II SA/Kr 1111/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2022 r. sprawy ze skarg J. B. i T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lipca 2021 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargi. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 6 lipca 2018 r. znak [...], po rozpatrzeniu wniosku M. G., ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie" oraz umorzył postępowanie dla części zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę zjazdu na działce nr [...] obr. [...]. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.), dalej "u.p.z.p.", § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), dalej "rozporządzenie" oraz art. 104 i art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej "K.p.a.". W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie wszczęto na wniosek inwestora z 21 listopada 2016 r., rozszerzony o budowę garażu podziemnego 9 grudnia 2016 r. Wobec faktu, iż teren inwestycji - w części, w której ustalono warunki zabudowy - nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, postępowanie przeprowadzono na zasadach i w trybie art. 59 i n. u.p.z.p. W jego toku uzyskano opinie w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego: Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z 10 kwietnia 2017 r. (opinia negatywna) i z 4 czerwca 2018 r. (opinia pozytywna), Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta Krakowa z 30 grudnia 2016 r. i 10 lutego 2017 r. w zakresie ochrony środowiska oraz uchwałę Rady Dzielnicy VIII z 28 września 2016 r. opiniującą negatywnie przedmiotową inwestycję i stanowisko Zespołu Urbanistycznego. Na podstawie zgromadzonych w trakcie postępowania materiałów dowodowych ustalono, że planowane zamierzenie w części objętej rozstrzygnięciem punktu 1 decyzji spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zaś osoba uprawniona po myśli art. 60 ust. 4 u.p.z.p. mgr inż. arch. M. S.-W. przygotowała projekt decyzji. Z kolei w zakresie części inwestycji objętej rozstrzygnięciem punktu 2 decyzji organ wyjaśnił, że przepis art. 29 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. stanowi, że budowa lub przebudowa zjazdu, na podstawie zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, me wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem w zakresie określonym w punkcie 2 decyzji nie ma możliwości ustalenia warunków zabudowy, a postępowanie jest w tej części bezprzedmiotowe i wymaga umorzenia. Organ I instancji odnotował też, że strony postępowania zgłosiły szereg uwag w toku postępowania, które zostały obszernie przytoczone w uzasadnieniu decyzji (s. 3-8 decyzji). W odniesieniu do zarzutów stron organ I instancji wskazał na merytoryczny zakres uzgodnienia przez zarządcę drogi ww. zamierzenia inwestycyjnego, który znalazł wyraz w dwóch opiniach ZIKiT w Krakowie. Przywołał art. 63 u.p.z.p. wyjaśniając, że każdy może złożyć wniosek o ustalenie warunków zabudowy, a organ jest związany treścią wniosku. Wyjaśnił jakie są cele i zadania postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie u.p.z.p. podkreślając, że wykonana w jego toku analiza urbanistyczno-architektoniczna wykazała, że inwestycja spełnia wymogi co do funkcji i formy z ww. rozporządzenia. Omówił sposób wyznaczania parametrów nowej zabudowy, rozumienie pojęcia działka sąsiednia podkreślając, że parametry ustalono dla nowej zabudowy w sposób umożliwiający wpisać nową zabudowę w istniejący kontekst przestrzenny. Dodał, że drugim etapem w procesie inwestycyjnym jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę, w ramach którego badany jest projekt budowlany inwestycji pod kątem zgodności z ustawą Prawo budowlane i rozporządzeniem określającym warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie. Dopiero na tym etapie badane są kwestie konkretnej lokalizacji budynku na działce, jego gabaryty, przesłanianie obiektów istniejących na działkach sąsiednich oraz zaopatrzenie inwestycji w infrastrukturę techniczną. Wyjaśniono zasady funkcjonowania Zespołu Urbanistycznego. Do przedmiotowej decyzji zostały dołączone, stanowiące jej integralną część: załącznik nr 1 - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, załącznik nr 3 - część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, załącznik nr 2 - część graficzna warunków zabudowy, załącznik nr 4 - część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej. Odwołanie od opisanej na wstępie decyzji I instancji z 6 lipca 2018 r. złożyli M. B. i J. B., zarzucając decyzji następujące uchybienia: 1. załączona przez inwestora do wniosku o ustalenie warunków zabudowy kopia mapy zasadniczej (k. 30) była w dacie 13 października 2016 r. nieaktualna, ponieważ nie uwzględnia zabudowy na dz. nr [...] (budynek warsztatu samochodowego), geodezyjnego podziału dz. nr [...] na dz. nr [...] i [...], nie bierze pod uwagę 30-letnich drzew (świerki i sosny) rosnących w dwóch rzędach od strony dz. nr [...], a stanu faktycznego nie uwzględnia mapa ewidencyjna załączona do wniosku; 2. w dniu 9 grudnia 2016 r. inwestor dostarczył zamiast oryginałów uwierzytelnione przez siebie kopie dokumentów: oświadczenia o warunkach przyłączenia do sieci gazowej, wodno-kanalizacyjnej, sieci elektroenergetycznej (k. 26-29, 272); 3. na etapie ustalania stron organ dopuścił do przyjęcia od inwestora sfałszowanego przez M. W. oświadczenia z 23 stycznia 2017 r. o spadkobiercach dz. nr [...] (k. 55-56, 63-64), czego dowodzi oświadczenie I. S. - strony w postępowaniu z 4 października 2017 r. (k. 189), co zmierzało do ograniczenia stron i przyspieszenia wydania decyzji; 4. w postępowaniu za stronę traktowano zmarłą W. S., która nie żyje od kilkunastu lat; 5. organ nie uznał za strony właścicieli działek nr [...] i [...] bezpośrednio sąsiadujących z dz. nr [...] objętej wnioskiem - podczas, gdy warunkiem wydania pozytywnej decyzji jest przebudowa ulicy jednokierunkowej w dwukierunkową właśnie na odcinku bezpośrednio przylegającym do działek nr [...] i [...] (k. 110-117); 6. karty nr 42-44 posiadają przerabianą numerację (pierwotna zaklejona), w opinii ZIKiT (k. 120) została poprawiona długopisem data wydania dokumentu z 10 kwietnia 2017 r. na 15 maja 2017 r., a w okresie prowadzonego postępowania z akt sprawy zniknęły 3 karty A4 zawierające po 3 zdjęcia wydrukowane z internetowej mapy Google z terenu objętego analizą - zdjęcia tych kart załączono do odwołania; 7. zastrzeżenie budzi proces opiniowania wniosku przez ZIKiT w odniesieniu do spełnienie wymogu dostępności inwestycji do drogi publicznej: organ wysłał do zarządcy drogi prośbę o opinię z 15 grudnia 2016 r., a inwestor do akt złożył prywatny dokument uzyskany od zarządcy drogi (k. 99-100) - z tym, że określenie zakresu inwestycji we wniosku inwestora (k. 41) jest inne od podanego w prywatnym piśmie (k. 100), a prywatnego wniosku inwestora i załączonej do niego koncepcji nie ma w aktach sprawy chociaż przesądziły o pozytywnej opinii ZIKiT; w negatywnej opinii z 10 kwietnia 2017 r. ZIKiT wskazał na konieczność rozbudowy ulicy [...], a skarżących bulwersuje spełnianie oczekiwań inwestora planującego zastąpić mały domek jednorodzinny na dz. nr [...] dużym budynkiem wielorodzinnym; do pozytywnej opinii ZIKiT nie został załączony załącznik graficzny z wyrysowaniem pasa drogi ul. [...], a między dwiema opiniami ZIKiT w aktach był jedynie wniosek o ustalenie warunków zabudowy; w dniu 15 maja 2017 r. pracownik ZIKiT przesłał do pracownika Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK pliki dokumentów omówione przez skarżących z podkreśleniem, że zał. nr 1 do umowy nr [...] o realizację inwestycji drogowej z 9 maja 2017 r. jest znacząco niezgodny z wniosek o warunki zabudowy, a załącznik nr 2 do tej umowy przedstawiający projekt zagospodarowania terenu jest całkowicie odmienny od zał. nr 2 i 4 do wydanej decyzji o warunkach zabudowy; 8. decyzja nie została oparta na przepisach rozporządzenia, tylko o arbitralne ustalenia Zespołu Urbanistycznego (k. 140-143, 149-151) podjęte wcześniej niż opracowana analiza urbanistyczno-architektoniczna z 21 sierpnia 2017 r. (k. 153-156), autorka analizy na podstawie Internetowego Serwera Danych Przestrzennych sporządziła wydruk z mapy ewidencyjnej i map satelitarnych (k. 133, 131 i 132) i najprawdopodobniej na ich podstawie przypisała podstawowe parametry zabudowy, przedmiotem analizy Zespołu Urbanistycznego mogły być jedynie informacje naniesione na wydruku mapy ewidencyjnej, które później zostały wykorzystane do opracowania tabeli załączonej do analizy - tymczasem na wszystkich wydrukach map jest ostrzeżenie: "udostępniane informacje nie są dokumentami w postępowaniach administracyjnych i innych". 9-12. skarżący podtrzymali zarzuty wyrażone w skargach z 12 maja 2017 r. i 12 maja 2018 r. do analizy, które w większości pokrywają się z zarzutami odwołania, w tym, że: - mieszkańcy ulic [...] (w tym strony) i osiedla komunalnego przy ul. [...] i [...] wystosowali kategoryczny sprzeciw z 6 marca 2017 r. do organu, - ZIKiT wydał opinię negatywną potwierdzającą, że inwestycja nie spełnia warunków z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a nadto pomija, że wprowadzenie na części ul. [...] ruchu jednokierunkowego wynikało z zagwarantowania mieszkańcom nie przenoszenia uciążliwości komunikacyjnych związanych z zabudową komunalną wielorodzinną, - w pozytywnej opinii ZIKiT niezrozumiała jest ta sama jej data, co opinii negatywnej, uwzględnienie później zawartej umowy z 9 maj 2017 r., - Zespół Urbanistyczny narzucając parametry nie wskazał, jakie dokumenty analizował (nie było jeszcze analizy urbanistyczno-architektonicznej) i w oparciu o jakie podstawy merytoryczne i prawne orzekł, a następnie zwiększył wielkość powierzchni za budowy i szerokość elewacji frontowej, - analiza architektoniczno-urbanistyczna nie istniała 20 lipca 2017 r. ani 17 sierpnia 2017 r., kiedy sprawą zajmował się Zespół Urbanistyczny, - w analizie błędnie uznano za działki sąsiednie działki nr [...], [...] i [...] z zabudową wielorodzinną, które nie są działkami sąsiednimi dla dz. nr [...], - faktyczne parametry zabudowy na dz. nr [...], [...] i [...] i [...] są inne niż podane w tabeli załączonej do analizy, - ul. [...] wskazana w analizie znajduje się poza obszarem analizowanym i jej przywołanie jest niezrozumiałe, - autorka analizy nie ustaliła parametrów istniejącej zabudowy w oparciu o stan faktyczny, tylko wydruki z Internetowego Serwera Danych Przestrzennych, - nieprawdziwe jest twierdzenie analizy, że budynki o max. powierzchni zabudowy ok. 234 m2 stanowią obudowę ul. [...] - są tu tylko dwa takie budynki wielorodzinne, - udział powierzchni biologicznie czynnej podany jest "z sufitu", - projekt decyzji z 22 sierpnia 2017 r. pojawił się w aktach pomiędzy 21 sierpnia 2017r. a 28 sierpnia 2017 r. i nie istniał 20 lipca 2017 r. ani 17 sierpnia 2017 r., - na dz. nr [...] znajduje się parterowy budynek gospodarczy o pow. 56 m2, - autorka analizy rażąco odeszła od podstawowych zasad wyznaczania wskaźnika zabudowy, szerokości i wysokości elewacji frontowej, nie podając żadnego uzasadnienia dla odstępstwa, 13. projekt decyzji nie został uzgodniony z podmiotami wskazanymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., tj. Marszałkiem Województwa Małopolskiego, Wojewodą Małopolskim, ZIKiT; 14. decyzja została wydana po terminie załatwienia sprawy określonym postanowieniem z 18 maja 2018 r.; 15-16. organ rażąco naruszył art. 10 § 1 K.p.a., ponieważ organ zamknął postępowanie pismem z 18 kwietnia 2018 r. i go nie wznowił pomimo, że skarżący złożyli pismo z 12 maja 2018 r., a po 18 maja 2018 r. zgromadził wiele istotnych dowodów: kolejne projekty decyzji, korespondencję z ZIKiT, notatkę służbową autorki analizy z 14 czerwca 2018 r. Nie poinformowano jednak stron o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami. Od ww. decyzji I instancji odwołanie wniosła również I. S., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania ewentualnie po uchyleniu przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Odwołująca zaprzeczyła, jakoby spełnione były wszystkie przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Fakt, że na terenie osiedla wśród zabudowy jednorodzinnej zlokalizowano już sprzecznie z założeniami Studium uwarunkowań budynek wielorodzinny (ul[...] na dz. nr [...]) nie może pogłębiać tej patologii i uzasadniać lokowania kolejnych budynków wielorodzinnych. Nie jest też spełniona przesłanka dostępności terenu do drogi publicznej, ponieważ organ pominął parametry okolicznych dróg dojazdowych. Obecnie już drogi się korkują, a przy zwiększeniu liczby mieszkańców problem się pogłębi. W trakcie postępowania nie przeprowadzono wizji lokalnej, a urzędnik nie zna sytuacji faktycznej. Zarówno w wygasłym planie, jak i studium, jest to teren budownictwa jednorodzinnego - a nie wielorodzinnego. Linia zabudowy ul. [...] nie ma bloków, tylko położona jest tam niska zabudowa jednorodzinna. Zdaniem skarżącej decyzja bezpośrednio zagraża katastrofą budowlaną dla jej domu, jest sprzeczna ze studium i spowoduje realne pogorszenie warunków życia jej rodziny (hałas, zacienienie, paraliż komunikacyjny, ograniczenie przestrzeni życiowej), co jest sprzeczne z dobrym sąsiedztwem. Decyzją z 22 października 2018 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania I. S., utrzymało decyzje organu I instancji w mocy. Jednak Kolegium stwierdziło nieważność własnej decyzji z powodu nierozpatrzenia odwołania M. B. i J. B. rozstrzygnięciem z 31 grudnia 2018 r., znak: [...] utrzymanym w mocy decyzją z 7 lutego 2019 r. znak: [...] Z tego powodu postępowanie ze skargi I. S. na decyzję Kolegium z 22 października 2018 r. zostało przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzone prawomocnym postanowieniem z 5 kwietnia 2019 r., sygn. II SA/Kr 153/19. Po zwrocie akt z WSA w Krakowie Kolegium 21 czerwca 2019 r. poinformowało strony postępowania o przystąpieniu do rozpoznania sprawy. Pismami z 22 lipca 2019 r. wezwało inwestora do złożenia aktualnych warunków zaopatrzenia inwestycji w gaz i energię elektryczną, I. S. do złożenia oświadczenia o spadkobiercach J. K. i S. K., zaś organ I instancji do złożenia wyjaśnień dotyczących sporządzonej w czerwcu 2017 r. analizy urbanistyczno-architektonicznej - wypożyczając organowi I instancji akta sprawy. Akta sprawy zostały zwrócone do Kolegium 17 września 2019 r. i uzupełnione o aktualną mapę ewidencyjną z 2 sierpnia 2019 r., kopie decyzji podziałowych odnoszących się do działek nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] i notatkę służbową sporządzoną w dniach 26 lipca 2019 r. – 6 września 2019 r. wraz z załącznikiem nr 1 (graficzne wyniki analizy), załącznikiem nr 2 i 3 (tabela z parametrami zabudowy) oraz załącznikiem nr 4 - zdjęcia. W dniu 9 sierpnia 2019 r. do Kolegium wpłynęło pismo inwestora informujące o złożeniu wniosku o wydanie nowych warunków technicznych, a warunki zaopatrzenia inwestycję w energię elektryczną, gaz i wodę zostały złożone 29 sierpnia 2019 r. Z kolei 22 sierpnia 2019 r. do akt wpłynęła odpowiedź I. S. z wypisem z aktu notarialnego obejmującego testament sporządzony 22 grudnia 1999 r. na wniosek S. K., s. W. i M.. Kolejne wezwania o oświadczenia spadkowe po J. K. i S. K. K. wysłało do I. S. i I. R. 17 września 2019 r. Dnia 27 września 2019 r. J. P., właściciel dz. nr [...] złożył pismo, w którym na podstawie wyjaśnień poprzedniego właściciela tej działki podał, że po śmierci J. K. i S. K. spadkobiercą była ich córka W. S., a po niej spadkobiercami są dzieci: I. S., T. S. i B. S.. Z kolei M. G. pismem wniesionym 8 października 2019 r. wskazał, jakie postępowania sądowe toczyły się po S. K. i wniósł o wystąpienie o informacje do Sądów Rejonowych dla Krakowa-Krowodrzy, Nowej Huty, Podgórza i Śródmieścia. Z zapytaniami o postępowania spadkowe po ww. zmarłych J. K. i S. K. K. zwróciło się do ww. sądów pismami z 23 października 2019 r. oraz 2 grudnia 2019 r. Sądy Rejonowe dla: Krakowa-Śródmieścia, K. - Nowej Huty i Krakowa-Krowodrzy wskazały, że nie toczyło się postępowanie spadkowe po ww. zmarłych, nie zarejestrowano też oświadczeń o przyjęciu bądź odrzuceniu spadku. W dniu 18 lutego 2020 r. Kolegium pozyskało z Urzędu Stanu Cywilnego w Krakowie odpis aktu zgonu J. K. i pismami z 11 marca 2020 r., 13 kwietnia 2020 r. i 23 maja 2020 r. ponowiło ww. zapytanie do Sądu Rejonowego dla Krakowa-Podgórza. W odpowiedzi sąd pismem z 25 maja 2020 r. poinformował, że postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po J. K., zmarłej [...] lutego 1975 r. zostało umorzone oraz przesłał do akt postanowienie z 4 kwietnia 2000 r., sygn. I Ns 717/00/P o stwierdzeniu nabycia spadku po S. K., s. W. i M. zmarłym 1 stycznia 2000 r. przez dzieci S. K. i W. S.. Po ustaleniu, że spadkobierca S. K. zmarł, Kolegium wystąpiło do Sądu Rejonowego dla Krakowa - Podgórza z zapytaniem o postępowania spadkowe po ww. zmarłym. Po wymianie korespondencji z sądem pismem z 5 listopada 2020 r. sąd poinformował, że S. K. s. S. K. i J. z domu T. zmarł 25 września 2012 r., zaś w sądzie zarejestrowano do sygn. I Ns 2232/12/P oświadczenie o przyjęciu spadku przez P. K., przekazane do akt 11 stycznia 2021 r. Do ostatnio wskazanej osoby zostało skierowane zawiadomienie uzupełniające o prowadzonym postępowaniu z 18 stycznia 2021 r. Pismami z 28 września 2020 r. Kolegium skierowało ostateczne wezwanie do złożenia oświadczenia spadkowego po W. S. do dzieci zmarłej: I. S., B. S. i T. S., pod rygorem uznania, że ww. osoby są spadkobiercami zmarłej W. S.. Z kolei na wezwanie Kolegium z 5 listopada 2020 r. i 24 lutego 2021 r. M. G. złożył 24 lutego 2021 r. warunki zaopatrzenia inwestycji w energię elektryczną. Wobec długotrwałości postępowania odwoławczego pismem z 15 marca 2021 r. Kolegium zwróciło się do organu I instancji z prośbą o wyjaśnienie, czy analiza urbanistyczno-architektoniczna i jej uzupełnienie notatką służbową z 6 września 2019r. pozostają aktualne, czy działki uwidocznione na mapach nie uległy podziałom i czy teren inwestycji znajduje się w terenach wymagających uzgodnienia z organami z art. 54 ust. 3 u.p.z.p. Wypożyczono akta organowi I instancji. Akta sprawy zostały zwrócone 14 maja 2021 r. i uzupełnione o notatkę służbową autorki analizy z 10 maja 2021 r., mapę ewidencyjną z 9 kwietnia 2021 r. oraz wydruk planu ogólnego z zaznaczeniem terenu inwestycji. Zawiadomieniem z 21 maja 2021 r. Kolegium poinformowało strony o zgromadzonym materiale dowodowym i umożliwiło stronom wypowiedzenie się w sprawie. Pismem z 15 czerwca 2021 r. J. B., K. B. i M. B. zarzucili, że organ I instancji nie dokonał korekty analizy w zakresie elementów ich zabudowy: wysokości do okapu i kalenicy oraz szerokości elewacji. Podkreślili, że zabudowa na dz. nr [...] i [...] składa się z frontowego (do ul. [...]) budynku 3-kondycyjnego, budynku 2-kondycyjnego (wydzielony odrębny lokal - własność M. B.) oraz parterowej zabudowy pomiędzy tymi budynkami. W analizie i notatkach służbowych całej zabudowie przypisano wysokości budynku najwyższego. Podkreślili, że z dz. nr [...] graniczy niższa zabudowa na dz. 135, a budynek 2-kondygnacyjny stron nie jest wcale widoczny na zdjęciach. Stan faktyczny przedstawiają zdjęcia załączone do pisma. Nadto obiekt gospodarczy (tymczasowa wiata niezwiązana z gruntem) z mapy ewidencyjnej został usunięty w wyniku aktualizacji użytków 4 maja 2020 r. Z kolei 5 lipca 2021 r. wpłynęło do akt sprawy pismo I. S., w którym zarzuciła, że pominięte zostały w nowych dowodach kwestie kluczowe związane z wysokością czy odległością domu strony od planowanej inwestycji. Organ nie odniósł się do zarzutów odwołujących, nie dokonał żądanej korekty parametrów. Ponadto na zdjęciach zabudowa na dz. nr [...] nie jest widoczna, podobnie jest co do parterowej zabudowy na dz. nr [...] i [...]