II SA/Kr 1299/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2026 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 5 sierpnia 2025 r., znak WI-I.7840.2.20.2025.EU w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Przedmiotem skargi E. P. jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 5 sierpnia 2025 roku, znak: WI-I.7840.2.20.2025.EU utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr 142/6740.1/2025 z 14 lutego 2025 r., znak: AU-01-2.6740.1.98.2024.APA, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla Inwestora: J. M. dla zamierzenia budowlanego pn.: budowa budynku jednorodzinnego wolnostojącego z funkcją usługową wraz z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., gaz, c.o., enn oraz wentylacji mechanicznej, wewnętrznymi instalacjami działki: gazu, kanalizacji sanitarnej, wodociągowej ze studnią, wlz, energii elektrycznej oraz dojazdem i dojściem, adres zamierzenia budowlanego: ul. D. lokalizacja na działkach nr [...], [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna: K. – dalej też jako "Inwestycja", lub "zamierzenie inwestycyjne". Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach. Prezydent Miasta Krakowa, powołaną na wstępie decyzją, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu (zwany dalej PZT) oraz projekt architektoniczno-budowlany (zwany dalej PAB) i udzielił pozwolenia na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego. Odwołanie od ww. decyzji, które podlega rozpatrzeniu w niniejszym postępowaniu odwoławczym, wniosła strona tego postępowania, tj.: E. P. (następca prawny zmarłego współwłaściciela dz.ew.nr [...]). Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 5 sierpnia 2025 roku, znak: WI-I.7840.2.20.2025.EU utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr 142/6740.1/2025 z 14 lutego 2025 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, w celu jednoznacznego ustalenia czy projektowane zamierzenie inwestycyjne, z uwagi na jego charakter, nie narusza ustaleń m.p.z.p., pismem z 14 lipca 2025 r. wezwano Inwestora do złożenia wyjaśnień w sprawie sporządzonego projektu ww. zamierzenia inwestycyjnego i wykazania – w oparciu o zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany – zgodności z ustaleniami uchwały Nr VI/112/19 Rady Miasta Krakowa z 30 stycznia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "W.-P." – dalej jako "mpzp" lub "plan miejscowy", w zakresie przeznaczenia terenu, tj. zamknięcia się prowadzonych usług w obrysie projektowanego budynku i nie przekroczenia 30% powierzchni całkowitej tego budynku oraz że powierzchnia działki (poza obrysem budynku) nie będzie wykorzystywana pod te usługi. Odpowiedź na ww. wezwanie Inwestor, reprezentowany przez pełnomocnika, zawarł w piśmie z 16 lipca 2025 r. wskazując w sposób jednoznaczny, że projektowane usługi w ww. budynku zamkną się w obrysie tego budynku i nie przekroczą 30% powierzchni całkowitej tego budynku (omówiono w dalszej części uzasadnienia). Następnie organ szczegółowo przeanalizował, zachowania wszystkich warunków wynikających z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w tym m.in. zapisy planu miejscowego, warunki szczególne wynikające z Uchwały Nr LXXXI/1192/24 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 25 marca 2024 r. w sprawie Parku Krajobrazowego [...], przepisami środowiskowymi jak i przepisami techniczno – budowlanymi. Zaznaczył też, że PZT spełnia warunki wynikające z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z 3 lutego 1995 r. (tj. Dz.U.2022.2409 ze zm.): decyzją nr 63/2024, z 31 stycznia 2024 r., znak: GD-06.6125.2.8.2024 Prezydent Miasta Krakowa orzekł o zezwoleniu na wyłączeniu z produkcji rolnej części gruntu stanowiącego użytek rolny o klasie bonitacyjnej RII (grunty orne). Sam projekt jest kompletny, a do projektu dołączono wszystkie niezbędne opinie, uzgodnienia, i pozwolenia. W świetle powyższego, organ wskazał na zgodność wniosku i projektu budowlanego z prawem, w kontekście powołanego przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Uszczegółowiając kwestię zgodności PZT i PAB z przepisami, wskazać należy, iż kontrola prawidłowości