II SA/Kr 1105/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2014 r. sprawy ze skargi T. K., H. L. i innych na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 czerwca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 15.05.2013 r. (nr AU-2/6733/162/2013) wydaną na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54, art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, orzekł o ustaleniu na wniosek Klubu Sportowego Bronowianka lokalizacji inwestycji celu publicznego, dla zamierzenia o nazwie: "Budowa kortów tenisowych z zadaszeniem i budowa boiska sportowego wraz z budową budynku zaplecza sanitarnego oraz infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu przy ul. [....] w Krakowie, na działkach nr [....] obr. 6 Krowodrza. W uzasadnieniu podano, że wniosek o wydanie wskazanej decyzji wpłynął w dniu 6.02. 2013 r. Przedmiot inwestycji uzasadnia objęcie jej procedurą postępowania o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, co wynika z art. 6 pkt 6 u.g.n. Wskazano, że teren określony we wniosku nie jest objęty planem miejscowym. W toku postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym planowana jest inwestycja. Projekt decyzji sporządziła osoba wpisana na listę Okręgowej Izby Architektów. W toku postępowania uzyskano niezbędne opinie. Ustosunkowano się także do podniesionych przez strony zarzutów. Parametry planowanego zamierzenia inwestycyjnego określone zostały następująco: a) Linię zabudowy określono jako obowiązek zlokalizowania obiektów kubaturowych w odległości min. 6 m. od zewnętrznej krawędzi jezdni (art. 43 ustawy o drogach publicznych); b) Maksymalną wysokość zaplecza sanitarnego dla górnego gzymsu, okapu lub attyki określono na do 4,5 m. c) Najwyższy punkt zadaszenia kortów tenisowych – do 9 m. d) Szerokość elewacji frontowej dla budynku zaplecza sanitarnego – 14 m. e) Dla zadaszenia kortów tenisowych – do 56 m. f) Geometrię dachów dla budynku zaplecza sanitarnego określono jako dach płaski z dopuszczeniem świetlików; zaś dla zadaszenia kortów – przekrycie łukowe. Nadto organ I instancji uznał, że dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W decyzji określono też warunki inwestycji w zakresie ochrony zieleni, wód i gospodarki wodnej, geologii, ochrony powietrza i ochrony przed hałasem warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Odwołanie od wskazanej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15.05.2013 r. złożyli: K.L.i inni ...... Przedmiotowej decyzji zarzucili w szczególności naruszenie art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie art. 5 ustawy Prawo budowlane. Wskazano w odwołaniach, że planowana inwestycja spowoduje uzasadnione zagrożenie i pogorszenie dla warunków życia mieszkańców, którzy zajmują posesje bezpośrednio sąsiadujące z inwestycją. Wybudowanie 12-o metrowych masztów z lampami oświetleniowymi będzie oddziaływać nie tylko na okoliczne domy stanowiące własność odwołujących się ale również na wiele domów na całym osiedlu. Zwrócono uwagę, że inwestycja ma charakter wyłącznie komercyjny, a nie publiczny. Inwestycja wpłynie negatywnie na komfort życia. Zarzucono, że nikt nie sprawdził niedogodności i rzeczywistych uciążliwości oraz skutków ubocznych planowanego zamierzenia. Zmienione zostanie dotychczasowe przeznaczenie terenów oraz zwiększy się ruch samochodowy. Budowa trzech balonów przykrywających korty tenisowe zaciemni nieruchomości i zaburzy pracę ciągów kominowo-wentylacyjnych. Inwestycja wpłynie także na obniżenie wartości nieruchomości. Zwracano nadto uwagę, że pomijanie opinii samorządu mieszkańców nie jest dopuszczalne w państwie demokratycznym, a dyskryminowanie jednostki, ograniczanie jej praw, pomijanie jej interesów nie jest zgodne z polskim prawem. Podkreślono, że nieprawdzie jest twierdzenie, że inwestycja nieznacznie lub wcale nie będzie negatywnie wpływać na życie i funkcjonowanie właścicieli działek sąsiadujących z działką inwestora, bo przeprowadzone analizy są pobieżne i nie do końca prawdziwe. W związku z tym zwrócono się o ponowne rozpatrzenie oraz wykonanie dodatkowych analiz oraz nakazanie Inwestorowi maksymalnego odsunięcia projektowanych obiektów od granicy z działkami sąsiadującymi. W ocenie składających odwołanie, w sprawie nie przeprowadzono rzeczywistych badań i analiz hałasu i drgań oraz linijki słońca. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, decyzją z dnia 27.06.2013 r. (znak: SKO.ZP.415/465/2013) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod pojęciem "inwestycji celu publicznego" - należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 6 pkt 6 u.g.n. - celem publicznym jest między innymi budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo wychowawczych i obiektów sportowych. Kolegium podkreśliło, że pojęcie "inwestycji celu publicznego" jest w swojej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym, czy funkcjonalnym. