II SA/Kr 1397/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi K. A., S. M., A. R. M., P. P. i Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 7 sierpnia 2013 r.; znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Decyzją z dnia 7 sierpnia 2013 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k p a w związku z art .145 § 1 pkt 4 k p a i art. 146 § 2 k p a oraz w związku z art. 59 ust 1, art. 62 ust 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U nr 80, poz 717 ze zm. ) i art. 156 § 1 pkt 2 k p a w zw. z art. 127 § 3 k p a i art. 138 § 1 pkt 1 k p a , utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 19 czerwca 2013 r. [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 października 2006 r. nr [...] orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p n "Rozbudowa i nadbudowa budynku usługowego na cele mieszkalne z usługami, garażem w parterze oraz poddaszem użytkowym na działkach nr [...], [...] oraz części działki nr [...] obr. [...] przy ul. S. (oficyna) w K.". Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia 20 października 2006 r. nr [...] Prezydent Miasta ustalił na wniosek H. P. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie i nadbudowie budynku usługowego na cele mieszkalne z usługami, garażem w parterze oraz poddaszem użytkowym na działkach nr [...], [...] oraz części działki nr [...] obr. [...] przy ul. S. (oficyna) w K.. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż teren wskazany we wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym przeprowadzono postępowanie, przewidziane w art. 591 nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Organ l instancji w dalszej części uzasadnienia wskazał, iż spełnione zostały warunki przewidziane w art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzyskano stosowne opinie oraz uzgodnienia, zaś projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządzony został przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wyżej opisanej decyzji wystąpili K. A., S. M., A. R., P. P. oraz w "l" Sp z o o w K., powołując się na przesłankę opisaną w art. 156 § 1 pkt 2 k p a tj, ze decyzja Prezydenta Miasta z dnia 20 października 2006 r została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz U nr 164, póz 1588). W dniu 8 marca 2013 r Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20102006r, nr [...], zakreślając stronom postępowania 14 dniowy termin do złożenia wniosków oraz oświadczeń W tym terminie pismo do akt sprawy złożyła Spółka z o o "I" z siedzibą w K. przedkładając aktualną listę współwłaścicieli nieruchomości położonej przy ul B. w K. oraz ich adresy korespondencyjne W związku z tym Kolegium Odwoławcze w dniu 15 05 2013r wystosowało uzupełniające zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20.10.2006r. nr [...]. Decyzją z dnia 19 czerwca 2013 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 10 2006r nr [...]. W dniu 22 lipca 2013 r z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 czerwca 2013 roku nr [...] wystąpili Pani K. A., Pan S. M., Pani A. R., Pan P. P. oraz w "l" Sp z o o w K. W uzasadnieniu wniosku wskazano, ze przedmiotowy wniosek opiera się na treści art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zaskarżoną decyzją z dnia 7 sierpnia 2013 r. SKO w [...] orzekło jak na wstępie. W uzasadnieniu podniesiono, ze w przedmiotowej sprawie, w wyniku wniosku o ustalenie warunków zabudowy złożonego przez H. P., została przeprowadzona analiza, o której mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26082003r w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U nr 164, póz 1588), a projekt decyzji został uzgodniony przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, co nastąpiło postanowieniem z dnia 5 06 2006r nr [...]. W rezultacie w dniu 20 10 2006r Prezydent Miasta wydał decyzję nr [...], w której zawarte zostały odpowiednie zapisy dotyczące granic obszaru analizowanego, linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu W myśl § 3 ust 2 cyt rozporządzenia, granice obszaru analizowanego winny być wyznaczone w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, jednak nie mniejszej niż 50 metrów W przedmiotowej sprawie, analiza graficzna te wymogi spełnia, zaś w granicach obszaru analizowanego zawiera się (praktycznie w jego centrum), także nieruchomość będąca terenem inwestycji, co znalazło swój wyraz w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji (część tekstowa warunków zabudowy i wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej) oraz w załączniku nr 2, stanowiącym załącznik graficzny. W odniesieniu do dalszych parametrów, w szczególności linii nowej zabudowy, to przepis § 4 ust 1 cyt rozporządzenia ustanawia zasadę iż obowiązującą linię nowej zabudowy wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 4 ust 1 cyt rozporządzenia), w przypadku