II SA/Kr 1330/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi P. K. i S. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 30 lipca 2024 r., znak: WI-I.7840.2.34.2024.DS w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 1361/6740.1/2023, znak: AU-01-1.6740.1.188.2023.ERM, z 19 grudnia 2023 r., po rozpatrzenia wniosku inwestora – B. T., udzielił mu pozwolenia na rozbiórkę: istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz dwóch budynków inwentarskich na działce o nr ew. [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], przy ul. L. w K. oraz zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla ww. inwestora dla zamierzenia budowlanego pn.: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalem usługowym w parterze, garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, oświetlenia, niskoprądową, uziemienia, odgromową, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej, centralnego ogrzewania, wentylacji mechanicznej, z wewnętrznym układem drogowym i naziemnymi miejscami parkingowymi oraz zewnętrzną infrastrukturą techniczną, tj. zbiornikiem retencyjnym wód opadowych wraz z zewnętrznymi instalacjami: kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej, niskoprądową i oświetleniową oraz zewnętrznym odcinkiem wewnętrznej linii zasilającej 0,4 kV (WLZ) na działkach o nr ew. [...], [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. [...]. Od ww. decyzji odwołanie złożyli S. K. oraz P. K., reprezentowani przez adwokata, którzy byli uznani za strony postępowania administracyjnego przez organ I instancji. W odwołaniu zarzucono zaskarżonej decyzji: I. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 6, art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., poprzez dokonanie oceny mocy i wiarygodności dowodu w sposób dowolny wbrew zasadom logicznego rozumowania oraz zasadom doświadczenia życiowego poprzez uznanie, że projekt zagospodarowania terenu / działki i projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z ustaleniami uchwały nr XCIV/2574/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 września 2022 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Siewna", w sytuacji gdy: a) w wyjaśnieniach z 24 października 2023 r. inwestor odnosząc się do kluczowych wytycznych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyznaje, że warunki projektowe zostaną zawarte w Projekcie Technicznym oraz dokumentacji specjalistycznej, jednakże przedmiotowy Projekt Techniczny wraz z dokumentacją nie został przez inwestora przedłożony, b) i c) inwestor przyjmuje, że projektowany lokal usługowy przeznaczony będzie do maximum 5 osób zatrudnionych, w sytuacji gdy powierzchnia lokalu usługowego wynosi 91,40 m2, co więcej liczba osób zatrudnionych nie jest zależna od inwestora, a nadto analitycznie większa od 5, co prowadzi do zaplanowania zbyt małej liczby miejsc postojowych oraz stanowisk postojowych dla rowerów, 2) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., w związku z "art. 35 ust. 3 ustawy o prawie budowlanym", poprzez dokonanie oceny mocy i wiarygodności dowodu w sposób dowolny wbrew zasadom logicznego rozumowania oraz zasadom doświadczenia życiowego poprzez: Inwestor w sposób prawidłowy usunął wskazane przez organ nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 art. 35 ustawy o prawie budowlanym, w przypadku gdy: a) inwestor pismo z 22 listopada 2023 r. zawierające wyjaśnienia i uzupełnienia przedłożył bez wskazanych załączników, tj. aktualnych odpisów, zestawień i rysunków z wyodrębnieniem lukarn facjat a nadto bez aktualnych oświadczeń projektantów. b) inwestor pismo z 24 października 2023 r. zawierające wyjaśnienia i uzupełnienia przedłożył bez wskazanych załączników, tj. widoków poglądowych skorygowanego układu połaci dachowych wraz z ukazaniem kubatury lukarn i facjat, a nadto bez podpisu pod przedmiotowym pismem oraz kolejnym z 24 października 2023 r.; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: - "art. 35 ust. 1 pkt. 3 ppkt c) ustawy o prawie budowlanym", poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy przedłożone przez inwestora zaświadczenia kwalifikacji zawodowych architektów straciły ważność. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, względnie - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wojewoda Małopolski decyzją z 30 lipca 2024 r. znak: WI-I.7840.2.34.2024.DS, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej "K.p.a." i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.), dalej "P.b.", utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 19 grudnia 2023 r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przywołał treść art. 6 K.p.a. i art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 32 ust. 4, art. 4 i art. 5 P.b. Podkreślił, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakiej mowa w art. 5 P.b., obejmuje w szczególności - oprócz zapewnienia dostępu do drogi publicznej - ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Wskazał, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 P.b. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Pełną odpowiedzialność za projekt budowlany ponosi projektant posiadający uprawnienia budowlane uprawniające do jego wykonania. Również on decyduje jakie rozwiązania projektowe są przyjęte w wykonanym przez niego projekcie. Zatem na projektancie spoczywa odpowiedzialność przed właściwą izbą zawodową, jak również odpowiedzialność cywilna, za wady dokumentacji projektowej. Mając na uwadze argumenty odwołania i dostrzeżone przez organ odwoławczy niejasności w elementach projektu budowlanego, pismem z 9 kwietnia 2024 r., znak: WII.7840.2.34.2024.DS, wezwano inwestora do przedłożenia uzupełnień i wyjaśnień w sprawie, poprzez wykazanie przez uprawnionego projektanta spełnienia przez inwestycję wymogów ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwały nr XCIV/2574/22 Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Siewna" z dnia 14 września 2022 r. (Dz.Urz.Woj.Małop. nr 3, poz. 6167), dalej "m.p.z.p.", rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 r. nr 124 