. Na zdjęciach pominięto niską zabudowę (np. dz. nr [...] i [...]) znajdującą się bliżej terenu inwestycji niż uwidocznione budynki np. dz. nr [...]. Wszystkie z wymienionych budynków to zabudowa jednorodzinna zgodna ze studium, a wyjątek stanowi zabudowa na dz. nr [...] i [...] – oddzielona od zabudowy wielorodzinnej drogą. Żaden z budynków wielorodzinnych nie graniczy bezpośrednio z zabudową jednorodzinną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 14 lipca 2021 r. znak [...], na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 u.p.z.p., § 1-9 rozporządzenia oraz art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w całości w mocy decyzję I instancji z 6 lipca 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał i wyjaśnił treść art. 6 ust. 2 pkt. 1, a także art. 59 i art. 61 u.p.z.p. Stwierdził, że materiał zgromadzony w aktach sprawy w toku postępowania przed organami I i II instancji potwierdza możliwość ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Wskazał, że teren inwestycji obejmujący działkę nr [...] posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołań dotyczących tej kwestii Kolegium wyjaśniło treść art. 2 pkt 14 u.p.z.p. wskazując, że w przedmiotowej sprawie niewątpliwym jest, że dz. nr [...] jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i budynkiem gospodarczym, prowadzi do niej zjazd z drogi, zatem można faktycznie i prawnie dostać się na działkę bezpośrednio z gminnej drogi publicznej ul. [...]. Dostępność terenu inwestycji do drogi publicznej potwierdził też zarządca dróg publicznych Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie w opinii z 15 maja 2017 r. W aktach sprawy znajdują się też zaktualizowane warunki techniczne potwierdzające zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę (oświadczenie MPWiK S.A. w K. z 21 sierpnia 2019 r.), energię elektryczną (oświadczenie firma A z 5 lutego 2021 r.), gaz (firma B z 22 sierpnia 2019 r.) na warunkach określonych przez dysponentów poszczególnych sieci, a także odprowadzanie wód i ścieków sanitarnych. Istniejące uzbrojenie terenu - w tym w zakresie obsługi komunikacyjnej od ul. [...] (zgodnie z opinią zarządcy ww. dróg publicznych ZIKiT w Krakowie z 15 maja 2017 r. - jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, zaś w załączniku nr 1 do decyzji pkt II.5 lit. e ustalony został wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia - zgodnie z art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r. nr 164, poz. 1589) oraz przy uwzględnieniu wytycznych ujętych w uchwale nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r. Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa. Mając na uwadze zarzuty odwołań dotyczące opinii zarządcy dróg publicznych oraz parametrów dróg osiedlowych tut. Kolegium wyjaśnia, że z zalegającej w aktach sprawy opinii ZIKiT wydanej 15 maja 2017 r. wynika pozytywna ocena przedsięwzięcia dokonana przez zarządcę drogi w aspekcie obsługi komunikacyjnej i możliwości połączenia z drogą publiczną. Zarządca drogi przewidział obsługę komunikacyjną inwestycji od strony drogi publicznej ul. [...] przeznaczoną do rozbudowy zgodnie z umową nr [...] z 9 maja 2017 r. zawartą pomiędzy inwestorem a zarządcą drogi na współrealizację inwestycji drogowej oraz projektowany zjazd na teren inwestycji. Na mocy tej umowy inwestor - M. G. - w związku z zamiarem zrealizowania inwestycji niedrogowej, objętej przedmiotową decyzją o warunkach zabudowy - zobowiązał się do przyjęcia obowiązków związanych z konieczną do realizacji inwestycją drogową, przez którą należy rozumieć rozbudowę drogi publicznej ul. [...], w oparciu o zaopiniowaną przez ZIKiT pismem z 7 kwietnia 2017 r., znak: [...] koncepcję drogową, stanowiącą załącznik nr 1 do umowy. Mając na uwadze powyższe okoliczności, w tym zwłaszcza opisaną umowę z inwestorem, ZIKiT stwierdził wystarczalność uzbrojenia terenu inwestycji w opiniowanym zakresie, co uprzednio zanegował w opinii z 10 kwietnia 2017 r. warunkując zmianę stanowiska zawarciem przez inwestora umowy na realizację inwestycji drogowej, gwarantującej rozbudowę ul. [...] dodając, że w zakresie rozbudowy inwestor opracował wstępne rozwiązanie koncepcyjne, pozytywnie zaopiniowane przez ZIKiT pismem z 7 kwietnia 2017 r., znak: [...] Powyższe dowody potwierdzają więc jednoznacznie wystarczalność istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu inwestycji w drogę, stanowiącą warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 2 pkt 13 u.p.z.p. W kompetencjach zarządcy drogi pozostaje ocena, czy istniejący lub projektowany w danym terenie układ komunikacyjny zapewni obsługę planowanej inwestycji, tj. inaczej ujmując, czy objęte wnioskiem zamierzenie pozostaje uzbrojone w drogę. Uzupełniająco organ II instancji dodał, że zarządca drogi w związku z szeregiem zastrzeżeń odwołujących zgłoszonych w toku postępowania przed organem I instancji wypowiedział się jeszcze raz w piśmie z 4 czerwca 2018 r., podtrzymując stanowisko ujęte w opinii pozytywnej. Podkreślono też, że organizacja ruchu na ul. [...] ulegnie niewielkiej zmianie, nadal nie będzie możliwości wyjazdu w stronę ul. [...], a jedynie - jak dotychczas - możliwy będzie wjazd od ul. [...] w stronę ul. [...]. Zarządca drogi rozpatrując wniosek inwestora analizował możliwość realizacji drogi po terenie dz. nr [...], jednak ze względu na brak możliwości uzyskania odpowiednich spadków celem wjazdu do garażu podziemnego i brakiem możliwości lokalizacji miejsc postojowych wymaganych dla planowanej inwestycji, przychylił się do wniosku inwestora w zakresie zapewnienia dojazdu bezpośrednio z ul. [...] - po jej rozbudowie zgodnie z ww. umową (obecnie ul. [...] na odcinku przyległym do dz. nr [...] nie spełnia odpowiednich warunków w zakresie szerokości jezdni). Kolegium nie znalazło podstaw do kwestionowania tych ustaleń - zwłaszcza, że zmiana stanowiska zarządcy dróg publicznych jednoznacznie wynika ze zmiany okoliczności, a to zawarcia przez inwestora z Gminą ww. umowy na rozbudowę ul. [...] (poszerzenie drogi na koszt inwestora na wysokości części dz. nr [...] od styku dz. [...] z dz. nr [...] celem zrealizowania tu odcinka dwukierunkowego ul. [...]). Natomiast okoliczności podnoszone przez odwołujących dotyczące powodów wprowadzenia na części ul. [...] ruchu jednokierunkowego pozostają bez znaczenia dla oceny wystarczalności uzbrojenia terenu inwestycji w drogę i spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Nieuzasadnione są również pozostałe zarzuty odwołań dotyczące omawianej kwestii. Kolegium nie dopatrzyło się rozbieżności pomiędzy opisem inwestycji we wniosku organu I instancji o wydanie opinii skierowanego do ZIKiT a opinią ZIKiT z 7 kwietnia 2017 r. wydaną M. G. dotyczącą oceny koncepcji obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycji. Takich rozbieżności Kolegium nie stwierdziło również pomiędzy zał. nr 1 do umowy nr [...] o realizację inwestycji drogowej z 9 maja 2017 r. (pismo ZIKiT z 07.04.2017 r.) i załącznikiem nr 2 do umowy (koncepcja obsługi komunikacyjnej) a wnioskiem o warunki zabudowy i zał. nr 2 i 4 do wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast brak w aktach prywatnego wniosku inwestora i załączonej do niego koncepcji nie mają wpływu na rozstrzygnięcie rozważanego zagadnienia. Pozytywna opinia ZIKiT z 15 maja 2017 r. odnosi się do ww. umowy i koncepcji zalegających w aktach sprawy, zatem brak ich dołączenia do samej opinii jest pozbawiony znaczenia prawnego. Co zaś się tyczy pierwotnie tej samej data opinii negatywnej ZIKiT i pozytywnej oraz poprawienia daty na opinii pozytywnej na dzień 15 maja 2017 r. Kolegium wyjaśniło, że niewątpliwie opinia pozytywna musiała powstać później niż opinia negatywna, skoro podstawą pozytywnej oceny inwestycji przez zarządcę drogi była umowa z 9 maja 2017 r. Badanie zaś tego, kto i kiedy naniósł poprawkę daty na opinii pozytywnej pozostaje poza zainteresowaniem i możliwościami badania organów w tej sprawie, nie ma też znaczenia dla oceny omawianego zagadnienia. Nie jest sporne w sprawie, że teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne z uwagi na treść art. 10a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zaś decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zatem spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 61 ust. 2-5 u.p.z.p. Pozostaje zatem kwestia spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W celu określenia cech istniejącej zabudowy organ właściwy w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dokonuje analizy w koniecznym zakresie stanu terenu inwestycji oraz otaczającego go obszaru, uwzględniając szczegółowe wymogi ujęte w rozporządzeniu. Organ obszernie wyjaśnił treść zasady dobrego sąsiedztwa, wskazując w szczególności, że nie narzuca ona na organ administracji obowiązku ustalania warunków nowej zabudowy poprzez nawiązanie do parametrów zabudowy dominującej w badanym obszarze. Pojęcia działki sąsiedniej, na potrzeby ustalania poszczególnych parametrów, nie można też ograniczać do działki bezpośrednio przyległej do działki inwestora, lecz odnieść je należy do całego obszaru, wyznaczonego w zgodzie 7 § 3 rozporządzenia, pozwalającego organowi na dokonanie oceny możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy. Istnieje zatem możliwość określenia warunków zabudowy także w dowiązaniu do zabudowy występującej w mniejszości, o ile zezwala na to badany, istotny kontekst przestrzenny i stwierdzone uwarunkowania architektoniczne, a rozstrzygnięcie takie znajdzie uzasadnienie w wynikach analizy. W przedmiotowej sprawie Kolegium stwierdziło, że zebrany w toku postępowania I i II instancji materiał dowodowy pozwala na ustalenie parametrów dla projektowanej inwestycji na poziomie określonym w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw, aby zakwestionować prawidłowość sporządzonej w czerwcu 2017 r. analizy uzupełnionej późniejszymi notatkami służbowymi. Analiza sporządzona została zgodnie z zasadami wynikającymi z rozporządzenia (zawiera część graficzną, prawidłowo zakreślono granice obszaru analizowanego, wyjaśniono też, że granice obszaru określono w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu inwestycji). Mając na uwadze powyższe Kolegium nie znalazło podstaw prawnych do negowania prawidłowości ustalenia obszaru analizowanego w omawianym dokumencie analizy. W ramach prawidłowo wyznaczonych granic ustalono, że istnieją działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej - ul. [...], zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów (o funkcji mieszkalnej). Organ II instancji opisał różnice pomiędzy pojęciem funkcji i rodzaju inwestycji, odpowiadając na argumentację odwołań, jakoby planowana inwestycja wielorodzinna nie znajdowała kontynuacji funkcji w związku z występowaniem w przewadze zabudowy jednorodzinnej - zwłaszcza jedynej występującej w bezpośrednim otoczeniu terenu inwestycji. W przedmiotowej sprawie wykazane zostało, że nowa zabudowa o funkcji mieszkaniowej stanowić będzie kontynuację funkcji istniejącej na tym terenie (ze względu na występującą zabudowę mieszkaniową). Okoliczność, że planowana zabudowa mieszkaniowa posiada odmienny rodzaj - wielorodzinny - od dominującego w sąsiedztwie rodzaju zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, nie może ograniczać dopuszczalności realizacji tej inwestycji. Odmienność w rodzaju zabudowy nie stanowi sama w sobie przeszkody do wydania decyzji pozytywnej i nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, że nie spełniony został ten podstawowy wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy - kontynuacji funkcji. Dalej organ II instancji dokonał szczegółowej i wnikliwej oceny części tekstowej i graficznej analizy, w tym charakterystyki terenu inwestycji, jego lokalizację, usytuowania i zagospodarowania, form architektonicznych zabudowy i liczbę kondygnacji nadziemnych. Następnie organ odwoławczy za analizą przywołał szczegółową charakterystykę obszaru w zakresie ukształtowania linii zabudowy, wskaźnika powierzchni istniejącej zabudowy (w tym wielkość brył), szerokości elewacji frontowej istniejących budynków, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, liczoną zarówno do okapu, jak i do kalenicy oraz jako wysokość całkowita budynków o dachach płaskich oraz geometrii dachów (rodzaj zadaszenia, kierunki ukształtowania kalenic, kąty nachylenia połaci dachowych, występujące dodatkowe formy geometrii dachu - lukarny). Kolegium nie znalazło zastrzeżeń do tak przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Załączone do decyzji wyniki analizy, w tym sugestie analizatorki w zakresie sposobu ustalania w decyzji warunków nowej zabudowy, odzwierciedlają jasno i czytelnie efekty przeprowadzonej analizy w terenie, co do elementów, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Mając jednak na uwadze zastrzeżenia odwołań pismem z 22 lipca 2019 r. Kolegium wezwało organ I instancji do wyjaśnienia i uzupełnienia sporządzonej na potrzeby wyżej opisanego postępowania analizy architektoniczne - urbanistycznej oraz jej wyników poprzez: 1) określenie, czy ustalenia sporządzonej w czerwcu 2017 r. analizy (wraz z jej częścią graficzną) co do stanu zabudowy i zagospodarowania obszaru analizowanego, w tym parametrów zlokalizowanej tam zabudowy - ze szczególnym uwzględnieniem stanu zainwestowania i parametrów zabudowy na działkach nr [...], nr [...] nr [...] obr. [...], co do których odwołujący negują prawidłowość podanych w analizie parametrów - zachowały swoją aktualność, a w razie zmiany danych co do zabudowy z badanego obszaru określenie ich zakresu (w tym parametrów nowej zabudowy) oraz wpływu na ustalone w decyzji warunki nowej zabudowy, w tym na aktualnej mapie; 2) określenie, w jaki sposób zostały ustalone podane w analizie parametry istniejącej zabudowy, ze szczególnym uwzględnieniem stanu zainwestowania i parametrów zabudowy na działkach nr [...], nr [...] nr [...] obr. [...], tj. czy ustalono je wyłącznie na podstawie mapy z Internetowego Serwera Danych Przestrzennych, której aktualność kwestionują Odwołujący czy też w inny sposób; 3) określenie, czy działki ewidencyjne wskazane jako teren inwestycji oraz inne działki znajdujące się w obszarze analizowanym nadal są uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, czy też uległy podziałowi, a w razie wskazania na ich podział opisanie zmian (i ich podstawy) wraz z jego wpływem na ustalone w decyzji warunki zabudowy oraz przekazanie do akt sprawy raportów z rejestru gruntów dla działek, których zmiany dotyczą a które znajdują się w zasięgu oddziaływania inwestycji; 4) wyjaśnienie, czy możliwe jest podanie powierzchni biologicznie czynnej dla nieruchomości z obszaru analizowanego, w tym zwłaszcza dla najbliższego otoczenia terenu inwestycji, a jeśli tak podanie tych danych; 5) określenie, jak kształtuje się linia zabudowy wyznaczona przez zabudowę istniejącą w obszarze analizowanym; 6) wyjaśnienie powodów, dla których nie było możliwe ustalenie parametrów nowej zabudowy na podstawie zasadniczych metod ich wyznaczenia oraz określenie, jakie względy przestrzenne zadecydowały o potrzebie wyznaczenia parametrów w oparciu o przepisy dopuszczające odstępstwo od tych zasad - ze szczególnym rozważeniem ww. kwestii w odniesieniu do parametrów zabudowy zlokalizowanej w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji. Z kolei pismem z 15 marca 2021 r. Kolegium zwróciło się do organu I instancji o wskazanie: 1) czy sporządzona na potrzeby wyżej opisanego postępowania analiza architektoniczno - urbanistyczna oraz jej wyniki, uzupełnione w toku postępowania odwoławczego notatką służbową autorstwa mgr inż. M. S.