wydanej decyzji odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu cytowanego powyżej art. 35 ust. 1 Pb. Wyjaśnić należy, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant (por. wyrok NSA z 7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09). Wobec przeprowadzonej kontroli PZT i PAB oraz postępowania pierwszoinstancyjnego, odnosząc się do kwestii zgłoszonych zarzutów, Wojewoda Małopolski stwierdza, że nie zasługują one na uwzględnienie i są bezzasadne. Odnosząc się jeszcze do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że ocenie przez organ, o której mowa w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane podlega PZT i PAB przedłożone wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Z treści przedłożonego PZT i PAB wynika jednoznacznie, że projektowany budynek stanowi zabudowę jednorodzinną, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 5 m.p.z.p. oraz § 3 pkt 2 WT, a także spełnia definicję ustawową budynku mieszkalnego jednorodzinnego, o którym mowa w art. 3 pkt. 2a ustawy Prawo budowlane. Usługi w projektowanym budynku wynoszą 22,28%, a zatem nie przekraczają ustawowych 30%. W skład części usługowej budynku wchodzi hala diagnostyczna (pow. użytkowa 52,1 m2), poczekalnia (pow. użytkowa 5,7 m2), biuro (pow. użytkowa 7,1 m2) oraz pomieszczenia sanitarne – wc (pow. użytkowa 3,7 m2). Z założeń projektowych nie wynika również, aby planowana działalność usługowa generowała hałas, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w sąsiedztwie, który stanowiłby zagrożenie dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Eksploatacja budynku nie jest związana z emisją drgań, promieniowaniem, zakłóceniami elektromagnetycznymi. Przyjęte rozwiązania wskazują na spełnienie warunków wynikających z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U.2014.112). Projektowane zamierzenie inwestycyjne nie zakłada zatrudniania dodatkowych osób, a całą obsługę prowadzić będzie Inwestor. Podkreślić również należy, iż w sprawie pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może domniemywać w zakresie przyszłych istotnych odstępstw od warunków udzielonego pozwolenia na budowę oraz zatwierdzonego projektu budowlanego, które mogą powstać na etapie realizacji inwestycji, czy też użytkowania obiektu (dot. np. nie zachowania warunków szczególnych wynikających z zatwierdzonego PAB i PZT). Ocena w ww. zakresie możliwa jest dopiero w trakcie wykonywanych robót budowlanych lub na etapie złożonego przez inwestora wniosku o pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego. Ocena ta należy do zadań organu nadzoru budowlanego. Również samowolne podjęcie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska, mogące wpłynąć na zmianę sposobu użytkowania tego obiektu może podlegać – w momencie zaistnienia takiej okoliczności – ocenie organu nadzoru budowlanego (patrz art. 71, w związku z art. 71a Pb). Przedmiotem inwestycji jest budynek mieszkalny jednorodzinny z częścią usługową (nie przekraczającą 30% powierzchni całkowitej budynku), zatem brak jest podstaw do przypisywania temu budynkowi innych rozwiązań niż wynikają one z przepisów techniczno-budowlanych. Budynek usługowy, w odróżnieniu od budynku mieszkalnego, nie służy do zamieszkania, ale do prowadzenia w nim tylko działalności zarobkowej. Budynek stanowi budynek mieszkalny jednorodzinny, w którym, zgodnie z przepisami prawa przysługuje Inwestorowi wydzielenie części, nieprzekraczającej 30%, pod usługi. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Pb, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 35 ust. 4 Pb nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków. Jeśli zatem organ oceni przedłożony projekt jako zgodny z prawem, a z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Jak wykazano w uzasadnieniu niniejszej decyzji, analiza PZT i PAB wskazuje, że Inwestor spełnia warunki konieczne i niezbędne do pozytywnego rozpatrzenia jego wniosku. Odnosząc się do podnoszonej kwestii naruszenia przez organ I instancji zasady wynikającej z art. 10 Kpa, tj. zapewnienia stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu i wezwania strony