poz. 1030), przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225), dalej "WT"), we wskazanym w wezwaniu zakresie. Za pismem pełnomocnika inwestora z 17 czerwca 2024 r. przedłożono wyjaśnienia w odniesieniu do ww. wezwania i dokonano uzupełnień w elementach projektu budowlanego. Dodatkowo, w związku z modyfikacją rozwiązań w zakresie systemowych ścian zielonych (zmiana ich wysokości) nieznacznie wydłużono ich przebieg (tylko od strony wschodniej działki) - skorygowano dokumentację projektową (protokół z 26 lipca 2024 r. w aktach sprawy oraz pismo wyjaśniające pełnomocnika inwestora). O możliwości zaznajomienia się z uzupełnionym materiałem dowodowym poinformowano strony postępowania na podstawie art. 10 K.p.a., zawiadomieniem z 18 czerwca 2024 r., a także z 17 lipca 2024 r. Analiza przedłożonych uzupełnień i wyjaśnień, wykazała zdaniem organu II instancji, że celem spełnienia ustaleń planu dokonano nieznacznych zmian w projekcie polegających na: - rezygnacji z zieleni ekstensywnej na stropodachu, - wydzieleniu ogródków i zastosowaniu "dwustronnych systemowych ścian zielonych". Ponadto, dokonano uszczegółowień rysunków i opisów w zakresie danych dotyczących istniejącego poziomu terenu i przeliczeń wskaźników wymaganych planem. W ten sposób zgromadzony materiał dowodowy pozwolił według Wojewody na stwierdzenie zgodności inwestycji z wymogami: 1. m.p.z.p., w tym w zakresie: - § 22 ust. 3 pkt 1, w związku z § 4 pkt 11-17, 19, 32 planu, czyli m.in. ustaleń: - maksymalnego wskaźnika powierzchni zabudowy: 30% - dla inwestycji wskaźnik ten wynosi 29,06% (dane m.in. z karty 25 projektu zagospodarowania terenu, zwanego dalej "pzt"); - minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego: 50% - dla inwestycji wskaźnik ten wynosi 50,14% (k. 25 pzt); - wskaźnika intensywności zabudowy: 0,3-1,2 - dla inwestycji wskaźnik ten wynosi 1,18% (k. 25 pzt); - maksymalnej wysokości zabudowy: 13 m (potwierdzenie na rys.A_10 Przekrój DD; różnica wysokości kalenicy 226,91 m npm i rzędnej terenu istniejącego w miejscu najniżej położonego wejścia 213,02 m npm wynosi 12,99 m); - § 15 ust. 9 pkt 1 oraz pkt 3, a także pkt 4, czyli m.in. ustaleń: - minimalnej liczby miejsc parkingowych (postojowych) dla samochodów, z uwzględnieniem przeznaczenia budynku (budynki w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej: 1,2 miejsca na 1 mieszkanie; budynki innych usług: 20 miejsc na 100 zatrudnionych; w ramach miejsc parkingowych nakaz zapewnienia stanowisk na kartę parkingową – min. 4% liczby miejsc przeznaczonych dla danego obiektu i nie mniej niż 1 stanowisko) – przewidziano 27 miejsc parkingowych w związku z zaprojektowaniem 22 mieszkań (wskaźnik 1,23), a także 1 miejsce parkingowe w związku z założeniem zatrudnienia maksymalnie 5 osób w projektowanym lokalu usługowym (1 miejsce na 5 osób jest zgodne z parametrem 20 miejsc na 100 osób). Ogólna liczba miejsc wynosi 28, w tym 25 miejsc w garażu podziemnym oraz 3 naziemne (w tym 1 dla osób niepełnosprawnych), przewidując w ramach zaprojektowanych miejsc przeznaczenie 2 miejsc na kartę parkingową (4% z 28 wynosi 1,12 – k. 27 pzt, - minimalnej liczby stanowisk postojowych dla rowerów – 0,5 miejsca na 1 mieszkanie dla budynków mieszkalnych w zabudowie wielorodzinnej; 5 miejsc na 100 zatrudnionych dla budynków innych usług - przewidziano 11 stanowisk postojowych w związku z zaprojektowaniem [...] mieszkań (wskaźnik 0,5), a także 1 miejsce postojowe w związku z założeniem zatrudnienia maksymalnie 5 osób w projektowanym lokalu usługowym (1 miejsce na 5 osób jest zgodne z parametrem min. 5 miejsc na 100 osób). Ogólna liczba miejsc wynosi 12, w tym 4 miejsca w garażu podziemnym oraz 8 naziemnych – k. 27 pzt, - § 7 ust. 7 – w zakresie zasad kształtowania dachów - zaprojektowano dachy odpowiadające wymogom planu – dwuspadowe o jednakowym kącie nachylenia połaci dachowych wynoszącym 300 oraz dachy płaskie, dopuszczone jako przekrycia lukarn i facjat; 2. przepisów WT, m.in. w zakresie: - § 12 WT - odległości ścian projektowanego budynku z oknami lub drzwiami od granic z działkami sąsiednimi wynoszą min. 4 m (od 4 m do 19 m), a odległość rampy wjazdowej do garażu w budynku wynosi nie mniej niż 1,5 m (2,2 m), co jest zgodne z wymogami WT, również w kontekście m.in. § 13, 19, 23, 60 i 271-273 WT (informacje m.in. z rysunków i opracowań pzt: PZT_01 - PZT_08, karty 25 oraz 34-37 opisu pzt, kart 18-19 projektu architektoniczno-budowlanego – zwanego dalej "pab", pisma pełnomocnika inwestora-projektanta z 17 czerwca 2024 r.); - § 18 WT (miejsca postojowe) - liczba miejsc postojowych zgodna z ustaleniami planu i winna przewidywać stanowiska dla użytkowników stałych i przebywających okresowo, a także uwzględnia potrzebną liczbę stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne – (k. 27 pzt, pismo pełnomocnika inwestora - projektanta z 17 czerwca 2024 r.; 3. przepisów § 12 oraz § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych – projektowany budynek mieszkalny został sklasyfikowany jako niski (N) w myśl § 8 WT z uwagi na posiadanie do 4 kondygnacji nadziemnych, co przy występujących w budynku kategorii zagrożenia ludzi – ZL III oraz ZL IV, decyduje o braku konieczności doprowadzenia do budynku drogi pożarowej – szczegółowe wyjaśnienia przedstawiono w piśmie pełnomocnika inwestora - projektanta z 17 czerwca 2024 r. Organ odwoławczy po analizie przedłożonych elementów projektu budowlanego (projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego i załączników do projektu budowlanego) w zakresie opisanym w art. 35 P.b., stwierdził, że zostały one opracowane zgodnie z przepisami. Elementy projektu budowlanego spełniają wymagania rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022 r. poz. 1679). Elementy projektu budowlanego, tj. projekt zagospodarowania terenu (pzt), architektoniczno-budowlany (pab) i załączniki do projektu budowlanego zawierające dokumenty formalno-prawne, sporządzone zostały w formie papierowej i oprawione w okładkę przystosowaną do formatu A4. Elementy projektu budowlanego zostały opracowane i sprawdzone przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Forma w jakiej przygotowano ww. elementy projektu, w tym umieszczenie podpisów projektantów i sprawdzających wpisują się w szczegółowe przepisy ww. rozporządzenia. Projektanci i sprawdzający w dacie wykonania i stosownie w dacie dokonanych uzupełnień elementów projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu. Do opracowania załączono oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej w dacie opracowania projektu oraz jego uzupełnień. Dokumentacja projektowa zawiera między innymi: informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, opinię geotechniczną. Powyższe dokumenty znajdują się w dokumentacji formalno-prawnej. Z informacji zawartych w dokumentacji projektowej (karta 34 pzt) wynika, że projektowana inwestycja nie będzie generowała zagrożeń dla środowiska, a zakres i skala przedsięwzięcia nie wymaga przeprowadzenia postępowania określającego wpływ inwestycji na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie wskazano, by inwestycja wpływała na obszar Natura 2000. Organ nie znalazł podstaw do uznania, że przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, na podstawie art. 96 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ nie stwierdził niezgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. Teren inwestycji leży w obszarze oznaczonym w m.p.z.p. symbolem MWn/MN.7 - Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej intensywności lub zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o podstawowym przeznaczeniu m.in. pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi niskiej intensywności. Wykazanie zgodności inwestycji z planem zostało przedstawione w opisie projektu zagospodarowania terenu – karta 25-26 oraz w jego części rysunkowej – PZT_1, a także w opisie projektu architektonicznobudowlanego (karty 11-13). W odniesieniu do istotnych w sprawie argumentów odwołania organ odesłał do szczegółowych na nie odpowiedzi (z którymi skarżący mieli możliwość zaznajomienia się), przedstawionych przez pełnomocnika inwestora pismem z 25 stycznia 2024 r., a także pismem z 17 czerwca 2024 r. (w odpowiedzi na wezwanie z 9 kwietnia 2024 r.), i nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania art. 6-8 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 P.b., w kontekście zarzutów braku wykazania zgodności z kluczowymi ustaleniami planu, w świetle wyjaśnień inwestora o zawarciu tych rozwiązań w projekcie technicznym oraz dokumentacji specjalistycznej, których nie przedłożono oraz niezgodności przyjęcia założeń projektowych przez projektanta w zakresie ustalonej liczby miejsc postojowych w odniesieniu do potrzeb lokalu usługowego, a także braku załączników do pisma inwestora z 22 listopada 2023 r. zawierających wyjaśnienia i uzupełnienia. W toku postępowania odwoławczego wyjaśniono kwestię przeznaczenia lokalu usługowego, co potwierdziło zasadność obliczeń projektanta w tym zakresie. Odpowiedzialność za przyjęte założenia projektowe leży po stronie projektanta inwestycji. Nie stwierdzono, aby wskazywane w piśmie inwestora uzupełnienia nie zostały przedłożone wewnątrz dokumentacji projektowej. Ostatecznie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (również w postępowaniu odwoławczym) pozwolił zdaniem organu II instancji na dokonanie analizy sprawy także pod kątem spełnienia ustaleń planu. Zauważył on, że w przypadku niedociągnięć i nieznacznych wadliwości postępowania pierwszoinstancyjnego, można je usunąć w postępowaniu wyjaśniającym, tj. doprowadzić do zgodności materiału dowodowego z przepisami, umożliwiając w ten sposób utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy. W związku z powyższym, w sytuacji stwierdzenia, że elementy projektu budowlanego są sporządzone końcowo w sposób zgodny z przepisami, inwestor posiada legitymację do pozyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że jeśli podmiot uzyskuje pozwolenie na budowę określonego obiektu (usługowego) zgodnie z przedłożonym pzt i pab, to jest zobowiązany do utrzymania takiego charakteru działalności oraz rozwiązań określonych w projekcie budowlanym, a wszelkie naruszenia w tym zakresie (odstępstwa od projektu budowlanego) zostaną zweryfikowane na etapie udzielenia pozwolenia na użytkowanie czy kontroli porealizacyjnych prowadzonych przez właściwe organy. Organ odwoławczy nie stwierdził również naruszenia przepisów prawa materialnego art. 35 ust. 1 pkt. 3 ppkt c) P.b., poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy przedłożone przez inwestora "zaświadczenia kwalifikacji zawodowych architektów" straciły ważność. Powyższy przepis dotyczy sprawdzenia przez organ kompletności pzt oraz pab w zakresie dołączenia kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b., dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego. Art. 12 ust. 7 P.b. wskazuje: Podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę z określonym w nim terminem ważności. W tym zakresie organ odwoławczy nie znalazł podstaw do stwierdzenia zarzucanej wadliwości, gdyż elementy projektu budowlanego zawierają kopie decyzji o nadanych projektantom i projektantom sprawdzającym (w tym biorących udział w projektowaniu architektom) uprawnieniach oraz stosownych zaświadczeń o wpisie na listę członków właściwych izb samorządu zawodowego w dacie sporządzenia projektu i dacie jego uzupełnień przez poszczególnych członków zespołu projektowego (karty 12-22 pzt oraz 7-8A pab). Ponadto zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3da P.b. brak jest wymogu dołączenia kopii uprawnień budowlanych w odpowiedniej specjalności oraz zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby, w przypadku uprawnień budowlanych wpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane. Organ odwoławczy sprawdził w rejestrze osób posiadających uprawnienia budowalne (e-CRUB) dane projektantów sporządzających projekt inwestycji posiadających uprawnienia w specjalności architektonicznej architektów i sprawdzającego projektanta. Osoby te znajdują się w powyższym rejestrze. Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że w świetle powyższego nie znalazł podstaw do stwierdzenia niezgodności inwestycji w zarzucanym przez skarżących zakresie. Z przedstawionych opracowań nie wynika niezgodność z analizowanymi przepisami, a skarżący nie przedstawili kontropracowania wykazującego naruszenie przez inwestycję wymogów przepisów WT, przedstawiającego wyliczenia lub kontranalizy, które mogłoby uprawdopodobnić odmienne ustalenia, niż poczynił to uprawniony projektant. P. K. i S. K., reprezentowani przez adwokata, wnieśli na ww. decyzję Wojewody Małopolskiego z 30 lipca 2024 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów: I. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: 1. § 8 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku pomimo niespełnienia przez pzd wskazanych w powołanych przepisach wymogów, w tym w szczególności poprzez brak: - weryfikacji, iż przekroczono nieprzekraczalny wskaźnik minimalnej powierzchni biologicznie czynnej przez to, że do powierzchni biologicznie czynnej 100% zaliczono tereny, które nie powinny być do tej kategorii zaliczone, ponadto w całości dokumentacji poziom minimalnej powierzchni biologicznie czynnej jest różny, - interwencji organu w zakresie dokonania przez inwestora w nieznanym trybie przekreśleń poszczególnych parametrów w projekcie budowlanym, a następnie zmiany na wartości, które nie korespondują z wydaną decyzją (m.in. wskaźnika zabudowy), co nie zgadza się z treścią innych dokumentów dołączanych do projektu budowlanego, co więcej wskazanych korekt dokonał jedynie S. B., a nie jest on jedynym autorem projektu; 2. art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 2 lit. d P.b. w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, poprzez zaniechanie obowiązku sprawdzenia przed wydaniem decyzji zgodności i prawidłowości opinii geotechnicznej oraz informacji o sposobie posadowienia obiektu budowlanego; dodatkowo dokument, który miałby być opracowany przez M. Z. nie jest podpisany, a zatem nie stanowi dokumentu; 3. art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez zaniechanie obowiązku sprawdzenia przed wydaniem decyzji zgodności i prawidłowości pzd lub pzt z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, gdy na wskazanym dokumencie nie podpisał się projektant odpowiedzialny za opracowanie, tj. K. Z., M. S. oraz M. Z.. 4. § 6 WT poprzez nieprawidłową interpretację przepisu i błędne zastosowanie w kontekście wskazania wysokości budynku, co skutkuje niewłaściwą definicją zawarta w projekcie a definicją zawartą w przepisach prawa. II. postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: 5. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2, art. 6 i art 7 K.p.a. poprzez niezbadanie faktycznych podstaw rozstrzygnięcia organu i utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem prawa, przez co uszczerbku doznała zasada praworządności oraz zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; 6. art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 8 i art. 107 K.p.a. poprzez nienależytą i niezgodną z prawem ocenę stanu faktycznego i prawnego, w tym brak ustosunkowania się do wszystkich argumentów podniesionych w treści odwołania na decyzję organu I instancji, w szczególności poprzez brak dopełnienia obowiązku sprawdzenia przed wydaniem decyzji zgodności i prawidłowości dokumentów przedłużanych przez inwestora: - a to dwóch pism z 14 października 2023 r., które miałyby być autorstwa S. B., a nie zostały podpisane, a zatem nie stanowią dokumentów w rozumieniu obowiązujących przepisów; - gdyż pismo z 1 czerwca 2023 r., znak: [...], zostało zaadresowane do R. D. jako pełnomocnika, podczas gdy w aktach postępowania nie ma stosownego umocowania dla niego w tym zakresie, a zatem nie jest on pełnomocnikiem, w szczególności inwestora; - gdyż pismo z 21 marca 2023 r., numer pisma: [...], zostało zaadresowane do R. D., podczas gdy w aktach postępowania nie ma stosownego umocowania dla niego w tym zakresie, a zatem nie jest on pełnomocnikiem, w szczególności inwestora. Z uwagi na wskazane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji w całości, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że w znajdującej się w projekcie architektoniczno-budowlanym opinii geotechnicznej brak jest jakichkolwiek wyjaśnień dotyczących wątpliwych przesłanek kwalifikacji przedmiotowego obiektu budowlanego do drugiej kategorii geotechnicznej. W opinii geotechnicznej znajdującej się w projekcie budowlanym nie została ustalona przydatność gruntów pod planowaną rozbudową na potrzeby budownictwa. Wskazano jedynie kategorię przedmiotowego obiektu oraz określono warunki gruntowe, niemniej jednak kwalifikacja ta budzi wątpliwości, biorąc pod uwagę lakoniczność przejawiająca się we wskazanym dokumencie. Kategorię geotechniczną obiektu ustala się w opinii geotechnicznej w zależności od stopnia skomplikowania warunków gruntowych oraz konstrukcji obiektu budowlanego, charakteryzujących możliwości przenoszenia odkształceń i drgań, stopnia złożoności oddziaływań, stopnia zagrożenia życia i mienia awarią konstrukcji, jak również od wartości zabytkowej lub technicznej obiektu budowlanego i możliwości znaczącego oddziaływania tego obiektu na środowisko. Skarżący przywołali treść § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. rozróżniając i opisując trzy kategorie geotechniczne. Zarzucili, że w przedmiotowej sprawie opinia nie zawiera wszystkich wskazanych w § 3 rozporządzenia składników. Nie jest ona kompleksowa i nie odpowiada wymaganiom obwiązujących przepisów, zaś organ nie dokonał szczególnej analizy w tym zakresie, co skutkuje, iż wynikające z przytoczonych przepisów wymogi odnośnie geotechnicznych warunków posadowienia obiektu budowlanego będącego przedmiotem sprawy nie zostały dochowane przez inwestora. Kolejno skarżący przytoczyli treść art. 35 ust. 1 P.b. wskazując, że uszczegółowienie wyżej wskazanego przepisu stanowi obecnie nieobowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - mające zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na treść § 14 