-W. podpisaną 6 września 2019 r. co do stanu zabudowy i zagospodarowania obszaru analizowanego, w tym parametrów zlokalizowanej tam zabudowy - ze szczególnym uwzględnieniem stanu zainwestowania i parametrów zabudowy na działkach nr [...], nr [...] nr [...] obr. [...], co do których odwołujący negują prawidłowość podanych w analizie parametrów - zachowały swoją aktualność; 2) w razie ustalenia zmiany danych co do zabudowy z badanego obszaru o określenie ich zakresu (w tym parametrów nowej zabudowy) oraz wpływu na ustalone w decyzji warunki nowej zabudowy, w tym na aktualnej mapie.; 3) określenie, czy działki ewidencyjne wskazane jako teren inwestycji oraz inne działki znajdujące się w obszarze analizowanym (przy uwzględnieniu zmian opisanych w notatce służbowej podpisanej 6 września 2019 r.) nadal są uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, czy też uległy podziałowi, a w razie wskazania na ich podział opisanie zmian (i ich podstawy) wraz z jego wpływem na ustalone w decyzji warunki zabudowy oraz przekazanie do akt sprawy raportów z rejestru gruntów dla działek, których zmiany dotyczą a które znajdują się w zasięgu oddziaływania inwestycji; 4) czy teren inwestycji w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, był przeznaczony do realizacji zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3, ewentualnie czy znajduje się w terenie, dla którego zachodziła w dacie wydania decyzji I instancji bądź zachodzi obecnie potrzeba dokonania uzgodnienia projektu decyzji z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. (poza dokonanym w toku postępowania opiniowaniem projektu przez zarządcę drogi). W notatce służbowej sporządzonej w dniach 26 lipca 2019 r. - 6 września 2019 r. autorka analizy udzieliła wyczerpujących wyjaśnień wskazując, że jedynymi zmianami w obszarze analizowanym w stosunku do stanu uwidocznionego na mapach ISDP w 2017 r. jest naniesienie budynku na działce nr [...] (budynek w stanie surowym zamkniętym na etapie docieplania ścian zewnętrznych), podział działki nr [...] na działki [...] i [...] oraz podział działek wchodzących w skład nieruchomości zabudowanej komunalnymi budynkami wielorodzinnymi. Zabudowa działki nr [...] i nieruchomości złożonej z działek nr [...] i [...] obr. [...] nie uległa zmianie w stosunku do stanu uwidocznionego na mapie z 2016 r. i wydrukach z ISDP z roku 2017. Z kolei warsztat samochodowy na działce nr [...], był już uwidoczniony na orto-foto-mapie z 2013 r. (łącznie z rozbudowanym budynkiem gospodarczym na działce nr [...]), a nie jest to zobrazowane na żadnej mapie ewidencyjnej i na wydruku z ISDP. Autorka analizy skorygowała tabelę, uwzględniając dane w oparciu o aktualne dane geodezyjne. W tabeli stanowiącej załącznik do tej notatki ujęto działkę nr [...], działki nr [...] i [...] powstałe z podziału działki nr [...], a także skorygowano numerację i parametry działek, na których zlokalizowany jest zespół wielorodzinnych budynków komunalnych między ul. [...] i [...] uaktualniono również dane geodezyjne wszystkich badanych nieruchomości. Podano, że średni wskaźnik powierzchni zabudowy nieruchomości w obszarze analizowanym pozostaje na poziomie ok. 23%, średnia szerokość elewacji frontowych wynosi ok. 11,63 m (poprzednio ok. 12,04 m), średnia wysokość okapów to ok. 6,14 m (poprzednio ok. 6,09 m), a średnia wysokość kalenic głównych i górnych krawędzi dachów płaskich, tj. całkowita wysokość budynków, ok. 9,38 m (poprzednio ok. 9,3 m). Średnia wysokość kalenic wynosi ok. 9,39 m (poprzednio ok. 9,3 m), natomiast średnia wysokości budynków przekrytych dachami płaskimi nie uległa zmianie — wynosi ok. 9,29 m. Wprowadzenie powierzchni zabudowy podanej przez właścicieli działek nr [...], [...] i [...] nie zmieniło średniego wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek w obszarze analizowanym - załącznik nr 3 do notatki. Obliczone średnie parametry zabudowy w obszarze analizowanym zmieniły się nieznacznie albo pozostały na tym samym poziomie, co nie miało wpływu na ustalone parametry nowej zabudowy. Autorka analizy wyjaśniła również, w jaki sposób zostały ustalone wartości wskaźników powierzchni zabudowy i zagospodarowania terenu dla wszystkich nieruchomość zabudowanych w obszarze analizowanym. Dalej odnotowano, że działki ewidencyjne wskazane jako teren inwestycji i działki bezpośrednio sąsiadujące nadal są uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków. Natomiast podziałowi uległy położone w granicach obszaru analizowanego działki nr [...] [...] obr. [...] oraz cześć działek wchodzących w skład nieruchomości zabudowanej komunalnymi budynkami wielorodzinnymi, co zostało uwidocznione na aktualnej mapie ewidencyjnej (stan na dzień 2 sierpnia 2019 r.). Podział działki nr [...] na działki [...] i [...] wprowadzono już w pierwotnej analizie, ponieważ był już uwzględniony w zasobach dostępnych w ISDP, natomiast podział działki nr [...] na działki nr [...] i [...] oraz nieruchomości komunalnej wprowadzono w tabelach stanowiących załączniki do tej notatki. W odpowiedzi na wezwanie SKO dokonano orientacyjnego pomiaru i wskazania powierzchni biologicznie czynnej uwidocznionej na orto-foto-mapie z 2017 r. dla działek otaczających teren inwestycji. Następnie wskazano, że z uwagi na oczywistą omyłkę w zakresie odległości budynku gospodarczego na działce nr [...] od granicy działek drogowych oraz brak opisu lokalizacji zabudowy na działce nr [...] w analizie urbanistyczno-architektonicznej z 2017 r. (w konsekwencji w załączniku nr 3 do kwestionowanej decyzji), skorygowano i uzupełniono zapisy dotyczące linii istniejącej zabudowy. Wreszcie szczegółowo przeanalizowano wszystkie parametry zabudowy występującej, wyjaśniono sposób wyznaczenia parametrów nowej zabudowy oraz powody odstąpienia od zastosowania metod podstawowych. W konkluzji stwierdzono, że zmiany przestrzenne i geodezyjne, jakie nastąpiły w obszarze analizowanym od 2017 r. i informacje dotyczące zabudowy nieruchomości sąsiadujących nie dały podstaw do zmiany ustaleń decyzji nr [...] z 6 lipca 2018 r. Z kolei w notatce służbowej sporządzonej 10 maja 2021 r. autorka analizy udzieliła wyczerpujących wyjaśnień wskazując, że na podstawie analizy zgromadzonych materiałów, w tym aktualnej na dzień 9 kwietnia 2021 r. mapy ewidencyjnej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Prezydenta Miasta Krakowa (kopia nr [...]), danych z Ewidencji Gruntów i Budynków aktualnych na dzień 7 maja 2021 r. pozyskanych z programu ISDP oraz wizji w terenie w dniu 6 maja 2021 r. ustalono, że w stosunku do stanu na dzień 26 lipca 2019 r. zmianie uległy niektóre, opisane parametry zabudowy istniejącej usytuowanej w granicach wyznaczonego przez organ obszaru analizowanego. Parametry i cechy zabudowy istniejącej w wyznaczonym przez organ w postępowaniu obszarze analizowanym przedstawionym na aktualnej mapie ewidencyjnej (załącznik nr 1 do tej notatki) opisano w tabeli stanowiącej załącznik nr 2 do tej notatki. Wyjaśniono, że w wyniku wprowadzonej aktualizacji średni wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działek w obszarze analizowanym pozostaje na poziomie ok. 23%, średnia szerokości elewacji frontowych wynosi ok. 11,69 m (uprzednio wyliczona na ok. 11,63 m w notatce służbowej (karty sprawy nr 607-613) i ok. 12,04 m w analizie urbanistyczno- architektonicznej sporządzonej w dniu 21 sierpnia 2017 r (karty sprawy nr 153-156), średnia wysokości do okapów wynosi ok. 6,16 m (uprzednio wyliczona na ok. 6,14 m w notatce służbowej (karty sprawy nr 607-613) i ok. 6,09 m w analizie urbanistyczno-architektonicznej sporządzonej w dniu 21 sierpnia 2017 r (karty sprawy nr 153-156), średnia wysokości do kalenic wynosi ok. 9,43 m - uprzednio wyliczona na ok. 9,39 m w notatce służbowej (karty sprawy nr 607-613) i ok. 9,30 m w analizie urbanistyczno-architektonicznej sporządzonej w dniu 21.08.2017 r (karty sprawy nr 153-156), średnia wysokości do attyk pozostaje na poziomie ok. 9,29 m. Obliczone średnie parametry zabudowy w obszarze analizowanym zmieniły się nieznacznie albo pozostały na takim samym poziomie, zatem stwierdzono, że zaistniałe zmiany przestrzenne i geodezyjne pozostają bez wpływu na ustalone warunki w decyzji warunki nowej zabudowy. Odnotowano, że działki ewidencyjne wskazane jako teren inwestycji oraz inne działki znajdujące się w obszarze analizowanym (przy uwzględnieniu zmian opisanych w notatce służbowej podpisanej 6 września 2019 r.) nadal są uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków i nie uległy podziałowi. Stwierdzono też, że teren inwestycji nie znajduje się w terenie, dla którego poza dokonanym w toku postępowania opiniowaniem projektu przez zarządcę drogi zachodziła w dacie wydania decyzji I instancji bądź zachodzi obecnie potrzeba dokonania uzgodnienia projektu decyzji z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Znajdujący się w aktach sprawy dokument analizy wraz z omówionymi niezwykle obszernymi i szczegółowymi, przygotowanymi z wielką skrupulatnością i niebywałą dokładnością wyżej wskazanymi notatkami służbowymi, które spełniają wymogi stawiane dowodom w postępowaniu administracyjnym należycie obrazują istniejący ład przestrzenny i stanowić mogą podstawę wyznaczenia poszczególnych warunków zabudowy. Również zawarte w decyzji warunki nowej zabudowy nie wzbudziły zastrzeżeń Kolegium. Warunki te znajdują odzwierciedlenie w wynikach analizy i jej uzupełnieniu w postępowaniu odwoławczym, brak zatem podstaw do kwestionowania ich prawidłowość. W przedmiotowej sprawie organ I instancji podjął próbę pogodzenia przeznaczenia projektowanego zamierzenia oraz cech zabudowy występującej w najbliższym otoczeniu terenu inwestycji. Kolegium nie znalazło podstaw do zakwestionowania wyznaczonych przez organ I instancji w decyzji dwóch linii nowej zabudowy na działce narożnej, w sposób dopełniający obudowę dwóch odcinków ul. [...]. Uzasadnił przyjęcie linii nowej zabudowy w odległości 6 m od granic z działkami drogowymi nr [...] i [...], na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia. Z racji bowiem specyficznego, narożnego usytuowania dz. nr [...] przy obu odcinkach ul. [...], której zabudowa nie jest zabudową pierzejową i nie wyznacza również czytelnych linii zabudowy, nie było możliwe wyznaczenie linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia. Z kolei budynki na działkach bezpośrednio sąsiadujących są zlokalizowane w sposób odbiegający od lokalizacji pozostałej zabudowy obszaru (budynek gospodarczy na działce nr [...] jest najbardziej zbliżony do ulicy [...], a zabudowa działki nr [...] jest najbardziej oddalona od granicy działki drogowej). Podobnie nie było podstaw do ustalania linii zabudowy zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia. Przy ul. [...] jedynie niski budynek gospodarczy na działce nr [...] jest zlokalizowany niezgodnie z przepisami odrębnymi (ustawy o drogach publicznych), natomiast wszystkie pozostałe, w tym wszystkie budynki o funkcji i/lub formie zbliżonej do wnioskowanej, zlokalizowane są zgodnie w tymi przepisami. Zatem z uwagi na zachowanie ładu przestrzennego i kontynuację parametrów istniejącej zabudowy odstąpiono od wyznaczenia linii zabudowy zgodnie z § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia. Podobnie słusznym była rezygnacja z przyjęcia linii zabudowy jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Czytelną obudowę południowo-zachodniej strony ul. [...] tworzą czterokondygnacyjne budynki wielorodzinne na działkach nr [...] i [...], zlokalizowane w odległości 6 m od granicy działki drogowej nr [...]. Obudowa północnej strony drogi na dz. nr [...] nie tworzy tak czytelnej linii zabudowy, nowa zabudowa rejonu jest zlokalizowana w odległościach ok. 6 m i ok. 9 m od granicy ww. działki drogowej. Najdalej od działki drogowej jest usytuowana zabudowa działki sąsiadującej nr [...]. Zabudowa ta stanowi jednak wyjątek w sąsiedztwie inwestycji, jako że zarówno formą, jak i lokalizacją odbiega od pozostałej zabudowy obszaru analizowanego. Wyznaczenie linii zabudowy w oparciu nią drastycznie ograniczyłoby (jeżeli nie uniemożliwiło) możliwości zabudowy stosunkowo dużej narożnej działki, zlokalizowanej w obszarze zabudowanym. Nadto zbliżyłoby nową zabudowę do budynku mieszkalnego nr [...] na dz. [...] i do granicy działki nr [...]. Mając na względzie utrzymanie ładu przestrzennego rejonu i ochronę interesów osób trzecich odstąpiono od wyznaczenia linii zabudowy zgodnie z § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia. Prawidłowo wyznaczono dla planowanej inwestycji wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni inwestycji kubaturowej (0,0904 ha) z przedziału od 25% do 26%, przy zastosowaniu treści § 5 ust. 2 rozporządzenia. W załączniku do analizy oraz tabelach stanowiących załącznik do notatek służbowych pozyskanych w toku postępowania odwoławczego obliczono średni wskaźnik powierzchni zabudowy dla wszystkich nieruchomości zabudowanych w obszarze analizowanym i wynosi on 23%. Znalazło to potwierdzenie w skorygowanych tabelach do notatek. Wskaźniki wielkości powierzchni istniejącej zabudowy w stosunku do powierzchni działek w obszarze analizowanym kształtują się od ok. 8% (dz. nr [...], [...], [...]) do ok. 52% (dz. nr [...]). Średni wskaźnik w obszarze analizowanym wynosi ok. 23%. Przedmiotem obliczeń był wskaźnik, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek zabudowanych w całym obszarze analizowanym (zabudowa uwidoczniona na dostępnych mapach). Kierując się tą średnią organ I instancji wyznaczył omawiany parametr dla nowej inwestycji (nie uwzględniając zabudowy istniejącej na terenie inwestycji, która planowana jest do wyburzenia) - z tym, że z uwagi na powierzchnię zabudowy sąsiednich budynków wielorodzinnych, tworzących tę samą pierzeję drogi publicznej, ustalono omawiany parametr na poziomie nieznacznie wyższym, tj. 25%-26%. Zwrócono przy tym uwagę, że przyjęcie takiego wskaźnika pozwoli na realizację budynku o powierzchni zabudowy ok. 208 m2, tj. niewiele mniejszej (o 27 m2) niż powierzchnia zabudowy jednoklatkowego budynku wielorodzinnego na działce nr [...]. Kolegium nie neguje takiego sposobu wyznaczenia omawianego parametru. Organ zasadniczo kierował się średnią obliczoną przy uwzględnieniu parametrów z całego obszaru analizowanego, zaś przyjęta tolerancja mieści się w parametrach zabudowy istniejącej, w tym w najbliższym otoczeniu terenu inwestycji. Na działkach położonych bowiem w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji wskaźnik ten wynosi: dz. [...], [...] i [...] - 32%, dz. nr [...] - 17%, co daje średnią na poziomie 24,5%. Tym samym, nawet przy zastosowanej nieznacznej tolerancji, w wyniku realizacji inwestycji nie dojdzie do znacznego zagęszczenia zabudowy. Takie działanie organ II instancji ocenił jako zasadne i zmierzające do zapobiegania nadmiernemu zwiększeniu intensywności zabudowy. Jednocześnie obie granice przedziału dopuszczonych wartości odpowiadają zaobserwowanym ww. parametrom w obszarze analizy. Powyższe wnioski co do prawidłowości wyznaczenia wskaźnika zabudowy dla dz. nr [...] pozostają aktualne także przy uwzględnieniu dodatkowych wyjaśnień autorki analizy w toku postępowania odwoławczego. Z notatki służbowej z 10 maja 2021 r. wynika, że: wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni dz. nr [...] obecnie wynosi ok. 35%, wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działek nr [...], [...] obecnie wynosi ok. 22%, wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni dz. nr [...], [...] obecnie wynosi ok. 21%, wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni dz. nr [...], [...], [...] obecnie wynosi ok. 32% (z mapy ewidencyjnej i Ewidencji Gruntów i budynków został usunięty obiekt gospodarczy na działce nr [...]), wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni dz. nr [...], [...], [...], [...], [...] pozostaje bez zmian, wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni dz. nr [...], [...] obecnie wynosi ok. 18%. Zestawienie tych danych z danymi dotyczącymi pozostałych działek zabudowanych z obszaru dowodzi, że średnia pozostaje na poziomie 23%, więc zmiany nie miały wpływu na ustalony w decyzji parametr. Jako pożądane organ odwoławczy uznał działanie organu I instancji polegające na wprowadzeniu na terenie inwestycji konieczności zachowania minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej na poziomie minimum 40%, jako odzwierciedlenie opisywanego wyżej sposobu zagospodarowania zielenią w obszarze analizy. W analizie urbanistyczno-architektonicznej z 2017 r. wskazano, że udział powierzchni biologicznie czynnej dla działek jw. jest zróżnicowany, wynosi od ok. 30% do ok. 85%. Szerokość elewacji frontowej dla nowej zabudowy została ustalona w decyzji na 13 m z tolerancją do ±20%, wynikającą z możliwości projektowych i realizacyjnych inwestycji, czyli w przedziale od 10,4 m do 15,6 m - na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia, czyli inaczej aniżeli średnia wartość szerokości elewacji frontowej z obszaru analizowanego z uzasadnieniem w wynikach analizy. Dodano, że szerokość elewacji frontowej należy mierzyć w płaszczyźnie prostopadłej do granicy między działkami nr [...] i [...] obr. [...] W wynikach analizy wyjaśniono, że szerokości frontowe zabudowy z obszaru są zróżnicowane wynoszą od ok. 6,5 m (dom na dz. nr [...]) do ok. 21 m (budynek na dz. nr [...], [...]). Średnia szerokość elewacji frontowych w obszarze analizowanym wynosi ok. 12 m. W notatkach z postępowania odwoławczego uaktualniono dane z obszaru analizowanego wskazując, że średnia szerokość elewacji frontowych wynosi ok. 11,69 m (poprzednio ok. 12,04 m), co jest skutkiem realizacji budynku na działce nr [...] i podziału działki nr [...]