II SA/Kr 1076/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie : SWSA Monika Niedźwiedź SWSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 10 lipca 2025 roku, znak: SKO.Z/4100/29/2025 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu oddala skargę. Przedmiotem skargi E. L. – dalej jako "Skarżący" jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 10 lipca 2025 roku, znak: SKO.Z/4100/29/2025 uchylające postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 13.03.2025 r., znak: [...] orzekające o odmowie wydania zaświadczeń o samodzielności lokalu mieszkalnego oznaczonego nr [...] oraz zaświadczeń o samodzielności lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne oznaczonych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (wraz z pomieszczeniem przynależnym [...]),[...], [...] ,[...] (wraz z pomieszczeniem przynależnym [...]), [...], [...], [...] zgodnie z pismem z dnia 03.03.2025 r., w budynku nr [...] przy ul. G. w K. i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania. Przedmiotowe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach. Wnioskiem z dnia 19 maja 2023 roku E. L. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "Przedsiębiorstwo [...] w B. " wystąpił z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o samodzielności 15 lokali mieszkalnych bez pomieszczeń przynależnych oraz 28 lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, w tym dla 6 lokali z pomieszczeniami przynależnymi i 22 lokali bez pomieszczeń przynależnych w budynku nr [...] położonym w K. przy ulicy G. na działce nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. N. w K. (k. 1 a.a.). Po rozpoznaniu tego wniosku Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 25 maja 2023 roku odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści (k. 24 – 26 a.a.). Po rozpoznaniu zażalenia na powyższe postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 7 września 2023 roku uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 25 maja 2023 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji bezzasadnie przyjął, że lokale objęte wnioskiem nie spełniają wymogów określonych w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali (k. 55 – 59 a.a.). Za pismem z dnia 12 października 2023 roku Skarżący częściowo cofnął wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali (k. 76 a.a.). Niezależnie Skarżący złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 7 września 2023 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2024 roku, sygn. II SA/Kr 1481/23 WSA w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie (k. 83 a.a). W uzasadnieniu wskazano, że "organ II instancji nie rozpatrzył zażalenia w całości, lecz ograniczył się jedynie do tych aspektów zażalenia, które dotyczą lokali mieszkalnych. Tymczasem przedmiotem wniosku, a co za tym idzie odmownego rozstrzygnięcia organu I instancji były, jak wskazuje sam organ odwoławczy, nie tylko lokalne mieszkalne, ale także lokalne o przeznaczeniu innym niż mieszkalne. Także w tym ostatnim zakresie zostało zaskarżone postanowienie organu I instancji. Tymczasem skarżone postanowienie ogranicza się wyłącznie do zarzutów dotyczących lokali mieszkalnych, pomijając całkowicie kwestię odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokali niemieszkalnych. Już samo to uchybienie skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Ponadto uchylając postanowienie organu I instancji i przekazując sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia organ II instancji podzielił jedynie stanowisko skarżących, nie dokonując własnej analizy w kluczowej sprawie, jaką jest to, czy i dlaczego nie stoi na przeszkodzie wydaniu zaświadczenia okoliczność, że dojście do tych lokali prowadzi przez część budynku funkcjonującego jako hotel." Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 2 grudnia 2024 roku uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 25 maja 2023 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 13 marca 2025 roku, znak: [...] odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawca wskazuje pomieszczenia (pokój z aneksem kuchennym i łazienką) hotelowe/usługowe jako lokale o funkcji innej niż mieszkalne, podczas, gdy tego typu pomieszczenia faktycznie pełnią funkcję mieszkalną. Usługi hotelarskie polegają na udostępnianiu pomieszczeń w celu mieszkalnym, nie można więc mówić o niemieszkalnej funkcji pomieszczeń hotelowych. Zwrócił też uwagę, że zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów. Jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być zatem oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów" . Organ wskazał, że w odniesieniu dla lokalu mieszkalnego oznaczonego nr 8 możliwe jest wydanie zaświadczenia. Wnioskodawca winien jednak załączyć do wniosku inwentaryzację wskazanego lokalu bez oznaczania innych lokali, dla których nie ma możliwości wydania takich zaświadczeń. Z kolei, lokale oznaczone nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] nie są, w ocenie organu, samodzielnymi lokalami usługowymi. Organ stwierdził, że wyżej wymienione lokale nie stanowią lokali użytkowych, ponieważ każdy z nich posiada charakterystyczne cechy lokalu mieszkalnego (pokój z aneksem kuchennym i łazienką) i spełnia wymagania definicji lokalu mieszkalnego zawartą w art. 2 ust. 2, a także jest zgodny z definicją mieszkania określoną w § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225). Tym samym wymienione wyżej lokale nie stanowiły lokali użytkowych, których przeznaczeniem jest wykorzystanie na cele inne niż mieszkalne. Niezakwalifikowanie ww. lokali na etapie projektowania do lokali mieszkalnych wynikało z braku spełnienia innych wymagań dotyczących m. in. wielkości pomieszczeń czy zapewnienia dla mieszkań odpowiednio większej ilości miejsc postojowych. Hotel będący budynkiem zamieszkania zbiorowego stanowi w całości obiekt zapewniający możliwość zamieszkania, co wchodzi w zakres świadczenia usług turystycznych stanowiąc zorganizowaną całość techniczno- użytkową. Wyodrębnienie w nim samodzielnych lokali umożliwia ich sprzedaż i wyłączenie z obiektu. Byłoby to sprzeczne z funkcją jaką pełni hotel jako zorganizowana całość gospodarcza i stanowiłoby niedozwoloną zmianę sposobu użytkowania jego części na obiekt inny niż hotel. Przytoczono też parametry ww. pomieszczeń i sposób ich charakterystyki i ich funkcji przedstawionej przez Wnioskodawcę w toku postępowania (na podstawie opisu z dnia 10.07.2023 r.) oraz wskazano na pojęcia jakim posługuje się w toku postępowania Wnioskodawca, a które nie były stosowane w projekcie podlegającym zatwierdzeniu o pozwolenie na budowę. Trudno mówić o funkcji innej niż mieszkalna w pokojach hotelowych, gdyż z zasady służą do okresowego mieszkania. Wnioskodawca chce uzyskać zaświadczenia dla trzynastu lokali hotelowych na I piętrze jako lokali usługowych, co jest niezgodne z funkcją wskazaną w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Zwrócono uwagę, że obowiązujące przepisy prawa w istocie nie posługują się pojęciem "lokalu hotelowego", lecz obiektów hotelarskich (por. rozdział 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych), co wskazuje na to, że pojedynczy lokal/apartament nie może stanowić "lokalu hotelowego" albowiem w skład hotelu wchodzą również inne elementy (recepcja, pom. porządkowe, magazyn pościeli itp.), które w tego typu obiektach są obligatoryjne (por. rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie). Hotel jest zatem co do zasady zespołem pomieszczeń, a nie samodzielnymi pojedynczymi lokalami hotelowymi, gdyż tak wydzielone apartamenty z aneksem kuchennym i łazienką stałyby się (z ominięciem prawa) - mieszkaniami, które nie spełniają warunków technicznych (np. dotyczących wielkości lokalu i zapewnienia miejsca postojowego). Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie: "hotele nie składają się z niezależnych i samodzielnych elementów, lecz stanowią w świetle obowiązujących przepisów prawa spójną i nierozłączną całość funkcjonalną i techniczną" (II SA/Kr 1242/20 - wyrok WSA w Krakowie). Organ wskazał, że nie możliwym jest zaświadczenie, że są to lokale o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, podczas gdy jednocześnie posiadają funkcję mieszkalną. Wnioskodawca wskazał lokale o cechach mieszkalnych - składające się z pokoju z aneksem kuchennym i łazienki, przy czym wskazuje, że nie są to lokale mieszkalne tylko usługowe i hotelowe - co przeczy ich wskazanej funkcji. Organ wskazał, że zatwierdzony projekt