II SA/Kr 1100/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2011 r. sprawy ze skargi B.D. na decyzję Wojewody z dnia 15 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Decyzją z dnia 6 grudnia 2010 r. znak: [....] Starosta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestorowi S.B. , dla zamierzenia budowlanego pn.: "przebudowa i rozbudowa budynku usługowo — mieszkalnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., gazu, c.o., energii elektrycznej i rozbiórka budynku garażu i przybudówki ganku na działce nr [....] oraz przebudowa odcinka przyłącza energii elektrycznej i przebudowa fragmentu sieci eNN - na działkach nr nr [....] oraz budowa przyłącza kanalizacji deszczowej na działkach nr nr [....] w miejscowości S. gm. S. "; kategoria obiektu: XIII - pozostałe budynki mieszkalne. - z zachowaniem następujących warunków, zgodnie z ar. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. 1. Szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych: a) spełnienie wymagań zawartych w uzgodnieniach branżowych oraz w innych dokonanych uzgodnieniach, pozwoleniach; b) roboty budowlane należy wykonać zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami, teren budowy odpowiednio zabezpieczyć; c) w związku z art. 75 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 200Ir. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.Nr 62, poz.627 z późn. zm.) zobowiązuje się inwestora do uwzględnienia ochrony środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności odnowę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych. Dopuszcza się wykorzystanie i przekształcenie elementów przyrodniczych wyłącznie w zakresie określonym w dokonanych uzgodnieniach i warunkach niniejszej decyzji o pozwoleniu na budowę; d.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i można je wykonywać tylko na terenie objętym pozwoleniem. 2. Inwestor jest zobowiązany: a) przed przystąpieniem do użytkowania uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie; b) zawiadomić właściwy organ nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy co najmniej 21 dni przed zamierzonym terminem przystąpienia do użytkowania. 3. Kierownik budowy (robót) jest obowiązany prowadzić dziennik budowy lub rozbiórki oraz umieścić na budowie lub rozbiórce w widocznym miejscu tablicę informacyjną oraz ogłoszenie, zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrona zdrowia. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 28, art. 33 ust. l, art. 34 ust. 4 i art. 36 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071, ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie dokumentacji projektowej tj. inwentaryzacji istniejącego budynku usługowo - mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [....] należy stwierdzić, iż istniejący budynek nie posiada własnej ściany od strony nieruchomości na działce nr [....] , jednakże planowana inwestycja przebudowy i rozbudowy budynku usługowo - mieszkalnego na działce nr [....] , jak wynika z projektu architektoniczno-budowlanego ma polegać m.in. na zbudowaniu niezależnej ściany, całkowicie zlokalizowanej na terenie nieruchomości Inwestora wzdłuż zachodniej granicy działki nr [....] . Organ zaznaczył, że jedna ze stron postępowania, która zarzuciła w piśmie nadesłanym do organu, iż inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością, nie przedłożyła dowodów potwierdzających stawiane zarzuty o braku prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla całego zakresu planowanej inwestycji objętej niniejszą decyzją. Analiza projektu budowlanego oraz dokumentacji formalno-prawnej wykazała, że: lokalizacja przedmiotowej inwestycji planowana jest w terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta S. symbolem A 5MWU i KDL. Symbolem A 5MWU zostały oznaczone tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług. W związku z powyższym mają zastosowanie wytyczne zawarte w § 6 ustaleń planu, określające możliwości zagospodarowania terenu. Podstawowym przeznaczeniem tego obszaru jest m.in. funkcja mieszkaniowa