do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, wskazać należy, iż dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona zatem powinna wykazać, że uchybienie w zawiadomieniu jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Z akt sprawy organu I instancji i dołączonych do nich zwrotnych potwierdzeń odbioru zawiadomienia, o którym mowa w art. 10 Kpa, wynika, że pismo to zostało doręczone Skarżącej 11 lutego 2025 r., co potwierdza data umieszczona obok własnoręcznego podpisu oraz data widniejąca na stemplu operatora Poczty Polskiej. Powyższą datę można również potwierdzić na stronie internetowej dotyczącej śledzenia przesyłek (h /). Zatem skutek doręczenia ww. zawiadomienia nastąpił 11 lutego 2025 r., a nie 14 lutego 2025 r., jak podnosi to w odwołaniu sama Skarżąca, czyli przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a nie w dniu jej wydania. Zaistniały w sprawie stan faktyczny uzasadnia zatem stwierdzenie, że organ zapewnił stronom prawo wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zgodnie z art. 10 § 1 Kpa. Jakkolwiek rozsądnie, zgodnie z ogólnie przyjętą zasadą postępowań administracyjnych, wydawać się może, że w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 10 § 1 Kpa, organ winien wskazać termin, po który zostanie wydania decyzja kończąca to postępowanie, to jednak z woli ustawodawcy termin taki nie został nałożony tym przepisem. Niezbędnym warunkiem jest zawiadomienie o zakończeniu prowadzonego postępowania administracyjnego, a ten obowiązek organ I instancji wypełnił. Strona odwołująca się zatem miała 3 dni na zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym PZT i PAB oraz zgłoszenie uwag. Nadmienić należy, iż w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, Odwołująca nie zapoznała się z materiałem dowodowy, jak również – poza zarzutami zawartymi w odwołaniu – nie wskazała innych okoliczności, które uzasadniałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, iż ocena zgodności PZT i PAB z ustaleniami m.p.z.p. należy do zadań organu administracji architektoniczno-budowlanej i to bez względu na to czy strony tego postępowania składają uwagi, zastrzeżenia. W świetle przeprowadzonej kontroli postępowania pierwszoinstancyjnego oraz treści PZT i PAB stwierdzić należy za bezzasadny zarzut naruszenia art. 10 Kpa, a także art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 84 § 1, art. 107 § 3 Kpa. W ocenie tut. Organu zaskarżona decyzja została wydana po przeprowadzeniu w sposób prawidłowy postępowania dowodowego. Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Wyznaczono prawidłowo obszar, który objęty został analizą w toku postępowania, uwzględniono w toku postępowania obecnie istniejącą zabudowę na terenie objętym wnioskiem, jak również zabudowę sąsiednią. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał motywy, którymi kierował się przy rozpatrywaniu sprawy, a co najistotniejsze wykazał zgodność PZT i PAB w zakresie uregulowanym w art. 35 ust. 1 Pb i art. 32 ust. 4 Pb. Tym samym postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo i nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji Uwzględniając treść PZT i PAB, a także wyjaśnienia złożone przez autora projektu, będącego również pełnomocnikiem Inwestora w treści pisma z 21 kwietnia 2025 r. i 2 lipca 2025 r. zdaniem tut. organu postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 Kpa, a zebrany materiał w sprawie nie wymagał uzupełnienia również w postępowaniu odwoławczym i wystarczył do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Reasumując, Wojewoda Małopolski w świetle przedstawionej powyżej argumentacji, stanowiącej nie tylko kontrolę w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego, ale również odpowiedź na zarzuty odwołań, uznał wniesione zarzuty za bezzasadne, a co za tym idzie wykazano zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi, oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższą decyzję wniosła E. P., która podniosła zarzuty: 1. naruszenie art. 35 ust, 1 pkt. 1 ustawy prawo budowlane, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę niezgodną z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie Stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji; 3. naruszenie przepisów art. 7, 8, art. 77 § 1 oraz art. 84 § 1 kpa i art. 107 § 3 kpa, polegające na wydaniu decyzji bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, a w szczególności na wadliwym oparciu się o twierdzenia projektanta, że usługi zamkną się w obrysie projektowanej budynku, gdy tymczasem doświadczenie życiowe wskazuje, że specyfika stacji kontroli pojazdów związana jest z kolejką samochodów oczekujących na diagnostykę poza obrysem budynku, co miało decydujący wpływ na treść zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Powołując się na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że nie ulega wątpliwości, że funkcja usługowa planowanego przez inwestora budynku jest dominująca w stosunku do funkcji mieszkalnej i obejmuje wybudowanie stacji kontroli pojazdów. Inwestycja taka przede wszystkim jest dużo bardziej rozległa, niż jednorodzinny dom wolnostojący. Stacja taka wiąże się przede wszystkim z koniecznością wybudowania lub zamontowania dużej ilości urządzeń i sprzętów, służących diagnostyce stanu samochodów. Są to między innymi linie diagnostyczne, analizatory, dymomierze, urządzenia do geometrii, podnośniki, wyważarki, montownice, czy urządzenia służące serwisowaniu i naprawie. Ponadto, wybudowanie takiego obiektu wymaga zbudowania dojazdu, placu postojowego i ścieżki wyjazdu z posesji. Zarzut ten został podniesiony w odwołaniu od decyzji Organu I instancji, lecz Wojewoda całkowicie go zbagatelizował. Zaskarżona decyzja oparta jest na wadliwym ustaleniu, wziętym wprost z zacytowanej wypowiedzi Inwestora, jakoby prowadzone usługi miały się zamknąć w obrysie projektowanego budynku. Dla każdego, kto choć raz w życiu jechał pojazdem do stacji diagnostycznej (albo na zmianę opon) jest oczywiste, że jakkolwiek same czynności odbywają się pod dachem, czyli w obrysie budynku, to samochody czekają na zewnątrz, albo tworząc kolejkę, albo na stworzonym w tym celu parkingu. Porównując to do sytuacji np. w gabinecie lekarskim - zarówno poczekalnia jak i gabinet zabiegowy (łącznie składające się na usługę i stanowiący element lokalu usługowego) znajdują się w jednym lokalu. Inaczej rzecz się ma z przedmiotową inwestycją. Samo badanie następuje w obrysie budynku lecz immanentnie związane z usługą diagnozy oczekiwanie następuje na działce, poza obrysem budynku. Stanowisko inwestora bezwarunkowo przyjęte przez Organ II instancji byłoby do obrony tylko wówczas, gdyby przyjąć teoretyczne założenie, że obsługa następuje całkowicie płynnie i nikt nie czeka z pojazdem na zewnątrz budynku. Doświadczenie życiowe weryfikuje taki pogląd, jako nierealny. Obszar oczekiwania na usługę diagnostyczną nierozerwalnie łączy się z samą usługą i nie można zakładać, że jest ona realizowana całkowicie w obrysie budynku. Zarzucam, że planowana inwestycja będzie miała w większej części charakter usługowy a nie mieszkalny. Stacja diagnostyczna to nie lokal biurowy w domu mieszkalnym. Charakter usługi diagnostyki pojazdów wymaga dostosowania do jej wymogów całej posesji, tj. wybudowanie odpowiedniego dojazdu czy też zorganizowania miejsc postojowych, oczywiście nie w obrysie budynku, lecz na działce, o czym była już mowa powyżej. Inwestor swoje cele mieszkaniowe realizuje gdzie indziej, także wybudowanie "budynku jednorodzinnego wolnostojącego z funkcją usługową" jest tylko fasadą służącą realizacji celu ściśle związanego z prowadzeniem działalności usługowej polegającej prowadzeniu stacji kontroli pojazdów. Stanowi to obejście prawa. Należy także nadmienić, że taki rodzaj usług prowadzonych na posesji wiąże się z dużo większą uciążliwością dla właścicieli sąsiednich nieruchomości. Wiąże się to bowiem ze znacznie zwiększonym ruchem samochodowym, przebywaniem dużej ilości osób trzecich w okolicach inwestycji i nieruchomości sąsiadujących. Ponadto z uwagi na charakter działalności, nieuniknionym jest zwiększenie hałasu i zanieczyszczenia powietrza w jej okolicy. Zarzucam dalej, że Organ II instancji błędnie interpretuje § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynki garażowe i gospodarcze to nie stacja kontroli pojazdów. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego W.-P. obowiązującym od dnia 2 marca 2019 roku działki nr [...] i [...] (obr. [...] j. ewid. K. posiadają przeznaczenie: ? mieszkaniowe - pod zabudowę jednorodzinną (MN.1) od strony zachodniej; ? pod drogę dojazdową (KDD.1) w części centralnej; ? mieszkaniowe - pod - zabudowę jednorodzinną (MN.2) w części wschodniej W żadnej części obydwu tych działek, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje przeznaczenia ich pod zabudowę usługową. W związku z powyższym, niemożliwe jest posadowienie na żadnej części działek [...] i [...] bud)mku o przeznaczeniu usługowym, gdyż byłoby to sprzeczne z MPZP W.-P.. Zwłaszcza, że jak wskazano powyżej, pojazdy będą oczekiwać na usługę poza obrysem budynku. Przyjęcie, że sama usługa odbywa się w jego obrysie, ale oczekiwanie na tą usługę na działce już jest oderwane od samej usługi, jest podejściem nieracjonalnym, niezgodnym z doświadczeniem życiowym, dowolnym i prowadzącym do obejścia prawa. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, wydanie pozwolenia na budowę wobec projektu niezgodnego z ustaleniami MPZP, może stanowić rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., co skutkuje nieważnością wydanej decyzji. Dalej zarzucam, że inwestycja planowana jest w otulinie Parku Krajobrazowego [...]. Nieprawidłowe jest ustalenie Organu II instancji, że eksploatacja budynku jest zgodna ze wskazaną w uzasadnieniu Uchwałą Sejmiku Województwa Małopolskiego. Po raz kolejny podnoszę, że inwestycja prowadzić będzie do zwiększonego ruchu pojazdów na działce (poza obrysem budynku), co wiąże się ze zwiększoną emisją hałasu. Kwestia nasadzenia drzew jest czysto hipotetyczna - teren to rzekomo umożliwia, ale powstaje pytanie, czy nakaz zostanie zrealizowany. Doświadczenie życiowe wskazuje, że drzewa przeszkadzają w realizacji usługi kontroli pojazdów, gdyż utrudniają dojazd. Nie spotyka się stacji kontroli pojazdów z zadrzewieniem. Przeciwnie - są to usługi charakteryzujące się tym, że wokół stacji powstaje duża wybetonowana łub wyłożona kostką betonową przestrzeń, bez zadrzewień i zakrzaczeń, gdyż te zwyczajnie przeszkadzają klientom w dojeździe na realizację usługi. Okoliczności tej Organ II instancji zupełnie nie wziął pod uwagę nie przeprowadzając w tym kierunku postępowania dowodowego, co prowadzi do sprzeczności z założeniami otuliny Parku Krajobrazowego [...]. Wreszcie odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 kpa. Stronie uniemożliwiono zapoznanie się z aktami i wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji w I instancji. Ponownie podnoszę, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem zebranym w sprawie zostało wydane w dniu 29 stycznia 2025 r. i wysłane do Strony za pośrednictwem operatora pocztowego. Z uwagi na swój urlop i przebywanie poza miejscem zamieszkania, Strona odebrała zawiadomienie w dniu 14 lutego 2025 r. - co jednak mieściło się w ramach normalnej praktyki dwukrotnego awizowania przesyłki poleconej i 9 14-dniowego terminu na jej odebranie. Zatem skutek doręczenia zawiadomienia wobec Strony nastąpił w dniu 14.02.2025 r. - tj. w dniu wydania zaskarżanej decyzji Nie ulega wątpliwości, że niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia Strona skontaktowała się z Organem I instancji w celu umówienia zbadania akt. Strona dowiedziała się jednak w rozmowie telefonicznej, że decyzja będzie wydana właśnie w dniu 14.02.2025 r. a zatem nie było już możliwości zapoznania się. Nie sposób zatem uznać, że Strona miała jakąkolwiek możliwość, by zapoznać się z dowodami i materiałami zebranymi w postępowaniu przed Organem ł instancji, a także przedstawić swoje stanowisko. Działanie Organu 1 instancji uniemożliwiło Stronie przejrzenie akt postępowania po jego ukończeniu, a przed wydaniem decyzji i wypowiedzenie się co do zebranych w toku postępowania dowodów i materiałów. Nie ulega wątpliwości, że wskazane naruszenie prawa miało istotny wpływ na treść decyzji Organu I instancji. W zaskarżonej decyzji Wojewoda zarzut ten bagatelizuje. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z racji jej bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Ponadto w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Przedmiotowa sprawa dotyczy decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji, to jest budowa budynku jednorodzinnego wolnostojącego z funkcją usługową wraz z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., gaz, c.o., enn oraz wentylacji mechanicznej, wewnętrznymi instalacjami działki: gazu, kanalizacji sanitarnej, wodociągowej ze studnią, wlz, energii elektrycznej oraz dojazdem i dojściem, adres zamierzenia budowlanego: ul. D. a, lokalizacja na działkach nr [...], [...] obr[...], jednostka ewidencyjna: K. Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na gruncie niniejszej sprawy, która dotyczy pozwolenia na budowę organ był zobligowany, w świetle art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm.) - dalej jako "PrBud" zweryfikować: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) (uchylona), b) (uchylona), c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) (uchylona); 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. 5) (uchylony). Analiza akt sprawy oraz przede wszystkim uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organy pełnym zakresie uczyniły zadość spoczywającym na nim obowiązkom. Organy w należyty sposób zbadały i zweryfikowały kompletność oraz wewnętrzną spójność projektu budowlanego, a także prawidłowo oceniły jego zgodność z przepisami. Trafnie wskazuje organ, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami planu miejscowego, to jest z uchwałą Nr VI/112/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 stycznia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "W. - P." (ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 15 lutego 2019 r., poz. 1391). Działki objęte inwestycją – w miejscu podlegającym zainwestowaniu – leżą w terenach oznaczonych symbolem: • MN.2 - Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną, • KDL.1 - Teren drogi publicznej, o podstawowym przeznaczeniu pod drogę klasy lokalnej. Przedmiot inwestycji nie ingeruje swym zasięgiem w przebiegający w centralnej części ww. działek, teren oznaczony symbolem KDD.1 - Tereny dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi klasy dojazdowej. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt. 4 lit. a) oraz § 17 ust. 1 mpzp jako MN (w tym MN.2) oznaczone są "Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną". W zakresie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy ustala się możliwość realizacji budynków mieszkalnych jednorodzinnych jako budynków wolnostojących, bliźniaczych lub szeregowych (por. § 17 ust. 2 mpzp). Jak wskazano już powyżej przedmiotowa inwestycja dotyczy budowy budynku jednorodzinnego wolnostojącego z funkcją usługową. Budowa budynku jednorodzinnego jest zgodna zatem z przewidzianym z planie przeznaczeniem. Trafnie w tym zakresie organ odwołuje się do § 4 ust. 1 pkt 5 m.p.z.p., zgodnie z którym "Ilekroć w uchwale jest mowa o zabudowie jednorodzinnej – należy przez to rozumieć "zabudowę jednorodzinną" w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie." Zgodnie natomiast z § 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 1225 ze zm.) – dalej jako "rozpWT", ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o zabudowie jednorodzinnej - należy przez to rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt. 2a PrBud, ilekroć w ustawie jest mowa o budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. W kontekście zarzutu Skarżącej, że w terenie inwestycji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje przeznaczenia ich pod zabudowę usługową podkreślić zatem należy, że dopuszczalność realizacji przedmiotowej inwestycji z terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wynika z definicji i rozumienia "zabudowy jednorodzinnej", która obejmuje w sobie – co powołano powyżej – możliwość wydzielenia lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku, co wynika z art. 3 pkt. 2a PrBud oraz § 3 pkt. 2 rozpWT, a nie tylko samego planu miejscowego. Ponadto jak wynika natomiast z akt sprawy, a ściślej z projektu budowlanego powierzchnia całkowita budynku wynosi 386 m2. W budynku zaprojektowano 1 lokal mieszkalny oraz 1 lokal usługowy o powierzchni całkowitej 86 m2 = 22,28% ? 