I OSK 2908/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 282/17 w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 20 września 2017r. sygn. akt III SA/Wr 282/17, oddalił skargę A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B. Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] maja 2011r. Starosta B., na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. nr 108, poz. 908 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "P.r.d.", orzekł o skierowaniu A. L. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, a Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 5 stycznia 2012r. sygn. akt III SA/Wr 498/11 oddalił skargę strony. Decyzją z dnia [...] października 2016r. Starosta B., na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. P.r.d. cofnął A. L. uprawnienia kategorii B, wydane w dniu [...] marca 2004r. przez Starostę B., nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Według organu, skoro strona do dnia 27 października 2016r. nie poddała się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji kat. B, zasadnym było cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. Po rozpatrzeniu odwołania A. L., decyzją z dnia [...] stycznia 2017r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J., działając na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) P.r.d., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania i wskazało, że zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) P.r.d. decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, wobec czego organ I instancji trafnie wydał zaskarżoną decyzję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. L. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania podnosząc zarzuty naruszenia: art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 107 § 1 i 3, art. 10 § 1, art. 39, art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 9 oraz art. 81 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Orzekając o oddaleniu skargi Sąd I instancji uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W sprawie bezspornym pozostaje, że ostateczną i prawomocną decyzją Starosty B. z dnia [...] maja 2011r. skierowano skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzja ta pozostając w obrocie prawnym z uwagi na przymiot swej wykonalności obligowała skarżącego do niezwłocznego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Zaniechanie czynności przez skarżącego związanych z poddaniem się sprawdzeniu kwalifikacji obligowało organ do wydania, na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) P.r.d. zaskarżonej decyzji o cofnięciu uprawnień. Z tych też względów Sąd nie miał wątpliwości, iż kwestionowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. odpowiada prawu. Według Sądu I instancji organy przeprowadziły postępowanie ukierunkowane na zbadanie wszystkich okoliczności sprawy, które były niezbędne z punktu widzenia prawidłowości wydanej decyzji. W rezultacie czego ustaliły ostateczny i prawomocny przymiot decyzji kierującej skarżącego na sprawdzenie kwalifikacji oraz fakt zaniechania poddania się takim badaniom, a przesłanki te już same w sobie warunkowały wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Tym samym nie sposób podzielić zarzutów co do naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. Odnosząc się do zarzutu skargi o naruszeniu art. 10 § 1 K.p.a., Sąd I instancji wyjaśnił, że powyższy zarzut mógłby odnieść skutek, gdyby stawiająca go strona wykazała, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący pomimo sformułowania powyższego zarzutu nie przedstawił konkretnych czynności procesowych, których nie mógł dokonać wskutek zarzucanego uchybienia prawa. Stąd zarzut ten - w okolicznościach niniejszego postępowania - pozostawał bez wpływu na treść zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji ustosunkowując się następnie do zarzutu zaniechania kierowania części przesyłek do skarżącego lub jego pełnomocnika za potwierdzeniem odbioru zauważył, iż w treści skargi strona nie przedstawiła w jaki sposób niniejsze uchybienie miałoby wpływ na wynik sprawy. Ponadto skarżący nie sprecyzował dokładnie omawianego zarzutu poprzestając wyłącznie na wskazaniu, iż mógł on faktycznie zniweczyć chociażby sposobność obliczania terminów ustawowych. Taka jednak sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Z akt sprawy wynika bowiem, że za potwierdzeniem odbioru stronie skarżącej nadesłano zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a także pisma wzywające do sprecyzowania stanowiska przez stronę w toku prowadzonego postępowania, tj. pisma z dnia [...] września 2015r., [...] listopada 2015r., [...] grudnia 2015r., [...] stycznia 2016r., [...] lutego 2016r. Zdaniem Sądu I instancji bez wpływu na treść zaskarżonej decyzji pozostaje także sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie decyzji organu I instancji. Sąd potwierdził, iż treść tegoż uzasadnienia sprowadza się li tylko do przywołania okoliczności faktycznych rozstrzyganej sprawy. Brak wywodu prawnego, będącego obligatoryjnym elementem uzasadnienia decyzji, jakkolwiek