niezgodności z przepisami odrębnymi, na podstawie tych przepisów (§ 4 ust 2), a w przypadku uskokowego przebiegu linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich - jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (§ 4 ust 3) Stosownie jednak do § 4 ust 4 cyt rozporządzenia Ministra Infrastruktury, dopuszczalne jest także inne wyznaczenie linii zabudowy, jeżeli wynika to z analizy urbanistyczno-architektonicznej W przedmiotowej sprawie, istotnie odstąpiono od wyznaczenia linii zabudowy, z tym jednak, ze zarówno w analizie, jak i w kwestionowanej decyzji, zawarto uzasadnienie przyjęcia takiego właśnie rozwiązania podając, ze teren inwestycji obejmuje fragment wewnętrznego terenu znajdującego się w kwartale zwartej zabudowy śródmiejskiej, a linie zabudowy wyznaczają obiekty usytuowane bezpośrednio przy ulicach S., S., B. i S. Zdaniem Kolegium Odwoławczego nie można zatem przyjąć, ze takiego rodzaju ustalenie w przedmiocie linii nowej zabudowy narusza i to w sposób rażący przepis § 4 ust 4 cyt rozporządzenia. Z analizy sporządzonej w przedmiotowej sprawie oraz z zaskarżonej decyzji wynika, ze obszar inwestycji znajduje się wewnątrz kwartału zwartej zabudowy śródmiejskiej, dostęp do drogi publicznej zapewniony jest poprzez służebność drogową, a linie zabudowy wyznaczają obiekty zlokalizowane bezpośrednio przy ulicach S., S., B. i S. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, wyznacza się w oparciu o wartości średnie występujące w obszarze analizowanym (§ 5 ust 1 cyt rozporządzenia), z tym, ze dopuszczalne jest wyznaczenie innego wskaźnika, o ile wynika to z analizy urbanistyczno-architektonicznej (§ 5 ust 2) Analiza sporządzona w niniejszej sprawie stwierdza w tym zakresie, iż w obszarze analizowanym powyższy wskaźnik jest zróżnicowany i wynosi od 18% do 99%, a średni wskaźnik wynosi ok 67% W zaskarżonej decyzji wskaźnik ten ustalony został właśnie w takim rozmiarze 67%, z powołaniem się na wartość średnią wskaźnika w obszarze analizowanym. Kolejną kwestią wymagającą omówienia jest szerokość elewacji frontowej, którą ustala się również w oparciu o wartości średnie występujące w obszarze analizowanym, z 20% tolerancją (§6 ust 1 cyt rozporządzenia Ministra Infrastruktury), względnie na podstawie zapisów analizy urbanistyczno-architektonicznej (§ 6 ust 2) Znajdująca się w aktach sprawy analiza, podaje, ze także ten parametr w obszarze analizowanym jest zróżnicowany i wynosi od około 5 metrów do około 32 metrów, przy czym wartość średnia w obszarze analizowanym wynosi 19,46 m Z uwagi jednak na to, ze teren inwestycji, w części "objętej zainwestowaniem kubaturowym" jest mniejszy od średniej szerokości elewacji frontowej w obszarze analizowanym, gdyż ma wymiary 17 metrów x 19 metrów, ustalenie tego parametru w zaskarżonej decyzji nastąpiło poprzez nawiązanie do przepisów regulujących odległość nowej zabudowy od granic z innymi nieruchomościami oraz od zabudowy i infrastruktury technicznej istniejącej oraz projektowanej Jakkolwiek zatem nie podano konkretnej wartość szerokości elewacji frontowej, to jednak ustalenia zaskarżonej decyzji w tym zakresie niewątpliwie nastąpiły na podstawie analizy urbanistyczno-architektonicznej (§ 6 ust 2 cyt rozporządzenia Ministra Infrastruktury). Odnosząc się natomiast do także poruszonej we wniosku o stwierdzenie nieważności kwestii wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, organ stwierdził, ze parametr ustala się, co do zasady, jako przedłużenie tej krawędzi odpowiednio do linii zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury), względnie w oparciu o wartość średnią z obszaru analizowanego, w przypadku uskokowego przebiegu tej linii na działkach sąsiednich (§ 7 ust 3), lub tez na podstawie zapisów analizy urbanistyczno-architektonicznej (§ 7 ust 4) W zaskarżonej decyzji powołano się na ten ostatni sposób wyznaczania wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wskazując, ze dla planowanej inwestycji została ona ustalona do poziomu gzymsu pod okapem głównym dachu zabudowy oficynowej, istniejącej na działce sąsiedniej nr 61 od strony wschodniej oraz wysokość kalenicy - do poziomu kalenicy tejże zabudowy oficynowej Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się natomiast odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym (§ 8 cyt rozporządzenia) Skoro zatem, jak wynika z analizy, budynki mieszkalne i mieszkalno-usługowe przekrywają dachy jedno i dwuspadowe o zmiennym kącie nachylenia 15°-45°, niektóre doświetlone lukarnami z facjatkami, a jednocześnie w obszarze analizowanym brak jest formy dachu łukowego, to taką tez geometrię dachu wyznaczono dla planowanej inwestycji, zakazując także zastosowania dachów szczególnych, w tym łukowych. W rezultacie powyżej opisane parametry zostały, w ocenie Kolegium Odwoławczego, określone z zachowaniem reguł przewidzianych przez §§ 3-8 rozporządzenia. W konkluzji SKO w [...] przyjęło, ze podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuty nie mają charakteru wskazującego na rażące naruszenie prawa. Niezależnie od podnoszonych we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzutów Kolegium badało decyzję z dnia 20 10 2006r także pod względem innych przesłanek opisanych wart 156 § 1 kpa, których zaistnienie również skutkuje stwierdzeniem nieważności, nie znajdując podstaw do stwierdzenia jej nieważności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. A., S. M., A. R., P. P., Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. B. w K., podnieśli zarzuty naruszenia następujących przepisów prawa. -a) § 3 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz U 2003 r, Nr 164, póz 1588, dalej w skrócie jako "rozporządzenie") - obszar analizowany został wyznaczony w decyzji organu l instancji arbitralnie, co uniemożliwia ocenę prawidłowości zajętego przez ten organ stanowiska, organ odwoławczy zaś nie odniósł się do tego zarzutu na etapie postępowania administracyjnego, -b) § 4 ust 4 rozporządzenia - organ l instancji nie zawarł w decyzji jej obligatoryjnego elementu, tj wyznaczenia linii zabudowy, zaś powołany przepis nie upoważnia do zupełnego odstąpienia od wyznaczenia tej linii, a jedynie do "innego wyznaczenia linii zabudowy", -c) § 5 ust 1 rozporządzenia - organ l instancji przyjął w decyzji arbitralnie wartość wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki w wysokości 67%, jednocześnie nie wskazując metody obliczenia tego wskaźnika, uzasadniającej otrzymany wynik, ponadto zaskarżona decyzja jest wewnętrznie sprzeczna, bowiem posługuje się pojęciem średniego wskaźnika (który powinien wynosić 58%), a jednocześnie błędnie uważa za taki wskaźnik 67%, -d) § 6 ust 2 rozporządzenia - organ l instancji nie ustalił w decyzji żadnej szerokości elewacji frontowej, zaś brak jakiejkolwiek analizy w powyższym zakresie wskazuje na arbitralność decyzji, uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności, - e) § 7 ust 4 rozporządzenia - w decyzji organu I instancji nie została wskazana w metrach wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, ani jakiekolwiek uzasadnienie zastosowania reguły przewidzianej w tym przepisie, umożliwiającej odstąpienie od reguł dotyczących tego zakresu, ujętych w § 7 ust 1-3 rozporządzenia, - f) § 8 rozporządzenia - organ l instancji nie uzasadnił przyjętego kąta nachylenia połaci dachowych oraz ich układu, co świadczy o arbitralności zajętego stanowiska. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2002 r Nr 153, póz 1269) stanowi, ze sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz 1270 ze zm ) wynika natomiast, ze w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k p a lub w innych przepisach. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, ze zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawie uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, ze zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p p s a Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, ze sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, ze "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9 07 2008 r, sygn II OSK 795/07, LEX nr 48323). W przekonaniu Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jej zarzuty nie znajdują uzasadnienia w stanie prawnym i faktycznym rozpatrywanej sprawy a treść kwestionowanej decyzji SKO z dnia 7 sierpnia 2013 r odpowiada prawu. Zadaniem Sądu kontrolującego działania organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia, jak i sam akt w przedmiocie tego rozstrzygnięcia, jest przede wszystkim ocena wydanej w ramach tego postępowania decyzji pod kątem zbadania, czy w kontrolowanym akcie organ prawidłowo wypowiedział się o kwalifikowanej niezgodności z prawem tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k p a ) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k p a W orzecznictwie sądowym podkreśla się zarazem, ze postępowanie takie - o stwierdzenie nieważności decyzji - ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno - prawnego (m m wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt Vll/Wa 2113/12) Jednocześnie zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, ze stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art 16 k p a Oznacza to, ze wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej może nastąpić tylko w sytuacji, kiedy organ ponad wszelką wątpliwość ustali, iż decyzja taka dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k p a , przy czym przesłanki nieważności wymienione są enumeratywnie i nie podlegają wykładni rozszerzającej. Zarazem doktryna i orzecznictwo sądowoadministracyjne prezentują pogląd, ze o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki 1) oczywistość naruszenia prawa, odpowiednia