II SA/Kr 1244/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Sebastian Pietrzyk WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2024 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 12 lipca 2024 r. znak SKO.ZP/415/255/2024 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. II SA/Kr 1244/24 UZASADNIENIE 29 maja 2024 r. A. i J. M. zażądali na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdzenia nieważności – jako wydanej z rażącym naruszeniem zasady dobrego sąsiedztwa – decyzji nr 19/08 Wójta Gminy Tarnów z dnia 21 lutego 2008 r. ustalającej E. S. (Z. ) warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu przeznaczenia istniejącego budynku magazynowego na budynek produkcyjny (produkcja zbiorników z PE instalacji sanitarnych) zlokalizowanego na działce nr [...] w K. , podnosząc że: 1) nie przeprowadzono analizy funkcji i zagospodarowania terenu i nie wiadomo, dlaczego dopuszczono budynek produkcyjny, skoro w obszarze analizowanym występowały jedynie tereny przeznaczone pod domy jednorodzinne i obiekty użyteczności publicznej; 2) uniemożliwiło to realizację funkcji mieszkalnej (duże piece i 15-metrowe kominy, hałas maszyn, pojazdów i wentylatorów, nieprzyjemne zapachy, emisje do powietrza). Decyzją z dnia 12 lipca 2024 r., znak: SKO.ZP/415/255/2024, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji WZ, wskazując, że nie jest ona obarczona wadami, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Kolegium powołało się na wyjaśnienia wójta pochodzące z (umorzonego) postępowania z wniosku E. G. i B. K. z 20 lutego 2024 r. o stwierdzenie nieważności decyzji WZ. W planie miejscowym obowiązującym do 31 grudnia 2003 r. (uchwała Rady Gminy Tarnów Nr XV/103/92 z dnia 10.06.1992 r.) sporna działka położona była w terenie 08Urez. (tereny usług o niesprecyzowanym programie i funkcji, w których dopuszcza się rzemiosło usługowe i produkcyjne (nieuciążliwe)), zaś do 1996 r. w budynkach na spornej działce prowadzona była produkcja trzody chlewnej (tuczarnia). W ocenie Kolegium nie można postawić zarzutu braku analizy i zarzutu naruszenia zasady kontynuacji funkcji terenu, bo – na mocy art. 61 ust. 2 u.p.z.p. – warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie stosowało się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Sporna działka w planie miejscowym znajdowała się na terenach usług o niesprecyzowanym programie i funkcji. Jako przeznaczenie terenu uzupełniające i dopuszczalne dopuszczono lokalizację urządzeń towarzyszących o zasięgu lokalnym wynikającym z potrzeb wsi dostosowanym do programu podstawnego jak urządzenia komunikacji, tereny zieleni, rzemiosło usługowe i produkcyjne (nieuciążliwe). Encyklopedycznie "rzemiosło" to pozarolnicza działalność gospodarczą prowadzona przez osobę fizyczną we własnym imieniu (często osobiście lub przy pomocy członków rodziny) w małych warsztatach, zatrudniających od 1 do zazwyczaj 25 (czasem 50) pracowników, w zależności od kraju i rodzaju działalności. O ile można sądzić, że rzemiosło to działalność na własny rachunek o niewielkim zakresie, to jednak nie istnieje definicja rzemiosła, która byłaby w opozycji do pojęcia "rzemiosło produkcyjne". Innymi słowy, nie można twierdzić, że rzemiosło produkcyjne nie jest rzemiosłem. Sama produkcja nie jest niczym innym jak wytwarzaniem produktów w celach gospodarczych i ekonomicznych. W konsekwencji rzemiosło stanowi działalność produkcyjną i usługową. Skoro plan miejscowy dopuszczał realizację rzemiosła i usług produkcyjnych, to sporna działka przeznaczona była dla inwestycji produkcyjnych. Decyzja WZ dotyczyła zmiany sposobu przeznaczania istniejącego budynku magazynowego na budynek produkcyjny. Działalność magazynowa jest elementem działalności produkcyjnej, co wynika choćby z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym magazyny są tożsame z terenami obiektów produkcyjnych i składów i oznaczone są literą P oraz kolorem fioletowym. Choć postanowienia planu miejscowego mogą budzić wątpliwości interpretacyjne w zakresie "rzemiosła produkcyjnego", to jednak zestawienie ich z art. 61 ust. 2 u.p.z.p. nie pozwala na stwierdzenie oczywistego i wyraźnego naruszenia prawa. W skardze na powyższą decyzję J. M. wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji WZ, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, 2) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi i 3) zasądzenie kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego). Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 7, art. 10, art. 77 § 1, 2 i 4, art. 75 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 kpa przez a. brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy polegającego na zebraniu i rozważeniu wyczerpująco materiału dowodowego, w tym nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów, również tych zawnioskowanych przez skarżącego, w szczególności: i. załącznika do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 13.02.2012 r. (IR.6220.13.2011) wydanej podczas procesu ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji WZ na działalność produkcyjną i magazynową w 2011 r. ii. strony internetowej: [...] iii. protokołu z zebrania wiejskiego wsi K. z dnia 18 września 2020 r. powołanych na fakt cech działalności polegającej na produkcji z polietylenu; b. niezbadanie i niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innych dowodów nie przeprowadził lub nie dał im wiary, a w konsekwencji brak wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, zwłaszcza ustalenia: i. możliwości prowadzenia na spornej działce produkcji zbiorników z polietylenu w oparciu o postanowienia planu miejscowego z 1992 r., który dopuszczał nieuciążliwe rzemiosło ii. czy plan miejscowy z 1992 r. miał status planu, który utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym iii. okresu, w jakim na spornej działce prowadzono tuczarnię 2) art. 107 § 1 i 3 kpa przez wydanie i doręczenie decyzji zawierającej istotne błędy w ustalonym stanie faktycznym sprawy, jak również nieustosunkowanie się do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz pominięcie istotnych kwestii związanych ze sprawą, co skutkowało m.in. błędnym ustaleniem, iż: a. nieuciążliwe rzemiosło usługowe i produkcyjne jest równoważne z działalnością produkcyjną polegającą na produkcji zbiorników z PE instalacji sanitarnych b. do 1996 r. na spornej działce prowadzona była tuczarnia 3) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.p.z.p. przez przyjęcie, że decyzja WZ nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa 4) art. 61 ust. 2 u.p.z.p. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że inwestycja produkcyjna polegająca na produkcji zbiorników z polietylenu stanowi cel (przeznaczenie terenu) równoważny z nieuciążliwym rzemiosłem 5) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez pominięcie i uznanie, że decyzja WZ mogła być wydana z pominięciem zasady dobrego sąsiedztwa. W uzasadnieniu skargi podniósł, że wyjaśnieniom wójta, które posłużyły do ustalenia, że plan miejscowy jest planem, o którym mowa w art. 61 ust. 2 u.p.z.p., nie można dać wiary, bo pochodzą one z innego postępowania i zawierają nieścisłości (skarżący jako były kierownik bazy w zakładach mięsnych wie, że na spornej działce do 1982 r. działała tuczarnia, do 1994 r. punkt skupu i sprzedaży żywca, a w 1995 r. sporną działkę z innymi sąsiednimi (sadami) sprzedano m.in. jemu na cele mieszkalne). Gdyby zaś nawet przyjąć, że plan miejscowy jest planem, o którym mowa w art. 61 ust. 2 u.p.z.p., to produkcji zbiorników z polietylenu nie sposób – w świetle definicji SJP ("drobna wytwórczość obejmująca wykonywanie i naprawianie przedmiotów użytkowych ręcznie lub prostymi narzędziami") i definicji z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle ("zawodowe