realizowana w zabudowie wielorodzinnej, z usługami realizowanymi w części budynku. Warunki zagospodarowania terenu określone w planie miejscowym zostały uwzględnione w przedłożonej dokumentacji projektowej. W tym obszarze wytyczne planu dopuszczają możliwość realizacji zabudowy w granicy działki, odstąpienie od konieczności zachowania powierzchni biologicznie czynnej, oraz od zapewnienia proporcjonalnej ilości miejsc parkingowych. Jak również w sytuacjach plombowych, w celu zachowania istniejącej linii zabudowy, dopuszcza się możliwość lokalizacji obiektów w odległościach mniejszych niż ustalono w § 30 celem nawiązania do linii zabudowy określonej przez istniejące zainwestowanie. Przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. , zatwierdzonego Uchwałą Nr IXN/310/06 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 15 maja 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 389 poz. 2479 z dnia 11 lipca 2006 r.) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. w jego granicach administracyjnych, z wyłączeniem części terenu miasta, zgodnie z Uchwałą Rady Miejskiej w Skawinie XLV/290/06 z dnia 22 lutego 2006 r. Organ stwierdził również, że projekt jest kompletny, sporządzony przez osoby uprawnione mające prawo do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, które ponoszą odpowiedzialność za dane przyjęte do opracowania projektu, ich prawdziwość oraz zgodność przyjętych rozwiązań projektowych z przepisami prawa. Inwestor złożył oświadczenie, od rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła B.D. zarzucając, że inwestor nie dysponuje nieruchomością na cele budowlane, pomimo złożonego przez niego oświadczenia, które ogranicza się wyłącznie do nieruchomości będącej własnością inwestora, podczas gdy budynek inwestora, mający podlegać przebudowie i rozbudowie, nie posiada własnej ściany granicznej z nieruchomością (budynkiem) odwołującej. Okoliczność ta, zdaniem odwołującej przesądza o tym, że aby przystąpić do realizacji zamierzenia, na które wydane zostało pozwolenie na budowę, inwestor poza prawem do dysponowania na cele budowlane własną nieruchomością, winien także posiadać prawo do dysponowania na cel budowlany nieruchomością odwołującej. Ponadto zarzucono naruszenie art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że inwestor dysponuje nieruchomością stanowiącą własność skarżącej oraz naruszenie przez organ I instancji art. 75 § l k.p.a. i art. 7 k.p.a. wobec niewyjaśnienia kwestii dotyczącej dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane. Decyzją z dnia 15 kwietna 2011 r. znak: [....] Wojewoda [....] uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie warunków, nałożonych na podstawie art. 36 ust. l oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane i w tym zakresie orzekł o nałożeniu warunków wyrzeczonych w punktach 1-3, zgodnie z treścią zaskarżonej decyzji oraz o nałożeniu warunku pkt 4 w brzmieniu: 4. szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie: Zgodnie z Opinią Konserwatorską z 23 listopada 2006 r., znak: [....] w czasie prowadzenia robót ziemnych należy zapewnić nadzór archeologiczny. W pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że analiza projektu budowlanego pod kątem zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, nie wykazała naruszenia przepisów technicznych, ani naruszenia ustaleń obowiązujących zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane oświadczenia, uzgodnienia i wykonany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia, będące członkami właściwych izb samorządu zawodowego. Powyższe wypełnia wymagania art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Inwestor spełnił także wymogi art. 32 ust. 4 w/w ustawy. Spełnienie wymagań w powyższym zakresie obliguje organy administracji architektoniczno-budowlanej zgodnie art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane do wydania inwestorowi pozwolenia na budowę. Niemniej jednak analiza materiału dowodowego i treści zaskarżonej decyzji wskazała na konieczność uzupełnienia treści decyzji w zakresie