budowlany był zgodny z prawem i warunkami technicznymi pod warunkiem, że budynek funkcjonuje całościowo, a nie jako odrębne jednostki lokalowe. Chcąc uzyskać zaświadczenia o samodzielności lokali należy na etapie projektu spełnić odpowiednie dla stawianej funkcji lokalu warunki np. mieszkaniowe, wraz z zapewnieniem odpowiedniej ilości miejsc postojowych a nie wybudować hotel czy biura, a potem zaświadczeniami zmieniać je na "lokale" i wykorzystywać jako mieszkania. Sam fakt wydzielenia lokalu trwałymi ścianami w obrębie budynku nie jest już bowiem wystarczające dla wydania zaświadczenia o jego samodzielności.. Zwrócono uwagę, że począwszy od 11 września 2017 r. w wyniku nowelizacji ustawy o własności lokali nałożono na starostę obowiązek badania nie tylko technicznych właściwości lokalu (wydzielenie ścianami trwałymi), ale również zgodności z aktami lub rozstrzygnięciami podjętymi na etapie planistycznym lub budowlanym, o ile w świetle obowiązujących przepisów prawa określone zmiany zagospodarowania lub sposobu użytkowania wymagają takich rozstrzygnięć. W przedmiotowej zaś sprawie taka niezgodność nie istnieje. Po rozpoznaniu zażalenia na powyższe postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 10 lipca 2025 roku, znak: SKO.Z/41100/29/2025 uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 13 marca 2025 roku i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w piśmiennictwie dopuszcza się też zastosowanie w jednym postępowaniu dwóch możliwych opcji załatwienia podania zawierającego wniosek o wydanie kilku zaświadczeń tj. pozytywnego załatwienia części wniosku i negatywnego załatwienia pozostałej części wniosku - w tym zakresie w którym zgromadzone lub przedstawione dane nie pozwalają na jego uwzględnienie. Warunkiem takiego załatwienia wniosku jest możliwość fragmentaryzacji wniosku o wydanie zaświadczenia. Ponadto takie załatwienie sprawy wymaga podjęcia dwóch oddzielnych czynności wydania zaświadczenia i postanowienia odmownego , które będą treściowo skorelowane (tak m.in. przywoływany w odwołaniu pogląd: K. Klonowski, komentarz do art. 219 k.p.a. (w:) Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz wyd. II , red. H. Knysiak - Sudyka). Podobnie też sądownictwo - tak WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 25 kwietnia 2019 r. sygn. III SA/Gd 121/19, WSA w Opolu z dnia 11 lutego 2021 r. I SA/Op 357/20). Na możliwość zaś takiego, rozpoznania wniosku składanego w trybie art. 2 ust. 1 a i ust. 2 u.w.l. wskazuje m.in. WSA w Lublinie z dnia 21 listopada 2019 sygn. II SA/ Lu 297/19). Zaskarżone postanowienie podjęte zostało z istotnym uchybieniem ww. przepisów art. 219 w zw. z art. 218 i 217 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1 a i ust. 2 ustawy o własności lokali. Organ rozpoznając wniosek Pana E. L., w zakresie w jakim Wnioskodawca domagał się wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnego oznaczonego nr [...] w budynku nr [...] przy ul. G. w K. (obok pozostałych lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne) w rozpatrywanym tu postanowieniu, sposób nieuzasadniony odmówił wydania zaświadczenia, wskazując, że wnioskodawca obowiązany był załączyć do wniosku inwentaryzację dla wskazanego lokalu bez oznaczania innych lokali, tj. dla których nie ma możliwości wydania takich zaświadczeń. W zakresie natomiast pozostałych, objętych niniejszym postępowaniem lokali: przeznaczeniu innym niż mieszkalne oznaczonych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (wraz z pomieszczeniem przynależnym [...]),[...], [...] ,[...] (wraz z pomieszczeniem przynależnym [...]), [...], [...], [...] i zawartej w skarżonym postanowieniu odmowie wydania zaświadczeń w ich przedmiocie, w trybie art. 2 ust. 1 a i ust. 2 ustawy o własności lokali, Kolegium wskazało, że zarzuty odwołania jedynie częściowo zasługują na uwzględnienie. Organ podkreślił, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być zatem oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z dokumentów (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 listopada 2011 r. sygn. II SA/Wa 1385/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 czerwca 2006 r. sygn. VI SA/Wa 292/06 i in.). Brak możliwości potwierdzenia w sposób bezsporny pewnych faktów lub