ranga/inaczej charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji - jaką jest stwierdzenie nieważności decyzji - wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (tak m m NSA w wyrokach z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 878/10, LEX nr 992652 oraz z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, LEX nr 746680) Z kolei, nie można mówić o oczywistości naruszenia normy prawnej w przypadku rozbieżności interpretacyjnych przepisów Nawet, zatem uznanie, ze inna interpretacja zostanie uznana za lepszą, słuszniejszą albo bardziej racjonalną, nie może być ocenione jako rażące naruszenie prawa (tak m. in. NSA w wyrokach z dnia 2 września 2011 r. sygn. akt 743/10, LEX nr 965221, z dnia 8 września 2009 r sygn akt II GSK 1061/08, LEX nr 596660, z dnia 30 maja 2008 r., LEX nr 505307, z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 28/06, LEX nr 319171). W kontrolowanej sprawie bezsprzeczne jest, ze dla terenu, na którym ma być lokalizowane zamierzone przedsięwzięcie w trakcie postępowania jak i w dniu uostatecznienia się decyzji o warunkach zabudowy nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Zgodnie z art. 4 ust 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust 1 powołanej powyżej ustawy, w myśl którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest uzależnione, stosownie do treści art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, od istnienia, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu Przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do istniejących, określonych cech zagospodarowania przestrzennego (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Z Niewiadomskiego, Warszawa 2006, str. 491). Stwierdzenie, czy planowana inwestycja spełnia wymogi "ładu przestrzennego" musi zostać poprzedzone sporządzeniem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na którym planowana jest inwestycja. W powyższym zakresie art. 61 ust 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odsyła do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (Dz. U z 2003 r. Nr 164, póz 1588 z późn. zm. ) Na tle wskazanego stanu prawnego odnoszącego się do kontrolowanej sprawy trzeba stwierdzić, ze Skarżący swoje zarzuty dotyczące rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k p a) odnosi przede wszystkim do hipotetycznych błędów decyzji o warunkach zabudowy wskazujących, jego zdaniem, na rażące naruszenie przepisów wykonawczych do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Ustosunkowując się do zarzutów skargi Sąd stwierdza: Ad a) Nie można zgodzie się z zarzutem skarżącego, ze fakt nie określenia przez Prezydenta Miasta, w kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy żadnych kryteriów uzasadniających przyjęcie "takiego" a nie "innego" obszaru analizowanego stanowi przesłankę rażącego naruszenia prawa Zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. 1) z 2003 r., Nr 164, póz 1588) zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem w sprawie nowej zabudowy "1 W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust 1-5 ustawy 2 Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art 52 ust 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów Z treści decyzji Prezydenta Miasta wynika, ze analiza graficzna zawarta w załączniku do decyzji spełnia przywołane powyżej wymogi rozporządzenia Nieruchomość będąca terenem inwestycji zawiera się, jak to słusznie zdaniem Sądu, określiły organy administracji publicznej "praktycznie w centrum" obszaru analizowanego Znajduje to swój wyraz w załączniku nr 1 do kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta (część tekstowa warunków zabudowy i wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej) oraz w załączniku nr 2, stanowiącym załącznik graficzny. Co prawda w orzecznictwie sądowym formułowane są tezy, zgodnie z którymi "( ) Obszar analizowany winien stanowić minimum trzykrotną szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a jeśli jest większy niż wskazane minimum - co jest prawnie dopuszczalne - to z części tekstowej i graficznej analizy powinna jednoznacznie wynikać przyjęta przez organ wielokrotność tego minimum i przyczyny, które przemawiały w danej sprawie za przyjęciem takiej wielkości obszaru analizowanego" (wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012, sygn akt II OSK 1492/11) W kontrolowanym przypadku mamy do czynienia z sytuacją, w której obszar analizy urbanistyczno-architektonicznej mieści się w granicach określonych przez prawo Został wyznaczony nieco ponad wskazane rozporządzeniem minimum, ale w przekonaniu składu rozpoznającego jest to działanie prawnie dopuszczalne Należy, zdaniem Sądu podkreślić, ze pomimo braku uzasadnienia ze strony organu dla tak przyjętego obszaru analizy urbanistyczno-architektonicznej - jego trafność i zasadność broni się sama z