II SA/Kr 1175/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Waldemar Michaldo WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. sprawy ze skargi R. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 maja 2014 r. znak: [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione skargę oddala. Prezydent Miasta postanowieniem z 16.04.2014 r., na podstawie art. 33 § 1 pkt 2, 7, 10, art. 34 § 4 oraz art. 18 ustawy z 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) w związku z art. 124 kpa uznał zarzut R. M. na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadniony. W uzasadnieniu organ podał, że na podstawie wystawionego przez Prezydenta Miasta tytułu wykonawczego o nr [...] z 24.03.2014 r., organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania wykonania ciążącego na R. M. obowiązku o charakterze niepieniężnym, polegającego na wydaniu nieruchomości: działka nr [...] o pow. 0,0175 ha i nr [...] o pow. 0,0172 ha obręb 4 jednostka ewidencyjna [...], poł. w K. przy al. [...]. Tytuł wykonawczy został skutecznie doręczony w dniu 28.03.2014 r. wraz z postanowieniem nr [...] z 24.03.2014 r. W dniu 31.03.2014 r. pełnomocnik R. M. złożył zarzuty w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym tj. brak wymagalności obowiązku, brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1, niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 polegające na braku oznaczenia obowiązku podlegającego wykonaniu. Organ wyjaśnił, że instytucja zarzutu została uregulowana w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podstawy zarzutów wyliczone w tym przepisie mają charakter wyłączny i nie mogą być przez uczestników postępowania rozszerzane. Jako organ egzekucyjny Prezydent Miasta prowadzi egzekucję obowiązków o charakterze niepieniężnym wydania nieruchomości: działka nr [...] oraz nr [...] na podstawie tytułu wykonawczego numer [...] z 24.03.2014 r. Działki te na mocy decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z 10.05.2012r. w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji: rozbudowa Al. [...] oraz ulic: M., S., L., oraz C. wraz z budową ul. L. w K. (zadanie 2) o długości 200m; rozbiórka, przebudowa oraz budowa infrastruktury technicznej; przebudowa oraz budowa ekranów akustycznych; rozbudowa infrastruktury tramwajowej wraz z siecią trakcyjną oraz przystankami dla komunikacji zbiorowej tramwajowej i autobusowej oraz rozbiórka istniejącej zabudowy kolidującej z rozbudowywanym układem drogowym, znak sprawy [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z 8.04.2013 r., znak sprawy [...], przeszły na własność miasta - miasta na prawach powiatu. Zgodnie ze stanowiskiem wierzyciela - Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. podniesiony przez zobowiązanego zarzut odnośnie istnienia jak i wymagalności obowiązku podlegającego egzekucji w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Zdaniem R. M. decyzja Prezydenta Miasta z 10.05.2012 r. obarczona jest licznymi wadami formalnymi oraz merytorycznymi powodującymi jej nieważność z mocy prawa. Natomiast wierzyciel wskazuje, że rozpoznając wniesione przez zobowiązanego zarzuty, organ egzekucyjny nie rozpoznaje sprawy od strony merytorycznej. Z kolei organ egzekucyjny bada z urzędu, na podstawie art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dopuszczalność egzekucji. Badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Powołany przepis nie zezwala organowi egzekucyjnemu na badanie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, a zgłoszone zarzuty de facto do tego się sprowadzają. Ustawa z 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013, poz. 687) jest ustawą specyficzną. Jakkolwiek ustawodawca zdecydował o pewnej odmienności (od innych obowiązujących aktów) zawartych w tej ustawie uregulowań, to nie może budzić wątpliwości, że te szczególne rozwiązania uwzględniają wszelkie standardy konstytucyjne (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16.10.2012 r. K 4/10). Ponadto decyzja Prezydenta Miasta była przedmiotem badania przez Wojewodę w ramach postępowania odwoławczego, który w swojej decyzji z 8.04.2013 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części, wykraczającej poza wcześniejszą decyzję środowiskową, zaś w pozostałym zakresie utrzymał ją w mocy. Decyzja Wojewody była przedmiotem oceny merytorycznej ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który w wyroku z 4 marca 2013 r., sygn. II SA/Kr 739/13 oddalił wszystkie skargi, w tym także skargę zobowiązanego. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatrzył skargi kasacyjnej rozpatrując jedynie kwestie formalne. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 31 ustawy o szczególnych zasadach, sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może jedynie stwierdzić, że decyzja ta narusza prawo z przyczyn określonych w art. 145 lub 156 k.p.a. Dalej odwołując się do orzecznictwa organ podał, że warunkiem stosowania przymusu administracyjnego jest ciągłe istnienie źródła kreującego ten obowiązek jako możliwy do wyegzekwowania, a więc istnienie albo decyzji, z której on wynika, albo stosownej deklaracji (zeznania) podatkowej. Wymagalność obowiązku oznacza istnienie stanu, w którym zobowiązany powinien już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, a mimo to uchyla się od niej, a właściwe organy mają wobec takiej postawy zobowiązanego żądania przymusowego spełnienia ciążącej na nim powinności. Wymagalność i zasadność to cechy obowiązków istniejących. W decyzji z 10.05.2012 r. został określony termin do wydania min. działek [...] i nr [...], który wynosił nie mniej niż 121 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna (punkt XI decyzji). Decyzja stała się ostateczna w dniu 8.04.2013 r., a zatem termin do wydania działek nr [...] i nr [...] upływał na początku sierpnia 2013 r. Skoro zobowiązany nie wydał dobrowolnie działek to obowiązek ten nadal jest wymagalny. Także zarzut dotyczący braku precyzyjnego oznaczenia obowiązku podlegającego wykonaniu, poprzez oznaczenie przebiegu nowych granic nieruchomości nie znajduje usprawiedliwienia w obowiązującym porządku prawnym. Ustawa o szczególnych zasadach kompleksowo reguluje zasady i warunki przygotowywania inwestycji w zakresie dróg publicznych, w tym także ich podział. Brak podstaw by stosować przepisy ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne i to w zakresie dotyczącym rozgraniczenia nieruchomości dotyczącej zatwierdzenia podziałów nieruchomości, a także procedury podziałowej wynikającej z ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ stosowanie tej ustawy w zakresie podziałów nieruchomości zostało przez ustawodawcę wskazane tylko wobec dokumentacji podziałowej na etapie wniosku o wydanie decyzji - art. 11d ust. 1 pkt 3 ustawy. Mimo podnoszenia zarzutu braku oznaczenia obowiązku podlegającego wykonaniu -w pozycjach 23-25 tytułu wykonawczego nr [...] został w sposób wyczerpujący wskazany ten obowiązek, podstawa prawna tego obowiązku oraz akt normatywny stanowiący podstawę tego obowiązku. Działki nr [...] oraz nr [...] zostały w całości objęte decyzją i w związku z powyższym nie uległy podziałowi oraz ich numeracja nie uległa zmianie. Ponadto do zobowiązanego bezpośrednio na jego adres zamieszkania zostało wysłane upomnienie. Upomnienie to zostało odebrane osobiście w dniu 7.03.2014r. i mimo wyznaczonego 14 dniowego terminu zobowiązany nie wydał działek nr [...] i nr [...]. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wysłał upomnienie do zobowiązanego, ponieważ przychyla się do poglądów orzecznictwa sądowego, które wykluczają co do zasady uznanie za dokonane doręczenia upomnienia do rąk pełnomocnika strony postępowania administracyjnego, w którym określony został dochodzony obowiązek. Wprawdzie czynności wierzyciela podejmowane są również w toku szeroko rozumianego postępowania egzekucyjnego, ale właściwe postępowanie egzekucyjne rozpoczyna się dopiero w dniu doręczenia wniosku wierzyciela organowi egzekucyjnemu, a w przypadku gdy wierzyciel jest równocześnie organem egzekucyjnym - z dniem podjęcia pierwszej czynności przez organ egzekucyjny, o którym zobowiązany został poinformowany. Dopiero wówczas mogą być stosowane odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o ustanawianiu pełnomocnika i doręczaniu pism zobowiązanemu za jego pośrednictwem. Kopia upomnienia wraz z dowodem jego odbioru przez zobowiązanego została przekazana do organu egzekucyjnego wraz z tytułem wykonawczym, celem podjęcia kolejnych czynności, do których należy zaliczyć czynności egzekutora: doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, oraz doręczenie postanowienia organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia). Obie te czynności zostały skutecznie wykonane. Wydanie postanowienia przez organ egzekucyjny w trybie art. 143 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie może być utożsamiane z upomnieniem z art. 15 tej