. Wszystkie szerokości frontowe zabudowy przedstawiono w tabeli stanowiącej załącznik nr 2 do notatki. Średnia z obszaru analizowanego wynosi 11,69 m, zaś po zastosowaniu przewidzianej w § 6 ust. l rozporządzenia tolerancji +/- 20 % szerokość wyznaczona na podstawie metody zasadniczej wyniosłaby od 9,30 m do 13,96 m. Tym niemniej organ odstąpił od zastosowania tego przepisu z uwagi na kształt i wielkość przedmiotowej działki oraz lokalizację budynków sąsiednich, by dać możliwość odsunięcia budynku od granic sąsiednich działek zabudowanych domami jednorodzinnymi. Godzi się wskazać, że szerokość elewacji frontowej określona w decyzji mieści się w parametrach zabudowy występującej w obszarze analizowanym i nawiązuje zwłaszcza do szerokości frontowych budynków znajdujących się najbliżej terenu inwestycji (dz. nr [...] - 20 m, dz. nr [...] i [...] i [...] - 19 m, dz. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] – 13 m. Zatem tak ustalony omawiany parametr w decyzji będzie służył zachowaniu ładu przestrzennego w tym rejonie. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej nowej zabudowy, jej gzymsu lub attyki została wyznaczona w zależności od rodzaju przykrycia: w przypadku przekrycia planowanego budynku dachem połaciowym, wysokości jego okapów ustalono w przedziale od 6 m do 8 m, a kalenicy głównej z przedziału od 10 m do 12 m. Natomiast w przypadku przekrycia planowanego budynku dachem płaskim, wysokość górnej krawędzi jego elewacji frontowej (wysokość krawędzi attyki) ustalono na 9,5 m z tolerancją do ±0,5 m, wynikającą z możliwości projektowych i realizacyjnych inwestycji, czyli od 9 m do 10 m. Ustalone wyżej wysokości maksymalne są również całkowitymi wysokościami budynku. Dodano, że powyższe wysokości należy mierzyć jako średnie arytmetyczne wysokości najwyższej i najniższej bryły budynku od projektowanego poziomu terenu. Należy zastosować takie rozwiązania architektoniczne i technologiczne, aby pomieszczenia i urządzenia techniczne (nie dotyczy kominów wentylacyjnych) były wkomponowane w bryłę budynku i swoją wysokością nie przekraczały wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych oraz ustalonych poniżej wartości bezwzględnych. Wobec zaś ustalonej rzędnej terenu istniejącego wynoszącej średnio ok. 221,5 m n.p.m. poziom kalenicy dachu połaciowego nie może przekroczyć rzędnej 233,5 m n.p.m., a poziom attyki rzędnej 231,5 m n.p.m. Organ zastosował przy ustalaniu parametru wysokości przepis § 7 ust. 4 rozporządzenia, który dopuszcza rezygnację z zastosowania zasadniczych metod wyznaczania tego parametru z § 7 ust. 1-3 rozporządzenia, jeżeli znajduje to uzasadnienie w wynikach analizy. W analizie zobrazowano dokładnie sposób kształtowania się wysokości budynków w obszarze analizowanym. Zaobserwowano, że wysokość budynków w obszarze jest zróżnicowana, kształtuje się między ok. 3,5 m (okap domu na dz. nr [...]), a ok. 13,5 m (kalenice budynków na dz. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]). Okapy budynków przekrytych dachami połaciowymi znajdują się na wysokościach od ok. 3,5 m do ok. 11,5 m (średnio ok. 6 m), a ich kalenice na wysokościach od ok. 6,25 m do ok. 13,75 m (średnio ok. 9,5 m) nad terenem. Wysokości górnych krawędzi attyk/gzymsów budynków przekrytych dachami płaskimi wynoszą od ok. 6,5 m do ok. 12 m (średnio ok. 9,5 m) nad terenem. W notatce z 27 czerwca 2019 r. – 6 września 2019 r. odnotowano, że realizacja budynku na działce nr [...] spowodowała nieznaczne zwiększenie średnich wysokości okapów i kalenic budynków przekrytych dachami połaciowymi w obszarze analizowanym. Obecnie wynoszą one odpowiednio ok. 6,14 m (dawniej 6,09 m) i 9,39 m (dawniej 9,30 m). Średnia wysokość budynków przekrytych dachami płaskimi nie uległa zmianie. Z kolei w notatce z 10 maja 2021 r. wyjaśniono, że na terenie działek nr [...], [...] obr. [...] zrealizowany został nowy budynek o okapach na wysokości ok. 7 m i kalenicy na wysokości ok. 11 m przekryty dachem połaciowym dwuspadowym symetrycznym o kalenicy prostopadłej do frontu działki. Uwzględniając zaistniałe dane w obszarze analizowanym wskazano, że średnia wysokości do okapów wynosi ok. 6,16 m (uprzednio wyliczona na ok. 6,14 m w notatce służbowej (karty sprawy nr 607-613) i ok. 6,09 m w analizie urbanistyczno-architektonicznej sporządzonej w dniu 21.08.2017 r (karty sprawy nr 153-156), średnia wysokości do kalenic wynosi ok. 9,43 m (uprzednio wyliczona na ok. 9,39 m w notatce służbowej (karty sprawy nr 607-613) i ok. 9,30 m w analizie urbanistyczno-architektonicznej sporządzonej w dniu 21.08.2017 r (karty sprawy nr 153-156), średnia wysokości do attyk pozostaje na poziomie ok. 9,29 m. Zdaniem Kolegium różnice te są niewielkie i pozostają bez wpływu na ustalone w decyzji parametry wysokościowe nowej zabudowy. Wyniki analizy i ww. notatek dowodzą, że taka, jak wskazana w decyzji, wysokość elewacji frontowej nowej zabudowy znajduje dowiązanie w parametrach zabudowy istniejącej, w tym w szczególności zabudowy znajdującej się w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji: dz. nr [...] - okap na poziomie 3,5 m, kalenica na poziomie 6,5 m; dz. nr [...] i [...] i [...] - okap na poziomie 9 m, kalenica na poziomie 11,25 m, dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - okap na poziomie 11,25 m, kalenica na poziomie 13,5 m. Tym samym planowana zabudowa, pomimo jej wielorodzinnego przeznaczenia, wyraźnie nawiązuje do wielu budynków jednorodzinnych, w tym znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie budynków na dz. nr [...], [...] i [...], tworząc wraz z nim oraz sąsiednią zabudową wielorodzinną jednolity sposób zagospodarowania przestrzennego. Kolegium dostrzega niższe parametry wysokościowe budynku na dz. nr [...], jednak są to najniższe parametry zabudowy z całego obszaru analizowanego (niższy okap ma tylko budynek na dz. nr [...] i [...]). Przy ocenie tego parametru nie można też tracić z pola widzenia sąsiedniej wyższej zabudowy jednorodzinnej na dz. [...] i [...] i [...] i zabudowy wielorodzinnej. Organ II instancji stwierdził zatem, że planowana zabudowa także swą wysokością nie będzie godzić w ten ład przestrzenny, gdyż nie wprowadza weń elementów obcych, nieznanych dotąd na tym terenie, przeciwnie wpisuje się w wytyczone istniejącą zabudową ramy przestrzenne. Kolegium podkreśliło, że w sprawie gabaryty wysokościowe nowej zabudowy nawiązują do działek z bezpośredniego sąsiedztwa, aczkolwiek z racji występowania zabudowy o zróżnicowanej wysokości zasadnie organ I instancji wykluczył możliwość zastosowania podstawowego sposobu wyznaczania wysokości elewacji frontowej z § 7 ust. 1 rozporządzenia. Z analizy i notatek z postępowania odwoławczego wynika, że średnia wysokość okapów i kalenic budynków przekrytych dachami połaciowymi wynosi obecnie odpowiednio 6,14 m i 9,39 m. Wysokości górnych krawędzi attyk/gzymsów budynków przekrytych dachami płaskimi wynoszą od 6,5 m do 12 m (średnio 9,5 m) nad terenem. Taką też wartość 6 m realizuje dolna granica przedziału okapu i przedział kalenicy głównej ustalone dla przedmiotowej inwestycji. Jednak z uwagi na funkcję wielorodzinną planowanego budynku i występowanie w sąsiedztwie wyższych budynków o takiej samej funkcji (zespół budynków na dz. m.in. [...], [...]) i wyższych budynków jednorodzinnych (na działkach nr [...], [...], [...]), organ I instancji zdecydował się na odstąpienie od wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej planowanego budynku zgodnie z § 7 ust. 3 ww. rozporządzenia. Słusznie więc został w sprawie zastosowany § 7 ust. 4 rozporządzenia, przy czym wzięto pod uwagę również wysokość bezwzględną, związaną z różnicami poziomu terenu występującymi w obszarze. Zdaniem Kolegium przy wyznaczaniu parametrów wysokościowych nowej zabudowy uwzględniono jej najbliższe otoczenie. Zwrócono uwagę, że teren inwestycji położony jest w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej o zróżnicowanych wysokościach i wyższej wielorodzinnej, zatem jego wysokość nie może przekroczyć wysokości budynków jednorodzinnych. Okap planowanego budynku wyznaczono na wysokości do 8 m nawiązując do okapów budynku na dz. [...], a ustalona kalenica na wysokości do 12 m - kontynuuje średnią kalenicę budynków na dz. nr [...] i [...]. Z uwagi na możliwości projektowe i realizacyjne inwestycji słusznie dopuszczono możliwość obniżenia tych wysokości o max. 2 m. Podobnie przy dachu płaskim nawiązano do średniej z obszaru wynoszącej dla tej geometrii dachu ok. 9,5 m i taką wysokość z niewielką tolerancją do ±0,5 m ustalono dla nowej zabudowy przekrytej dachem płaskim. Tak ustalone wysokości pozwolą jak najlepiej wpisać nową zabudowę w istniejący kontekst przestrzenny. Zdaniem Kolegium przestrzennie nie było żadnych uwarunkowań, które wymuszałyby konieczność ustalenia omawianego parametru na niższym poziomie. Przeciwnie - przyjęte w decyzji rozwiązanie pozwala na zharmonizowanie pod względem wysokości nowej zabudowy z wysokością zabudowy na działkach bezpośrednio sąsiadujących. Dla planowanej zabudowy wyznaczono dach płaski albo dach dwu lub wielospadowy (z wyjątkiem form dachu łamanego, mansardowego i kopertowego) w układzie symetrycznym o kącie nachylenia połaci dachowych: między 30° a 45°. Ustalając geometrię dachu organ podał również wysokość kalenicy głównej (najwyższej do 12 m, nie wyżej niż 233,5 m n.p.m., a poziom attyki rzędnej 231,5 m n.p.m. Dla doświetlenia poddasza użytkowego organ ustalił też zastosowanie oknien w ścianach szczytowych dachów dwuspadowych, okien połaciowych lub małych lukarn; lukarny nie mogą się łączyć, żadne ich elementy nie mogą znajdować się powyżej kalenicy głównej. Określono kierunek głównej kalenicy dachu jako zbliżony do prostopadłego lub równoległego do drogi wewnętrznej na dz. nr [...] obr. [...]. W analizie i notatkach zaprezentowano w sposób szczegółowy geometrie dachów zabudowy z obszaru analizowanego, w tym zabudowy na działkach stanowiących bezpośrednie sąsiedztwo terenu inwestycji. Podano (m.in. wyżej wskazane) poziomy kalenic budynków z obszaru analizowanego i pozostałe cechy geometrii dachów istniejących budynków. Z danych tych wynika, że w obszarze występuje zabudowa z dachami połaciowymi jedno, dwu i wielospadowymi o spadkach połaci między 1.5° - 45°, symetrycznymi i asymetrycznymi oraz dachy płaskie. Dominują dachy dwuspadowe, symetryczne, o spadkach połaci dachowych od ok. 30° do ok. 45°. Kalenice główne znajdują się na wysokościach od ok. 6,25 m do ok. 13,75 m, ich kierunek jest zbliżony do równoległego lub prostopadłego do frontów działek. Poddasza użytkowe doświetlają okna połaciowe, okna w ścianach szczytowych dachów połaciowych, lukamy i facjaty. Wszystkie elementy lukarn i facjat znajdują się poniżej kalenic głównych. Mając na uwadze powyższe informacje o geometrii dachów z obszaru analizowanego Kolegium potwierdziło prawidłowość wyznaczonej w decyzji geometrii dachu dla planowanej inwestycji. Zasługuje ona na uwzględnienie wobec jej potwierdzenia w stanie zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Rekapitulując, ustalone w decyzji parametry zasadniczo znajdują odzwierciedlenie w stanie i cechach zabudowy zlokalizowanej w badanym obszarze. Zastosowane regulacje określające wyjątkowe sposoby wyznaczenia parametrów zostały należycie umotywowane w wynikach analizy i notatkach pozyskanych w toku postępowania odwoławczego, zwłaszcza w sytuacji, gdy potwierdza to osoba kompetentna, tj. wpisana na listę izby architektów lub urbanistów. Organ I instancji określił ponadto w badanej decyzji szczegółowe warunki zabudowy wynikające z przeprowadzonych uzgodnień i opinii organów współdziałających w sprawie, a także warunki w zakresie ochrony zieleni, ochrony wód i gospodarki wodnej, geologii, ochrony powietrza i ochrony przed hałasem, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Określono także warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Teren inwestycji w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, nie był przeznaczony do realizacji zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3, nie znajduje się również w terenie, dla którego poza dokonanym w toku postępowania opiniowaniem projektu przez zarządcę drogi zachodziła w dacie wydania decyzji I instancji bądź zachodzi obecnie potrzeba dokonania uzgodnienia projektu decyzji z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Zatem twierdzenie odwołań o braku uzgodnień wymaganych z mocy ww. przepisu jest chybione. Wobec powyższego Kolegium nie podzieliło zarzutów odwołań. Chybionym było twierdzenie na temat błędnego ustalenia stanu zabudowy z obszaru analizowanego i pominięcia parametrów zabudowy jednorodzinnej. Przy każdym parametrze autorka analizy, notatek służbowych i organ I instancji zbadali i przedstawili parametry dotyczące tych samych, wszystkich zabudowanych budynków zabudowanych w obszarze. Podział działki nr [...] na działki nr [...] i [...] uwzględniono w tabeli stanowiącej załącznik do analizy urbanistyczno-architektonicznej z 2017 r. Budowa nowych obiektów i wyburzenia (w tym rozbiórka obiektów nietrwale związanych z gruntem) niezgłoszonych przez inwestorów do organów administracji budowlanej i geodezyjnej nie jest nanoszona na mapy. Załącznik graficzny do notatki uzupełniającej sporządzono na mapie aktualnej na dzień 2 sierpnia 2019 r. Jedynymi zmianami w obszarze analizowanym w stosunku do stanu uwidocznionego na mapach ISDP w 2017 r. jest naniesienie budynku na działce nr [...] (budynek w stanie surowym zamkniętym na etapie docieplania ścian zewnętrznych), podział działki nr [...] na działki [...] i [...] oraz podział działek wchodzących w skład nieruchomości zabudowanej komunalnymi budynkami wielorodzinnymi. Zabudowa działki nr [...] i nieruchomości złożonej z działek nr [...] i [...] obr. [...] nie uległa zmianie w stosunku do stanu uwidocznionego na mapie z 2016 roku i wydrukach z ISDP z roku 2017. Przytoczony warsztat samochodowy na działce nr [...] był już uwidoczniony na orto- foto-mapie z 2013 r. (łącznie z rozbudowanym budynkiem gospodarczym na działce nr [...]). Skorygowano tabelę, uwzględniając dane w oparciu o aktualne dane geodezyjne. W tabeli stanowiącej załącznik do notatki ujęto działkę nr [...], działki nr [...] i [...] powstałe z podziału działki nr [...], a także skorygowano numerację i parametry działek, na których zlokalizowany jest zespół wielorodzinnych budynków komunalnych między ul. [...] i [...], uaktualniono również dane geodezyjne wszystkich badanych nieruchomości — załącznik nr [...] do notatki. Wprowadzenie powierzchni zabudowy podanej przez właścicieli działek nr [...], [...] i [...] nie zmieniło średniego wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek w obszarze analizowanym - załącznik nr 3 do notatki. Weryfikacja danych z obszaru po ich uaktualnieniu wykazała, że obliczone średnie parametry zabudowy w obszarze analizowanym zmieniły się nieznacznie albo pozostały na tym samym poziomie. Zaistniałe zmiany przestrzenne i geodezyjne pozostają bez wpływu na ustalone warunki w decyzji warunki nowej zabudowy. Z kolei w notatce z 10 maja 2021 r. omówiono, jakie parametry zabudowy istniejącej usytuowanej w granicach wyznaczonego przez organ obszaru analizowanego uległy zmianie, co ustalono na podstawie analizy zgromadzonych materiałów, w tym aktualnej na dzień 9 kwietnia 2021 r. mapy ewidencyjnej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Prezydenta Miasta Krakowa (kopia nr [...]), danych z Ewidencji Gruntów i Budynków aktualnych na dzień 7 maja 2021 r. pozyskanych z programu ISDP oraz wizji w terenie 6 maja 2021 r. Parametry i cechy zabudowy istniejącej w wyznaczonym przez organ w postępowaniu obszarze analizowanym przedstawionym na aktualnej mapie ewidencyjnej (załącznik nr 1 do notatki) opisano w tabeli stanowiącej załącznik nr 2 do tej notatki. Zaistniałe zmiany przestrzenne i geodezyjne pozostają bez wpływu na ustalone warunki w decyzji warunki nowej zabudowy. Stopień szczegółowości omówionych wyżej dowodów pozyskanych w ramach postępowania odwoławczego oraz przedstawione zestawienia danych z obszaru dowodzą, że zarzuty odwołujących do ustalonych decyzją warunków zabudowy oraz przeprowadzonego postępowania są zupełnie bezpodstawne. Nieuzasadnione jest oczekiwanie odwołujących, aby wysokość planowanego budynku ustalić poprzez odwzorowanie wysokości parterowej zabudowy występującej na dz. nr [...], [...] i [...] - z pominięciem występujących tu wyższych budynków. Przepisy prawa nie dopuszczają możliwości takiego wybiórczego działania, które zresztą zaburzałoby ład przestrzenny w otoczeniu terenu inwestycji, kształtowany również przez sąsiednią zabudowę wielorodzinną. Zresztą ów parterowy budynek stanowi obiekt gospodarczy o pow. 56 m2, zatem dowiązanie do jego parametrów przy kształtowaniu warunków zabudowy mieszkaniowej byłoby całkowicie nieuzasadnione. Co do zieleni występującej na terenie inwestycji wypowiedział się w sprawie Wydział Kształtowania Środowiska UMK, zaś ustalone przez tę jednostkę współdziałającą warunki zostały transponowane do decyzji. Bez znaczenia dla sprawy są dostarczone