uwagi na fakt, ze teren inwestycji obejmuje fragment wewnętrznego terenu znajdującego się w kwartale zwartej zabudowy śródmiejskiej w obrębie wewnętrznym ulic S., i S. W związku z tym, zgodnie z aksjologią ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zob. art. 1 ust 2 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 u p z p) , czyli w poszukiwaniu ładu przestrzennego stanowiącego płaszczyznę odniesienia (inaczej właściwego) dla terenu zamierzonej inwestycji, organ administracyjny, trafnie zdaniem Sądu, uznał, ze ten kwartał stanowiący wyraźnie wydzielony w przestrzeni porządek urbanistyczny powinien być płaszczyzną odniesienia do badania zgodności zamierzonego przedsięwzięcia z zasadami dobrego sąsiedztwa, o których stanowi art 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. O rażącym naruszeniu prawa można by mówić, gdyby granice obszaru analizowanego były istotnie mniejsze niż wskazuje rozporządzenie albo gdy odejście "w górę" od tych granic obszaru analizowanego byłoby nienaturalne, zupełnie sztuczne, nie mające nic wspólnego w sposób oczywisty z ładem przestrzennym i prowadzące ew do tego ze teren zamierzonej inwestycji znajdowałby się poza wyraźnym "umownym centrum" obszaru analizowanego Na pewno brak w omawianym przypadku uzasadnienia stanowi pewne uchybienie o charakterze matenalnoprawnym w znaczeniu naruszenia przepisów o uzasadnieniu decyzji, ale nie jest to odstępstwo od prawa powszechnie obowiązującego posiadające znamiona rażącego naruszenia prawa Ad b) Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, ze Prezydenta Miasta nie ustalił w decyzji o warunkach zabudowy żadnej linii zabudowy powołując się niezasadnie na § 4 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy, a jest to w przekonaniu skarżącego obligatoryjny element treści decyzji o warunkach zabudowy, a zatem jego brak w treści decyzji skutkuje rażącym naruszeniem prawa Zgodnie z treścią § 4 w/w rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy "1 Obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich 2 W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami 3 Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego 4 Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust 1. W treści kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta odstąpił od wyznaczenia linii zabudowy dla terenu wewnątrz kwartału a to z uwagi na okoliczność, ze teren inwestycji obejmuje fragment wewnętrznego terenu znajdującego się w kwartale zwartej zabudowy śródmiejskiej, a linie zabudowy wyznaczają obiekty usytuowane bezpośrednio przy ulicach S., S.. Kontrolując tę kwestię SKO w [...] uznało, ze nie można zatem przyjąć, iż takiego rodzaju ustalenie w przedmiocie linii nowej zabudowy narusza i to w sposób rażący przepis § 4 ust 4 cyt rozporządzenia Sąd rozpoznający sprawę zwraca uwagę na orzecznictwo, które trafnie sygnalizuje pewną względność pojęcia linii zabudowy z punktu widzenia ładu urbanistyczno-architektonicznego i to szczególnie w zestawieniu z prawem podmiotowym każdego, na zasadach u p z p, do zabudowy i zagospodarowania terenu, do którego posiada odpowiedni tytuł prawny(art 6 ust 2 pkt 1 u p z p) W przypadku zabudowy sięgającej w głąb budynków usytuowanych według określonej linii zabudowy powstaje problem określania drugiej, kolejnej "wewnętrznej" linii zabudowy. Ta kwestia znajduje rozwiązanie w zależności od tego jaki jest ten charakter zabudowy wewnętrznej. Jeżeli taka zabudowa wewnętrzna w obrębie kwartału posiadałaby własną specyficzną wyraźnie ukształtowaną Imię zabudowy na działkach sąsiednich, wtedy organ powinien rozważać kwestię linii tej zabudowy. W przypadku zabudowy podwórza, części wewnętrznej kwartału, która dokonywała się w sposób względnie żywiołowy kształtujący się historycznie jako uzupełnienie obiektów o posiadanej linii zabudowy (a to przede wszystkim z uwagi na tytuł prawny do terenu o zróżnicowanym kształcie i usytuowaniu w przestrzeni wewnątrz kwartału) - w praktyce jest ciężko mowie o linii zabudowy. Zatem w takim ujęciu inne jej określenie, przez de facto i de mrę konstatację, ze jej nie ma (ale w znaczeniu drugiej wewnętrznej linii zabudowy) i w sumie nie da się wytyczyć nie stanowi rażącego naruszenia prawa Ten sposób wykładni prawa i oceny stosowania prawa przez organy administracji publicznej, a także Sąd, w tym przypadku trzeba dodatkowo uzupełnić wyważeniem konstytucyjnego prawa do zabudowy wywodzącego się z prawa własności wobec rangi przepisu (rozporządzenia), w którym znajduje się norma stanowiąca o omawianej linii zabudowy i jej wyznaczaniu dla ustalenia warunków zabudowy terenu Same powyższe interpretacyjne dywagacje o linii zabudowy świadczą, ze linia ta i jej wyznaczanie pojmowane mogą być różnie w zależności od stanu faktycznego i w związku z tym ta różnorodność interpretacyjna tym samym wyłącza możliwość stwierdzenia