ustawy, które poprzedza wszczęcie postępowania egzekucyjnego nawet w sytuacji kiedy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym. Obie te czynności muszą zostać wykonane niezależnie od siebie, co nie oznacza, że upomnienie z art. 15 ustawy może zostać zastąpione przez postanowienie wzywające do wykonania obowiązku wydania nieruchomości. Z kolei podnoszona kwestia braku wypłaty odszkodowania za przejętą działki nr [...] i nr [...] nie została wymieniona w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i nie może stanowić podstawy zarzutu. R. M. złożył zażalenie na ww. postanowienie, zarzucając naruszenie art. 33 pkt 2, 3 i 7 u.p.e.a. w zw. z art. 15 § 1 i art. 27 u.p.e.a., poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowym przypadku doszło do spełnienia wszystkich przesłanek niezbędnych do wszczęcia i prowadzenia egzekucji z nieruchomości, a w szczególności, iż nie budzi wątpliwości wymagalność obowiązku, tytuł wykonawczy spełnia wszystkie wymogi, a zobowiązanemu doręczono upomnienie we właściwym trybie i we właściwej formie, co w konsekwencji przełożyło się na uznanie zarzutów za nieuzasadnione oraz przymusowe pozbawienie strony nieruchomości. Żalący się domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z 30.05.2014 r., znak: [...], na podstawie art. 15 § 1, art. 18, art. 27 § 1, art. 33 § 1 i art. 34 § 1, 4 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji w pierwszej kolejności przytoczył treść art. 34 u.p.e.a. Wskazał, że w analizowanym przypadku Prezydent Miasta wydał postanowienie działając jako organ egzekucyjny. W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego, tożsamość personalna wierzyciela i organu egzekucyjnego (tak jak w niniejszej sprawie) czyni bezprzedmiotowym wyodrębnianie wierzyciela w toku postępowania egzekucyjnego w administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21.07.2009 r., sygn. akt II FSK 400/08). Postępowanie co do zarzutów może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich zgłoszenie. Zobowiązany nie może po upływie terminu z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. (także w toku postępowania w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów oraz w toku postępowania zażaleniowego) uzupełniać zarzutów, gdyż zarzuty takie - jako spóźnione - nie podlegają rozpatrzeniu. Zobowiązany w ustawowym terminie zgłosił zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1, 2, 7 i 10 u.p.e.a. Kolegium wskazało, że w dniu 7.03.2014 r. zobowiązanemu zostało doręczone (osobiście) upomnienie o treści zgodnej z art. 15 § 1 u.p.e.a. Ustawa egzekucyjna nie ustanawia innych warunków formalnych upomnienia niż opisane w art. 15 § 1 u.p.e.a. ani nie nakłada na wierzyciela obowiązku sporządzenia upomnienia według określonego wzoru. O ile więc wierzyciel w piśmie przesłanym zobowiązanemu wezwał zobowiązanego do wykonania obowiązku grożąc mu skierowaniem sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, to tak sformułowane pismo zawiera wszystkie istotne elementy dla uznania, że stanowi pisemne upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Na marginesie organ odwoławczy nadmienił, że strona w zażaleniu powołała się na nieistniejący przepis - art. 27 § 3 u.p.e.a. Kolegium podkreśliło, że w postępowaniu egzekucyjnym organy nie badają prawidłowości ostatecznej decyzji, na podstawie której został wydany tytuł wykonawczy. Zatem zarzuty zobowiązanego dotyczące decyzji Prezydenta Miasta z 10.05.2012 r. nie mogą zostać rozpatrzone przez Kolegium w postępowaniu, dotyczącym jedynie zgodności z prawem postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Ponadto wyrokiem z 4.03.2014 r., sygn. akt II SA/Kr 739/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił m.in. skargę R. M. na decyzją Wojewody [...] z 8.04.2013 r. nr [...]. Wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 739/13, nie wstrzymuje wykonania kwestionowanej decyzji. Wobec tego egzekwowany obowiązek istnieje i jest wymagalny. Zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określa termin odpowiednio wydania nieruchomości lub wydania nieruchomości i opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń. Termin ten nie może być krótszy niż 120 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Decyzja stała się ostateczna w dniu 8.04.2013 r. Natomiast termin wydania nieruchomości został określony w pkt XI ww. decyzji Prezydenta Miasta - 121 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna. Wymagalność obowiązku oznacza istnienie stanu, w którym zobowiązany powinien już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, a mimo to uchyla się od niej, a właściwe organy mają wobec takiej postawy zobowiązanego możność żądania przymusowego spełnienia ciążącej na nim powinności. W niniejszej sprawie zobowiązany nie wydał dobrowolnie działek nr [...] i nr [...]