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. Nie ma tu również znaczenia źródło pochodzenia środków (publiczne lub prywatne). W ocenie Kolegium przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ odwoławczy wskazał, że projekt decyzji organu I instancji sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów, a w toku postępowania sporządzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W decyzji precyzyjnie opisano warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Ustosunkowując się do twierdzeń odwołujących się osób podkreślono, że to jedynie inwestor, określa we wniosku zakres przyszłej inwestycji. Organy administracji publicznej, tj. Prezydent Miasta Krakowa oraz orzekające w drugiej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie są związane tym wnioskiem i nie mają tytułu do jego modyfikacji. Organ odwoławczy nie jest zatem władny ingerować w zakres zamierzenia. Inwestycja ta nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto stwierdzono, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w tym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) nie ogranicza praw do innych nieruchomości. Większość zarzutów przedstawionych przez odwołujących się, dotyczy oddziaływania inwestycji na należące do nich nieruchomości oraz ewentualnego pogorszenia komfortu życia codziennego związanego z sąsiedztwem boisk sportowych. Podkreślono w związku z tym, że dla realizacji przedmiotowej inwestycji ustalono dodatkowe warunki. Projektowane obiekty powinny zachować współczesny wyraz architektoniczny. Ze względów przestrzennych oraz z uwagi na lokalizację planowanej zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej zalecono maksymalne odsunięcie projektowanych obiektów sportowych od zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie wnioskowanej lokalizacji oraz zalecono dla oświetlenia projektowanego boiska sportowego zastosowanie opraw świetlnych emitujących światło skierowane w dół, bezpośrednio na płytę boiska, w celu wyeliminowania zjawiska olśnienia i rozszerzenia emitowanej plamy światła na zewnętrz obiektu. Organ odwoławczy powołał się m.in. na wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2005 r. (IV SA/Wa 650/04 publ. LEX nr 186655), w którym twierdzono, że organy, do których właściwości rzeczowej należy wydawanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, nie są właściwe do rozpoznania zarzutów w zakresie utrudnień zamieszkiwania w sąsiednim budynku z powodu ograniczenia dostępu do światła, hałasu z wentylacji klimatyzacji itp., a kwestie te są brane pod uwagę w toku postępowania, którego przedmiotem będzie pozwolenie na budowę. Co do zasady zatem, zarzuty dotyczące naruszenia stosownych regulacji Prawa budowlanego lub przepisów techniczno-budowlanych nie mogą stanowić przedmiotu weryfikacji w niniejszym postępowaniu przez organ, który nie jest do tego uprawniony. Wskazano też na wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1212/11, w którym sąd ten stwierdził, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. Organ wydający taką decyzję nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej. Podsumowując podkreślono, że decyzja jest zgodna z regulacją ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również z regulacją ustaw szczególnych, a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające uwzględnia wymogi procedury administracyjnej. W szczególności zrealizowana jest zasada prawdy obiektywnej (art. 7 w związku z art. 77 K.p.a.) oraz zasada czynnego udziału stron w postępowaniu. Kolegium wskazało, iż w sprawie tej, organ I instancji zastosował uproszczoną formę doręczenia pism procesowych (art. 49 K.p.a. w związku z art. 53 ust. l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Podkreślenia natomiast wymaga, że sprecyzowano krąg stron, którym decyzja oraz wszelkie pisma procesowe zostały doręczone w formie obwieszczenia. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie. Skargę na opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27.05.2013 r. wnieśli: T.K. i inni...., Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej. Zawarli także wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. W uzasadnieniu skargi zaakcentowano niedogodności i uciążliwości jakie wiązać się będą z inwestycją planowaną przez Klub Sportowy Bronowianka (hałas, spadek wartości nieruchomości, nadmierne oświetlenie sztucznym światłem, brak dostępu do naturalnego światła słonecznego, zaburzenie ciągów wentylacyjnych, wzrostu ruchu samochodowego). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko. Postanowieniem z dnia 11.02.2014 r. sąd odmówił wstrzymana wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27.06.2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27.05.2013 r. jak również poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15.05.2013 r. wykazała, iż decyzje te nie są prawidłowe. Zostały one bowiem wydane z uchybieniem zarówno przepisów postępowania, jak również prawa materialnego. Na wstępie należy wskazać, że z zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie wynika, iż decyzja ta wydana została w następstwie odwołania wniesionego od decyzji organu I instancji m.in. przez T.P. . Analiza zaś akt administracyjnych sprawy wskazuje, iż T.P. nie wniósł odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa. Stanowiące bowiem odwołanie pismo z dnia 29.05.2013 r. (k. 254 i wcześniejsze a.a.) nie zawiera podpisu T.P. . Nadto należy zauważyć, iż T.P. , w ogóle nie był stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego. Na karcie nr 267 akt administracyjnych, znajduje się lista osób (stron) zawiadamianych przez organ o wydaniu decyzji. Zawiadomienie to nastąpiło w formie obwieszczenie. Wskazać należy, iż pośród wymienionych w rozdzielniku osób nie figuruje T.P. . Z kolei, ze znajdującego się na k. 87 rejestru ewidencji gruntów, który był podstawą do określenia kręgu stron w kontrolowanym postępowaniu wynika, że właścicielem działki nr [....] jest M.P.. Mając powyższe na uwadze należy więc uznać, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznało odwołanie od decyzji organu I instancji pochodzące od osoby, która nie tylko odwołania nie wniosła (nie podpisała pisma stanowiącego odwołanie) ale również w ogóle nie była stroną postępowania, w którym zapadła kwestionowana decyzja. Zdaniem sądu świadczy to o naruszeniu przepisu art. 28 K.p.a. w zw. z art. 127 par. 1 K.p.a. Nie jest bowiem dopuszczalne odwołanie wniesione przez osobę niebędącą stroną postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 5 lipca 1999 r. (sygn. akt OPS 16/1998) uznał, że: "Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa, następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.". Odnośnie zatem odwołania pochodzącego od T.P. , zadaniem Kolegium winno być, po uprzednim usunięciu wskazanych wyżej braków formalnych tego pisma, wydanie rozstrzygnięcia wskazanego w cytowanej powyżej uchwale NSA. Rozpoznanie zaś takiego odwołania i wydanie m.in. w jego następstwie, merytorycznej decyzji świadczy o naruszeniu wskazanych wyżej przepisów K.p.a. Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę, iż krąg stron kontrolowanego postępowania nie został określony prawidłowo. W szczególności z akt sprawy nie wynika dlaczego właściciele nieruchomości znajdujących się po wschodniej i południowej stronie inwestycji (mapa k. 4 a.a.) nie zostali uznani za strony tego postępowania. Od terenu inwestycji, nieruchomości te przedziela jedynie ulica (pas drogowy) [....] [....] . Zauważyć należy przy tym, iż w sprawie dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma miejsca na żaden automatyzm, pozwalający na sztywne i generalne określenie kręgu stron takiego postępowania. Zdaniem sądu, charakter zamierzenia inwestycyjnego winien decydować o ustaleniu kręgu osób posiadających status strony we wskazanym postępowaniu. Nie można bowiem z góry wykluczyć, że także właściciel działki bezpośrednio nie przylegającej do obszaru objętego zamiarem inwestycyjnym (oddzielonej jedynie pasem drogowym) status taki będzie posiadał. Z art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wynika, iż we wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji należy wskazać m.in. obszar na który inwestycja będzie oddziaływać. Granice obszaru oddziaływania wyznacza oddziaływanie faktyczne, w szczególności przewidywana emisja zanieczyszczeń, nadmierny hałas, czy nawet utrudnianie nasłonecznienia. W pojęciu "oddziaływanie" mieści się zatem rzeczywisty wpływ, zarówno na korzystanie z innych nieruchomości, niekoniecznie graniczących z obszarem wyznaczonym pod inwestycję, jak i na wartości prawnie chronione, jak np. środowisko, zabytki czy funkcjonowanie obiektów użyteczności publicznej (por. tez 2 wyroku NSA z dnia 19.02.2008 r.; sygn. akt II OSK 31/07; Lex nr 466378). Na gruncie ocenianej sprawy wskazywana okoliczność nabiera szczególnego znaczenia jeśli wziąć pod uwagę, że przedmiotem wniosku inwestora była budowa 3 kortów tenisowych z zadaszeniem, boiska sportowego wraz z oświetleniem na słupach o wysokości 12 m. W postępowaniu, w którym może zapaść decyzja kształtująca wskazany sposób zagospodarowania nieruchomości, winni brać udział także właściciele nieruchomości nie graniczący bezpośrednio z planowaną inwestycją. Wskazane powyżej ustalenie sposobu i warunków zagospodarowania terenu