nieważności w oparciu o lansowanie zasadności jednego z uzasadnionych prawnie wywodów: Ad c) Nie można się zgodzić z zarzutem skarżącego podnoszącym, ze brak obliczenia w decyzji Prezydenta Miasta średniego wskaźnika zabudowy dla otoczenia terenu planowanej inwestycji świadczy o arbitrałności przyjętego stanowiska w zakresie przyjętego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy i uniemożliwia jakąkolwiek ocenę słuszności tego wyboru - stanowi uchybienie posiadające atrybuty rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z treścią § 5 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy " 1 Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego 2 Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust 1" Co prawda sama decyzja o warunkach nie zawiera prezentacji sposobu matematycznego obliczenia kwestionowanego wskaźnika, ale treść ta aprobująco przytacza wyniki z wyliczeń przeprowadzonych przez biegłego w części opisowej analizy urbanistyczno-architektonicznej Z części opisowej analizy urbanistyczno-architektonicznej, a w szczególności z tekstu na s 3 z 4 wynika, ze analizą dla celu ustalenia wskaźnika objęto wszystkie działki zabudowane w obszarze analizowanym zgodnie z tabelą dołączoną do analizy Z danych zawartych w tabeli (s 144 Tom 1 z 2 administracyjnych akt sprawy), która zdaniem Sądu pozwala zweryfikować wyliczenia wynika, ze w/w wskaźnik jest zróżnicowany i wynosi od 18% do 99% Jest tu tez stwierdzenie, ze średni wsKaźnik kształtuje się na poziomie 67% a udział powierzchni biologicznie czynnej w terenie jest niski (s 148 Tom 1 z 2 akt administracyjnych). Odnośnie zarzutu skarżącego podnoszącego wewnętrzną sprzeczność kwestionowanej decyzji PMK, która według skarżącego posługuje się pojęciem średniego wskaźnika (ten, zdaniem Skarżącego powinien wynosić ok 58% - w nawiązaniu do wskaźnika zabudowy od 18% do 99% i wyniku podziału sumy ich wartości przez dwa), a jednocześnie błędnie uważa za taki wskaźnik 67% - Sąd stwierdza, ze w kwestionowanej decyzji PMK wskaźnik ten ustalony został przez Prezydenta Miasta w rozmiarze 67%, konsekwentnie z powołaniem się na wartość średnią wskaźnika w obszarze analizowanym ustaloną przez biegłego w ramach analizy urbanistyczno-architektonicznej. W wyniku powyższych ustaleń zarzuty skarżącego w przedmiocie rażącego naruszenia prawa przez nieprawidłowe ustalenie w treści kwestionowanej decyzji PMK przedmiotowego wskaźnika zabudowy - nie znajdują potwierdzenia i uzasadnienia. Ad d) Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, ze rażące naruszenie prawa stanowi fakt nie ustalenia przez Prezydenta Miasta w treści kwestionowanej ostatecznej decyzji żadnej szerokości elewacji frontowej przy jednoczesnym powołaniu się przez Prezydenta Miasta na § 5 ust 2 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy. Zgodnie z treścią § 6 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy " 1 Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20% 2 Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust 1" W treści kwestionowanej decyzji Prezydent Miasta nawiązał do ustaleń biegłego podnoszącego, ze teren inwestycji w części objętej zainwestowaniem kubaturowym posiada wymiary 17x19 m, zatem jest on mniejszy od średniej szerokości elewacji frontowej w obszarze objętym analiza, która wynosi 19, 46 m. W związku z powyższym ustaleniem, zdaniem biegłego, dla wnioskowanej inwestycji ograniczeniem szerokości elewacji frontowej są przepisy regulujące odległość nowej zabudowy od granic z innymi nieruchomościami oraz regulujące odległość nowej zabudowy i infrastruktury technicznej i projektowanej Ta konstatacja biegłego, w tym stanie fatycznym dopuszczalna zdaniem Sądu, jest poprzedzona stwierdzeniem, ze przed powyższą wypowiedzią biegły w celu określenia szerokości przedmiotowej elewacji frontowej znajdującej się od frontu działki - analizą objął wszystkie działki zabudowane w obszarze analizowanym zgodnie z tabelą dołączona do analizy (s 148 Tomu 1 z 2 akt administracyjnych sprawy, s 3 z 4 analizy urbanistyczno-architektonicznej) i w wyniku obliczeń okazało się, ze średnia szerokość kształtuje się na poziomie 19,46 m Oczywiście ten sposób określenia szerokości elewacji jest opisowy jednak zarazem determinowany brzmieniem przepisów bezwzględnie obowiązującego prawa administracyjnego, do których opis odsyła Wynik tak określonej szerokości elewacji jest dopuszczalny w demokratycznym państwie prawa a sposób wykładni nawiązuje nie tylko do wykładni literalnej, ale stanowi wynik wykładni systemowej i funkcjonalnej, które zostały zastosowane z uwagi na pewną nietypowość stanu faktycznego Trzeba w tym miejscu podkreślić, ze teren zamierzonej inwestycji jest specyficznie usytuowany wewnątrz kwartału zabudowy i ten fakt wziął pod uwagę organ stosujący prawo i wydający decyzję o warunkach zabudowy. Z