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, który nakazuje do wniosku o pozwolenie na budowę złożonego przed wejściem w życie rozporządzenia stosowanie przepisów dotychczasowych. Skarżący przywołali § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia z 2003 r. i zestawili z przedłożonym projektem budowlanym w zakresie projektu zagospodarowania stwierdzając, że wymagane prawem warunki nie zostały spełnione. Część opisowa znajdująca się na k. 6-7 projektu jest lakoniczna i całkowicie pomija kwestie uzbrojenia terenu. W dalszej kolejności zdaniem skarżących niezrozumiałym jest dlaczego projektowanie budynku zostało przyjęte na rzędnej 214,20 m n.p.m,, gdyż obiekt jest usytuowany w centralnej części terenu objętego wnioskiem. "Wysokość jest wyliczona od najniżej położnego wejścia usytuowanego ponad terenu istniejącego". Zdaniem skarżących z § 6 WT wynika, że "Wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego częścią znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad te płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi." Poziom zero, czy też punkt zero to pojęcie odnoszące się do tego samego. Chodzi o wysokość gotowej podłogi na parterze. W projekcie budowlanym punkt zero oznacza się w projekcie jako ±0,00 m. To od tego punktu mierzy się wysokość obiektu. W dalszej kolejności skarżący zarzucili, że inwestor błędnie wskazuje powierzchnie terenu biologicznie czynnego. W orzecznictwie przyjmuje się, że terenem biologicznie czynnym może być także fragment działki wykorzystywany do celów innych niż uprawa roślin o ile spełnione zostają warunki umożliwiające naturalną wegetację roślin. Przykładowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, że teren wyłożony kratką eko może być uznany za teren umożliwiający naturalną wegetację, jak wymaga tego warunek zawarty w definicji terenu biologicznie czynnego. Organ mając wątpliwość czy projektowaną powierzchnię tak urządzonych miejsc postojowych i powierzchni do składowania śniegu można zaliczyć do powierzchni biologicznej czynnej winien w pierwszym rzędzie dokonać szczegółowej analizy materiału dowodowego poprzez analizę sposobu posadowienia ekokraty na gruncie, tj. czy sposób posadowienia tej kraty będzie zapewniać naturalną wegetację. W niniejszej sprawie do terenu biologicznie czynnego wlicza się powierzchnie zadaszenia zieleni ekstensywnej na dachach o powierzchni 96 m2, oraz zieleni na garażu o powierzchni 105,77 m2 oraz 50% zadaszenia parkingu. Łącznie wskazuje się, iż zieleni jest 774,46 m2. Skarżący podkreślili, że droga wewnętrzna oraz rampa zjazdowa nie wchodzą do powierzchni biologicznie czynnej. Biorąc pod uwagę nieprawidłowe korekty, które są sprzeczne z danymi zawartymi w dalszej części dokumentacji, a także danymi zawartymi w decyzji, skarżący wskazali, że wskutek nieprawidłowych wyliczeń (rzekomo 50,06% powierzchni biologicznie czynnej) przekroczono nieprzekraczalne wskaźniki minimalnej powierzchni biologicznie czynnej przez to, że bezpodstawnie do powierzchni biologicznie czynnej 100% zaliczono jednocześnie teren uprzednio już zajęty przez obowiązkowe do zaprojektowania inne elementy, które zupełnie nie stanowią 100% powierzchni biologicznie czynnej. Nieprawidłowe wyliczenie obejmują wartości rzekomo 50,16% powierzchni biologicznie czynnej - czyli 774,46 zaś w innym miejscu 50,26%. Wskaźniki te są sprzeczne. Skarżący podnieśli za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że powierzchnia biologicznie czynna wpływa na bilans pomiędzy powierzchnią zabudowy a powierzchnią "zieloną". Ma znaczenie nie tylko z punktu widzenia ładu przestrzennego, ale także z punktu widzenia chociażby zjawiska naturalnej retencji terenowej. Wskaźnik ten ustawodawca uznaje za istotny, a dał temu wyraz nakazując ustalać go obowiązkowo w planach miejscowych (wyrok NSA z 3 lipca 2023 r., sygn. II OSK 2495/21). Ponadto do takiej powierzchni nie można wliczyć: pełnej podbudowy betonowej ogrodzenia wyprowadzonej ok. 0,2 m powyżej poziomu terenu, terenu zajętego pod pokrywy dwóch separatorów substancji ropopochodnych i dwóch osadników. Zdaniem skarżących wszelkie powyższe wartości są sprzeczne i niezrozumiałe. Na marginesie skarżący dodali, że na "krawędzi" wskazano powierzchnię zabudowy planowanego budynku do powierzchni terenu planowanej inwestycji kubaturowej, która wynosi 29,06%. Zwrócili uwagę na fakt, że pisma, jakie zostały przedłożone jako wymagana dokumentacja, w wielu przypadkach nie zostały podpisane, a zatem nie stanowią ważnych dokumentów w rozumieniu obowiązujących przepisów. Podczas analizy projektu budowlanego ujawniają się liczne braki dotyczące podpisów współautorów projektu. Ponadto organ w żaden sposób nie zwrócił uwagi na okoliczność, iż część pism jest adresowana do R. D., który jest wskazany jako pełnomocnik, niemniej jednak jego umocowanie nie zostało wykazane jakimkolwiek dokumentem. Co więcej, z niewiadomych względów organ nie konfrontuje dokonanych przez S. B. korekt w projekcie budowlanym poprzez skreślenie danych i pisemne ich uzupełnienie, które jako jedyny podpisuje, nie uwzględniając akceptacji pozostałych współtwórców projektu. Ponadto, wskazane przez S. B. dane nie korespondują z innymi wskaźnikami jakie są podawana w dalszej części dokumentu., a co więcej są sprzeczne z danymi jakie w dalszej części projektu są wskazywane. W świetle powyższych okoliczności skarżący nie zgodzili się, że organ dokonał szczegółowej i rzetelnej oceny przedłożonych dokumentów. W niniejszej sprawie, organ zdaje się ślepo przyjmować dane podane przez inwestora zaniechując dokonania własnych wyliczeń i analizy. Wojewoda Małopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów procedury Wojewoda nie podzielił ich zasadności wskazując, że w ramach zakończonego postępowania skarżony organ dokonał szczegółowej analizy własnej na etapie postępowania odwoławczego. Odzwierciedleniem tych analiz jest m.in. treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w której Wojewoda Małopolski nie pomijając żadnego z aspektów sprawy oraz zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą uzasadnił