30% z 386 m2 = 115,8 m2. Tym samym projektowany budynek prawidłowo został zakwalifikowany przez organ (zgodnie z treścią wniosku) jako budynek mieszkalny jednorodzinny i realizacja takiej inwestycji na wskazanej działce jest zgodna z planem miejscowym. Argumentacja Skarżącej, że funkcja usługowa planowanego przez inwestora budynku jest dominująca w stosunku do funkcji mieszkalnej i obejmuje wybudowanie stacji kontroli pojazdów nie nawiązuje jednak do przepisów i stanowi wyraz stanowiska samej Skarżącej i z tego powodu nie zasługują one na uwzględnienie. Ponadto należy wskazać, że organ przeanalizował szczegółowo i dokładnie wszystkie istotne parametry inwestycji i trafna jest w tym zakresie jego ocena co do zgodności inwestycji tak z planem miejscowym, jak i m.in. przepisami technicznymi. Tytułem przykładu można wskazać m.in. na: (1) nieprzekraczalne ograniczenia wysokości zabudowy, określone w dokumentacji rejestracyjnej lotniska K. - B., wynoszące 388 m n.p.m. Projektowana wysokość budynku 8,85 m (od poziomu 0,00). Wysokość zabudowy wynosi 282,05 m n.p.m. ? 388 m n.p.m., (2) ograniczenia wysokości zabudowy, wynikające ze stref ochronnych dla lotniczych urządzeń naziemnych (LUN), wynoszące 430 m n.p.m – warunek spełniony: projektowana rzędna parteru budynku 0,00 = 273,20 m n.p.m. Projektowana wysokość budynku 8,85 m (od poziomu 0,00). Wysokość zabudowy wynosi 282,05 m n.p.m. ? 388 m n.p.m, (3) nakaz stosowania dachów dwuspadowych lub wielospadowych o jednakowym kącie nachylenia połaci dachowych od 20° do 40° lub dachów płaskich – warunek spełniony: projektowany dach dwuspadowy o jednakowym kącie nachylenia połaci dachowych 20ş, (4) ochrona akustyczna: jak dla terenów "pod zabudowę mieszkaniową" – warunek spełniony: eksploatacja budynku (wraz z urządzeniami) nie jest związana z emisją hałasu ani drgań. Projekt nie zakłada montażu urządzeń generujących hałas, zatem stwierdzić należy spełnienie warunków Rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku z 14 czerwca 2007 r. (t.j. z.U.2014.112) jak dla zabudowy mieszkaniowej, (5) projektowane zamierzenie inwestycyjne nie wpływa w sposób negatywny na ustanowiony obszar ochronny dla GZWP nr 326 Zbiornika C. (E), jak również nie wpływa na stan wód powierzchniowych i podziemnych, (6) spełniono warunki szczególne wynikające z Uchwały Nr LXXXI/1192/24 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 25 marca 2024 r. w sprawie Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie, (7) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 60% - warunek spełniony: teren inwestycji w terenach MN1 = 974 m2 Zaprojektowano 584,5 m2 = 60% powierzchni biologicznie czynnej, (8) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,01-0,4 – warunek spełniony: projektowany wskaźnik 0,39. (9) maksymalną wysokość zabudowy: 10 m – warunek spełniony: projektowana wysokość budynku wynosi 9,12 m mierzona od najniższego punktu terenu istniejącego przed wejściem do projektowanego budynku (por. § 4 ust. 1 pkt. 15 mpzp). Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z planem miejscowym i innymi przepisami, w tym przepisami technicznymi. Podobnie podzielić przyjdzie uwagę organu, że z założeń projektowych nie wynika również, aby planowana działalność usługowa generowała hałas, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w sąsiedztwie, który stanowiłby zagrożenie dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Eksploatacja budynku nie jest związana z emisją drgań, promieniowaniem, zakłóceniami elektromagnetycznymi. Przyjęte rozwiązania wskazują na spełnienie warunków wynikających z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U. z 2014 roku, poz. 112). Co istotne – projektowane zamierzenie inwestycyjne nie zakłada zatrudniania dodatkowych osób, a całą obsługę prowadzić będzie Inwestor. Podobnie należy ocenić zarzuty, że "wybudowanie takiego obiektu wymaga zbudowania dojazdu, placu postojowego i ścieżki wyjazdu z posesji". Trafnie w tym