wyrzeczenia konieczności zachowania warunków zgodnie z art. 36 ust. 1oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Uzupełnienia organ odwoławczy dokonał poprzez dodanie warunku pkt 4, określającego szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie. W punkcie tym wpisano konieczność zapewnienia nadzoru archeologicznego w czasie prowadzenia robót ziemnych, wynikającą z, treści opinii Konserwatorskiej z 23 listopada 2006 r., dla przedmiotowej inwestycji. Odpowiadając na zarzut odwołania o braku prawa do dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane, organ odwoławczy wskazał, tak jak słusznie zauważył organ I instancji, zgodnie z inwentaryzacją stanowiąca część dokumentacji projektowej, budynek inwestora znajdujący się działce nr ewid. [....] (stanowiącej jego własność małżeńską) nie posiada własnej ściany oddzielającej go od budynku znajdującego się na działce nr ewid. [....] - nieruchomości, której współwłaścicielem jest skarżąca. Planowana przebudowa i rozbudowa, jak wynika z projektu budowlanego, przewiduje, między innymi, wzniesienie niezależnej ściany oddzielającej budynek inwestora od budynku sąsiedniego, w całości zlokalizowanej na terenie nieruchomości inwestora wzdłuż granicy pomiędzy działkami nr ewid. [....] i [....] . Jak wynika z projektu budowlanego realizacja zamierzenia inwestora nie przewiduje żadnej ingerencji w nieruchomość skarżącej. Projekt budowlany zawiera ekspertyzę techniczną wraz z oceną stanu technicznego budynku istniejącego, dotycząca możliwości przebudowy i rozbudowy budynku usługowo-mieszkalnego na działce nr ewid. [....] sporządzoną przez uprawnionego projektanta w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, spełniającą wymogi § 206 rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zarówno z tej ekspertyzy, jak i projektu konstrukcyjnego wynika, że dla wykonania zamierzenia inwestycyjnego przebudowy i rozbudowy budynku inwestora, konieczne jest wzmocnienie fundamentów poprzez ich podbicie, ale dotyczy to tylko i wyłącznie fundamentów pod poprzecznymi ścianami w budynku inwestora. Projekt nie przewiduje ani ingerencji w fundamenty budynku na nieruchomości sąsiedniej, ani w ścianę aktualnie oddzielającą budynek inwestora i skarżącej. Projektowana nowa ściana oddzielająca (w całości zlokalizowana na nieruchomości inwestora), opiera się na wzmocnionych ścianach fundamentów poprzecznych, (ściana wzniesiona na belce żelbetowej - poz. 5.2. wg projektu konstrukcji i jej wzniesienie również nie ingeruje w budynek na działce nr ewid. [....] . Dla wykonania planowanej inwestycji w zakresie przebudowy i rozbudowy budynku, jak wskazuje dokumentacja projektowa, wystarczające jest dysponowanie nieruchomością inwestora - działką nr ewid. [....] . Na końcu organ stwierdził, że w związku ze spełnieniem przez inwestora wszystkich wymagań określonych w ustawie Prawo budowlane należało udzielić wnioskującemu pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła B.D. wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że pismem z dnia [....] grudnia 2010 r. na zasadzie art. 111 § 1 k.p.a. wniosła o uzupełnienie decyzji Starosty K. z dnia 6 grudnia 2010 r. w zakresie pouczenia o prawie odwołania. Wniosek ten do dnia podjęcia zaskarżonej decyzji pozostał bez odpowiedzi ze strony organu I instancji. Skoro zatem art. 111 § 2 k.p.a. wskazuje, iż termin do złożenia odwołania biegnie niejako na nowo od dnia doręczenia skarżącej rozstrzygnięcia, to przyjąć należy, iż złożone tego samego dnia odwołanie od decyzji z dnia 6 grudnia 2010 r. nie zostało złożone skutecznie. Niezależnie bowiem od zakresu żądania wyrażonego we wniosku, organ I instancji winien podjąć stosowne rozstrzygnięcie w formie decyzji lub postanowienia. Złożenie przez skarżącą wniosku o uzupełnienie decyzji organu I instancji spowodowało, że termin do złożenia odwołania będzie biegł dopiero od dnia doręczenia jej odpowiedzi. W związku z powyższym należy stwierdzić, że rozpatrywanie przez organ II instancji odwołania od decyzji organu I instancji było przedwczesne, czym w sposób rażący naruszyło prawo. Skarżąca podtrzymała także zarzuty braku dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 p.