powyższych ustaleń wynika, ze sposób określenia przez PMK w kwestionowanej decyzji nie posiada znamion rażącego naruszenia prawa Jego opisowy charakter jest doprecyzowany przez odesłanie do norm bezwzględnie obowiązującego prawa. Ad e) Nie można się zgodzie z zarzutem skarżącego podnoszącym, nie wskazanie przez Prezydenta Miasta w treści kwestionowanej decyzji konkretnie w metrach wysokości górne) krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ani jakiekolwiek uzasadnienie - stanowi rażące naruszenie prawa. Zgodnie z § 7 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy 1 Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich 2 Wysokość, o której mowa w ust 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku 3 Jeżeli wysokość, o której mowa w ust 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym 4 Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust 1. W analizie architektoniczno-budowalnej jest napisane, ze zabudowa oficynowa zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie wnioskowanej zabudowy i nadbudowy kształtuje wysokość elewacji Działka nr [...], budynek oznaczony nr 12a ok 2 m , działka nr [...], budynek oficyny bocznej od strony wschodniej ok 9 m do gzymsu pod okapem i ok 12 m do najwyższej krawędzi bocznej ściany szczytowej, działka nr [...] budynek oficyny bocznej od strony północno-zachodniej ok 10 m do okapu i ok 11 m do kalenicy, działka nr [...], budynek oficynowy od strony południowo-zachodniej ok 4, 5 m do górnej krawędzi ściany ogniowej Pomiędzy działkami [...], [...] a działką nr [...] (działka na załączniku graficznym oznaczona nr [...], która uległa podziałowi, co stwierdzono na podstawie miejskiej bazy danych udostępnionej w MSiP) znajduje się mur wysokości ok 2 m (karta 148 administracyjnych akt sprawy Tom 1 z 2 , s 3 z 4 analizy urbanistyczno-architektonicznej). Jednocześnie w treści kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta (załącznik nr 1 do decyzji - Warunki zabudowy oraz wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej), stwierdza ze "wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (gzymsu pod okapem głównym) ustala się do poziomu gzymsu pod okapem głównym dachu, istniejącej na działce sąsiedniej nr [...] obr [...], zabudowy oficynowej od strony wschodniej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji oraz ustala się wysokość do kalenicy - do poziomu kalenicy zabudowy oficynowej j. w. Wysokości te wyznaczono zgodnie z § 7 ust 4 rozporządzenia i są zarazem maksymalnymi wysokościami obiektu. l w tym przypadku organ l instancji wyznaczył przedmiotowe wysokości w sposób opisowy, ale z wyraźnym powołaniem się na brzmienie § 7 ust 4 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy, które pozwała na wyznaczenie innej wysokości jeżeli wynika to z analizy urbanistyczno-architektonicznej Przyjęty przez Prezydenta Miasta sposób - określa te wysokości w sposób pozwalający na ich konkretne ustalenie a następnie zweryfikowanie na etapie pozwolenia na budowę. Zaistniałe uchybienie nie posiada cech rażącego naruszenia prawa, gdyż sam wynik względnie opisowego ustalenia przedmiotowych wysokości przez nawiązanie do konkretnych wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej przez Prezydenta Miasta jest dopuszczony przez prawo. Zatem, zdaniem Sądu, należy zgodzić się ze stanowiskiem SKO podnoszącym, ze "Odnosząc się natomiast do ( ) kwestii wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, organ (czyli Prezydenta Miasta ) stwierdził, ze parametr ustala się, co do zasady, jako przedłużenie tej krawędzi odpowiednio do linii zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury), względnie w oparciu o wartość średnią z obszaru analizowanego, w przypadku uskokowego przebiegu tej linii na działkach sąsiednich (§ 7 ust 3), lub tez na podstawie zapisów analizy urbanistyczno-architektonicznej (§ 7 ust 4). W zaskarżonej decyzji powołano się na ten ostatni sposób wyznaczania wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wskazując, ze dla planowanej inwestycji została ona ustalona do poziomu gzymsu pod okapem głównym dachu zabudowy oficynowej, istniejącej na działce sąsiedniej nr [...] od strony wschodniej oraz wysokość kalenicy - do poziomu kalenicy tejże zabudowy oficynowej" Ad f) Nie można się zgodzić z zarzutem skarżącego podnoszącym, cyt dosłowny "Prezydent Miasta ustalił w decyzji o warunkach zabudowy żadnej linii zabudowy kąt nachylenia połaci dachowych oraz ich układ, jednakże nie przeprowadził żadnej analizy tych parametrów na obszarze analizowanym" Zgodnie z treścią § 8 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy "Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym" Ustosunkowując się do w/w zarzutu trzeba rozpocząć od tego, ze w nawiązaniu do § 8 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy Prezydent Miasta w treści