planowanej inwestycji, niewątpliwie będzie bowiem miało istotny wpływ na sposób wykonywania prawa własności przez właściciela nieruchomości, oddzielonej od przyszłej inwestycji jedynie pasem drogowym. Z kolei, zgodnie z art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2012 r., poz. 647; dalej ustawa powoływana jako u.p.z.p.) wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem (...); 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. W kontekście powyżej cytowanego art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. zwrócić należy uwagę, że obligatoryjnym elementem wniosku inwestora starającego się o uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wskazanie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących wpływ przyszłej inwestycji na środowisko. W zakresie tego ostatniego wymogu, orzekające w sprawie organy uznały, iż dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem sądu, stanowisko to nie zostało poparte należytą oceną wszystkich okoliczności kontrolowanej sprawy. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z par. 3 ust. 1 pkt 55 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcie polegające na zabudowie usługowej innej niż wymieniona w pkt 54 (tj. centra handlowe o określonych parametrach), w szczególności szpitale, placówki edukacyjne, kina, teatry, obiekty sportowe, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą: a) objęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: - 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, - 4 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze, b) nieobjęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: - 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, - 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Z cytowanego przepisu wynika zatem, iż budowa obiektów sportowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą wtedy będzie przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy będzie realizowana na terenie nieobjętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na którym nie występują też formy ochrony przyrody, przy jednoczesnym spełnieniu warunku, iż powierzchnia planowanej przez inwestora zabudowy będzie nie mniejsza niż 2 hektary. Tak więc, w kontrolowanej sprawie zadaniem orzekających organów oceniających kwestię wymogu uzyskania przez inwestora – Klubu Sportowego Bronowianka w Krakowie – decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, winno być dokładne i jednoznaczne ustalenie okoliczności, czy powierzchnia zabudowy terenu inwestora (w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu) jest mniejsza niż 2 ha. Należy przy tym podkreślić, że inwestor, w pierwotnie złożonym wniosku wskazał, iż powierzchnia ta wynosić będzie 1 ha. (k. 18). Następnie, uzupełniając na żądanie organu I instancji charakterystyczne dane przyszłej inwestycji, inwestor w piśmie z dnia 19.03.2013 r. (k. 77 a.a.) wskazał, iż łączna powierzchnia przeznaczona pod planowane i istniejące obiekty wynosi 1,98 ha. W tym miejscu zauważyć należy, iż do granicznych wartości, od których uzależniona jest konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – brakuje jedynie 0,02 ha. Jednocześnie w pismach z dnia 19.03.2013 r. (k. 73 oraz k. 77) inwestor skorygował granice inwestycji wyłączając z wniosku określone działki (nr 270/83 oraz 230/47). Mimo wskazanych faktów i okoliczności, prowadzące postępowanie organy administracji nie zweryfikowały powyższych twierdzeń inwestora, bezpodstawnie poprzestając na całkowitym ich zaakceptowaniu. Organy administracji nie skonfrontowały także powyższych zapewnień inwestora z faktem, iż sama działka 270/242 na której inwestycja jest w znacznej mierze planowana, ma powierzchnię 2,2145 ha. (k. 79 a.a.), a więc istotnie przekracza wartości minimalne wymagane do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Cytowany zaś powyżej przepis par. 3 ust. 1 pkt 55 lit b tiret drugie rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wskazuje, iż przez powierzchnię zabudowy rozumieć należy powierzchnię terenu już zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Z akt sprawy wynika przy tym, że na terenie działki inwestora znajdują się obiekty budowlane. Zatem, pewna część powierzchni terenu inwestora jest już zajęta przez te obiekty. Zarówno z akt sprawy, jak i z kontrolowanych decyzji nie wynika aby orzekające organy administracji ustaliły parametry tych obiektów, co istotne jest z punktu widzenia zastosowania cytowanego wyżej przepisu. Powyższe przesądza o tym, iż nie zostały należycie wyjaśnione wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, co świadczy o naruszeniu art. 7 oraz art. 77 par. 1 K.p.a. Skoro wadliwości tych nie dostrzegł organ odwoławczy, czyni to wadliwą także decyzje tego