. W kwestii zarzutu braku precyzyjnego wskazania obowiązku podlegającego wykonaniu Kolegium podniosło, że zgodnie ze stanowiskiem doktryny, treść obowiązku musi być powtórzona (przepisana) za decyzją nakładającą ów obowiązek lub przepisem prawa, z którego wprost ten obowiązek wynika. Innymi słowy, wierzyciel nie jest uprawniony do podania w tytule wykonawczym obowiązku zmodyfikowanego w porównaniu z treścią decyzji lub przepisem prawa stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, także wówczas, gdy miałoby to na celu wyjaśnienie ewentualnych wątpliwości dotyczących treści obowiązku. Wątpliwości co do treści decyzji mogą być wyjaśniane jedynie przez ten organ administracji, który wydał decyzję, w trybie określonym w art. 113 § 2 k. p. a. lub art. 215 § 2 Ordynacji podatkowej. Kolegium podkreśla, że treść obowiązku podlegającego wykonaniu została w przedmiotowym tytule wykonawczym wpisana prawidłowo, a więc powyższy zarzut jest nieuzasadniony. R. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], domagając się jego uchylenia w całości i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 27 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 1 u.p.e.a. poprzez błędne przyjęcie, że nie zachodzą wady tytułu wykonawczego uzasadniające uwzględnienie zarzutów, jak również błędne przyjęcie, że nie budzi wątpliwości wymagalność obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym; - art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez brak zbadania wszystkich okoliczności sprawy oraz brak dokonania należytej kontroli kwestionowanego postanowienia, jak również brak odniesienia się o wszystkich zarzutów stawianych zaskarżonemu postanowieniu. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dalszym ciągu oczekuje na ustalenie odszkodowania i wypłatę zaliczki, co jest przesłanką wszczęcia i prowadzenia egzekucji. W projekcie do nowelizacji Specustawy regulującej możliwość starania się o zaliczkę na poczet odszkodowania przyjęto, iż: "celem nowelizacji jest zapobieżenie negatywnym skutkom takim jak utrata nieruchomości oraz brak pozostawania bez odszkodowania" (Druk Sejmowy nr [...] z 26 czerwca 2012 r., www.senat.gov.pl). Realizacja wezwania zawartego w kwestionowanym postanowieniu oraz odebranie nieruchomości doprowadzi do pozostawania skarżącego bez nieruchomości i bez środków pieniężnych. W tym kontekście, nie sposób przyjąć istnienia obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym ani jego wymagalności. Zdaniem skarżącego dopóki trwa kontrola sądowa wywłaszczenia, nie sposób jednoznacznie i bez zastrzeżeń mówić o istnieniu i wymagalności obowiązku. Nie zbadano również w tym kontekście, naruszenia interesu prawnego skarżącego. W doręczonym tytule wykonawczym organ nie oznaczył w sposób precyzyjny obowiązku podlegającego wykonaniu. W przedmiotowej sprawie nie było obligatoryjnego zawiadomienia o wykonaniu pomiarów geodezyjnych, a tym samym - zgodnego z prawem i wymaganego oznaczenia przebiegu nowych granic nieruchomości. Bez dokonania jakichkolwiek fizycznych pomiarów geodezyjnych w terenie trudno jest ustalić zakres pasa zajętości terenu, który został przejęty pod drogi, zwłaszcza, że skarżący od początku kwestionował autentyczność i prawidłowość sporządzenia map podziałowych. Tym samym nie można uznać użytego przez organ oznaczenia działek za prawidłowe i w sposób właściwy określające zakres obowiązku. Kolegium nie odniosło się również w sposób wyczerpujący i precyzyjny do wszystkich zarzutów skarżącego, a zwłaszcza do kwestii upomnienia. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. Z art. 15 ustawy wynika, że charakter prawny upomnienia, a co za tym idzie - możliwość skutecznego wszczęcia egzekucji - determinuje uprzednie wezwanie do dobrowolnego wykonania obowiązku z oznaczeniem jego terminu oraz zagrożeniem wszczęcia egzekucji. Wezwanie to ma charakter postanowienia, na które przysługuje zażalenie i w takiej formie prawnej powinno zostać sporządzone i doręczone. Żadne inne pisma, choćby nawet dotyczyły wykonania obowiązku, nie mogą być traktowane jako wezwanie w rozumieniu tego przepisu. Uprzednie doręczenie postanowienia w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku jest więc warunkiem koniecznym sporządzenia i doręczenia upomnienia, a co za tym idzie -pośrednio także warunkiem skutecznego wszczęcia egzekucji. Tymczasem skarżący otrzymał w/w postanowienie dokładnie w tym samym dniu, co tytuł wykonawczy, t j. w dniu 28.03.2014 r. Wynika z tego, że nie otrzymał upomnienia w rozumieniu przepisów u.p.e.a., a żadne pismo jakie otrzymał uprzednio nie może mieć prawnego waloru upomnienia. Oznacza to, że nie została spełniona przesłanka doręczenia upomnienia jako przesłanka skutecznego wszczęcia i prowadzenia egzekucji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Organ przytaczając przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazał, że organ egzekucyjny nie wydaje postanowienia określonego w art. 143 § 1 pkt 2 ustawy przed doręczeniem upomnienia, a zatem podniesiony zarzut jest chybiony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30.08. 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. W wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 33 ustawy z 17. 06. 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Wniesienie zarzutów z innych przyczyn niż wskazane w art. 33 cyt. ustawy nie upoważnia organu egzekucyjnego do ich rozpatrzenia. Podstawą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być zatem podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące samego obowiązku o charakterze niepieniężnym, polegającego na wydaniu nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0175 ha i nr [...] o pow. 0,0172 ha obręb 4 jednostka ewidencyjna [...], położonej w K. przy al. J[...], który to obowiązek został nałożony w postępowaniu administracyjnym zakończonym pozostającą w obiegu decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z 10 maja 2012 r., w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji: rozbudowa Al. J[...] oraz ulic: M., S., L. oraz C. wraz z budową ul. L. w K. (zadanie 2) o długości 200m; rozbiórka, przebudowa oraz budowa infrastruktury technicznej; przebudowa oraz budowa ekranów akustycznych; rozbudową infrastruktury tramwajowej wraz z siecią trakcyjną oraz przystankami dla komunikacji zbiorowej tramwajowej i autobusowej oraz rozbiórką istniejącej zabudowy kolidującej z rozbudowywanym układem drogowym (znak sprawy: [...]), która została uchylona w części dotyczącej przebudowy sieci trakcyjnej tramwajowej na odcinkach nieobjętych decyzją środowiskowa, a w pozostałej części utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z 8.04.2013 r., znak sprawy [...]. Z mocy ww. decyzji przedmiotowa nieruchomość oznaczona jako działki ewid. nr [...] i [...] obr. [...] jed. ewid. [...], przeszła na własność Miasta . Nie ma przy tym znaczenia, że dotychczas nie została rozstrzygnięta skarga kasacyjna złożona przez R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 4 marca 2014 r. , sygn. akt II SA/Kr 739/13, którym Sąd I instancji oddalił skargi złożone na ww. decyzję Wojewody 8 kwietnia 2013 r. , w tym skargę R. M.. Należy podkreślić, że organ egzekucyjny nie bada sprawy od strony merytorycznej, która została ostatecznie rozstrzygnięte, a jedynie rozpatruje kwestie wyłaniające się w toku postępowania egzekucyjnego. W przeciwnej sytuacji organ egzekucyjny rozpatrując zarzuty zamieniłby się w trzecią instancję, a samo postępowanie egzekucyjne byłoby kontynuacją postępowania, w którym wydano decyzję będącą podstawą postępowania egzekucyjnego (por. R. Hauser, Z. Leoński - Egzekucja administracyjna - Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Wyd. Prawnicze Warszawa 1992 r., str. 63). Nadto trzeba wskazać, że w decyzji z 10 maja 2012 r. organ prawidłowo ustalił termin do wydania działek nr ewid. [...] i [...], określając go na nie mniej niż 121 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Ponieważ decyzja stała się ostateczna w dniu 8.04.2013 r., to termin do wydania działek nr [...] i nr [...] upływał 8 sierpnia 2013 r., nie budzi również wątpliwości , że R. M. nie wydał dobrowolnie działek, zatem obowiązek był wymagalny. Nie można podzielić poglądu skarżącego podniesionego również w zażaleniu w kwestii niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., gdyż w ocenie Sądu tytuł wykonawczy wystawiony przez Prezydenta Miasta w dniu 24 marca 2014 r. spełnia wymogi ustawowe. Określono w nim dane identyfikacyjne zobowiązanego; dane dotyczące obowiązku ze wskazaniem aktu normatywnego stanowiącego podstawę do wydania aktu adm. ustalającego obowiązek, jakim jest ustawa z 10.04. 