zaskarżonej decyzji wypowiedział się o geometrii dachu Trzeba się zgodzić z zarzutem skarżącego ze ta wypowiedz Prezydenta Miasta nie posiada uzasadnienia, ale ten błąd w akcie stosowania prawa nie stanowi sam w sobie przejawu rażącego naruszenia prawa. Znowu trzeba nawiązać do treści analizy urbanistyczno-architektonicznej, która od strony fachowości ustaleń stanowi pewne merytoryczne wytyczne dla rozwiązań, które przyjmuje w swej decyzji o warunkach zabudowy organ właściwy do wydania tej decyzji Kontrolując kwestionowane rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta w przedmiocie geometrii dachu SKO zasadnie stwierdziło, ze ( ) Skoro zatem, jak wynika z analizy, budynki mieszkalne i mieszkalno-usługowe przykrywają dachy jedno i dwuspadowe o zmiennym kącie nachylenia 15°-45°, niektóre doświetlone lukarnami z facjatkami, a jednocześnie w obszarze analizowanym brak jest formy dachu łukowego, to taką tez geometrię dachu wyznaczono dla planowanej inwestycji, zakazując także zastosowania dachów szczególnych, w tym łukowych. Brak uzasadnienia dla rozwiązań w przedmiocie geometrii dachu zamierzonego przedsięwzięcia uzdrawia, sanuje uzasadnienie biegłego znajdujące się w analizie urbanistyczno-architektonicznej. Trzeba dodać, ze to uzdrowienie znajduje zastosowanie w trybie nadzwyczajnym i w sądowej kontroli aktu stosowania prawa podczas korzystania przez organy administracji publicznej z trybu nadzwyczajnego Inne są bowiem przesłanki na uchylenie decyzji w trybie zwyczajnym w ramach toku instancji a inne w trybie nadzwyczajnego postępowania jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Dla kontroli legalności decyzji SKO w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta istotny jest fakt zalegania w aktach sprawy analizy urbanistyczno-architektonicznej i projektu decyzji sporządzonego przez podmiot posiadający określone ustawą uprawnienia zawodowe W tym przypadku ustalenia analizy urbanistyczno-architektonicznej znajdujące się w aktach sprawy i stanowiące zarazem materialnoprawną i formalnoprawną przesłankę wydania decyzji o warunkach zabudowy wspomagają i pozytywnie weryfikują "uzasadnieniowe" braki decyzji o warunkach zabudowy Przy czym Sąd podkreśla, są to braki, uchybienia (przede wszystkim brak uzasadnień podnoszonych przez skarżącego), które nie posiadają znamion rażącego naruszenia prawa. Ustalenia dokonane przez Prezydenta Miasta w postaci częściowo opisowych "wyników" nie odbiegają od ustaleń, które były by podjęte w każdym przypadku w sposób literalnie i formalistycznie zgodny z normami rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy a w konsekwencji wyniki tych ustaleń są do przyjęcia w demokratycznym państwie prawnym Co do charakteru przepisów, którym Prezydenta Miasta uchybił, jednak nie na skalę rażącego naruszenia prawa - trzeba stwierdzić ,ze w nauce prawa administracyjnego mówi się podczas stosowania prawa krajowego o pewnym odwróceniu hierarchii źródeł prawa, co należy rozumieć w ten sposób, ze dla sprawy ważne są postanowienia rozporządzeń, aktów wykonawczych do ustawy, gdyż tam są treści szczegółowe, ważne dla treści mającej być wydanej decyzji administracyjnej Jednak trzeba zwrócić uwagę na okoliczność, ze wskazywane jako wzory dla powinnego zachowania się Prezydenta Miasta normy w/w rozporządzenia stanowią w swej treści pewne zakresy dyskrecjonalności administracyjnej z której Prezydent Miasta korzystał w ramach dopuszczonych przez prawo, w tym i przez rozporządzenie w sprawie nowej zabudowy. Brak uzasadnienia dla niektórych w/w warunków zabudowy, w tym kontrolowanym przypadku, nie stanowi przesłanki rażącego naruszenia prawa. Ważne jest bowiem, ze efekt dyskrecjonalności Prezydenta Miasta, wynikającej z norm rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy mieści się w przedziale dopuszczonym przez prawo. Niezależnie od powyższych ustaleń w przedmiocie zarzutów skarżącego, Sąd zbadał, ze kwestionowana przez skarżącego decyzja Prezydenta Miasta, będąca przedmiotem decyzji SKO z dnia 7 sierpnia 2013 r została wydana z zachowaniem relewantnych dla swojej ważności wymogów wynikających postanowień ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także Kodeksu postępowania administracyjnego W trakcie postępowania uzyskano stosowne opinie oraz uzgodnienia, zarazem projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządzony został przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów. Sąd ustalił także, ze od strony matenalnoprawnej i proceduralnej prawidłowa jest decyzja SKO w [...] z dnia 7 sierpnia 2013 r utrzymująca w mocy poprzedzającą ją decyzję SKO z dnia 19 czerwca 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 października 2006. Mając na uwadze powyższe okoliczności prawne i faktyczne kontrolowanej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art 151 P psa oddalił skargę.