, jeżeli są z zakresu administracji publicznej, a więc gdy jest to zakres kompetencji charakteryzującej się władztwem administracyjnym. W orzecznictwie natomiast (uchwała NSA 7 sędziów NSA z 4 lutego 2008r. sygn. akt: I OPS 3/07 ONSAiWSA 2008/2/21) podnoszone jest , że analiza tego przepisu prowadzi do następujących konstatacji: po pierwsze- w przepisie tym jest mowa o aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej innych niż decyzje i postanowienia wydawane w administracyjnych postępowaniach jurysdykcyjnych. To zdaje się wyraźnie wskazywać, że chodzi o sprawy indywidualne, podobnie jak w przypadku spraw załatwianych w drodze decyzji administracyjnej, tyle tylko, że w sprawach tych nie orzeka się w drodze decyzji administracyjnej, lecz mogą być podejmowane akty lub czynności dotyczące określonych adresatów. Jak decyzja czy postanowienie administracyjne są kierowane do konkretnych podmiotów, tak akt lub czynność, o których mowa w art. 3§2 pkt 4p.p.s.a., są kierowane przez organ administracji publicznej również do konkretnych podmiotów. Z omawianego przepisu można wnosić, iż wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych, w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego. Akt lub czynność podejmowane są w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny (uprawnienie lub obowiązek), którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego, po drugie- z przepisu art. 3§2 pkt 4 p.p.s.a. wynika, że akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że konieczne jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek konkretnego adresata. Inaczej mówiąc, musi występować związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, które dotyczą tak określonego uprawnienia lub obowiązku oznaczonego podmiotu. Uprawnienie lub obowiązek wynika z przepisu prawa, jeżeli ich powstanie nie wymaga konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu uchwały składu pięciu sędziów NSA z 23 czerwca 1997r. sygn. akt: OPK 1/97 (ONSA 1997, z. 4, poz. 149) trafnie zwrócono uwagę, że ustawodawca coraz częściej odchodzi od kształtowania w drodze decyzji administracyjnej stosunków administracyjnoprawnych zachodzących między państwem (jego organami) a obywatelami i innymi podmiotami administrowanymi na rzecz uprawnień i obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa. W takich wypadkach do konkretyzacji prawnego stosunku administracyjnego nie jest wymagane rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej, natomiast mogą pojawić się akty lub czynności organów administracji publicznej, których przedmiotem jest przyznanie (odmowa przyznania), stwierdzenie (odmowa stwierdzenia) albo uznanie (odmowa uznania) określonego uprawnienia lub obowiązku wynikających z mocy powszechnie obowiązującego przepisu prawa. Podmiot, którego uprawnienia lub obowiązku dotyczy akt lub czynność, o których mowa w art. 3§2 pkt 4 p.p.s.a., ma zapewnioną ochronę na drodze sądowej, ponieważ może zaskarżyć takie akty i czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, a także bezczynność organu w tych sprawach, jak również żądać, aby sąd administracyjny orzekł o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 146 p.p.s.a.). Właśnie to, że istnienie lub nieistnienie uprawnienia lub obowiązku wynika z przepisów prawa, wyraźnie wskazuje, że chodzi tu o uprawnienie lub obowiązek określonej osoby (podmiotu administrowanego), których źródłem jest obowiązujący powszechnie przepis prawny. Prowadzi to zatem do wniosku, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3§2 pkt 4 p.p.s.a. na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Wskazać również należy, że skarga na bezczynność może być bowiem skutecznie wniesiona aż do chwili "ustania stanu bezczynności", to jest do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności. Przedmiotem skargi jest w takiej sytuacji bezczynność organu administracji publicznej. Ponadto za przyjęciem powyższego stanowiska przemawiają także względy celowościowe. Określenie terminu do wniesienia skargi ma za zadanie ograniczyć możliwość kwestionowania wydawanych przez organy administracji publicznej aktów i podejmowanych przez nie czynności (rozstrzygnięć w sprawie). Chodzi zatem o zapewnienie pewności obrotu prawnego poprzez niedopuszczenie do wzruszania przejawów działalności organów administracji publicznej (np. decyzji, postanowień) po upływie określonego w ustawie czasu. Celem skargi na bezczynności jest natomiast wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze. Przykładowo można wskazać na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2006r. sygn. akt: II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 marca 2009r. sygn. akt: II FSK 2020/08, (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz w piśmiennictwie przedmiotu (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Warszawa 2005, s. 243, A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 143, J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Warszawa 2006, s. 157). Zatem dopuszczalne jest wniesienie skargi do czasu podjęcia aktywności przez organ administracji. Ustosunkowując się do kwestii wyczerpania środków zaskarżenia wskazać należy, iż Gmina Rzezawa poprzedziła wniesienie skargi, ,,wnioskiem o usunięcie stanu niezgodnego z prawem" z 18 listopada 2009r., który mimo takiego sformułowania językowego należało zakwalifikować jako ,,wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić trzeba, że bezczynność mająca się przejawiać w niewykonaniu uchwały i nie przedstawieniu sprawozdania nie może zostać bowiem uznana za bezczynność w zakresie tzw. "inne czynności" w rozumieniu art. 3§2 pkt 4 p.p.s.a. Uchwała Kolegium RIO, której nie wykonywał Związek Komunalny Gmin ds. Komunikacji Miejskiej Rejonu Bocheńskiego przede wszystkim nie była kierowana do konkretnego, indywidualnego, oznaczonego imiennie podmiotu. Nie dotyczyła sprawy indywidualnej.Jak zasadnie wskazano w odpowiedzi na skargę, skarżona bezczynność organu nie była skierowana do oznaczonego podmiotu administrowanego i nie dotyczyła uprawnień/obowiązków tego podmiotu. Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 58§1 pkt 6ustawyz 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. dalej- p.p.s.a.) odrzucił skargę. Przedmiot skargi nie mieści się bowiem w zakresie spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne, co czyni powyższą skargę niedopuszczalną.