stanowi naruszenie powyższego przepisu oraz sprzeniewierza się zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej oraz zasadzie przekonywania (art. 11 K.p.a.), to jednak uchybienie to pozostaje bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, bowiem nawet przy prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji organu I instancji treść tegoż rozstrzygnięcia nie uległaby zmianie. Sąd I instancji uznał, że uchybienie to pozostaje bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, które uznał prawidłowe. Wreszcie odnosząc się do zaniechania uwzględnienia w toku postępowania składanych pism procesowych, w których strona wnosiła o uchylenie, w trybie art. 154 K.p.a. decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, Sąd wskazał, że z punktu widzenia legalności wydania decyzji o cofnięciu uprawnień, która ma charakter związany, wystarczające jest aby decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji posiadała przymiot ostatecznej, a twierdzenie to znajduje także swoje uzasadnienie w celowości istnienia niniejszej instytucji w porządku prawnym, a zatem konieczności jak najbardziej skutecznego zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. To zaś jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy kierujący pojazdem, względem którego zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jego kwalifikacji - związane chociażby z otrzymanymi punktami karnymi za łamanie przepisów ruchu drogowego - albo niezwłocznie podda się takiemu sprawdzeniu, albo też na skutek decyzji zostanie pozbawiony uprawnień do kierowania pojazdami. Stąd też składanie wniosków o zmianę ostatecznej decyzji nie może wstrzymywać realizacji przez organ spoczywających na nim obowiązków, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) P.r.d., a zatem zarzut ten został uznany za pozostający bez wpływu na finalną treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł A. L. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: I. art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. i w związku z art. 10 § 1 i art. 39 K.p.a., polegające na dokonaniu przez Sąd niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, niezastosowaniu środka określonego w ustawie oraz nieuzasadnionym oddaleniu skargi, podczas gdy skarżący wykazał, że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie i skutkować winny uchyleniem decyzji w całości, a które to naruszenia polegały na: a) uniemożliwieniu stronie brania czynnego udziału w każdym stadium postępowania - przez zaniechanie kierowania części przesyłek do skarżącego lub pełnomocnika za pokwitowaniem odbioru - co faktycznie zniweczyć mogło między innymi sposobność obliczania terminów przewidzianych ustawą, b) uniemożliwieniu stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, II. art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i w związku z art. 7 K.p.a., polegające na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka w postaci uchylenia decyzji w całości, chociaż podczas jej wydawania naruszona została zasada praworządności, nie podjęto wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, z rażącym uchybieniem słusznemu interesowi skarżącego, jak również interesowi społecznemu - przez wielokrotne wzywanie do powtórzenia czynności już wykonanej oraz nieuprawnione niewzięcie pod uwagę treści pism przygotowawczych, kierowanych przez A. L. w miesiącu lipcu 2015r., wrześniu 2015r., listopadzie 2015r. i lutym 2016r., w których wielokrotnie precyzowano żądanie strony, III. art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i w związku z art. 77 § 1 K.p.a., polegającym na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności administracji publicznej nie zastosował środka w postaci uchylenia decyzji w całości, chociaż jej wydanie nastąpiło z naruszeniem art. 77 § 1 K.p.a., albowiem doszło do nierozpatrzenia całego materiału dowodowego i niewzięcia pod uwagę treści pism przygotowawczych, chociaż czyniły one zadość wezwaniom organu, IV. art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i w związku z art. 8, art. 9 oraz art. 81 K.p.a., polegającym na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka w postaci uchylenia decyzji w całości, chociaż postępowanie było prowadzone w sposób niebudzący zaufania jego uczestnika do władzy publicznej, jak również obarczone zaniechaniem należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; obarczone ponadto zaniedbaniem kierowania części korespondencji drogą listów doręczanych za pokwitowaniem odbioru, jak również niezawiadomieniem strony o możliwości końcowego zaznajomienia się z aktami sprawy i wydaniem rozstrzygnięcia bez wzięcia pod uwagę czynionych przez stronę uzupełnień i precyzowania stanowiska; w konsekwencji, skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, a okoliczności faktyczne, stosownie do brzmienia art. 81 K.p.a., nie powinny być uznane za udowodnione, V. art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i w związku z art. 107 § 1 i 3 K.p.a., polegające na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka w postaci uchylenia decyzji w