organu. W kontrolowanej sprawie należy nadto mieć na uwadze, występującą, istotną rozbieżność pomiędzy opisem inwestycji planowanej przez Klub Sportowy Bronowianka zawartym na stronie 1 decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15.05.2013 r., a opisem tej inwestycji zawartym w załączniku nr 1 do tej decyzji. Opis inwestycji wynikający z decyzji to: "budowa kortów tenisowych z zadaszeniem i budowa boiska sportowego z zapleczem sanitarnym i infrastrukturą techniczną". Z załącznika nr 1 do wskazanej decyzji wynika natomiast, że przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego będzie "budowa 3 kortów tenisowych, zaplecza sanitarnego oraz boiska sportowego z drenażem i oświetleniem na słupach o wysokości 12 m". Uznać więc należy, że w załączniku do decyzji dodatkowo doprecyzowane jest, iż inwestorowi dozwolone będzie wybudowanie wyłącznie 3 kortów tenisowych, a także dopuszczono możliwość wybudowania 12-o metrowych słupów oświetlających boisko. Wskazane rozbieżności (między treścią decyzji, a załącznikiem do niej) nie są dopuszczalne z uwagi na fakt, iż omawiana decyzja wiąże organ wydający pozwolenie na budowę (art. 55 u.p.z.p.). Powyższe rozbieżności powodują, iż nie jest jasny i jednoznaczny zakres związania wskazaną decyzją organu wydającego pozwolenie na budowę. Zwrócić też uwagę należy na fakt, iż myląca i wprowadzająca w błąd jest sama nazwa (opis) planowanej przez Klub Sportowy Bronowianka inwestycji. Świadczyć bowiem ten opis może o tym, iż inwestor faktycznie planuje budowę zadaszenia nad kortami tenisowymi. Zadaszenie zaś, to element konstrukcji, która może być wsparta np. na filarach. Wiąże się z tym wątpliwość, czy w ogólne można wyłącznie dla zadaszenia ustalić np. "szerokości elewacji frontowej", skoro samo zadaszenie, jako jedynie konstrukcja dachu wsparta na kolumnach (słupach) lub w inny sposób mocowana – elewacji frontowej w powyższym ujęciu w zasadzie nie posiada. Z analizy wniosku inwestora (k. 168, k. 21) wynika natomiast, że omawiane "zadaszenie" ma mieć postać "lekkiej hali tenisowej z instalacjami wewnętrznymi". Tak więc uznać należy, iż zamiarem inwestora nie było uzyskanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie m.in. "zadaszenia", lecz celem jego było zrealizowanie obiektu budowlanego będącego "halą sportową". Błędnie zatem organ I określił w kontrolowanej decyzji przedmiot inwestycji, który nie znajduje uzasadnienia w realiach analizowanej sprawy. Świadczy to o naruszeniu art. 54 pkt 1 u.p.z.p. Nadto, należy wskazać, że określenie przez inwestora we wniosku o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji celu publicznego - rodzaju planowanej inwestycji (art. 52 u.p.z.p.) winno być na tyle szczegółowe aby pozwalało na ocenę możliwości jej wpływu na nieruchomości sąsiednie (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21.01.2009 r.; sygn. alt II SA/Rz 728/07; Lex nr 477372). Niewątpliwie podanie, iż inwestor w tej sprawie planuje budowę "zadaszenia", w sytuacji, gdy faktycznym przedmiotem tego postępowania jest budowa "hali sportowej" – nie odzwierciedlało rzeczywistego zamiaru inwestycyjnego, a przez to nie pozwalało także na ocenę jego realnego wpływu na sąsiednie nieruchomości (art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Z przytoczonych wyżej względów sąd uznał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27.06.2013 r. oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy art. 7 art. 77, art. 28, art. 127 par. 1 K.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, sąd uznał, że w sprawie tej naruszono również art. 52 ust. 1 pkt 1, art. 52, art. 54 pkt 1, art. 55 u.p.z.p oraz par. 3 ust. 1 pkt 55 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w stopniu, który, jak wyżej uzasadniono, miał wpływ na wynik sprawy. Powyższe powoduje, że kontrolowane decyzje podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a oraz c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270), o czym sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 wskazanej ustawy sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana (pkt II wyroku). W ponownie prowadzonym postępowaniu, rzeczą organu będzie jednoznaczne ustalenie rodzaju zamierzenia planowanego przez inwestora. Nadto, organ ustali wskazane powyżej istotne elementy stanu faktycznego sprawy, w tym wpływające na konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dodatkowo, określony winien zostać prawidłowo krąg stron tego postępowania. Ustalenie rzeczywistego kręgu stron będzie miało wpływ na wybór miejsca i sposobu obwieszczenia i zawiadomienia stron w sposób zwyczajowo przyjętego w danej miejscowości, które winno zapewniać realną możliwość zapoznania się tych podmiotów z działaniami organów administracji.