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.); podstawę prawną tj. decyzję 10 maja 2012r. (jej nr i znak), a także dokładnie przytoczono treść obowiązku o charakterze niepieniężnym. Tytuł wykonawczy opatrzony jest odpowiednimi pieczęciami oraz zawiera pouczenia, w tym o przysługującym zobowiązanemu prawie do zgłoszenia zarzutów. W kontekście rozpatrywanej sprawy dotyczącej wydania przez skarżącego przedmiotowej nieruchomości (działki nr [...] i [...]), których granice nie budzą wątpliwości, Sąd w pełni podziela pogląd organów o braku podstaw do stosowania przepisów ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne w zakresie dotyczącym rozgraniczenia przedmiotowej nieruchomości, zatwierdzenia podziałów nieruchomości, a także procedury podziałowej wynikającej z ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ stosowanie tej ustawy w zakresie podziałów nieruchomości zostało przez ustawodawcę wskazane tylko wobec dokumentacji podziałowej na etapie wniosku o wydanie decyzji - art. 11d ust. 1 pkt 3 ww. ustawy z drogowej z 10.04. 2003 r. Trzeba wskazać, że ww działki nr [...] oraz nr [...] zostały w całości objęte decyzją, nie uległy podziałowi a ich numeracja nie została zmieniona. Niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. ponieważ zobowiązany R. M. w dniu 7 marca 2014 r. osobiście odebrał upomnienie dokonane w trybie art. 15 § 1 pkt 1 u.p.e.a. ze wskazanym w nim terminem do wydania nieruchomości, ustalonym na 14 dni. Trzeba nadto wskazać, że prawo nie przewiduje żadnej szczególnej formy dla upomnienia w trybie art. 15 u.p.e.a. Nie narusza także przepisów prawa doręczenie upomnienia bezpośrednio zobowiązanemu, jest bowiem zgodne z prawem także w sytuacji gdy strona ustanowiła pełnomocnika w postępowaniu, w którym wydano decyzje merytoryczne zobowiązujące do wydania przedmiotowej nieruchomości. Odnosząc się do tego zarzutu trzeba bowiem zauważyć, iż zgodnie z utrwaloną już linią orzeczniczą sądów administracyjnych, którą w pełni podziela Sąd rozstrzygający w niniejszej sprawie, ustanowienie przez zobowiązanego pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym może nastąpić dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, co następuje po doręczeniu stronie (zobowiązanemu) odpisu tytułu wykonawczego. Jest to bowiem pierwsza czynność w tym postępowaniu. Ten punkt widzenia zaprezentowano m. in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 czerwca 2009 r., III SA/Wa 243/09 (LEX nr 563935), i wyroku NSA z 24.11. 2011 r. , sygn. akt II FSK 2327/10. Analogiczny podgląd wyraził WSA w Warszawie w wyroku z 7 lipca 2005 r.,sygn.. akt III SA/Wa 1122/05, przyjmując, że dopiero od momentu skutecznego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, organ egzekucyjny ma do czynienia ze stroną, której uprawnienia są regulowane tak w art. 10 § 1, jak i art. 32 oraz art. 40 k.p.a. W tym kontekście nie można uznać za zasadny zarzutu z art 33 §1 pkt 7 u.p.e.a. A zatem upomnienie w trybie art. 15 u.p.e.a. doręczone bezpośrednio zobowiązanemu w dniu 7 marca 2014 r. należy uznać za zgodne z prawem. Za osobistym doręczeniem upomnienia przemawia także cel upomnienia, którym jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania obowiązku, bez wszczynania postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art 7,77 i 80 kpa trzeba wskazać, że w ocenie Sądu organy obu instancji nie uchybiły ww. przepisom procedury w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego aktu (stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" lub "c" p.p.s.a.) natomiast wydając zaskarżone postanowienie i poprzedzające go postanowienie organu I instancji, dokonały dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy zgodnie z przepisem art. 77 § 1 kpa oraz uzasadniły wydane postanowienia z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 kpa. Nadto należy podkreślić, że organ odwoławczy wyczerpująco odniósł się do zarzutów podniesionych w zażaleniu. Reasumując, stwierdzić należy, że zasadnie organy obu instancji nie uznały zarzutów R. M. na prowadzone przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne. Wobec powyższego stwierdzić należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające go postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa, co nakazuje, w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalić skargę.