całości, chociaż wydanie tego orzeczenia nastąpiło z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 K.p.a., bowiem zaskarżona decyzja nie zawierała uzasadnienia prawnego wraz ze wskazaniem podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa oraz wskazania przyczyn, z powodu których pismom przygotowawczym zawierającym sprecyzowanie stanowiska strony i wielokrotnie składanym, organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; w szczególności, uzasadnienie decyzji nie zawiera podstaw faktycznych i prawnych zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności, a skutek o takim charakterze bezwzględnie winien zostać stronie wyjaśniony, VI. art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i w związku z art. 108 § 1, art. 107 § 2 i art. 7 K.p.a. polegające na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka w postaci uchylenia decyzji w całości, chociaż doszło do bezpodstawnego i dowolnego przyjęcia, że niesprecyzowany interes społeczny uzasadniał opatrzenie decyzji rygorem natychmiastowej wykonalności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek. W skardze kasacyjnej zarzucono wyłącznie naruszenie przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Odnosząc się do postawionych zarzutów należy na wstępie wskazać, iż do autora skargi kasacyjnej należy nie tylko podanie konkretnych przepisów prawa, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i wyjaśnienie, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, ale także, w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazanie istotnego wpływu naruszenia tych przepisów na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno natomiast przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych. Systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 P.p.s.a. prowadzi do konkluzji, że nie jest możliwe rozpoznanie merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane. (vide: J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2011, uwaga 6 do art. 174, wyrok NSA z dnia 7 maja 2014r. sygn. akt II FSK 2985/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przyjmuje się, że przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść wydanego rozstrzygnięcia. W tym kontekście mówi się także o uprawdopodobnieniu możliwości odmiennego wyniku sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 25 listopada 2014r. sygn. akt II FSK 1224/13; wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2014r. sygn. akt I OSK 160/13; www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Warunkiem uchylenia kwestionowanego rozstrzygnięcia z powyższego powodu jest zatem ustalenie, że gdyby nie owe zarzucane naruszenie przepisów postępowania, to wynik sprawy prawdopodobnie byłby inny (vide: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005r. sygn. akt I OSK 407/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2011, uwaga 6 do art. 145). Tym samym nie może ulegać wątpliwości, iż nie każde naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Badana skarga kasacyjna powyższą kwestię pomija, nie wykazując przesłanki istotności wpływu zarzucanych naruszeń prawa procesowego na treść zaskarżonego wyroku. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 lit. b) P.p.s.a. i w związku z art. 10 § 1 K.p.a. wypada wskazać, iż nie ma kontrowersji co do tego, że przed wydaniem decyzji skarżący nie został zawiadomiony o możliwości zapoznania się wynikami postępowania administracyjnego i zgłoszenia ewentualnych zastrzeżeń co do zebranego materiału dowodowego. Powyższe uchybienie zostało dostrzeżone przez Sąd I instancji w trakcie kontroli legalności zaskarżonej decyzji i prawidłowo ocenione jako pozbawione wpływu na wynik sprawy administracyjnej. W aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest bowiem pogląd, że strona stawiająca zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., uprawdopodabniając istotność wpływu tegoż uchybienia na wynik sprawy, winna wskazać, że to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. (vide: wyrok NSA z dnia 18 maja 2006r. sygn. akt II OSK 831/05; postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012r. sygn. akt II GSK 431/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Warunek ten na gruncie rozpatrywanej sprawy nie został spełniony. Tym samym zaniechanie przez organ administracji obowiązków wynikających z art. 10 § 1 K.p.a. nie w każdym przypadku skutkuje zaistnieniem podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (vide: W.Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu, Warszawa 1962, s 233; wyrok NSA z dnia 30 grudnia 2016r. sygn. akt I OSK 2103/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W tej sprawie Sąd orzekając o oddaleniu skargi nie naruszył w istotnym stopniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. Pozbawiony skuteczności jest także zarzut naruszenia art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 lit. b) P.p.s.a. i w związku z art. 39 K.p.a. Z akt sprawy wynika, iż korespondencja pomiędzy skarżącym a organem odbywała się co do zasady z zachowaniem wymogów art. 39 K.p.a., a w szczególności odpowiada treści tegoż przepisu sposób doręczenia skarżącemu decyzji wydanych w sprawie. Mając na uwadze, iż zarzut ten nie doczekał się bliższego wyjaśnienia w motywach skargi kasacyjnej, a Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające chociażby z art. 183 § 1 P.p.s.a., nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować, to wypada uznać, iż pozostaje on bez wpływu na ocenę zaskarżonego wyroku. Niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 9, art. 81, art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustalonego na jego podstawie stanu faktycznego sprawy - którego skarżący kasacyjnie nie zdołał podważyć - wynika, że organy obu instancji działały z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej, wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, nie naruszyły w sposób rzutujący na wynik sprawy zasady pogłębiania zaufania do obywateli ani też zasady informowania stron. Odnosząc się powyższych zarzutów wypada wskazać, iż dyspozycja art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) P.r.d. wymaga jedynie skonstatowania, że kierowca skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji decyzją podlegającą wykonaniu nie poddał się temu sprawdzeniu. W okolicznościach niniejszej sprawy zagadnieniem niespornym pozostaje to, iż w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja z dnia 24 maja 2011r. kierująca skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia 15 lipca 2011r., od której Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 5 stycznia 2012r. sygn. akt III SA/Wr 498/11 oddalił skargę strony. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2013r. sygn. akt I OSK 837/12 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu I instancji. Tym samym decyzja kierująca skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest ostateczna i prawomocna. Nie budziło także sprzeciwu ustalenie organu, iż skarżący nie zastosował się do nałożonego nań obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Powyższe okoliczności stanowią wypełnienie dyspozycji art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) P.r.d., a tym samym organ był zobligowany - wobec jednoznacznej treści powyższej regulacji - do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Konstatacja organów w zakresie wypełnienia przesłanek zastosowania art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) P.r.d., zbędnym czyniła prowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego. Ponadto wypada dostrzec, iż postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami zostało zainicjowane ponad trzy lata po uprawomocnieniu się decyzji kierującej skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Decyzja w tym przedmiocie wydana została w odrębnym postępowaniu uregulowanym w owym czasie w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b) P.r.d. i korzysta aktualnie z przymiotu ostateczności i prawomocności. Jeżeli wolą skarżącego było wzruszenie powyższej decyzji w jednym z trybów nadzwyczajnych, to winien o to wystąpić w odrębnym postępowaniu, formułując w tym zakresie adekwatne zarzuty. Skoro jednak decyzja ta pozostawała w obrocie prawnym, to brak było przeszkód do weryfikacji wykonania przez skarżącego nałożonego obowiązku i wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) P.r.d. Z powyższego punktu widzenia niezrozumiałe jest upatrywanie w pismach, składanych w aktualnie kontrolowanym postępowaniu, wnioskujących o weryfikację w trybie art. 154 K.p.a. decyzji wydanej na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b) P.r.d., tego rodzaju okoliczności faktycznych, które byłyby istotne z punktu widzenia treści art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) P.r.d. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że składanie wniosków o zmianę ostatecznej decyzji kierującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie może wstrzymywać realizacji przez organ spoczywających na nim obowiązków, opisanych w art. 140 ust. 1 pkt 4 lit a P.r.d. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i w związku z art. 108 § 1, art. art. 107 § 1, 2 i 3 K.p.a.. Zarzuty te zostały bowiem postawione w związku z treścią decyzji organu I instancji. Wady uzasadnienia tej decyzji były dostrzeżone w postępowaniu odwoławczym i sanowane w zaskarżonej decyzji. Skonstatował je także Sąd I instancji trafnie uznając, iż pozostają one bez wpływu na treść zaskarżonej decyzji i stąd nie odpowiadają treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Natomiast skutki wadliwości uzasadnienia decyzji organu I instancji w zakresie rozstrzygnięcia o rygorze natychmiastowej wykonalności zostały zniesione poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji ostatecznej. Tym samym rozstrzygnięcie organu I instancji w części nadającej rygor natychmiastowej wykonalności stało się bezprzedmiotowe (vide: wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2014r. sygn. akt I OSK 2682/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Wobec powyższego skarga kasacyjna jako niezasadna została oddalona na podstawie art. 184 P.p.s.a.