przez inwestora 9 grudnia 2016 r. zamiast oryginałów uwierzytelnione przez niego kopie warunków technicznych. Uaktualnione informacje techniczne gestorów mediów zostały pozyskane w postępowaniu odwoławczym. Organ odpowiedział też na zarzuty naruszenia art. 28 i art. 10 K.p.a. wskazując, że zapewnił udział wszystkim stronom, w tym spadkobiercom po zmarłych J. K. i S. K. (ojcu i synu) oraz W. S. w postępowaniu odwoławczym. Wobec konwalidowania braków w ww. zakresie postępowania I instancji nie są zasadne zastrzeżenia odwołań dotyczące tej materii. Co zaś się tyczy podnoszonych w odwołaniu 3 kart A4 zawierających po 3 zdjęcia, to zalegają one w aktach sprawy - w części zatytułowanej materiały do użytku służbowego (t. l k. 44). Kolegium nie może podważać decyzji organu I instancji kierując się negatywną opinią Rady Dzielnicy, ponieważ nie była dla organu wiążąca z uwagi na fakt, że wystąpienie o wydanie opinii znajduje oparcie w przepisach wewnętrznych organu I instancji, a nie wynika z przepisów powszechnie obowiązujących i podlega ocenie, jak każdy dowód. Chybione pozostaje wnioskowanie przez odwołujących o błędności decyzji I instancji wobec zajęcia w sprawie stanowiska przez Zespół Urbanistyczny. W kwestii sposobu wyznaczenia parametrów nowej zabudowy i rodzaju źródeł pozyskania tych informacji autorka analizy w notatkach wyjaśniła, że w ramach prac przygotowawczych przed wykonaniem analizy urbanistyczno-architektonicznej w formie opisowo-graficznej, stanowiącej dokument w sprawie, sporządza się dokumentację fotograficzną zabudowy stanowiącej sąsiedztwo urbanistyczne terenu planowanej inwestycji, zestawienie parametrów zabudowy obszaru analizowanego ujętych w formie tabelarycznej, badana jest również zgodność planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi (na podstawie dokumentów zgromadzanych we wniosku i uzyskanych w trakcie jego procedowania oraz informacji będących w posiadaniu UMK). Podała, że wartości wskaźników powierzchni zabudowy i zagospodarowania terenu dla wszystkich nieruchomość zabudowanych w obszarze analizowanym zostały ustalone w oparciu o dane pozyskane Internetowego Serwera Danych Przestrzennych. Powyższe dotyczy powierzchni nieruchomości i powierzchni zabudowy, które są na bieżąco aktualizowane przez Wydział Geodezji UMK. Szerokości elewacji frontowych budynków przyjęto wg obmiarów z mapy ewidencyjnej, wysokości budynków i geometrię ich dachów z danych dostępnych w programach Mapper i Limon, umożliwiających tworzenie przekrojów i pomiary wysokościowe budynków. W powyższy sposób są badane wskaźniki wykorzystania terenu działek zabudowywanych i parametry budynków istniejących w obszarze analizowanym przed ustaleniem warunków zabudowy dla każdej wnioskowanej inwestycji kubaturowe. Mając na uwadze powyższe wyczerpujące i logiczne wyjaśnienia, zastrzeżenia odwołań do zalegających w aktach sprawy wydruków map z adnotacją: "udostępniane informacje nie są dokumentami w postępowaniach administracyjnych i innych" oraz przypuszczenia, że jedynie one stanowiły podstawę ustaleń autorki analizy Kolegium uznało za niezasadne. Wobec zaś obszernego materiału dowodowego zbędnym było oczekiwanie odwołujących przeprowadzenia przez organ wizji lokalnej. Nieistotne jest również wskazanie w analizie na zabudowę przy ul. [...], ponieważ nie została ona uwzględniona przy ustalaniu parametrów nowej zabudowy. Na wyżej opisaną decyzję Kolegium z 14 lipca 2021 r. skargi do WSA w Krakowie wnieśli J. B., reprezentowany przez adwokata i T. S. reprezentowany przez radcę prawnego. J. B. w swojej skardze zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, a to: - art. 7 w zw. z art. 77, art. 78, art. 80 i art. 136 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, błędne ustalenia i oparcie decyzji wyłącznie na analizie urbanistyczno-architektonicznej mgr inż. M. S.-W., uzupełnionej notatkami służbowymi - mimo, że już po sporządzeniu i podpisaniu ww. analizy pojawiło się kilkanaście projektów i załączników, datowanych już po głównej analizie architekta, tym samym nie może on stanowić wyłącznej podstawy ustaleń stanu faktycznego przez organ; - art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niepoinformowanie stron postępowania o jego zamknięciu i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym dodatkowym materiałem dowodowym - w sytuacji której, po wcześniejszym zamknięciu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, strony skorzystały ze swego uprawnienia 12 maja 2018 r., a po tej dacie w sprawie został zgromadzony nowy materiał, który stał się podstawą wydania decyzji bez możliwości zapoznania się z nim przez Skarżącego; - art. 28 K.p.a. poprzez odmowę uznania za stronę właścicieli działek nr [...] i [...] sąsiadujących z dz. nr [...] ze względu na to - że nie sąsiadują bezpośrednio z planowaną inwestycją w sytuacji, gdy zgodnie z przepisem każdy jest stroną, jeżeli dotyczy to jego interesu prawnego; - art. 28 K.p.a. poprzez ustalenie nowych stron postępowania w osobie B. S. i T. S., a tym samym poszerzenie kręgu stron - przy braku w decyzji z 14 lipca 2021 r. uzasadnienia, na jakiej podstawie uznano te osoby za strony, skoro jednocześnie organ odmawia uznania za strony właścicieli działek nr [...] i [...]; - art. 107 § 3 K.p.a. wskutek niesporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji zgodnie z wymogami prawa, a w szczególności brak odniesienia się do poszczególnych zarzutów, przy jednoczesnym wskazaniu, że ustalone w decyzji parametry zasadniczo znajdują odzwierciedlenie w stanie i cechach zabudowy, że nie mają racji odwołujący stwierdzając, że zastosowane wyjątki nie zostały umotywowane w sytuacji, której funkcją uzasadnienia jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, a takowej z uzasadnienia decyzji nie sposób odczytać; - art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ustawy o drogach publicznych poprzez nie uzgodnienie wydanej decyzji z zarządcą drogi. Powyższe zarzuty zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi, w szczególności skarżący podniósł, że organ odwoławczy nie rozpoznał merytorycznych zarzutów odwołania, zwłaszcza z pkt. 8-11, stąd zarzut rozpoznania sprawy nie w oparciu o przepisy rozporządzenia a arbitralne rozstrzygnięcie Zespołu Urbanistycznego wydane wcześnie, niż analiza. Zarzucił, że po podpisaniu analizy zostały opracowane dalsze dokumenty, a Kolegium oparło się o analizę urbanistyczno-architektoniczną z czerwca 2017 r. Zdaniem skarżącego, bez reakcji organ pozostawił 20-stronicową skargę wraz z załącznikami wytykającą nieprawidłowości przeprowadzonego postępowania (k. nr 292-312). Wytknięto, że Kolegium uznało ustalone w decyzji parametry "tylko" zasadniczo za znajdujące odzwierciedlenie w stanie i cechach zabudowy. Dodano, że projekt decyzji z 6 lipca 2018 r. nie został uzgodniony z zarządcą drogi, a opinie z 10 kwietnia 2017 r., 15 maja 2017 r. i 4 czerwca 2018 r. dotyczą opiniowania jedynie wniosku inwestora o wydanie warunków zabudowy, a pozytywne opinia z 15 maja 2017 r. jest niekompletna wobec niezałączenia do niej załącznika graficznego z wyrysowaniem pasa drogi, tj. wymaga art. 35 u.d.p. Nadto opinia ta odnosi się do koncepcji obsługi komunikacyjnej dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] obr. [...]" - a więc inwestycji znacząco odmiennej od określonej we wniosku inwestora i wydanej decyzji i umowy nr [...] z 9 maja 2017 r. Zdaniem skarżącego tych zarzutów odwołania, ujętych w pkt 7 str. 3-5 i pkt 12c Kolegium nie rozważyło, podobnie jak pominięto opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 7 sierpnia 2017 r. W skardze wniesiono o uchylenie skarżonej decyzji w całości wraz z decyzją ją poprzedzającą oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. T. S. w swojej skardze zarzucił: - rażące naruszenie art. 7, art. 8, art. 10 § 1 w zw. z art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału skarżącego w postępowaniu administracyjnym, które winno być przeprowadzone z jego udziałem w dwóch instancjach, gdy tym czasem skarżący został dopuszczony jako strona dopiero na etapie ostatnich czynności organu odwoławczego - pomimo tego, że od wszczęcia postępowania powinien mieć status strony; - rażące naruszenie art. 28 w zw. z art. 10 1 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania I i II instancji z udziałem osób niebędących stronami w sprawie i skierowanie do nich decyzji, co doprowadziło do pominięcia w postępowaniu m.in. właścicieli działki, na której ma być zrealizowana inwestycja, - naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego, w szczególności nie wzięcie pod uwagę przy dokonywaniu ustaleń w sprawie przeznaczenia i kierunków zagospodarowania przestrzennego określonych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który znajduje się na ostatnim etapie uchwalania i którego projekt w zakresie dotyczącym terenu inwestycji nie podlega już dalszym wyłożeniom; - naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z 3 ust. 1 rozporządzenia poprzez ustalenie parametrów w oparciu o nieprawidłowo przeprowadzoną analizę urbanistyczną, której wyniki zostały dwukrotnie zmienione w drodze nieprzewidzianej prawem, tj. w drodze notatki służbowej pracownika organu I instancji, sporządzonej na etapie postępowania odwoławczego; - naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie dla inwestycji wskaźników i parametrów znacznie odbiegających od parametrów obiektów znajdujących się w sąsiedztwie zabudowy, w szczególności bezzasadne wprowadzenie w zwartym kwartale zabudowy jednorodzinnej możliwości usytuowania zabudowy wielorodzinnej. W uzasadnieniu skargi ww. zarzuty zostały omówione. Skarżący podkreślił, że do momentu zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym z 21 maja 2021 r. organ I instancji i organ odwoławczy traktował zmarłą W. S. jako stronę, kierując do niej pisma i rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżący dowiedział się, że jest stroną w sprawie, 23 czerwca 2021 r. - na trzy tygodnie przed wydaniem decyzji, w okresie wakacyjnym. Nie mógł zapoznać się z materiałem dowodowym i zająć jakiegokolwiek stanowiska w sprawie ze względu na plany urlopowe i ilość zgromadzonych akt (ponad 1000 stron). Skarżący nie otrzymał zawiadomienia uzupełniającego o wszczęciu i prowadzeniu postępowania. Pismo z 28 września 2021 r. dotyczyło jedynie ustalenia spadkobierców W. S., a nie informacji, że skarżący miałby być stroną. Nie doszło więc do konwalidowania braków w postaci pominięcia udziału skarżącego w postępowaniu. Skarżący domaga się powtórzenia postępowania przed organami obydwu instancji i umożliwienia mu udziału we wszystkich czynnościach organu. Podobnie kształtuje się sytuacji P. K.. Zdaniem skarżącego stronami w sprawie powinni być J., E. , R. i A. T., którzy nabyli od J. P. i A. W. własność dz. nr [...] na mocy umowy z 6 listopada 2019 r. Skarżący zakwestionował też analizę wykonaną w sprawie, której ustalenia zostały uzupełnione i zmienione w drodze notatek służbowych. Ostatnia notatka sporządzona została 10 kwietnia 2021 r., a więc 4 lata po sporządzeniu pierwotnej analizy. Analiza nie może być zmieniana w drodze notatek służbowych służących wewnętrznej komunikacji w urzędzie. Jej aneksowanie notatkami służbowymi w tak obszernych aktach uniemożliwia stronom prawidłowe odniesienie się do ustaleń tych dokumentów i nie mogą zidentyfikować, że notatka stanowi część analizy. Organ odwoławczy powinien przeprowadzić powtórną pełną analizę. Skarżący podniósł, że organy w żadnym miejscu nie odniosły się do ustaleń przewidzianych w projekcie planu dla terenu inwestycji, który dla dz. nr [...] przewiduje zabudowę jednorodzinną. Na marginesie skarżący wskazał, że notatka z 10 maja 2021 r. została sporządzona przez głównego specjalistę M. M.-A., a nie autorkę analizy, a organ nie uzasadnił odstąpienia od wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej na poziomie średniej z obszaru, tj. ok. 57%. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozważenie przez Sąd uchylenia również decyzji I instancji, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, przeprowadzenie dowodu z uwierzytelnionego odpisu aktu zgonu W. S. oraz dowodu z rysunku planu [...] – projekt, celem wykazania naruszenia prawa, przy brak powodowania przewłoki w postępowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargi wniosło o ich oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i obszernie odnosząc się do zarzutów skarg. Postanowieniem z 12 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym Sąd - na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "P.p.s.a." - postanowił zarządzić połączenie sprawy ze skargi T. S. ze sprawą ze skargi J. B. - w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie zarządzeniem z 30 listopada 2021 r. wyznaczył na 12 stycznia 2022 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, poprzedzone było próbą uzyskania od stron postępowania potwierdzenia istnienia technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 4 listopada 2021 r.). Jednak nie uzyskano od wszystkich stron postępowania potwierdzenia posiadania ww. technicznych możliwości. Zdaniem Sądu skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Przy tym rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżących, stron i skarżonego organu, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a skargi są bezzasadne. Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że istotne elementy stanu faktycznego przedstawiają się tak, jak to wskazał organ II instancji. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Sąd podziela argumentację rozstrzygnięcia organu II instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem i ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnym w tym przedmiocie. Poczynione w przedmiotowej sprawie ustalenia organu II instancji obejmują okoliczności istotne dla wydanego rozstrzygnięcia w zakresie wystąpienia przesłanek do wydania pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy, właściwego ustalenia kręgu stron, poszanowania praw stron w postępowaniu, a także weryfikacji ustalenia konkretnych parametrów i wskaźników. Ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, które w uzasadnieniu decyzji zostały szczegółowo powołane, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie budzą one istotnych zastrzeżeń co do ich prawidłowości. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję I instancji ustalającą na wniosek M. G. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K." oraz umarzającą postępowanie dla części zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę zjazdu na działce nr [...] obr. [...]. Wynik przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wystąpienia przesłanek do wydania pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy, a także ustalenia konkretnych parametrów i wskaźników zamierzenia, jest odnośnie decyzji organu II instancji pozytywny. Należy podkreślić, że zakres orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest limitowany przesłankami określonymi w art. 61 u.p.z.p. Sąd nie może zatem badać i brać pod uwagę innych podnoszonych przez skarżących i ich pełnomocników kwestii, takich jak sprzeciw mieszkańców, ograniczone możliwości komunikacyjne, trudności parkingowe, istniejące zagęszczenie w rejonie, ograniczenie dostępu światła, zacienienie ich nieruchomości, generowanie hałasu, zakorkowanie ulic i wywołanie paraliżu komunikacyjnego. Natomiast uwagi dotyczące np. zacieniania czy ograniczenia światła będą przedmiotem oceny i weryfikacji w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego. Odnośnie z kolei części decyzji umarzającej postępowanie dotyczące zjazdu należy wskazać, że jednolicie w orzecznictwie przyjmuje się, że ze względu na treść art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1376) regulującego przedmiot zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu, to na to samo zamierzenie inwestycyjne nie trzeba uzyskać decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, co wyłącza tę problematykę z zakresu orzekania w niniejszej sprawie. Zatem umorzenie postępowania było rozstrzygnięciem prawidłowym. Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowi ww. art. 61 u.p.z.p., zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Bezsporne w niniejszej sprawie było, że działka określona we wniosku i zaskarżonej decyzji nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zostało zatem prawidłowo przeprowadzone na zasadach i w trybie określonym w art. 59 i n. u.p.z.p. Nie było również przedmiotem sporu, że teren inwestycji obejmujący działkę nr [...] zabudowany jest obecnie budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i budynkiem gospodarczym i prowadzi do niego zjazd z drogi. Zatem można faktycznie i prawnie dostać się na działkę bezpośrednio z gminnej drogi publicznej ul. [...]