zakresie zwrócił organ uwagę, że przedmiotem oceny jest przedłożony przez inwestora projekt, a nie potencjalnie możliwe inne jeszcze rozwiązania techniczne czy architektoniczne, które w tym projekcie nie są ujęte. Natomiast ewentualne samowolne podjęcie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska, mogące wpłynąć na zmianę sposobu użytkowania tego obiektu może podlegać – w momencie zaistnienia takiej okoliczności – ocenie organu nadzoru budowlanego, co wynika z przepisu art. 71 i 71a PrBud. Odnosząc się natomiast do naruszenia przepisów postępowania, to trzeba wskazać, że zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ustawy (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) dalej jako - "k.p.a." w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast w myśl art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Rozpoznając sprawę organ w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 2417/12). Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy i okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21). Określenie w jakim obszarze i w jakim zakresie konieczne jest ustalenie w sprawie istotnych okoliczności faktycznych jest uwarunkowane przez normy prawne, które organ w sprawie będzie stosował. Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału została przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organy w sposób rzetelny i adekwatny do potrzeb sprawy przeanalizowały dokładnie cały materiał, w tym szczegółowo odniosły się do kwestii zgodności przedłożonego projektu z planem miejscowym jak i innymi przepisami, w tym warunkami technicznymi, omawiając przy tym dokładnie wszelkie istotne dla sprawy kwestie, w tym szczegółowo odniosły się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, nie pozostawiając przy tym nierozważonych żadnych istotnych dla sprawy okoliczności, na co zwrócono uwagę już powyżej. W zakresie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Skarżąca twierdzi, że uniemożliwiono zapoznanie się z aktami i wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji w I instancji. Jak wskazuje się jednak w orzecznictwie zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych w konsekwencji tego, realizację przysługujących jej praw, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych) należy oceniać z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 kpa. (por. np. uzasadnienia do wyroków NSA: z dnia 18 maja 2006 roku, sygn. II OSK 831/05, z 18 maja 2006 r., sygn. II OSK 831/05; z 24 stycznia 2019 r., sygn. I OSK 1691/18; z 12 marca 2019 r., sygn. II OSK 1022/17; z 27 sierpnia 2019 r., sygn. I OSK 2908/17; z 9 czerwca 2022 r., sygn. I OSK 841/19; z 23 listopada 2022 r., sygn. III OSK 6816/21 oraz WSA w Warszawie z dnia 12 października 2016 r., sygn. VII SA/Wa 1544/15). Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy trzeba wskazać, że Skarżąca złożyła bardzo obszerne odwołane, gdzie miała okazję przedstawić swoje stanowisko, nie mówiąc już o możliwości ujawnienia go w skardze. Stąd zarzucane naruszenie, do którego miało dojść na etapie postępowania przed organem I instancji, nie miało w ocenie Sądu żadnego wpływu na wynik sprawy. Na marginesie można wskazać, że skarżąca wiedział o sprawie od momentu otrzymania zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Z akt sprawy organu I instancji i dołączonych do nich zwrotnych potwierdzeń odbioru zawiadomienia, o którym mowa w art. 10 Kpa, wynika, że pismo to zostało doręczone Skarżącej 11 lutego 2025 r., co potwierdza data umieszczona obok własnoręcznego podpisu oraz data widniejąca na stemplu operatora Poczty Polskiej. Powyższą datę można również potwierdzić na stronie internetowej dotyczącej śledzenia przesyłek (https://emonitoring.poczta-polska.pl/). Zatem skutek doręczenia ww. zawiadomienia nastąpił 11 lutego 2025 r., a nie 14 lutego 2025 r., jak podnosi to w skardze sama Skarżąca, czyli przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a nie w dniu jej wydania. Niezależnie od podniesionych zarzutów Sąd nie dopatrzył się również jakichkolwiek innych podstaw, które mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.