motywy, jakimi kierował się przy wydawaniu przedmiotowej decyzji. Inwestor B. T. w odpowiedzi z dnia 3 grudnia 2024 r. na skargę wniósł o jej oddalenie, zarzucając że podnosi ona zarzuty pozorne, tendencyjne i zmanipulowane, a co więcej niezgodne ze stanem faktycznym. Przedstawił wyjaśnienia odnośnie podnoszonych w zarzutach kwestii opinii geotechnicznej, korekt, uzupełnień i podpisów projektu, adresowania, wysokości budynku, zakresu dokumentacji i powierzchni biologicznie czynnej (pismo uczestnika k. 106 i nast. a.s.). Na rozprawie 24 stycznia 2025 r. pełnomocnik uczestnika-inwestora zobowiązał się odpowiedzieć, w porozumieniu z autorem projektu budowlanego, na kwestie: numeracji elementów projektu budowlanego; jak liczona jest w projekcie powierzchnia biologicznie czynna określona jako 50,14% i jak projekt wlicza do tej powierzchni systemowe ściany zielone oraz jakiej wysokości są systemowe ściany zielone. W piśmie z 28 stycznia 2025 r. pełnomocnik inwestora udzielił wyjaśnień, wskazując m.in., że część projektu nr 3 – Projekt Techniczny, nie jest wymagany do przedłożenia z wnioskiem o pozwolenie na budowę zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 P.b. Odnośnie "systemowych ścian zielonych" wyjaśnił istotę certyfikowanego systemu modułowego (kieszenie) i sposób liczenia ich powierzchni biologicznie czynnej. Opisał, że wysokość dwustronnych ścianek będzie wynosiła 120 cm (zieleń na górnych 100 cm). Natomiast jednostronna ściana oddzielenia ppoż ma mieć wysokość 4,1 m (samej zieleni 4 m). Inwestor załączył również wyjaśnienia producenta dotyczące technologii, uprawy, projektowania, nawadniania i odwadniania, serwisu i pielęgnacji ww. systemów. (pismo uczestnika – inwestora k. 176 i nast. a.s.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "P.p.s.a." - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07 - powołane w niniejszym uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenie.nsa.gov.pl). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd stwierdził, że należało wyeliminować ją z obrotu prawnego, bowiem nie odpowiada prawu, tak jak poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, chociaż większość zarzutów skargi nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczyła decyzji Wojewody Małopolskiego z 30 lipca 2024 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 19 grudnia 2023 r. udzielającą pozwolenia na rozbiórkę: istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego i dwóch budynków inwentarskich (...) oraz zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalem usługowym w parterze, garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi, z wewnętrznym układem drogowym i naziemnymi miejscami parkingowymi oraz zewnętrzną infrastrukturą techniczną (...). Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowią normy art. 32-36 ustawy Prawo budowlane (P.b.). Zgodnie z art. 35 P.b., w brzmieniu obowiązującym w chwili złożenia wniosku przez inwestora (w 2023 r.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) (uchylona), b) (uchylona), c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane – w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane – w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. (...) 3. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. 3a. Do postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, poprzedzonej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, stosuje się przepis art. 86f ust. 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. 4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosownie do ww. art. 35 ust. 4 P.b. wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, ale też stwierdzenia przez organ, na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Ponieważ postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle określone przepisami Prawa budowlanego, decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 2638/19, LEX nr 3036997). Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że jedynym zasadnym zarzutem skargi okazał się zarzut dotyczący przekroczenia w projekcie nieprzekraczalnego wskaźnika minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, choć uwzględniwszy ten zarzut Sąd prezentuje nieco odmienną argumentację niż przedstawiona w skardze na uzasadnienie tego zarzutu. Pozostałe zarzuty skargi są, zdaniem Sądu, bezzasadne, o czym Sąd szerzej wypowie się po podaniu przyczyn uchylenia zaskarżonej decyzji. Jedną ze spornych między stronami niniejszego postępowania kwestii był rezultat przeprowadzonej przez organy weryfikacji, czy projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwały nr XCIV/2574/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 września 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Siewna" (Dz.Urz.Woj.Małop. nr 3, poz. 6167), dalej "m.p.z.p.". Jak bowiem jednoznacznie wynika z § 22 ust. 3 pkt 1 lit. a-d, w związku z § 4 pkt 11-17, 19, 32 w m.p.z.p. ustalono dla terenów MWn/MN.1, MWn/MN.7, MWn/MN.8, MWn/MN.9: a) maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy: 30% - dla przedmiotowej inwestycji wskaźnik ten określono na poziomie 29,06% (k. 25 pzt); b) minimalny wskaźnika terenu biologicznie czynnego: 50% - dla inwestycji wskaźnik ten wynosi 50,14% (k. 25 pzt); c) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,3-1,2 - dla inwestycji wskaźnik ten wynosi 1,18% (k. 25 pzt); d) maksymalna wysokość zabudowy: 13 m (potwierdzenie na rys.A_10 Przekrój DD; różnica wysokości kalenicy 226,91 m npm i rzędnej terenu istniejącego w miejscu najniżej położonego wejścia 213,02 m npm wynosi 12,99 m). Co istotne, w ww. § 4 pkt 17 m.p.z.p. wyraźnie zdefiniowano wskaźnik terenu biologicznie czynnego jako parametr, wyrażony jako procentowy udział powierzchni terenu biologicznie czynnego w powierzchni terenu działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu do decyzji administracyjnej albo zgłoszeniem. Przechodząc do treści przepisów rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, należy na wstępie wyjaśnić, że w sprawie ma zastosowanie prawidłowo powołane przez organ rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022 r. poz. 1679), obowiązujące od 19 września 2020 r. Dlatego bezpodstawnie w skardze wskazuje się na zastosowanie do niniejszego wniosku złożonego w 2023 r. przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. Co jednak bardziej istotne, od 1 stycznia 2018 r. obowiązuje niezmiennie aktualna definicja terenu biologicznie czynnego (§ 3 pkt 22 WT), wg której jest to teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd w pierwszej kolejności wskazuje, że bezsporne jest, iż skoro powierzchnia inwestycji wynosi 1544 m2, to wskaźnik terenu na poziomie minimalnie 50% powinien wynosić co najmniej 772 m2. Z zestawienia powierzchni zagospodarowywanego terenu inwestycji klarownie wynika, że inwestor w projekcie zaplanował 567,73 m2 zieleni rodzimej, zieleń na garażu 108,47m2 oraz systemowe ściany zielone 98,05 m2 (dwie ostatnie kategorie liczone jako 50% powierzchni). Suma powyższych powierzchni wynosi 774,25 m2, a zatem 50,1457 % powierzchni terenu inwestycji, co wynika z matematycznych obliczeń. Innymi słowy, z elementarnej arytmetyki wynika, że bez zaliczenia do terenu biologicznie czynnego powierzchni systemowych ścian zielonych, inwestor nie spełnia ustaleń m.p.z.p. w zakresie minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego w obszarze MWn/MN.7, który wg planu miejscowego winien wynieść 50 % (na podstawie § 22 ust. 3 pkt 1 lit. a-d, w związku z § 4 pkt 11-17, 19, 32 m.p.z.p.). Zdaniem Sądu powierzchnia systemowych ścian zielonych w żadnym procencie nie może być wliczana do powierzchni terenu biologicznie czynnego. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że analiza § 3 pkt 22 WT nie daje bowiem możliwości przyjęcia, że w zakresie tej definicji mieszczą się struktury pionowe. Wspomniany przepis stanowi przecież o "terenie" biologicznie czynnym, a przez teren w języku polskim rozumie się część powierzchni ziemi wraz z jej rzeźbą i pokryciem. Innymi słowy, teren biologicznie czynny powinien być wyznaczony poziomo, horyzontalnie, choć nie są tu wykluczone pewne spadki. Prawodawca wskazuje, że nawierzchnia terenu biologicznie czynnego musi być urządzona w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych – a nawet kiedy zalicza do tego terenu 50% powierzchni tarasów i stropodachów, to czyni to z zastrzeżeniem, że również one muszą się cechować taką nawierzchnią (podkreślenie Sądu). Przyjęcie, że "inne powierzchnie zapewniające naturalną wegetację roślin" mogłyby mieć strukturę pionową, dopuszczałoby np. sytuacje, w których inwestor na terenie w całości utwardzonej działki budowlanej tworzyłby pionowe konstrukcje "ścian zielonych" nie tylko na elewacji budynku ale np. jako odrębne pionowe struktury, które w żadnym wypadku nie spełniają funkcji chłonnej, tj. funkcji retencji wód opadowych. Takie rozumienie analizowanej definicji wskazywałoby zatem na pozbawienie terenu biologicznie czynnego jednej z jego dwóch podstawowych funkcji, tj. retencji wód opadowych, co ma istotne znaczenie w perspektywie konstytucyjnego nakazu ochrony środowiska i zasady zrównoważonego rozwoju (por. wyrok WSA w Warszawie z 25 lipca 2023 r. sygn. VII SA/Wa 887/23). Innymi słowy, "inne powierzchnie zapewniające naturalną wegetację roślin", o których mowa w § 3 pkt 22 WT, nadal muszą spełniać definicję terenu "o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych". Należy podkreślić, że gdyby przyjąć możliwość uwzględnienia wertykalnych konstrukcji do liczenia wskaźnika biologicznie czynnego, dotyczącego wszak poziomego z natury "terenu", musiałoby to skutkować powstaniem błędu logicznego, w postaci odniesienia terenu zielonego do ponad 100% terenu działki. Byłby to oczywisty absurd, godzący w fundamenty stosowanych w sprawie uregulowań. Sąd zauważa w tym miejscu, że jest mu znane jednostkowe odosobnione stanowisko WSA w Krakowie (vide wyrok WSA w Krakowie z 17 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 142/24 – powołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl), gdzie WSA w Krakowie oddalił skargę na decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno – budowlanego oraz odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę, zajęte na tle obowiązujących obecnie przepisów, hipotetycznie i teoretycznie przyjmujące za dopuszczalne urządzenie pionowej ściany budynku jako powierzchni biologicznie czynnej, jednakże Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowczo nie podziela dopuszczenia takiej możliwości. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszono art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. w zw. z § 22 ust. 3 pkt 1 lit. b w zw. z § 4 pkt 17 m.p.z.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W bezpodstawny i nieuprawniony sposób, nie wynikający z przepisów prawa, organy zaakceptowały bowiem koncepcję inwestora wykazania jako powierzchni terenu biologicznie czynnego powierzchni pionowych ścian zielonych, rzekomo zgodną z § 7 ust. 6 pkt 1 m.p.z.p. i WT. Należy tu podkreślić, że dopuszczenie w § 7 m.p.z.p. obszaru Siewna określającym "Zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz kształtowania zabudowy" [§ 7 ust. 6 pkt 1 m.p.z.p. o treści: "6. Zasady odnoszące się do elewacji budynków, z zastrzeżeniem § 22 ust. 4, § 25 ust. 6, § 32 ust. 5 z uwzględnieniem § 26, 28, 29, 32, 33, 34, 35: 1) dopuszcza się kształtowanie elewacji budynków w formie zieleni na ścianach lub wertykalnych ogrodów;"] możliwości kształtowania elewacji budynków w formie zieleni na ścianach lub wertykalnych ogrodów stanowi element ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz kształtowania zabudowy, podobnie jak np. dopuszczenie lukarn i markiz. W żadnej mierze dopuszczenia takiej "zielonej" elewacji (wymienionej obok np. zakazu stosowania "sidingu" - § 7 ust. 6 pkt 2) nie można traktować jako związanego ze wskaźnikiem z § 4 pkt 17 m.p.z.p. dotyczącym wskaźnika terenu biologicznie czynnego. Nota bene odnośnie niektórych działek składane były uwagi do projektu m.p.z.p., które nie zostały uwzględnione przez Prezydenta Miasta Krakowa i Radę Miasta