stanu prawnego stanowi podstawę odmowy wydania zaświadczenia. W rozpatrywanej sprawie, w odniesieniu do wnioskowanych lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści z powodu niepotwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba ubiegająca się o zaświadczenie, wskazując, że prowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło istnienia stanu faktycznego i prawnego, którego potwierdzenia żąda Wnioskodawca. Jak organ wskazał, nie można wydać zaświadczeń potwierdzających samodzielność ww. lokali oznaczonych przez Wnioskodawcę jako lokale o przeznaczeniu innym niż mieszkalne "lokal hotelowy" (tak wg. załączonej do wniosku inwentaryzacji lokali), wskazując, że doprowadziłoby to nieuprawnionego posługiwania się dla ww. odrębnych lokali mających być w przyszłości użytkowane w istotnie jako mieszkalne pojęciem lokali usługowych - hotelowych, nieznanym przepisom, ani tez nie znanym treści projektu budowlanego. Organ wskazał na wynikające z przepisów materialnych rozumienia pojęć "funkcja usługowa - hotelowa", hotel, wskazując na możliwość posługiwania się taką funkcją jedynie w odniesieniu do obiektów zorganizowanych stanowiących w świetle obowiązujących przepisów spójną i nierozłączną całość funkcjonalną i techniczna, mającą pełnić kompleksowe usługi hotelowe, nie zaś do poszczególnych lokali, które następnie jako samodzielny przedmiot obrotu miałyby funkcjonować jako lokale hotelowe. Kolegium nie neguje konieczności badania zgodności wnioskowanych lokali z projektem również w zakresie możliwości przypisania im określonej pierwotnie funkcji dla budynku (części budynku). Kolegium zwraca uwagę Stronie, że pojęcie samodzielności lokalu i odrębności która umożliwia uzyskanie jego własności, zakłada pozostawanie lokalu w relacji do całości budynku i do przyznanej temu budynkowi funkcji. Taką relację organ wydający zaświadczenia również obowiązany jest badać. Zatem organ uprawniony jest do badania, jak wg. projektu przewidziane było urządzenie całości budynku w kontekście jego funkcji, i jaka była w kontekście tej funkcji relacja czy status zaplanowanych w nim pomieszczeń, dla których obecnie Wnioskodawca ubiega się o wydaniu zaświadczenia o ich samodzielności. Organ wskazał też w niniejszej sprawie, na takie rozwiązania techniczne przyjęte w ww. budynku, które przeczą samodzielności ww. lokali, a wskazują na ich funkcjonowanie jako zorganizowanej całości gospodarczej (tu ze względu m.in. na instalacje techniczne elektryczne, zaprojektowane jako zbiorcze dla wszystkich lokali). To m.in. w ocenie organu uniemożliwiło potwierdzenie samodzielności wnioskowanych lokali jako lokali hotelowych. Kolegium nie neguje konieczności takiego badania, zwłaszcza w kontekście dokumentów uzyskanych w toku procesu inwestycyjnego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 a u.w.w. i przyjętych tam założeń projektowych,, w tym ustalenia, czy okoliczność co do której zaświadczenia żąda Strona jest bezsporna. Zgodzić się należy z organem I instancji, że w postępowaniu w sprawie wydania zaświadczenia organ bada spełnienie wymagań odnoszących się do technicznej samodzielności lokalu (art. 2 ust. 2 u.w.l.), jak również wymagań dotyczących zgodności z wymogami prawno-budowlanymi (art. 2 ust. la u.w.l.). W szczególności obowiązkiem organu jest dokonanie weryfikacji zgodności wyodrębnienia lokalu z przepisami w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego, a także z aktami wydawanymi w ramach procesu budowlanego. Zatem strona ubiegająca się o wydanie zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych i użytkowych w budynku, musi mieć na względzie, że art. 2 ust. 1a i art. 2 ust. 2 u.w.l. które należy odczytywać łącznie. Jedynie więc lokale, które spełniają łącznie określone w obu tych przepisach przesłanki, mogą zostać uznane za lokale samodzielne. Tym samym lokal musi być samodzielny w sensie technicznym, ale równocześnie musi spełniać przesłanki z art. 2 ust. 1 a u.w.l. W przedmiotowej sprawie, w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, nie jednak zostało dostatecznie wyjaśnione i wskazane, które z przepisów o warunkach technicznych nie spełniają objęte wnioskiem lokale, nazywane jako "lokale hotelowe" Jak słusznie zarzuca żaląca się, organ wskazuje