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem badania sądu w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody [....] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji - Starosty K. w której zatwierdził on projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego polegającego na przebudowie i rozbudowie budynku usługowo — mieszkalnego. Zdaniem skarżącego organ drugiej instancji dopuścił się naruszenia przepisów k.p.a. z uwagi na przedwczesne rozpoznanie odwołania a to z uwagi na złożenie wraz z odwołaniem wniosku o uzupełnienie decyzji. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Zgodnie z dyspozycją art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Przepis art. 111 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji przez organ I instancji) stanowił z kolei, iż strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach (§ 1). W przypadkach określonych w § 1 termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi (§ 2). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 marca 2010 r. II OSK 373/10 (LEX nr 606587) wyraził stanowisko, iż art. 111 § 2 k.p.a. nie jest stricte przesunięciem początku biegu terminu do złożenia środka odwoławczego, lecz niejako jego przedłużeniem o okres, w którym dochodzi do rozpoznania wniosku o uzupełnienie bądź sprostowanie. Przepis art. 111 § 2 k.p.a. nie stanowi lex specialis w stosunku do przepisów regulujących terminy do złożenia środków odwoławczych, bowiem nie wyłącza ich zastosowania na rzecz innej regulacji, ale je uzupełnia. W uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdzono, iż zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek liczenia terminu wniesienia odwołania, skargi czy też powództwa do sądu powszechnego na dzień doręczenia stronie odpowiedzi (decyzji uzupełniającej albo postanowienia o odmowie uzupełnienia art. 111 § 2 k.p.a.). Celowościowa wykładnia cytowanych przepisów prowadzić musi do wniosku, że przesunięcie terminu do złożenia środka odwoławczego służy zapewnieniu stronie możliwości skutecznego zakwestionowania decyzji w dalszym postępowaniu. Innymi słowy, jeżeli wydany akt dotknięty jest nieistotnymi brakami, które mogą podlegać uzupełnieniu przez organ w trybie art. 111 § 2 k.p.a., to winne one zostać uzupełnione czy też sprostowane przez ten organ, ale strona nie może ucierpieć w związku z upływem terminu jaki wiąże się procedurą określoną w cytowanym przepisie. Pogląd wyrażony w przytoczonym wyżej orzeczeniu sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela. Termin do złożenia odwołania rozpoczyna swój bieg od daty doręczenia stronie decyzji. Złożony przez nią wniosek o uzupełnienie decyzji, terminu tego nie zmienia tj. pomimo, iż strona złożyła wniosek o uzupełnienie decyzji, termin do złożenia odwołania rozpoczął swój bieg i może ona skutecznie złożyć odwołanie – a zatem odwołanie może być złożone przed datą rozpatrzenia przez organ wniosku o uzupełnienie decyzji. Wniosek o uzupełnienie decyzji ma bowiem jedynie ten skutek, iż termin do złożenia odwołania ulega przedłużenia o okres 14 dni od udzielenia odpowiedzi w przedmiocie złożonego wniosku. Wniosek o uzupełnienie decyzji tworzy zatem nowy stan prawny jedynie o tyle, iż co prawda nie kreuje początku terminu do złożenia odwołania innego niż określonego przepisem art. 129 § 2 k.p.a., ale termin ten przedłuża. W tym stanie złożenie przez skarżącą działającą przez pełnomocnika wniosku o uzupełnienie decyzji było bez wpływu na jednoczesne złożone odwołania. Organ miał prawo i obowiązek odwołanie to rozpoznać, także przed terminem udzielenia odpowiedzi w przedmiocie wniosku, tym bardziej, iż wniosek o uzupełnienie (złożony przez profesjonalnego pełnomocnika) dotyczył jedynie wskazania adresu na który ma być złożone odwołanie oraz wskazania sposobu nadzwyczajnego zaskarżenia decyzji w sytuacji, kiedy decyzja została skierowana do osoby nie mogącej być stroną postępowania