wykonywanie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną lub spółkę cywilną osób fizycznych, z udziałem kwalifikowanej pracy własnej, w imieniu własnym tej osoby i na jej rachunek, przy zatrudnieniu do 15 pracowników najemnych") – uznać za "rzemiosło usługowe i produkcyjne (nieuciążliwe)". Według skarżącego art. 61 ust. 2 u.p.z.p. powinien być wykładany ściśle, a tymczasem Kolegium nie zbadało rozmiarów działalności (liczby zatrudnionych) i procesu produkcyjnego (ukierunkowanego – w przeciwieństwie do rzemiosła – na ilość, a nie jakość). W ocenie skarżącego skutki wywoływane przez decyzję WZ (immisje, astma oskrzelowa mieszkańców, usankcjonowanie i umożliwienie ekspansji działalności produkcyjnej) przemawiają za stwierdzeniem jej nieważności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. Art. 156 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 t.j., dalej "k.p.a.") statuujący przesłanki nieważności ma następującą treść: Art. 156. § 1. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. § 2. Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, wyrażonej w art. 16 k.p.a. Celem tego postępowania nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, bowiem naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a., a w tej konkretnej sprawie zgodnie z wnioskiem skarżącego, kwalifikowanej wady z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jest w sytuacji wydania jej z ewentualnym rażącym naruszeniem prawa wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony ( wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2018 r. I OSK 1572/17 LEX nr 2466908). Skarżący wskazał, że opiera żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 21 lutego 2008r. na rażącym naruszeniu zasady dobrego sąsiedztwa, statuowanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p).. W istocie rzeczy, w ocenie Sądu, chodzi o zarzut naruszenia art. 61 ust. 2 u.p.z.p., albowiem stwierdza on, kiedy nie stosować zasady dobrego sąsiedztwa, czyli art. 61 ust. 1. pkt 1 i w istocie, nie został on zastosowany wskutek przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia wskazanego wyżej przepisu. Tak więc podstawa stwierdzenia nieważności to art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Natomiast kwestionowany przepis art. 61 ust. 2 u.p.z.p. brzmi następująco: Art. 61 ust. 2. Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Art. 88 ust. 1 do którego odsyła powyższy przepis, ma następujące brzmienie: Art. 88 Ust.1. Traci moc ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139, z późn. zm.), z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast art. 67 ust. 1 brzmiał: Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2. Zanim Sąd dokona oceny przepisu art. 61 ust. 2 u.p.z.p., trzeba wskazać, czym charakteryzuje się rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ma charakter blankietowy, przewidując skutek nieważności dla decyzji dotkniętej rażącym naruszeniem prawa. Przepis ten samodzielnie nie wywołuje skutku nieważności. Aby skutek ten mógł zastać stwierdzony konieczne jest wskazanie jaki przepis prawa został naruszony w sposób rażący (kwalifikowany) ( wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2022 r. I OSK 2718/19 LEX nr 3308174). Rażące naruszenie prawa, to naruszenie jednoznaczne, oczywiste, nie wymagające przeprowadzania złożonych analiz i na tyle poważne, że nie może być akceptowalne w praworządnym państwie ( wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2020 r. II OSK 470/18 LEX nr 2785335). O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. Chodzi o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Z nieważnością postępowania mamy do czynienia wtedy, gdy wada tkwi w samej decyzji (z dnia 17 grudnia 2019 r. II OSK 3270/18, LEX nr 2763711). Po pierwsze zatem, nie można, powołując się na art. 61 ust. 2 u.p.z.p. twierdzić, że doszło do rażącego naruszenia tego przepisu, a to dlatego, że jego treść wymaga wykładni; a skoro tak, to w sposób jednoznaczny nie można stwierdzić jego znaczenia. Taką też ocenę prezentuje orzecznictwo. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 17 kwietnia 2019 r. II SA/Po 797/18, LEX nr 2665608 wskazał: "Termin "inwestycje produkcyjne" na gruncie u.p.z.p. nie posiada definicji legalnej, a zatem jest tzw. terminem nieostrym. Termin ten musi być więc każdorazowo definiowany przez organ administracji publicznej z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy". Analizę tego terminu znajdujemy w wyroku NSA z dnia 22 marca 2017 r. II OSK 1845/15, LEX nr 2342971: "O kwalifikacji naruszenia prawa jako "rażącego" decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. W sposób rażący może być naruszony co do zasady taki przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Takim przepisem nie jest jednak art. 61 ust. 2 u.p.z.p. W przepisie tym użyto bowiem terminu "inwestycje produkcyjne", który na gruncie u.p.z.p. nie posiada definicji legalnej, a zatem jest tzw. terminem nieostrym. Termin ten musi być więc każdorazowo definiowany przez organ administracji publicznej z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy". Po drugie, wskazać dalej należy, że nie jest rażącym naruszeniem prawa błędna wykładnia danego przepisu. Zagadnienie wykładni prawa jest uznawane za uchylające się spod kwalifikacji pod przesłankę rażącego naruszenia prawa, bo taki zarzut można postawić tylko zastosowaniu przepisu, którego treść jest niewątpliwie i jednolicie rozumiana. Jeżeli zatem przepis może być różnie rozumiany, to taka sytuacja nie skutkuje oceną wydanego w oparciu o jeden z możliwych wniosków interpretacyjnych aktu, jako rażąco wadliwego (wyrok NSA z dnia 10 listopada 2015 r. I OSK 352/14, LEX nr 1989953). Rażące naruszenie prawa nie polega na błędnej wykładni przepisu, lecz na oczywistej sprzeczności podjętego rozstrzygnięcia z tym przepisem. O rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią niebudzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej. Natomiast nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w przypadku zastosowania jednego z możliwych do zastosowania wariantów wykładni danego przepisu (wyrok NSA z dnia 8 lipca 2021 r. II OSK 3018/18 LEX nr 3319655 ). W niniejszej sprawie ocenie podlega decyzja. o warunkach zabudowy z 21.02.2008r. dla inwestycji polegające na zmianie sposobu przeznaczenia istniejącego budynku magazynowego na budynek produkcyjny (produkcja zbiorników z PE instalacji sanitarnych) zlokalizowanego na działce nr [...] w K. , w której nie zastosowano art. 61 ust. 1 pkt 1 z uwagi na art. 61 ust. 2 u.p.z.p. należy więc zadać pytanie, czy na pierwszy rzut oka, w sposób oczywisty, produkcja zbiorników z PE instalacji sanitarnych nie mieściła się w zakresie art. 61 ust. 2 u.p.z.p. Należy wobec tego zapytać, czy taka działalność należeć mogła do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, o których mowa w art. 61 ust. 2 u.p.z.p. Organ wyjaśnił, że według obowiązującego do 31.12.2003r. planu miejscowego, działka nr [...] w K. ( uchwała Rady Gminy Tarnów Nr XV/103/92 z 10.06.1992r.) znajdowała się na terenach o niesprecyzowanym programie i funkcji. Jako przeznaczenie terenu uzupełniające i dopuszczalne dopuszczono lokalizację urządzeń towarzyszących o zasięgu lokalnym wynikającym z potrzeb wsi i dostosowanym do programu podstawowego jak: -urządzenia komunikacji, -tereny zieleni, -rzemiosło usługowe i produkcyjne (nieuciążliwe). Powstaje pytanie, czy produkcja zbiorników z PE instalacji sanitarnych mogła mieścić się w pojęciu rzemiosła produkcyjnego, nieuciążliwego. Zgodnie z ustawą z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz.U.2020.2159 t.j., brzmienie obowiązujące na moment wydania decyzji) Art. 2. 