Krakowa, o treści: - "zmianę zapisów dla terenu o przeznaczeniu U.15, nakazujących obligatoryjnie urządzenie powierzchni biologicznie czynnej na dachu zielonym ekstensywnym lub w postaci pnączy ścian zielonych, poprzez wprowadzenie zapisów dopuszczających takie rozwiązania jako alternatywę wobec zieleni urządzonej tradycyjnie na gruncie, w zależności od możliwości uzyskania nakazanej powierzchni biologicznie czynnej na terenie działek" – nr [...]; - "dopuszczenia możliwość kształtowania części elewacji (lub całych elewacji) w formie zieleni na dachach, ścianach lub wertykalnych ogrodów i wliczanie w całości tej zieleni do powierzchni biologicznie czynnej i minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego" nr [...] (por. załącznik nr 2 do m.p.z.p.). Z powyższego wynika klarowny zamiar organu planistycznego, czyli lokalnego prawodawcy nierozszerzania definicji terenu biologicznie czynnego, wbrew zresztą treści § 3 pkt 22 WT. Wobec powyższego przedmiotowy projekt niewątpliwie nie wykazuje spełnienia omawianego wskaźnika. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że organy obu instancji naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. przez nieprawidłowe zaakceptowanie przedstawionych przez inwestora dokumentów dotyczących wykazania spełnienia wymaganego planem miejscowym obszaru "Siewna" wskaźnika terenu biologicznie czynnego, błędnie uznając, że przepisy m.p.z.p. i WT dopuszczają takie rozwiązanie. Odnośnie natomiast pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdza po pierwsze, że co do zasady zgadza się z organem odwoławczym, że w przypadku niedociągnięć i nieznacznych wadliwości postępowania pierwszoinstancyjnego, można je usunąć w postępowaniu odwoławczym, tj. doprowadzić do zgodności materiału dowodowego z przepisami, umożliwiając w ten sposób utrzymanie zaskarżonej decyzji I instancji w mocy. Skutkami takiego uzupełniania dokumentacji projektowej, w tym na wezwania organów, często są poprawki i skreślenia w pab i pzt, co nie może być uznane za samoistny skuteczny zarzut wobec projektu. Z całą pewnością nie jest to działanie w "nieznanym trybie", jak chcą skarżący. Po drugie, we wszelkich kwestiach związanych z podpisami, w tym korekt projektu, przez uprawnionych projektantów, Sąd zgadza się z organem II instancji. Nie tylko wszystkie podpisy na projekcie są wystarczające, ale organ odwoławczy dodatkowo sprawdził w rejestrze osób posiadających uprawnienia budowalne (e-CRUB) dane projektantów sporządzających projekt inwestycji posiadających uprawnienia w specjalności architektonicznej architektów i sprawdzającego projektanta (autor dokumentacji – inż. arch. S. B., drugi autor – inż. arch. L. J.. Wszystkie te osoby znajdują się w powyższym rejestrze. Podobnie ma się rzecz jeśli chodzi o stanowisko co do materialnoprawnych zagadnień geotechnicznych i zgodności z § 6 WT (prawidłowe wskazanie wysokości budynku), jak też procesowych zarzutów dotyczących zgodności i prawidłowości dokumentów "przedłużanych przez inwestora", a to pism S. B. i pism adresowanych do R. D.. Nawiasem mówiąc, w aktach sprawy niewątpliwie znajduje się pełnomocnictwo dla inż. architekta - S. B. (k. 6 akt adm.). Z kolei pisma do "pełnomocnika R. D." to jak słusznie wyjaśnił inwestor, pisma odpowiednio ZDMK i [...] Dystrybucje w kwestii ewentualnych przyszłych uzgodnień inwestycji, nieistotnych na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Należy podkreślić, że w przeciwieństwie do ww. kwestii, to jest wykazania: - maksymalnego wskaźnika powierzchni zabudowy: 30%, - wskaźnika intensywności zabudowy: 0,3-1,2, - maksymalnej wysokości zabudowy: 13 m, - minimalnej liczby miejsc parkingowych i stanowisk postojowych dla rowerów (§ 15 ust. 9 pkt 1 oraz pkt 3, a także pkt 4 m.p.z.p.), - zaprojektowania dachów odpowiadającego wymogom planu (§ 7 ust. 7), - odległości ścian projektowanego budynku od granic z działkami sąsiednimi (§ 12 WT), - spełnienia § 13, 19, 23, 60 i 271-273 WT, - liczby miejsc postojowych zgodnej z ustaleniami planu, w tym dla osób niepełnosprawnych (§ 18 WT), - przepisów ppoż, do których to zagadnień organ II instancji odniósł się rzeczowo, skrupulatnie i wyczerpująco, to co do kwestii spełnienia minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego organy obu instancji wypowiedziały się skąpo i ogólnikowo. Końcowo Sąd odnosząc się do części argumentacji organów podkreśla, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może uchylać się od rozpatrzenia sprawy i należytego, odpowiadającego wymogom z art. 107 § 3 K.p.a., uzasadnienia podjętej decyzji wyłącznie faktem, że zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego i przyjęte rozwiązania odpowiada projektant. Podsumowując stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie doszło do istotnego uchybienia normom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b., w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji – jako naruszających prawo. Ponownie rozpatrując sprawę organy uwzględnią, na podstawie art. 153 P.p.s.a., treść niniejszego uzasadnienia i przedstawioną w nim argumentację. W zależności od usunięcia albo nie stwierdzonych wyżej nieprawidłowości w dokumentacji projektowej organ wyda stosowną decyzję, uwzględniając stanowisko Sądu wyrażone w niniejszym uzasadnieniu. Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku uchylając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd nie orzekł o kosztach postępowania, ponieważ zgodnie z art. 210 § 1 P.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Wniosek w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania może być zamieszczony w skardze, w piśmie procesowym skierowanym do sądu, jak również może zostać złożony ustnie do protokołu rozprawy, przed jej zamknięciem. W niniejszej sprawie skarżący, reprezentowani przez adwokata, do momentu zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku w żaden ze wskazanych wyżej sposobów nie zgłosili wniosku o zwrot kosztów. Zatem brak wniosku w tym przedmiocie wywarł skutek w postaci utraty uprawnienia do żądania zwrotu kosztów postępowania.