kontrolnego. Zauważyć tu należy, iż prawidłowy adres tak organu odwoławczego jak organu I instancji za pośrednictwem którego odwołanie należało przekazać były w decyzji prawidłowo oznaczone a samo odwołanie zostało przez (jak mowa o tym wyżej) profesjonalnego pełnomocnika skarżącej prawidłowo skierowane. Brak było zatem jakichkolwiek powodów by organ wstrzymywał się z rozpoznaniem odwołania. Odnośnie zarzutu złożenia przez inwertora niezgodnego z prawem oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością, na cele budowlane wskazać należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 32 ust 4 pkt 2 Prawo budowlane (Dz.U.06.156.1118) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wprawdzie z przepisu tego nie wynika, iż organy administracji architektoniczno – budowlanej mają uprawnienia do badania prawdziwości tych oświadczeń, ale jak wskazał to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2007 roku, II OSK 577/06 na inwestorze ciąży jedynie obowiązek złożenia oświadczenia, ale organ ma prawo i kompetencje do badania prawdziwości oświadczenia, które powinno zmierzać do ustalenia istnienia tytułu prawnego inwestora, w rozumieniu art. 3 pkt. 11 Prawa budowlanego. Analogicznie przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 2007 roku, II OSK 775/06. w którym stwierdza, iż (...) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest skuteczne o tyle, o ile z materiału zebranego w sprawie nie wynika wniosek przeciwny. W tym stanie rzeczy, wobec zarzutu złożonego przez uczestnika tego postępowania (skarżącą), iż inwestor złożył nieprawdziwe oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane organ miał obowiązek okoliczność tą zweryfikować. Weryfikacji takiej organy dokonały. Organ I instancji w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji wskazał, iż wprawdzie istniejący (przedmiotowy) budynek nie posiada własnej ściany od strony nieruchomości na działce nr [....] jednakże planowana inwestycja przebudowy i rozbudowy tego obiektu, co wynika z projektu architektoniczno–budowlanego, ma polegać między innymi na zbudowaniu niezależnej ściany, całkowicie zlokalizowanej na terenie nieruchomości inwestora, wzdłuż zachodniej granicy działki nr [....] . Z kolei organ II instancji ustosunkowując się do zarzutów odwołania wskazał, iż dla wykonania zamierzenia inwestycyjnego przebudowy i rozbudowy budynku inwestora, konieczne jest wzmocnienie fundamentów poprzez ich podbicie, ale dotyczy to tylko i wyłącznie fundamentów pod poprzecznymi ścianami w budynku inwestora. Projekt nie przewiduje ani ingerencji w fundamenty budynku na nieruchomości sąsiedniej, ani w ścianę aktualnie oddzielającą budynek inwestora i skarżącej. Projektowana nowa ściana oddzielająca (w całości zlokalizowana na nieruchomości inwestora), opiera się na wzmocnionych ścianach fundamentów poprzecznych, (ściana wzniesiona na belce żelbetowej - poz. 5.2. wg projektu konstrukcji i jej wzniesienie również nie ingeruje w budynek na działce nr ewid. [....] . Dla wykonania planowanej inwestycji w zakresie przebudowy i rozbudowy budynku, jak wskazuje dokumentacja projektowa, wystarczające jest dysponowanie nieruchomością inwestora - działką nr ewid. [....] . Zarzuty zgłoszone przez stronę skarżącą były zatem przedmiotem badania tak przez organ I jak i II instancji. Organy zatem podały je weryfikacji, która nie potwierdziła stanowiska skarżącej. Wskazane przez organy okoliczności znajdują także swoje potwierdzenie w załączonym do akt administracyjnych projekcie budowlanym. Zarzut skargi jest także w tym zakresie bezpodstawny. Przechodząc do oceny całokształtu postępowania przed organami w niniejszej sprawie, stwierdzić należy, iż zgodnie z dyspozycja art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156 z 2006 r. poz. 1118 ze zm.) organy sprawdziły i stwierdziły zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń co znalazło zwój wyraz w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji. Mając na uwadze powyższe okoliczności na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.