1. Rzemiosłem jest zawodowe wykonywanie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną lub spółkę cywilną osób fizycznych, z udziałem kwalifikowanej pracy własnej, w imieniu własnym tej osoby i na jej rachunek, przy zatrudnieniu do 15 pracowników najemnych - zwaną dalej rzemieślnikiem. 2. Rzemieślnik uzyskuje status rzemieślnika cechowego, jeżeli zgłosi deklarację o przyjęcie i zostanie przyjęty do organizacji samorządu rzemiosła. 3. Za zgodą organizacji samorządu rzemiosła jej członkami mogą być na czas określony także inne osoby fizyczne lub spółki cywilne osób fizycznych nie spełniające warunków w zakresie kwalifikacji i zatrudnienia określonych w ust. 1. 4. Do rzemiosła nie zalicza się działalności: handlowej, gastronomicznej, transportowej, usług hotelarskich, usług świadczonych w wykonywaniu wolnych zawodów, usług leczniczych oraz działalności wytwórczej i usługowej artystów plastyków i fotografików. Wobec takiego brzmienia ustawy należy przyjąć, że taka produkcja mogła mieścić się w pojęciu rzemiosła produkcyjnego, a szerzej – inwestycji produkcyjnych, zaś kwestia uciążliwości mogła zależeć przykładowo od technologii czy skali przedsięwzięcia. Nie da się zatem w sposób jednoznaczny i oczywisty wykluczyć dokonanej interpretacji, a tylko taka sytuacja mogłaby powodować uznanie wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Słusznie także stwierdza Kolegium, że przed wydaniem decyzji z 2008r. na działce nr [...] istniał budynek magazynowy, co również było elementem działalności produkcyjnej, co wynika z załącznika nr 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (DZ.U. z 2003, nr 164, poz.1587). Reasumując, trafne jest stanowisko organu, że z uwagi na zapisy planu miejscowego nie sposób jednoznacznie stwierdzić, że na tym terenie nie można było dopuścić do realizacji przedsięwzięcia produkcyjnego takiego jak opisane w decyzji z 2008r. Wobec tego nie sposób zarzucić, że z decyzji w sposób oczywisty wynika rażące naruszenie prawa. Na marginesie stwierdzić należy, że decyzja z 2008r. została doręczona stronom i nie zostało wniesione odwołanie. Trzeba przy tym podkreślić, nawiązując do zarzutów skargi, że Sąd oceniając, czy zaszło rażące naruszenie prawa, bada jedynie treść decyzji i treść przepisów. Sprawa tego rodzaju nie ma na celu oceny, jak aktualnie (po 16 latach) kształtuje się sytuacja na terenie przedmiotowej działki oraz czy i jakie występują uciążliwości dla mieszkańców. Takie okoliczności leżałyby w sferze zainteresowania wyspecjalizowanych organów w innych postępowaniach, względnie powodować mogą konieczność wszczęcia sprawy cywilnej o niedozwolone immisje ( art. 144 k.c.). Twierdzenie natomiast, do kiedy na terenie tej działki istniała tuczarnia, nie ma w sprawie znaczenia. Wobec powyższego stwierdzić należy, że nie doszło do naruszenia art. 7, 77, 75 § 1 78 § 1 i 80 k.p.a. Przy tej okazji warto stwierdzić, że ustalenia co do planu miejscowego poczynione na podstawie dokumentów z innej sprawy ( załączonych do akt niniejszych) – są poczynione w sposób dozwolony. W szczególności zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Reasumując: w ocenie Sądu nie zachodzi w sprawie rażące naruszenie prawa ani też inne przypadki z art. 156 § 1 k.p.a., co trafnie wywiódł organ. Ponadto należy wskazać, że ustawą z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2021.1491) zmieniono art. 156 § 2 k.p.a., w następujący sposób: § 2. Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Zgodnie zaś z § 2 ust. 1 tej ustawy, do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Oznacza to, że do postępowań wszczętych po wejściu w życie tej ustawy, stosuje się jej zapisy tym bardziej. Skoro zatem wniosek skarżącego został złożony w dniu 29.05.2024r. ( prezentata), stosujemy ustawę nową, a zatem wobec faktu, że upłynęło już ponad 10 lat od doręczenia decyzji, nie można stwierdzić jej nieważności. Z tych względów, na zas. art. 151 p.p.s.a. oddalono skargę.