m.in. na konieczność zachowania należytej dostępności pomieszczeń usługowych i hotelowych dla niepełnosprawnych, i na brak spełnienia ww. warunku przez wnioskowane lokale (znajdujące się na piętrze), jednakże nie wskazał Stronie w uzasadnieniu swej odmowy, które z warunków technicznych nie zostały spełnione, ustalenie w tym zakresie należy zatem uznać za dowolne. Podobne uwagi odnoszą się do kwestii wymogów powierzchniowych lokali. Powyższe braki w uzasadnieniu rzutują zatem na ocenę poprawności rozstrzygnięcia także , bowiem nie dostarczają dostatecznej podstawy prawnej, uzasadniającej niemożność wydania zaświadczenia w odniesieniu do tych lokali. Ze względu na powyższe, istotne wady formalne postanowienia, zaistniała podstawa do uchylenia zaskarżonego postanowienia przez Kolegium i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skargę na powyższe postanowienie Kolegium wniósł E. L., podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 107 § 3 w zw. z art. 126 oraz art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm. dalej: "k.p.a.") poprzez nieodniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów podniesionych przez Skarżącego w piśmie z dnia 4 czerwca 2025 r. stanowiącym uzupełnienie zażalenia, a w szczególności do zarzutu; a) błędnej wykładni art. 2 ust. 1a w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048, dalej: "u.w.l.") polegającej na przyjęciu, że niedopuszczalne jest wydzielenie samodzielnych lokali o funkcji hotelowej. b) błędnego przyjęcia, że objęte wnioskiem lokale o przeznaczeniu innym niż mieszkalne oznaczone nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] faktycznie pełnią funkcję mieszkalną, a także poprzez brak wyraźnego wskazania w uzasadnieniu Zaskarżonego postanowienia, które zarzuty Skarżącego organ odwoławczy podziela, a z którymi się nie zgadza. 2. art. 138 § 2 zd. 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu Zaskarżonego postanowienia wszystkich okoliczności, jakie organ I instancji powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, 3. art. 12 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie sprawnego i szybkiego przeprowadzenia ponownego postępowania przez organ I instancji, a tym samym szybkiego zakończenia postępowania w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali z uwagi na brak wskazania w uzasadnieniu Zaskarżonego postanowienia wszystkich okoliczności, jakie organ I instancji powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z racji jej bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddala skargę. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Do tej właśnie kategorii należy zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić trzeba, że wydawanie zaświadczeń przez organy administracji uregulowane zostało w dziale VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.) - dalej jako "k.p.a.". Zgodnie z art. 217 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (§ 3). Zaświadczenie wydaje się w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, jeżeli zażąda tego osoba ubiegająca się o zaświadczenie (§ 4). Przepis art. 218 k.p.a. stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2). W myśl art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń ma charakter odmienny od postępowania administracyjnego jurysdykcyjnego, przy czym k.p.a. nie określa wyraźnie relacji miedzy tymi postępowaniami, w szczególności nie stanowi o odpowiednim stosowaniu przy wydawaniu zaświadczeń przepisów o postępowaniu jurysdykcyjnym. Niemniej jednak przyjmuje się, że takie odpowiednie stosowanie przepisów może być uzasadnione, a bywa nawet niezbędne. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonanym przez organ administracji publicznej. Nie jest ono aktem stosowania prawa ani oświadczeniem woli - jest oświadczeniem wiedzy; nie rodzi dla adresata żadnych bezpośrednich skutków prawnych, zmienia jedynie jego sytuację faktyczną, ponieważ może być np. środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do ukształtowania prawnej sfery jej adresata. Zaświadczenie nie tworzy, nie uchyla ani nie zmienia istniejących stosunków prawnych. Może być oceniane tylko w kategoriach prawdy lub fałszu (a nie wadliwości); nie ma waloru trwałości i nie tworzy stanu rei iudicatae (por. T. Woś, w: T. Woś (red.) Postępowanie administracyjne, Warszawa 2017, s. 84-85). Z uwagi na specyfikę postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia, która w istocie sprowadza się do przeniesienia danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów do treści zaświadczenia, w orzecznictwie zwraca się uwagę na to, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być zatem oczywiste, wynikające z dokumentów czy innych materiałów będących w posiadaniu organu administracji (por. uzasadnienia do wyroków: WSA w Warszawie z 21 listopada 2011 r. sygn. II SA/Wa 1385/11; WSA w Warszawie z 22 czerwca 2006 r. sygn. VI SA/Wa 292/06). Zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest w konsekwencji takiej konstrukcji ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest natomiast dopuszczalne co do zasady dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z 23 kwietnia 2020 r. sygn. II OSK 1223/19, NSA z 9 lutego 2018 r., sygn. I OSK 813/16). Według art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali to, czy lokal jest samodzielny, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Do wydawania tych zaświadczeń stosuje się odpowiednio przepisy art. 217-220 k.p.a. Niewątpliwie postępowanie prowadzone z wniosku podmiotu zainteresowanego uzyskaniem potwierdzenia samodzielności lokalu ma charakter administracyjny, do którego mają zastosowanie powołane wyżej przepisy. Mimo, iż zaświadczenie wydane przez starostę polega na "urzędowym potwierdzeniu określonych faktów", to odmiennie, niż wynika to z art. 218 § 1 k.p.a. - opiera się najczęściej na określeniu stanu samodzielności lokalu nie na podstawie materiałów znajdujących się w wyłącznym posiadaniu organu, lecz również na podstawie dokumentacji przedstawionej przez ubiegającego się o wydanie zaświadczenia (por. uzasadnienie do uchwały NSA z dnia 27 lipca 2009 r., sygn. akt I OPS 2/09). Co istotne, zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Postępowanie to ogranicza się jedynie do takich czynności, które pozwolą na urzędowe rozpoznanie wniosku (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 2527/17). Zaświadczenie, do którego odnosi się zaskarżone postanowienie, jest dodatkowo przedmiotem regulacji szczegółowej zawartej w ustawie z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048) - dalej jako "u.w.l.". Zgodnie z art. 2 u.w.l.: 1. "Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości. 1a. Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. 1b. Przepisu ust. 1a nie stosuje się do budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą. 1c. Odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne. Ograniczenie to nie ma zastosowania do budynków, które zostały wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed dniem 11 lipca 2003 r. 2. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. 3. Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. 4. Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi". 5. Lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznacza się na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku, a w razie położenia pomieszczeń przynależnych poza budynkiem mieszkalnym - także na wyrysie z operatu ewidencyjnego; dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu. 6. W razie braku dokumentacji technicznej budynku, zaznaczeń, o których mowa w ust. 5, dokonuje się, zgodnie z wymogami przepisów prawa budowlanego, na koszt dotychczasowego właściciela nieruchomości, o ile strony umowy o ustanowienie odrębnej własności lokalu nie postanowiły inaczej." Na gruncie niniejszej sprawy Kolegium uchyliło wydane postanowienie przez Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 13 marca 2025 r., znak: [...] orzekające o odmowie wydania zaświadczeń o samodzielności lokalu mieszkalnego oznaczonego nr [...] oraz zaświadczeń o samodzielności lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne oznaczonych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (wraz z pomieszczeniem przynależnym [...]),[...], [...] ,[...] (wraz z pomieszczeniem przynależnym [...]), [...], [...], [...] zgodnie z pismem z dnia 03.03.2025 r., w budynku nr [...] przy ul. G. w K. . Powodem uchylenia były dostrzeżone uchybienia, które ostatecznie skutkowały wydaniem wadliwego postanowienia. Kolegium wskazało m.in., że Prezydent Miasta Krakowa w sposób nieuzasadniony odmówił wydania zaświadczenia, wskazując, że wnioskodawca obowiązany był załączyć do wniosku inwentaryzację dla wskazanego lokalu bez oznaczania innych lokali, tj. dla których nie ma możliwości wydania takich zaświadczeń. Stanowisko to Sąd na gruncie niniejszej sprawy podziela. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że nie są usprawiedliwione podniesione zarzuty skargi. Skarżący dopatruje się naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. "uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa." Stosownie do art. 11 k.p.a. " organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu." Skarżący podnosi w tym kontekście, "że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez Skarżącego w piśmie z dnia 4 czerwca 2025 r. Organ odwoławczy najszerzej (s. 8 Zaskarżonego postanowienia) odniósł się do zarzutu dotyczącego niewydania zaświadczenia o samodzielności w odniesieniu do lokalu mieszkalnego oznaczonego nr 8. W odniesieniu do pozostałych zarzutów podniesionych w piśmie Skarżącego z dnia 4 czerwca 2025 r. organ odwoławczy stwierdził, że: "W zakresie natomiast pozostałych, objętych niniejszym postępowaniem lokali: przeznaczeniu innym niż mieszkalne oznaczonych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (wraz z pomieszczeniem przynależnym [...]),[...], [...] ,[...] (wraz z pomieszczeniem przynależnym [...]), [...], [...], [...] i zawartej w skarżonym postanowieniu odmowie wydania zaświadczeń w ich przedmiocie, w trybie art. 2 ust. 1 a i ust. 2 ustawy o własności lokali. Kolegium wskazuje, że zarzuty odwołania jedynie częściowo zasługują na uwzględnienie" (s. 8, akapit 5 Zaskarżonego postanowienia). Z uzasadnienia Zaskarżonego postanowienia nie wynika jednak, które zarzuty podniesione przez Skarżącego organ odwoławczy podziela, a z którymi się nie zgadza." Tego zarzutu Sąd jednak nie podziela. Kolegium wskazało, że "organ I instancji nie wyjaśnił dostatecznie, które z przepisów o warunkach technicznych nie spełniają objęte wnioskiem lokale nazywane jako "lokale hotelowe"", a ponadto "słusznie zarzuca żaląca się, organ wskazuje m.in. na konieczność zachowania należytej dostępności pomieszczeń usługowych i hotelowych dla niepełnosprawnych, i na brak spełnienia ww. warunku przez wnioskowane lokale (znajdujące się na piętrze), jednakże nie wskazał Stronie w uzasadnieniu swej odmowy, które z warunków technicznych nie zostały spełnione, ustalenie w tym zakresie należy zatem uznać za dowolne. Podobne uwagi odnoszą się do kwestii wymogów powierzchniowych lokali. Powyższe braki w uzasadnieniu rzutują zatem na ocenę poprawności rozstrzygnięcia także , bowiem nie dostarczają dostatecznej podstawy prawnej, uzasadniającej niemożność wydania zaświadczenia w odniesieniu do tych lokali." Powyższe uwagi w sposób wystarczająco precyzyjnie wskazują, że powodem uchylenia zaskarżonego postanowienia jest dostrzeżona przez Kolegium dowolność organu I instancji w ocenie spełnienia przez przedmiotowe lokale warunków technicznych, a to m.in. warunku dostępności pomieszczeń usługowych i hotelowych dla niepełnosprawnych, co odpowiada bezpośrednio zarzutowi nr II. 1) podniesionemu przez Skarżącego w piśmie zatytułowanym "Uzupełnienie zażalenia" z dnia 4 czerwca 2025 roku (por. k. 142 a.a.). Jednocześnie trzeba wskazać, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia przedstawia wszystkie istotne okoliczności, które zdecydowały o uchyleniu zaskarżonego postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa. Kolegium wskazało w sposób adekwatny do potrzeb na istotne i zasadnicze okoliczności, które determinowały wydanie zaskarżonego postanowienia. W tym zakresie uzasadnienie do zaskarżonego postanowienia Kolegium w pełni odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Podobnie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 11 k.p.a., ustanawiającego zasadę przekonywania. Sprowadza się ona do informowaniu stron postępowania o stanie prawnym oraz o wszystkich okolicznościach faktycznych mających znaczenie dla sprawy, a także na wskazywaniu stronie okoliczności przemawiających za uznaniem sposobu załatwienia sprawy za racjonalny, słuszny