. Nie budzi też wątpliwości Sądu, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa, zarówno jednorodzinna jak i wielorodzinna. Zatem projektowane zamierzenie i jego funkcja mieszkalna, rodzaj zabudowy – wielorodzinna, stanowi niewątpliwą kontynuację funkcji występującej w obszarze analizowanym. Co do spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa należy wskazać, że w obszarze analizowanym, w bliskim sąsiedztwie działki nr [...], bez wątpienia znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które pozwalają na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Są to m.in. zabudowane budynkami mieszkalnymi działki nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] Wszystkie te działki zabudowane są zabudową mieszkaniową, a zatem ze względu na taki sposób zagospodarowania działek sąsiednich zasadnie przyjęto, że funkcja wnioskowana - mieszkalna jest zgodna z funkcją dostępną z tej samej drogi publicznej. Odpowiadając na zarzuty skarżących należy podzielić stanowisko organu II instancji, który wyjaśnił różnice pomiędzy pojęciem funkcji i rodzaju inwestycji. Zgodnie bowiem z u.p.z.p. i wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych nie istnieje rozróżnienia funkcji mieszkalnej ze względu na rodzaj zabudowy tj. na funkcję mieszkalną wielorodzinną i funkcję mieszkalną jednorodzinną. Dlatego dla stwierdzenia spełnienia przesłanki kontynuacji funkcji z art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy wystarczającym pozostaje stwierdzenie, że z tej samej drogi publicznej dostępna jest przynajmniej jedna działka o funkcji mieszkalnej (czy to wielorodzinnej, czy to jednorodzinnej). Sąd stwierdza, że prawidłowe i adekwatne do stanu faktycznego i prawnego sprawy jest stanowisko organu II instancji, które należy zaakceptować co do istotnych jego elementów determinujących rozstrzygnięcie, co musiało skutkować oddaleniem bezzasadnych skarg. Należy pamiętać, że prawo do zabudowy, w tym wolność zagospodarowania, jest podstawowym prawem związanym w wykonywaniem prawa własności nieruchomości. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy jest aktem administracyjnym związanym, a nie decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ administracji publicznej nie działa w warunkach uznania administracyjnego, a rozstrzygnięcie podejmowane po przeprowadzeniu postępowania jest warunkowane całkowicie ustalonym stanem faktycznym i przepisami prawa. Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 12 października 2010 r., sygn. II OSK 1542/09 – powołane orzeczenia są dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wynika to z treści art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którymi nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 tej ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy. Uprawniony do nieruchomości może zagospodarować ją dowolnie, w zakresie obowiązującego prawodawstwa. Elementem konstytucyjnie chronionego w polskim systemie prawnym prawa własności nieruchomości jest zatem wolność jej zagospodarowania. Niemniej jednak wolność ta realizowana jest w ramach istniejącego porządku prawnego formułującego wymogi, których spełnienie umożliwia dopiero jej realizację. Przechodząc do dalszej oceny zaskarżonej decyzji należy wskazać, że jednym z warunków, jakie powinien spełnić wnioskodawca celem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, jest określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. tzw. "zasada dobrego sąsiedztwa", zgodnie z którą co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, musi być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Zasada ta określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej (terenu inwestycji), której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa m.in. w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wyniki tej analizy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Dokonując oceny, czy w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w postępowaniu organ I instancji uprawniony urbanista zgodnie z powyższym przepisem wytyczył obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie powyższych warunków (analizę architektoniczno–urbanistyczną). Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Stosownie zaś do § 2 pkt 5 rozporządzenia front działki to część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. W niniejszej sprawie wokół działki objętej wnioskiem wyznaczony został obszar analizowany, którego granice ustalono w odległości min. 99 m od linii wyznaczających granice terenu inwestycji. Jest to odległość nie mniejsza niż 3-krotna szerokość frontu działki wynoszącego ok. 33 m (na takim odcinku działka nr [...] graniczy z działką drogową nr [...], z której planowany jest główny wjazd i wejście na teren inwestycji) i nie mniejszej niż 50 m, rozumianego zgodnie z § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia. Tak wyznaczony obszar analizowany obejmuje zabudowę działek bezpośrednio sąsiadujących, jak i szerszy kontekst urbanistyczny, co pozwala prawidłowo określić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji kierując się ładem przestrzennym i zasadą zrównoważonego rozwoju. Decyzje organów obu instancji zostały wydane przy zachowaniu wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz przepisów postępowania administracyjnego. Analiza (k. 153-156 akt adm.) stanowiąca podstawowy dowód w sprawie autorstwa uprawnionego architekta M. S.-W. z czerwca 2017 r. wraz z uzupełniającą notatką służbową z 14 czerwca 2018 r. (k. 376), na których oparł swoje rozstrzygnięcie organ I instancji, uzupełniona została w przedłużającym się postępowaniu odwoławczym dodatkowo notatkami służbowymi z 26 lipca 2019 r. - 6 września 2019 r. (k. 607-613) i 10 maja 2021 r. (k. 747-752). Analiza ta sporządzona została zgodnie z zasadami wynikającymi z rozporządzenia i precyzyjnie opisuje zarówno zagospodarowanie terenu w obszarze objętym analizą, charakter obszaru, jak i sposób kształtowania się zabudowy oraz cechy tej zabudowy, zaś wyprowadzone na podstawie analizy wnioski (część tekstowa wyników analizy) znajdują pełne uzasadnienie w świetle poczynionych w toku analizy ustaleń. Analiza zawiera część graficzną - mapę poświadczoną za zgodność z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, na której prawidłowo zakreślono granice obszaru analizowanego. Obszar o tożsamych granicach został wyznaczony na zał. nr 1 do decyzji obejmującym część graficzną wyników analizy. Twierdzenia zawarte w analizie są spójne i adekwatnie oddają sposób dotychczasowego zagospodarowania obszaru analizy. W części tekstowej w sposób wyczerpujący zostało opisane zagospodarowanie terenu w obszarze objętym analizą, charakter obszaru, jak i sposób kształtowania się zabudowy oraz cechy tej zabudowy. Analiza ta, wraz z jej uzupełnieniami notatkami służbowymi, odpowiada wymogom obowiązującego prawa, a wydana na jej podstawie decyzja zasadnie wskazuje na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W rzetelnej części tekstowej analizy podano, że teren inwestycji znajduje się w południowo-zachodniej części Krakowa, w kwartale ograniczonym ulicami [...], zabudowanym budynkami o funkcji mieszkalnej jednorodzinnej. W południowo-zachodniej części obszaru analizowanego zlokalizowany jest zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Autorka analizy odnotowała, że od wschodu i południa teren inwestycji graniczy z działkami drogowymi, od zachodu i pomocy z działkami zabudowanymi domami jednorodzinnymi. W dalszej części analizy opisano szczegółowo formę architektoniczną zabudowy występującej w badanym obszarze. Wskazano na występujące budynki mieszkalne jednorodzinne wolnostojące, w zabudowie bliźniaczej i szeregowej (trzy domy przy ul. [...]) oraz wielorodzinne o podobnej formie i wykończeniu. Zwróciła uwagę na położenie budynków w granicy z działkami sąsiednimi i w zbliżeniu do nich do ok. 0,5 m (nie dotyczy budynków wielorodzinnych). Budynki posiadają do czterech kondygnacji nadziemnych (wyłącznie budynki wielorodzinne), z tym, że dominuje zabudowa dwukondygnacyjna. Dopełnieniem zabudowy jednorodzinnej są wbudowane, dobudowane i wolnostojące budynki garażowe i gospodarcze. Zlokalizowana w tym obszarze zabudowa pozwala na wykazanie spójności projektowanej inwestycji z obiektami już istniejącymi, szczególnie w nieco dalszym sąsiedztwie, a zlokalizowana w obrębie obszaru zabudowa umożliwia określenie wymogów dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Dokonana w analizie szczegółowa charakterystykę obszaru w zakresie ukształtowania linii zabudowy nie budzi wątpliwości. Wskazując na położenie terenu inwestycji w narożniku działek drogowych nr [...] (droga publiczna) i [...] obr. [...] (droga wewnętrzna) analizatorka wskazała, że po południowo-zachodniej stronie ulicy na dz. nr [...] i [...] zabudowa zlokalizowana jest w odległościach od ok. 2 m (narożnik parterowego obiektu gospodarczego na dz. nr [...]) do ok. 6 m (północno-wschodnie narożniki budynków wielorodzinnych na dz. nr [...], [...]). Zabudowa przeciwnej strony tej ulicy położona jest w odległościach od ok. 5 m (pilaster budynku na dz. [...]) do 17,5 m (dom na dz. [...]). Zabudowa wzdłuż drogi wewnętrznej wyznacza linie zabudowy w odległościach od ok. 4 m do ok. 7 m od południowej granicy działki drogowej nr [...] i od ok. 6 m do ok. 9 m od północnej granicy ww. działki drogowej. Zabudowa obszaru nie wyznacza jednorodnych linii zabudowy, co dowodzi potrzeby kontynuacji przez nową zabudowę lokalizacji sąsiednich budynków kilkukondygnacyjnych na dz. nr [...] i [...] i w nawiązaniu do lokalizacji budynków na dz. nr [...], [...]. Autorka analizy dokładnie przedstawiła też jak kształtuje się wskaźnik powierzchni istniejącej zabudowy w badanym obszarze. Wykazała jego zróżnicowanie podając, że oscyluje on w przedziale od ok. 8% (dz. nr [...], [...], [...]) do ok. 52% (dz. nr [...]). Opisała charakterystyczne parametry dla zabudowanych działek znajdujących się w obszarze analizy (przedstawione na kserokopiach mapy ewidencyjnej), jak i ustaliła średni wskaźnik dla wszystkich działek w obszarze - na poziomie 23%. Uznała za przestrzennie istotny nie tylko wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki, ale również wielkość bryły, która jest na działce usytuowana. Ponadto przybliżyła w wartościach procentowych udział powierzchni biologicznie czynnej podając, że wskaźnik ten pozostaje zróżnicowany i mieści się w przedziale od ok. 30% do ok. 85%. Analizatorka w sposób dostateczny opisała też, jak kształtują się w terenie szerokości elewacji frontowej istniejących budynków. W oparciu o posiadane dane ustaliła średnią wartość tego parametru w obszarze na poziomie 12 m. Dokładnie także scharakteryzowała występujące w obszarze analizy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, liczoną zarówno do okapu, jak i do kalenicy oraz jako wysokość całkowita budynków o dachach płaskich. Ustaliła, że kształtują się one między ok. 3,5 m (okap domu na dz. nr [...]), a ok. 13,5 m (kalenice budynków na dz. [...], [...]). Okapy budynków przekrytych dachami połaciowymi znajdują się na wysokościach od ok. 3,5 m do ok. 11,5 m (średnio ok. 6 m), a ich kalenice na wysokościach od ok. 6,25 m do ok. 13,75 m (średnio ok. 9,5 m) nad terenem. Wysokości górnych krawędzi attyk/gzymsów budynków przekrytych dachami płaskimi wynoszą od ok. 6,5 m do ok. 12 m (średnio ok. 9,5 m) nad terenem. Średnia wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych budynków przykrytych dachami płaskimi wynosi ok. 9,5 m. Dostatecznie opisana została również geometria dachów (rodzaj zadaszenia, kierunki ukształtowania kalenic, kąty nachylenia połaci dachowych, występujące dodatkowe formy geometrii dachu - lukarny). Należy przy tym pamiętać, co trafnie wskazał organ II instancji, że zasada dobrego sąsiedztwa nie narzuca na organ administracji obowiązku ustalania warunków nowej zabudowy poprzez nawiązanie wyłącznie do parametrów zabudowy dominującej w badanym obszarze. Rozumienie pojęcia kontynuacji funkcji oraz poszczególnych parametrów architektonicznych wymienionych w przepisach rozporządzenia, nie może ograniczać się tylko do możliwości powstania w danym miejscu obiektów tożsamych z już istniejącymi. Istnieje zatem możliwość określenia warunków zabudowy także w nawiązaniu do zabudowy występującej w mniejszości, o ile zezwala na to badany, istotny kontekst przestrzenny i stwierdzone uwarunkowania architektoniczne, a rozstrzygnięcie takie znajdzie uzasadnienie w wynikach analizy. Zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji i jednocześnie tego samego rodzaju zabudowy występującej w obszarze analizowanym, a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować ją do cech oraz parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy o tej samej funkcji (por. wyrok NSA z 7 czerwca 2011 r., sygn. II OSK 952/10). Nie wolno zasady dobrego sąsiedztwa interpretować zawężająco, tzn. jako możliwości powstania budynków tylko tego samego rodzaju co już istniejące, czy też możliwości nawiązywania parametrami nowej inwestycji tylko do obiektów posiadających ten sam rodzaj zabudowy, w sytuacji gdy stwierdzona jest kontynuacja funkcji planowanej i dotychczasowej zabudowy (por. wyroki NSA: z 18 czerwca 2008 r. sygn. II OSK 58/07, z 14 kwietnia 2015 r. sygn. II OSK 2145/13). Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, ww. odmienności w sposobie zagospodarowania obu rodzajów zabudowy (jednorodzinnej i wielorodzinnej) przywoływane przez skarżących, podlegają uwzględnieniu przy ocenie dopuszczalności realizacji inwestycji, bowiem obowiązkiem organów jest takie wyznaczenie poszczególnych parametrów nowej zabudowy, by nie naruszać ładu przestrzennego określonego przez cechy również istniejącej zabudowy jednorodzinnej, co w niniejszej sprawie zostało uwzględnione w analizie i ustalonych w decyzji parametrach i wskaźnikach. Mając na uwadze argumentację skarżących co do aktualności analizy, należy podkreślić, że organ II instancji w sposób bardzo skrupulatny i szczegółowy potraktował wszystkie zarzuty skarżących co znalazło wyraz w uzupełnianiu materiału dowodowego. Powyższe zostało szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji II instancji (s. 13-26 decyzji). Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem sądowoadministracyjnym organ administracji publicznej w toku postępowania o wydanie decyzji wz jest związany wnioskiem co do przeznaczenia i rodzaju inwestycji wskazanej przez inwestora, natomiast nie jest bezwzględnie związany wskazanymi we wniosku poszczególnymi parametrami technicznymi, opisującymi planowany obiekt budowlany. Jeżeli chodzi o parametry obiektów budowlanych takie jak, np. wysokość budynku, ilość kondygnacji, linię architektoniczną, czy geometrię dachu, to mogą być one ustalone w decyzji o warunkach zabudowy w sposób odmienny od wskazanego we wniosku inwestora (por. m.in. wyrok NSA z 5 kwietnia 2007 r., sygn. II OSK 602/06). Wynikające z tej analizy wskaźniki i wielkości (wymienione w § 5-8 rozporządzenia) mogą się różnić od przedstawionych we wniosku charakterystycznych parametrów zamierzenia budowlanego, np. co do wielkości powierzchni zabudowy, szerokości i wysokości elewacji frontowej obiektu, kubatury, liczby kondygnacji, bryły architektonicznej itp. W przedmiotowej sprawie organy I instancji podjął słuszną i udaną próbę pogodzenia przeznaczenia projektowanego zamierzenia oraz cech zabudowy występującej w najbliższym otoczeniu terenu inwestycji, co prawidłowo zaakceptował organ odwoławczy. Należy zauważyć, że ustalone w decyzji warunki nowej zabudowy w niektórych przypadkach odbiegają od tych zawnioskowanych. Mimo to nie niweczą zawnioskowanego charakteru i przeznaczenia planowanego budynku. Takie działanie organu należy ocenić jako pożądane z punktu widzenia ładu przestrzennego dostosowanie planowanej zabudowy wielorodzinnej do gabarytów otaczającej jej zabudowy jednorodzinnej, na którą zwracali uwagę skarżący. W konsekwencji ustalone decyzją organu I instancji parametry dla planowanej inwestycji nie stoją w zasadniczej sprzeczności z planami inwestora, lecz również w możliwie harmonijny sposób wpisują nową zabudowę w najbliższy jej kontekst przestrzenny wyznaczony przez zabudowę jednorodzinną. Warto tu dostrzec, że organy w sprawie nie ustaliły wszystkich wskaźników na poziomie wnioskowanym przez inwestora. Przykładowo wskaźnik wielkości zabudowy ustalono na poziomie 25-26%, a nie wnioskowany ok. 41%. Tym samym planowana zabudowa, pomimo jej wielorodzinnego przeznaczenia, wyraźnie nawiązuje do wielu sąsiednich budynków jednorodzinnych, w tym znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie budynków na dz. nr [...], [...] i [...], tworząc wraz z nim oraz sąsiednią zabudową wielorodzinną możliwie harmonijny sposób zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutów skarg dotyczących wykonanej w sprawie analizy i notatek służbowych Sąd w pełni akceptuje i podziela stanowisko przedstawione przez organ II instancji uznające te zarzuty za niezasadne. Skarżący kwestionowali możliwość ustalenia niniejszych warunków zabudowy w oparciu o analizę urbanistyczno-architektoniczną z czerwca 2017 r. Dodatkowo J. B. podkreślił, że po sporządzeniu tej analizy pojawiło się kilkanaście projektów i załączników datowanych już po głównej analizie architekta, a zdaniem T. S. analiza nie może być zmieniana w drodze notatek służbowych służących wewnętrznej komunikacji w urzędzie. Jak słusznie wskazało Kolegium w odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy jest organem rozpoznającym sprawę merytorycznie po raz drugi - a nie organem kontrolnym. Charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 K.p.a. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy zawisłej przed organem I instancji. Dlatego rola organu odwoławczego nie ogranicza się tylko do kontroli instancyjnej decyzji organu I instancji, lecz organ odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozpatrzyć i rozstrzygnąć w jej całokształcie, według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na datę orzekania przez ten organ. Zatem obowiązkiem organu odwoławczego jest ustalenie, czy stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w pierwszej instancji w sposób wystarczający i pozostaje aktualny, a w razie powzięcia w tym zakresie wątpliwości, bądź dostrzeżenia braków - również podniesionych przez strony - organ odwoławczy może przeprowadzić postępowanie uzupełniające. Dopuszczalność podjęcia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania dowodowego jest uzależniona wyłącznie od stwierdzenia, że zachodzi brak konieczności przeprowadzenia tego postępowania w całości lub w znacznej części, do czego nawiązuje dyspozycja art. 138 § 2 K.p.a. Rozstrzygnięcie kasacyjne może bowiem wystąpić co do zasady wyłącznie, jeżeli wątpliwości organu odwoławczego co do ustalonego stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. Przepis ten z kolei przewiduje, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Ocena, czy w danej sytuacji mamy do czynienia z postępowaniem dowodowym w zakresie uzupełniającym, czy też wykraczającym poza uzupełnienie, wymaga odniesienia się do konkretnych okoliczności sprawy. Zatem w sprzeczności z art. 138 § 2 K.p.a. byłoby wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym. W przedmiotowej sprawie istotnie pierwotna analiza urbanistyczno-architektonicznej została sporządzona w czerwcu 2017 r. przez mgr inż. arch. M. S.-W.. Analiza urbanistyczna jako główny dowód w sprawie ma wskazywać parametry zabudowy, a ich określenie ma wynikać z opisanego w jej części tekstowej rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, układzie urbanistycznym), jak również na wyliczeniach matematycznych. Mając tę świadomość, jak też w uwzględnieniu zasady aktualności oraz kierując się potrzebą rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i rozpoznania zarzutów odwołań, Kolegium prawidłowo pismem z 22 lipca 2019 r. wezwało organ I instancji do złożenia wyjaśnień dotyczących sporządzonej w czerwcu 2017 r. analizy. Akta sprawy zostały w efekcie tych słusznych działań uzupełnione o aktualną mapę ewidencyjną z 2 sierpnia 2019 r., kopie decyzji podziałowych odnoszących się do działek nr [...] [...], [...], [...], [...] obr. [...] i notatkę służbową sporządzoną w dniach 26 lipca 2019 r. – 6 września 2019 r. wraz z załącznikiem nr 1 (graficzne wyniki analizy), załącznikiem nr 2 i 3 (tabela z parametrami zabudowy) oraz załącznikiem nr 4 - zdjęcia. Wobec długotrwałości postępowania odwoławczego, wywołanej m.in. potrzebą ustalenia spadkobierców po zmarłej W. S., a także wobec poodnoszonych przez skarżących zarzutów nieaktualności analizy z uwagi na zmiany w terenie, pismem z 15 marca 2021 r. Kolegium słusznie zwróciło się do organu I instancji z prośbą o wyjaśnienie, czy analiza i jej uzupełnienie notatką służbową z 6 września 2019 r. pozostają aktualne, czy działki uwidocznione na mapach nie uległy podziałom i czy teren inwestycji znajduje się w terenach wymagających uzgodnienia z organami z art. 54 ust. 3 u.p.z.p. Akta sprawy zostały uzupełnione o notatkę służbową z 10 maja 2021 r., mapę ewidencyjną z 9 kwietnia 2021 r. i wydruk planu ogólnego z zaznaczeniem terenu inwestycji. Powyższe fakty dowodzą, że Kolegium istotnie przeprowadziło postępowanie w trybie art. 136 K.p.a. i pozyskało wyczerpujące wyjaśnienia autorki analizy z 26 lipca 2019 r. – 6 września 2019 r. Autorka tej notatki szczegółowo opisała zmiany w stanie zabudowy i zagospodarowania działek z obszaru analizowanego, w tym na dz. nr [...] i [...] oraz ich znikomy wpływ na średnie wskaźniki i parametry z obszaru analizy, a w konsekwencji brak wpływu na warunki zabudowy ustalone decyzją I instancji. Charakter tych zmian i ich zakres dowodzi, że zmieniają one średnie parametry ustalone w analizie nieznacznie albo wcale, zatem nie mają wpływu na ustalone w decyzji I instancji warunki zabudowy. Zakres zmian został dokładnie i rzetelnie omówiony w notatce i decyzji Kolegium, co wykazuje brak wpływu tych zmian na prawidłowe rozstrzygniecie. Z kolei w notatce służbowej z 10 maja 2021 r. potwierdzona została aktualność stanu faktycznego ustalonego na dzień 26 lipca 2019 r. Przedstawiono szczegółowo zakres zmian przestrzennych i geodezyjnych, które jednak pozostały bez istotnego wpływu na średnie z obszaru, a w konsekwencji na ustalone w decyzji parametry. Należy przyznać rację skarżącemu, że autorką tej notatki jest M. M.-A. - główny specjalista, a nie autorka pierwotnej analizy. Jednak osoba ta również jest architektem (widnieje na liście czynnych członków Izby Architektów). Co więcej przepisy u.p.z.p. nie wymagają, aby analizę, czy też jej uzupełnienie przygotowywała ta sama osoba z uprawnieniami, o których jest mowa w art. 50 ust. 4 u.p.z.p. Wymóg ten dotyczy przede wszystkim projektu decyzji co zostało w sprawie spełnione. Tym samym nie jest zgodny z prawdą zarzut skargi, że parametry zostały ustalone wyłącznie na podstawie danych z analizy z czerwca 2017 r., z pominięciem zmian w terenie. Stan faktyczny aktualny na datę decyzji Kolegium został bowiem ustalony prawidłowo, przy uwzględnieniu rzeczowych i wyczerpujących ustaleń zawartych w ww. notatkach. Ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy nie zostały zresztą skutecznie zakwestionowane w skargach, jako że nie wykazano, jakie konkretne ustalenia faktyczne organów dotyczące stanu i cech zabudowy z obszaru analizowanego miałyby być błędne bądź niepełne. Chybione są też twierdzenia skarżących odnośnie wadliwego oparcia decyzji na notatkach służbowych pozyskanych w postępowaniu odwoławczym oraz nieaktualności samej analizy. Jak wynika bowiem jednoznacznie z tych dowodów, odstęp czasowy pomiędzy pierwotnie wykonaną analizą a jej uzupełnieniem ww. notatkami, nie świadczy sam w sobie o nieaktualności przedmiotowej analizy. Przeciwnie - wyjaśnienia ujęte w ww. notatkach potwierdzają aktualność ustaleń faktycznych analizy, zaś nieznaczny zakres zmian przestrzennych i geodezyjnych precyzyjnie opisanych w notatkach, dał podstawę do uzasadnionego twierdzenia, że nie wpływają one na ustalone decyzją parametry. Co zaś się tyczy notatek służbowych zawierających wyjaśnienia faktyczne organ II instancji zasadnie stwierdził, że o charakterze tych dowodów nie świadczy nadana im przez organ nazwa "notatki służbowe", lecz ich treść. Ta zaś zawiera ustalenia faktyczne i wyjaśnienia, które w istocie stanowią właściwe uzupełnienie analizy architektoniczno-urbanistycznej i jej wyników, a nie dokumenty wewnętrzne urzędu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyraźnie akcentuje się, że nie ma formalnych przeszkód, by na etapie postępowania odwoławczego doszło do uzupełnienia analizy urbanistycznej. Zatem w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy analiza urbanistyczna może być uzupełniana w postępowaniu odwoławczym w trybie art. 136 K.p.a. Analiza jest, jak słusznie podnoszą skarżący, kluczowym dowodem w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Jednak ustawodawca nie zastrzegł, aby dowód ten mógł być uzupełniany jedynie w toku procedury toczącej się przez organem I instancji. Takie uzupełnienie analizy przez organ wyższego stopnia, nie zmieniające w sposób zasadniczych jej istotnych ustaleń, nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania, ponieważ nie może ona być rozumiana w ten sposób, że wszystkie dowody powinny zostać przeprowadzone w postępowaniu przed organem I instancji, a rolą organu odwoławczego jest tylko dokonanie kontroli rozstrzygnięcia I instancji, bez możliwości uzupełnienia materiału dowodowego, w tym analizy urbanistycznej (por. m.in. wyroki WSA: w Szczecinie z 1 marca 2018 r., sygn. II SA/Sz 1439/17, w Poznaniu z 14 listopada 2019 r., sygn. II SA/Po 194/19; w Warszawie z 8 stycznia 2020 r., sygn. I SA/Wa 2347/19). Posiłkowania się takimi notatkami nie wykluczył również Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 22 stycznia 2021 r., sygn. II OSK 576/18 oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie z 17 października 2017 r. sygn. II SA/Kr 1028/17 w sprawie ze skargi na decyzję SKO w Krakowie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - wydaną po uzupełnieniu analizy właśnie notatką służbową. W szczególności należy ocenić, że przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie uzupełniające nie wykroczyło poza zakres określony w art. 136 K.p.a., a pozwoliło ustalić aktualny stan faktyczny oraz brak wpływu niewielkich zmian przestrzennych i geodezyjnych na wydane rozstrzygnięcie organu I instancji, jak też wyjaśnić i rozstrzygnąć wszelkie zgłoszone przez skarżących wątpliwości. Tym samym twierdzenie skarżącego, że organ odwoławczy powinien przeprowadzić powtórną pełną analizę, należy ocenić jako bezpodstawne. Dodać należy, że nie sposób zgodzić się ze skarżącym T. S., że aneksowanie notatkami służbowymi analizy uniemożliwiło stronom prawidłowe odniesienie się do ustaleń tych dokumentów. Skarżący byli każdorazowo informowani o przesyłanych pismach, w tym notatkach uzupełniających analizę przez organ I instancji, przy piśmie o zwrocie wypożyczonych akt do Kolegium. Zarówno J. B., K. B., M. B., jak i I. S., po otrzymaniu zawiadomienia z 21 maja 2021 r. złożyli pisma do akt, odnosząc się właśnie do uzupełnień analizy. Zatem - pomimo niewątpliwej obszerności akt sprawy - strony aktywnie uczestniczące w postępowaniu administracyjnym zajęły stanowiska co do całości akt i dodatkowych dowodów zgromadzonych przed Kolegium, w tym notatek służbowych. T. S. z tej możliwości nie skorzystał. Jednocześnie skarżący T. S. w skardze do WSA ani w trwającym dłuższy czas (ponad pięć miesięcy) postępowaniu sądowym, w trakcie którego miał dostęp do akt, mimo działania przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazał w sposób przekonujący, jakie uzasadnione czynności mające wpływ na wynik postępowania mógłby podjąć, w przypadku dysponowania dłuższym czasem na zbadanie akt i odniesienie się do nich. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi, że organ II instancji uznał ustalone w decyzji parametry za "tylko" zasadniczo znajdujące odzwierciedlenie w stanie i cechach zabudowy. Skarżący eksponując jedynie jedno słowo z uzasadnienia decyzji Kolegium skarżący wyrwał je z kontekstu i nadał mu błędne znaczenie, pomijając kontekst i treść całej wypowiedzi. W decyzji Kolegium ustaliło bowiem, że organ odwoławczy zasadniczo nie znajduje zastrzeżeń do przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Załączone do decyzji wyniki analizy, w tym sugestie analizatorki w zakresie sposobu ustalania w decyzji warunków nowej zabudowy, odzwierciedlają jasno i czytelnie efekty przeprowadzonej analizy w terenie, co do elementów, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Mając jednak na uwadze zastrzeżenia odwołań pismem z 22 lipca 2019 r. Kolegium wezwało organ I instancji do wyjaśnienia i uzupełnienia sporządzonej na potrzeby wyżej opisanego postępowania analizy oraz jej wyników. Wypowiedź ta wyraźnie wskazuje, że analiza i jej wyniki mogą stanowić podstawę wyznaczenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Słowo "zasadniczo" zostało użyte w zestawieniu z dalszą treścią zdania, zgodnie z którym pomimo prawidłowości analizy, Kolegium wystąpiło o jej uzupełnienie w związku z zarzutami odwołań i upływającym czasem, w którym następuję pewne nieznaczne zmiany w zagospodarowaniu obszaru analizy. W żadnych razie nie można odczytać tego sformułowania organu II instancji jako krytycznego wobec wniosków wykonanej w sprawie analizy. Chybionym jest także zarzut skargi o niezasadności odstąpienia od ustalenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej na poziomie średniej z obszaru, tj. ok. 57%. Autorka analizy wskazała bowiem jednoznacznie, że udział powierzchni biologicznie czynnej pozostaje zróżnicowany w obszarze analizownaym i mieści się w przedziale od ok. 30% do ok. 85%. W toku postępowania odwoławczego autorka analizy wyjaśniła przekonująco, że z przyczyn obiektywnych w analizie podano jedynie przybliżone graniczne wartości tego wskaźnika. W odpowiedzi na wezwanie organ II instancji dokonał orientacyjnego pomiaru powierzchni biologicznie czynnej uwidocznionej na orto-foto-mapie z 2017 r dla działek otaczających teren inwestycji, z którego wynika, że wskaźnik ten wynosi dla działek: 135 - 70%; [...],[...],[...] - 38%; [...],[...],[...] - 81%; [...],[...] - 77%; [...] - 65%; [...],[...] - 40%. Z ww. danych wynika, że minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej nie jest w decyzji zaniżony, przeciwnie, plasuje się w granicy zaobserwowanego w obszarze analizy przedziału tego wskaźnika. Zatem przyjęta w decyzji wartość jest prawidłowa, zwłaszcza uwzględniając, że sposób wyznaczania tego parametru nie jest uregulowany ściśle w obowiązujących przepisach prawa. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów dotyczących tego wskaźnika, co zarzucali skarżący. Podsumowując powyższe, jako chybione należało ocenić zarzuty skarg o naruszeniu przez organ II instancji art. 7 w zw. z art. 77, art. 78, art. 80 i art. 136 K.p.a. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu oraz błędnego ustalenia kręgu stron w sprawie organ II instancji słusznie stwierdził, że zarzuty te nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Podkreślić należy, że chociaż rzeczywiście decyzja I instancji została wydana 6 lipca 2018 r., Kolegium rozstrzygnęło sprawę i rozpoznało odwołania dopiero 14 lipca 2021 r. Czas trwania postępowania odwoławczego podyktowany był najpierw stwierdzeniem nieważności przez Kolegium własnej decyzji z 22 października 2018 r., znak: [...] z powodu nierozpatrzenia odwołania M. B. i J. B., następnie toczącym się postępowaniem sądowoadministracyjnym, a kolejno opisanymi w pierwszej części uzasadnienia poszukiwaniami przez Kolegium następców prawnych zmarłej W. S. i uzupełnianiem materiałów dowodowych sprawy. O podejmowanych w sprawie czynnościach organ II instancji informował inwestora i pozostałe strony, w tym odwołujących się I. S., M. B. i J. B. (przez pełnomocnika adw. M. K.), przesyłając do nich do wiadomości pisma skierowane do organu I instancji w trybie art. 136 K.p.a. Analogicznie o sporządzonych notatkach służbowych i przygotowanych materiałach oraz wszelkich czynnościach w sprawie informował odwołujących się organ I instancji w toku postępowania odwoławczego. Zawiadomieniem z 21 maja 2021 r. Kolegium poinformowało strony o zgromadzonym materiale dowodowym i umożliwiło im wypowiedzenie się w sprawie. J. B. zapoznał się z aktami sprawy w toku postępowania odwoławczego w dniach 4 marca 2020 r. i 11 czerwca 2021 r. Pismem z 15 czerwca 2021 r., wniesionym w związku z zawiadomieniem z Kolegium z 21 maja 2021 r., J. B., K. B. i M. B. przedstawili swoje stanowisko w sprawie i opisali swoje zarzuty. Z kolei 5 lipca 20201 r. wpłynęło do akt sprawy pismo I. S. z wyjaśnieniami i uwagami do sprawy. W dniu 25 czerwca 2021 r. osoba upoważniona przez I. S. zapoznała się z aktami sprawy. Ostatnia czynnością - przed wydaniem decyzji - było powiadomienie przez Kolegium stron o zgromadzonym dodatkowym materiale dowodowym zawiadomieniem z 21 maja 2021 r. (odebranym przez adw. M. K. 4 czerwca 2021 r.). W związku z tym pismem skarżący J. B. zapoznał się z aktami i złożył wyjaśnienia. Zatem zarzut skargi jakoby skarżący nie został poinformowany o zamknięciu postępowania i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym dodatkowym materiałem dowodowym, należy uznać za bezzasadny i niezrozumiały. Z kolei jeśli chodzi o zarzut naruszenia uprawnień T. S. do czynnego udziału w postępowaniu Kolegium trafnie wyjaśniło, że w związku z ujawnieniem się w postępowaniu odwoławczym informacji o zgonie wskazanych w rejestrze gruntów i księdze wieczystej jako współwłaściciele działki nr [...] obr. [...] P. J. Kmiecik i S. K. oraz wobec oświadczenia spadkowego z 15 listopada 2017 r. I. S., że jest spadkobiercą po J. i S. K., a także informacji o śmierci W. S. (w odwołaniu, a także w piśmie J. P. z 26 września 2019 r.) Kolegium przez wiele miesięcy prowadziło postępowanie mające na celu ustalenie następców prawnych zmarłych. W ramach szeregu podjętych czynności pismem z 28 września 2019 r. Kolegium wezwało T. S. - syna zmarłej W. S. - o złożenie oświadczenia spadkowego po zmarłej W. S. pod rygorem uznania, że pozostaje on następcą prawnym / spadkobiercą zmarłej (k. nr [...] akt adm.). Wezwanie T. S. odebrał osobiście 22 października 2020 r. (k. nr [...]). Analogiczne wezwania zostały skierowane do B. S. i I. S. (k. 703-705, 1041-1042) - córek zmarłej W. S.. Żadna z osób wezwanych nie odpowiedziała na wezwanie, zatem zgodnie z pouczeniem zawartym w wezwaniu Kolegium uznało, że spadkobiercami zmarłej W. S. są dzieci: I. S. (uczestniczyła w postępowaniu przed organem I instancji), B. S. i T. S.. Z kolei, w związku z zarzutami odwołania, dotyczącymi ustalonego kręgu stron w I instancji i oświadczeń spadkowych M. W., Kolegium przeprowadziło wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, skutkiem którego na podstawie pozyskanych dowodów ustaliło aktualny krąg stron w sprawie w zgodzie z art. 28 K.p.a. Organ II instancji zapewnił też udział wszystkim stronom, w tym spadkobiercom po zmarłych J. K. i S. K. (ojcu i synu) oraz W. S., w postępowaniu odwoławczym zgodnie z art. 10 K.p.a. Wyjaśnienia w tym przedmiocie znalazły się na str. 5, 6 i 26 zaskarżonej decyzji Kolegium z 14 lipca 2021 r. i znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Zatem zarzut, że Kolegium nie wyjaśniło interesu prawnego T. S. i B. S. do udziału w postępowaniu, nie mógł przynieść zamierzonych skutków. Należy zauważyć, że T. S. pomimo, że odebrał wezwanie z 28 września 2022 r. w dniu 22 października 2020 r., w którym wyraźnie zawarta była informacja, w jakim zakresie Kolegium prowadzi postępowanie odwoławcze, czego ono dotyczy i skąd wynikał interes prawny zmarłej W. S. do udziału w postępowaniu oraz pouczenie o rygorze uznania za spadkobiercę zmarłej W. S. w sytuacji braku odpowiedzi na wezwanie z 28 września 2020 r. - nie zapoznał się z aktami sprawy. Z uwagi też na treść wezwania i pouczenia słusznie uznał organ II instancji za zbędne kierowanie do T. S. odrębnego zawiadomienia uzupełniającego. Skarżący nie zaznajomił się z aktami sprawy również po otrzymaniu 23 czerwca 2021 r. zawiadomienia z 21 maja 2021 r. o możliwości wypowiedzenia się w sprawie po zgromadzeniu materiału dodatkowego. Wobec tych okoliczności niezasadne jest twierdzenie skarżącego T. S., że został zbyt późno dopuszczony do postępowania jako strona i nie miał czasu, by zapoznać się z aktami sprawy. Warto też zauważyć, że po pierwsze, T. S. zamieszkuje pod tym samym adresem co I. S., która aktywnie uczestniczyła w całym postępowaniu przed organami I i II instancji. Po drugie, to nie I. S. - lecz Państwo B. w odwołaniu od decyzji I instancji wskazali, że W. S. nie żyje. Korespondencja kierowana przez organ I instancji do ww. W. S. była w większości odbierana przez I. S. bez informacji z jej strony, że W. S. mnie żyje. Z powyższego wynika, że nie zasługuje na uznanie zarzut, jakoby do momentu zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym z 21 maja 2021 r. organ I instancji i organ odwoławczy traktowały zmarłą W. S. jako stronę. Wobec powyższego też słusznie organ II instancji przyjął, że T. S. uczestniczył w postępowaniu odwoławczym, a jego brak udziału w postępowaniu przed organem I instancji został skutecznie usunięty, bez żadnej szkody dla jego interesu prawnego. Podkreślić ponownie należy, że skarżący kwestionując ustalenia decyzji Kolegium nie wskazał, jakich konkretnie czynności procesowych nie mógł podjąć. W judykaturze utrwalony jest przy tym pogląd, że uchybienie art. 10 § 1 K.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy strona wykaże, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona powinna wykazywać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. To na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Obowiązku tego skarżący nie zrealizował, a wniosek o ponowienie całego postępowania należy ocenić jedynie jako zmierzający do przedłużenia postępowania. Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 28 K.p.a. poprzez odmowę uznania za strony postępowania właścicieli działek nr [...] i [...] sąsiadujących z dz. nr [...]. W wydanej decyzji Kolegium wyjaśniło trafnie i jednoznacznie na s. 26 decyzji, że wnioskiem inwestora o ustalenie warunków zabudowy nie została objęta cała dz. nr [...]. Co więcej, w zakresie planowanego z niej zjazdu na teren inwestycji, organ zasadnie umorzył postępowanie. Należy wskazać, że tylko osoby uważające się za strony, które wykażą swój interes prawny do udziału w postępowaniu oraz przedstawią czynności, których nie mogły wykonać w sprawie i ich wpływ na wynik sprawy, mogą skutecznie podnosić naruszenie art. 10 K.p.a. Zatem zarzut skarżącego podniesiony w imieniu właścicieli działek nr [...] i [...] nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Uwagi te odnoszą się analogicznie do zarzutu T. S. niezapewnienia należytego udziału w postępowaniu P. K. i jako takie są chybione. Odnosząc się natomiast do twierdzeń, że stronami w sprawie powinni być J., Elżbieta, R. i A. T., którzy nabyli od J. P. i A. W. własność dz. nr [...] na mocy umowy z 6 listopada 2019 r. należy wskazać, że wnioskodawca w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, w przeciwieństwie do postępowania o pozwolenie na budowę, nie musi wykazywać się tytułem prawnym do nieruchomości objętej zamierzeniem. Dlatego też adresowanie decyzji do poprzednich właścicieli nie mogło przynieść skutku stwierdzenia wadliwości kontrolowanej decyzji. Podsumowując, jako niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 10 § 1 w zw. z art. 15 oraz art. 28 K.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ustawy o drogach publicznych poprzez nie uzgodnienie wydanej decyzji z zarządcą drogi – należy podzielić stanowisko Kolegium, że jest to zarzut bezpodstawny. W uzasadnieniu poddanej sądowej kontroli decyzji Kolegium obszernie odniosło się do ww. kwestii, podnoszonej również w postępowaniu odwoławczym. Kolegium zasadnie wyjaśniło, że z zalegającej w aktach sprawy opinii ZIKiT wydanej 15 maja 2017 r. wynika jednoznacznie pozytywna ocena przedsięwzięcia dokonana przez zarządcę drogi w aspekcie obsługi komunikacyjnej i możliwości połączenia z drogą publiczną. Zarządca drogi przewidział obsługę komunikacyjną inwestycji od strony drogi publicznej ul. [...] przeznaczoną do rozbudowy zgodnie z umową nr [...] z 9 maja 2017 r. zawartą pomiędzy inwestorem a zarządcą drogi na współrealizację inwestycji drogowej (k. 110-115 akt) oraz projektowany zjazd na teren inwestycji. Na mocy ww. umowy inwestor - M. G. - w związku z zamiarem zrealizowania inwestycji niedrogowej, objętej przedmiotową decyzją o warunkach zabudowy - zobowiązał się do przyjęcia obowiązków związanych z konieczną do realizacji inwestycją drogową, przez którą należy rozumieć rozbudowę drogi publicznej ul. [...], w oparciu o zaopiniowaną przez ZIKiT pismem z 7 kwietnia 2017 r., znak: [...] koncepcję drogową, stanowiącą załącznik nr 1 do umowy (k. 116-117). Mając na uwadze powyższe okoliczności, w tym szczególnie opisaną umowę z inwestorem, ZIKiT stwierdził wystarczające uzbrojenie terenu inwestycji w opiniowanym zakresie, co uprzednio zanegował w opinii z 10 kwietnia 2017 r., warunkując zmianę stanowiska zawarciem przez inwestora umowy na realizację inwestycji drogowej, gwarantującej rozbudowę ul. [...] i dodając, że w zakresie rozbudowy inwestor opracował wstępne rozwiązanie koncepcyjne, pozytywnie zaopiniowane przez ZIKiT pismem z 7 kwietnia 2017 r., znak: [...] Powyższe dowody (opinia zarządcy drogi z 15 maja 2017 r. wraz z ww. umową) potwierdzają zatem w sposób nie budzący wątpliwości wystarczalność istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu inwestycji w drogę, stanowiącą warunek wymieniony w art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 pkt 13 u.p.z.p. Trzeba podkreślić, że to właśnie w kompetencjach zarządcy drogi pozostaje ocena, czy istniejący lub projektowany w danym terenie układ komunikacyjny zapewni obsługę planowanej inwestycji; innymi słowy, czy objęte wnioskiem zamierzenie pozostaje uzbrojone w drogę. Uzupełniająco warto dodać, że zarządca drogi w związku z szeregiem zastrzeżeń skarżących zgłoszonych w toku postępowania przed organem I instancji wypowiedział się jeszcze raz w piśmie z 4 czerwca 2018 r. (k. 374), podtrzymując stanowisko ujęte w opinii pozytywnej. W ww. piśmie podkreślono również, że organizacja ruchu na ul. [...] ulegnie stosunkowo niewielkiej zmianie, bowiem nadal nie będzie możliwości wyjazdu w stronę ul. [...], a jedynie - jak dotychczas - możliwy będzie wjazd od ul. [...] w stronę ul. [...]. Zarządca drogi rozpatrując wniosek inwestora analizował możliwość realizacji drogi po terenie dz. nr [...], jednak ze względu na brak możliwości uzyskania odpowiednich spadków celem wjazdu do garażu podziemnego i brakiem możliwości lokalizacji miejsc postojowych wymaganych dla planowanej inwestycji, ZIKiT przychylił się do wniosku inwestora w zakresie zapewnienia dojazdu bezpośrednio z ul. [...] - po jej rozbudowie zgodnie z ww. umową (obecnie ww. ulica na odcinku przyległym do dz. nr [...] nie spełnia odpowiednich warunków w zakresie szerokości jezdni). Powyższe wyjaśnienia należy ocenić jako rzeczowe i wyczerpujące. Sąd nie znajduje podstaw do kwestionowania tych ustaleń – szczególnie, że zmiana stanowiska zarządcy dróg publicznych jednoznacznie wynika ze zmiany okoliczności, a to zawarcia przez inwestora z Gminą ww. umowy na rozbudowę ul. [...] (poszerzenie drogi na koszt inwestora na wysokości części dz. nr [...] od styku dz. [...] z dz. nr [...] celem zrealizowania tu odcinka dwukierunkowego ul. [...]). Bezzasadne są również pozostałe zarzuty skargi dotyczące omawianej kwestii. Sąd nie dopatrzył się podnoszonych w skardze rozbieżności, co Kolegium obszernie opisało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym brak jest istotnych rozbieżności pomiędzy opisem inwestycji na k. 41 (wniosek organu I instancji o wydanie opinii skierowany do ZIKiT) i k. 100 (opinia ZIKiT z 7 kwietnia 2017 r. wydana inwestorowi dotycząca oceny koncepcji obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycji). Takich rozbieżności Sąd nie stwierdził również pomiędzy zał. nr 1 do umowy nr [...] o realizację inwestycji drogowej z 9 maja 2017 r. (pismo ZIKiT z 7 kwietnia 2017 r.) i załącznikiem nr 2 do umowy (koncepcja obsługi komunikacyjnej) a wnioskiem o warunki zabudowy (k. nr 30) i zał. nr 2 i 4 do wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Okoliczność, że zarządca drogi wypowiedział się odnośnie wniosku inwestora o wydanie warunków zabudowy nie ma znaczenia w sprawie wobec zawartej umowy na realizację inwestycji drogowej gwarantującej prawidłową obsługę komunikacyjną terenu inwestycji i jej dostęp do drogi publicznej. Podsumowując, teren obejmujący działkę nr [...] obecnie ma faktyczny i prawny dostęp do gminnej drogi publicznej - ul. [...], a zgodnie z opinią ZIKiT z 15 maja 2017 r. (k. nr 120-121) ma też dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 u.p.z.p. dla planowanej inwestycji. W załączniku nr 1 do decyzji pkt II.5 lit. e ustalony też został prawidłowo wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia - zgodnie z art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 u.p.z.p. rozporządzeniem wykonawczym i prawem miejscowym. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżących nierozpoznania przez Kolegium zarzutów odwołań i 20-stronicowej skargi wraz z załącznikami, wytykającej nieprawidłowości przeprowadzonego postępowania (k. 292-312), Sąd wyjaśnia, że decyzja Kolegium jest wnikliwa i bardzo obszerna. Organ II instancji skrupulatnie i wyczerpująco wypowiedział się co do każdego zarzutu odwołujących się, który mógł mieć jakikolwiek wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Zarzuty z punków 8-11 odwołania skarżącego J. B. dotyczyły oparcia decyzji o warunkach zabudowy nie na analizie - tylko ustaleniach Zespołu Urbanistycznego i podważały ustalenia analizy jako pozyskane na podstawie Internetowego Systemu Danych Przestrzennych oraz nawiązywały do wcześniej złożonych skarg w trakcie postępowania. Wszystkie powyższe zarzuty, wbrew stanowisku forsowanego przez skarżącego, zostały omówione przez Kolegium w wyczerpujący sposób na s. 27-28 decyzji. Zarzuty odwołania pokrywały się w większości z zarzutami ww. skarg, zatem skoro Kolegium wypowiedziało się odnośnie odwołania, to równocześnie co do uwag tychże skarg, oceniając je trafnie jako niezasadne i bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Odnosząc się do braku uwzględnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy dobitnie stwierdzić, że brak jest podstaw prawnych, by w trakcie oceny możliwości ustalenia warunków zabudowy organ mógł jakiekolwiek przepisy takiego procedowanego dopiero, a nie obowiązującego planu miejscowego, uwzględnić. Projekt planu, podobnie jak ustalenia studium zagospodarowania przestrzennego, nie ma żadnej mocy wiążącej. Mimo zatem zrozumienia dla niezadowolenia skarżących, że ustalone warunki zabudowy są sprzeczne co do rodzaju dopuszczalnej zabudowy z postanowieniami projektu planu i studium, powyższe zarzuty nie mogły przynieść zmierzonego skutku. Odnosząc się natomiast do zastosowanych w ramach ustalonych warunków zabudowy regulacji dopuszczających wyjątki od zasad określonych rozporządzeniem, organ II instancji wypowiedział się w sposób wyczerpujący w zaskarżonej decyzji, co znajduje odzwierciedlenie w treści analizy i jej uzupełnień. Również stwierdzenie kontynuacji funkcji mieszkaniowej przez przedmiotową inwestycję nie budzi najmniejszej wątpliwości Sądu. Nie mogły przynieść zamierzonego skutku również zarzuty zalegania w aktach stanowiska Zespołu Urbanistycznego (k. 140-143, 149-151) i to przed opracowaną analizą urbanistyczno-architektoniczną z 21 sierpnia 2017 r. (k. 153-156). Jak bowiem słusznie wskazał organ odwoławczy, podstawą ustalenia warunków zabudowy w tej sprawie były ustalenia analizy i notatek służbowych. Należy podkreślić, że Zespół Urbanistyczny, powołany zarządzeniem Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z 26 grudnia 2014 r., jest podmiotem ponadnormatywnym, nieprzewidzianym przez obowiązujące przepisy prawa. Nie oznacza to, że jego istnienie i funkcjonowanie w ramach postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy narusza przepisy prawa, nie zakazują one bowiem Prezydentowi Miasta, do którego kompetencji należy wszak kształtowanie organizacji urzędu gminy (tu UMK) - powoływania różnego rodzaju podmiotów specjalistycznych, w których skład wchodzą pracownicy dysponujący wiedzą fachową, tak jak w przypadku ww. Zespołu Urbanistycznego. Skoro funkcjonowanie Zespołu Urbanistycznego nie ma uzasadnienia w przepisach regulujących procedurę ustalania warunków zabudowy, to pełni on tu rolę jedynie doradczą, opiniującą. Z cała pewnością jego ustalenia nie są i nie mogą być podstawą decyzji o warunkach zabudowy. Wydane przez niego opinie mają charakter tylko i wyłącznie wewnętrzny, same z siebie nie przesądzają o kierunku rozstrzygnięcia. Podsumowując Sąd wskazuje, że ustalone w decyzji parametry i wskaźniki znajdują odzwierciedlenie w stanie i cechach zabudowy zlokalizowanej w badanym obszarze. Zastosowane regulacje określające wyjątkowe sposoby wyznaczenia parametrów zostały należycie umotywowane w wynikach analizy i uzasadnieniach decyzji, zgodnie z art. 107 K.p.a., wraz z odwołaniem się do uzasadnienia ujętego w wynikach analizy stanowiących załącznik do decyzji. Właściwie wyjaśniono też powody, dla których dowód ten został uznany za miarodajny w sprawie, mimo upływu czasu. Organ odwoławczy prawidłowo zaakceptował również określenie przez organ I instancji szczegółowych warunków zabudowy wynikających z przeprowadzonych uzgodnień i opinii organów współdziałających w sprawie, a także warunki w zakresie ochrony zieleni, ochrony wód i gospodarki wodnej, geologii oraz infrastruktury technicznej i komunikacji. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, a dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organ II instancji prowadząc postępowanie prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonał właściwej wykładni przepisów prawa. Organ odwoławczy, wbrew zarzutom skarg, rzetelnie i dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, w tym w zakresie wykazania, że wszelkie przesłanki wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy i okoliczności determinujące jej treść zostały należycie opisane w analizie architektoniczno–urbanistycznej i uzasadnieniach decyzji obu instancji. Wszystkie opisane wyżej zarzuty Sąd uznał za bezzasadne, co w odniesieniu do zarzutów odwołań we właściwy sposób wykazało Kolegium w uzasadnieniu swojej decyzji. Organ II instancji umotywował zasadność argumentacji, którą kierował się przy wydaniu decyzji, a także odniósł się do okoliczności podnoszonych przez skarżących kwestionujących prawidłowość rozstrzygnięcia. Kolegium rozpatrzyło cały materiał dowodowy sprawy w sposób należyty i dokonało oceny materiału dowodowego w sposób zgodny z zasadami swobodnej oceny dowodów. Organ II instancji działał z poszanowaniem zasad K.p.a. i nie naruszył wymienionych w skargach przepisów. Zasadnie też skorzystał z możliwości uzupełnienia materiału dowodowego w trybie art. 136 K.p.a. Podsumowując Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja merytoryczna organu odwoławczego została wydana z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, a to: art. 7-9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 K.p.a., a także art. 61 ust. 1 i art. 2 pkt 14 u.p.z.p. W konsekwencji zasadnie stwierdzono, że brak jest przesłanek do odmowy ustalenia warunków zabudowy, prawidłowo również zweryfikowano trafnie uzasadnione ustalenie poszczególnych wskaźników i parametrów inwestycji. Wobec braku stwierdzenia przez Sąd naruszenia art. 61 u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia oraz wobec oparcia decyzji na prawidłowej analizie urbanistyczno-architektonicznej sporządzonej w toku postępowania przed organem I instancji, rozstrzygnięcie organu odwoławczego należy uznać za trafne i zgodne z prawem. Ustalone w sprawie warunki zabudowy terenu zapewniają kontynuację cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w obszarze analizy, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, a zatem wkomponowanie zamierzenia inwestycyjnego w istniejący układ urbanistyczny. Końcowo trzeba stwierdzić, że brak było podstaw do uwzględnienia przez Sąd, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., wniosków dowodowych skarżącego, bowiem z zawnioskowanego dowodu z projektu planu miejscowego nie wynikają żadne fakty mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Natomiast fakt i data zgonu W. S. 3 stycznia 2003 r. nie była w niniejszym postępowaniu sporna. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nie każdy dowód może zatem zostać dopuszczony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ale tylko taki, który odnosi się do "istotnych wątpliwości" związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem – co nie ma miejsca w niniejszym przypadku. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.