i właściwy. Jak wskazuje się w piśmiennictwie w tym kontekście, uzasadnienie decyzji ma walor przede wszystkim informacyjny, ale zawiera także elementy wyjaśniające i przekonujące. Wywiera ono różnorodne skutki, na przykład powinno przekonać stronę, że urzędnicy rzetelnie zajęli się daną sprawą i że rozstrzygnięcie nie zapadło w sposób arbitralny, ale po rozważeniu wszystkich okoliczności. Służy temu ukazanie mechanizmu podejmowania decyzji, czyli opis podjętych czynności oraz określenie motywów działania administracji (w sprawie motywów decyzji administracyjnej oraz ich ujawniania w treści uzasadnienia zob. J. Zimmermann, Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie, Warszawa 1981). Jak wskazuje się w orzecznictwie to z uzasadnienia decyzji strona winna uzyskać wszechstronną informację o motywach, którymi kierował się organ administracji podejmując rozstrzygnięcie (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 15 września 2021 r., sygn. II GSK 431/21). Jak wskazuje się w orzecznictwie treść uzasadnienia decyzji powinna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Uzasadnienie decyzji powinno stanowić "uzewnętrznienie motywów, pokazanie rozumowania organu, a nie tylko wykaz zebranych faktów i norm. Uzasadnienie ma stanowić właśnie odpowiedź na pytanie: «dlaczego?», a nie tylko stwierdzenie «że». Ono ma nie tylko przekonać adresata decyzji o słuszności rozstrzygnięcia, ale właśnie umożliwić pogłębioną kontrolę i ocenę rozumowania" (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z 25 października 2016 r., sygn. II OSK 110/15, NSA z 13 stycznia 2021 r., sygn. III OSK 2858/20). Tym wymaganiom Kolegium sprostało w uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia. Podobnie nieuzasadnione są zarzuty naruszenia art. art. 138 § 2 zd. 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia wszystkich okoliczności, jakie organ I instancji powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy oraz art. 12 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie sprawnego i szybkiego przeprowadzenia ponownego postępowania przez organ I instancji, a tym samym szybkiego zakończenia postępowania w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali z uwagi na brak wskazania w uzasadnieniu Zaskarżonego postanowienia wszystkich okoliczności, jakie organ I instancji powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wbrew twierdzeniom Skarżącego organ odwoławczy wskazał jakie okoliczności organ I instancji powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Kolegium podkreśliło bowiem przede wszystkim, iż w przypadku uznania, że istnieją podstawy do odmowy wydania zaświadczenia, to w takim przypadku organ I instancji powinien odnieść się i wskazać na konkretną normę warunków technicznych, która nie została spełniona. Tym samym nie jest dopuszczalne blankietowe wskazanie, że nie ma podstaw do wydania zaświadczenia ze względu na niespełnienie warunków czy norm technicznych bez jednoznacznego i precyzyjnego wskazania, o które to konkretnie normy chodzi. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego wydzielenia samodzielnych lokali o funkcji hotelowej, to Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że "funkcja hotelowa i usługowa nie są jednak tożsame, gdyż hotele nie składają się z niezależnych i samodzielnych elementów, lecz stanowią spójną i nierozłączną całość funkcjonalną i techniczną. Wskazują na to także załączone przez wnioskodawcę decyzje, w których mowa jest o pozwoleniu na użytkowanie budynku z składającego się z części mieszkalnej, usługowej i hotelowej. Obowiązujące przepisy prawa w istocie nie posługują się pojęciem "hotelu", lecz obiektów hotelarskich (por. rozdział 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych), co wskazuje na to, że pojedynczy lokal nie może stanowić "obiektu hotelarskiego" (potocznie hotelu) albowiem składa się on z innych jeszcze elementów, które w tego typu obiektach są obligatoryjne (por. rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie). Hotel jest zatem co do zasady zespołem izb, nie zaś izbą" (por. uzasadnienie do wyroku WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2020 roku, sygn. II SA/Kr 1242/20). Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.