II SA/Kr 142/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie : WSA Iwona Niżnik-Dobosz WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 listopada 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 2 grudnia 2013 r., Nr [...], nakazał J. S. usunięcie odpadów magazynowanych na terenie działki ozn. [...] obręb miasto [...] przy ul. [...] , wskazując sposób wykonania decyzji oraz ustalając termin jej wykonania do 31 grudnia 2013 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W dniu 18 marca 2016 roku do Urzędu Miasta [...] wpłynął wniosek J. S. o stwierdzenie nieważności tej decyzji, w którym stwierdzono, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie - zawiera wadę powodująca jej nieważność z mocy prawa. Uzasadniając wniosek J. S. wskazał, iż decyzja z dnia 2 grudnia 2013 r., Nr [...] , nakazująca usunięcie odpadów nie została przez niego wykonana, ponieważ istnieje uzasadnione przypuszczenie co do zdolności rozpoznawania przez niego znaczenia czynów i zdolności kierowania swoim postępowaniem. Wyjaśnił, że wniesiona została przeciwko niemu sprawa do Sądu Rejonowego w [...] (sygn. akt [...] ) o wykroczenie z art. [...] § 1 k.w. W sprawie karnej Sąd zlecił jego przebadanie przez biegłego lekarza [...], ponieważ Sąd uznał, że jego sposób działania wskazuje na kompulsywne zbieractwo. Dalej J. S. zaznaczył, iż biegły sądowy w postępowaniu karnym wskazał, iż w chwili dokonania zarzucanego mu czynu miał w znacznym stopniu ograniczoną zdolność rozpoznawania znaczenia czynu i zniesioną zdolność pokierowania swoim postępowaniem, tym samym Sąd w dniu 26 października 2015 r. odmówił wszczęcia postępowania. Wnioskodawca podniósł, iż pomimo tego, że zachodziły uzasadnione obawy co do jego poczytalności - organ administracji nie dokonał w ogóle oceny jego zdolności do czynności prawnych, do czego jest zobowiązany (art. 30 k.p.a.), a nawet jeżeli jej dokonał, to ta ocena była błędna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 13 września 2016r. (znak: [...]) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] z dnia 2 grudnia 2013 r., Nr [...]. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w ustawowym terminie, wniósł J. S.. Wskazał na naruszenie art. 30 § 1 k.p.a., polegające na wybiórczej interpretacji i wybiórczym zastosowaniu tego przepisu, poprzez brak oceny zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnej Skarżącego. Nadto zarzucono naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., naruszenie prawa materialnego, a to art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach oraz sprzeczność dokonanych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. [...] na podstawie art. 158 § 1, art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 roku, poz. 23 z późn. zm.) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady stabilności i trwałości decyzji ostatecznych i może nastąpić tylko wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja taka dotknięta jest w sposób nie budzący wątpliwości przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W sytuacji wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a następnie ustalenia wystąpienia wad decyzji mieszczących się w katalogu uchybień wyczerpująco wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., organ wyższego stopnia winien stwierdzić nieważności takiej decyzji. Przytoczono dalej treść art. 156 § 1 Kpa oraz wskazano, że w związku z podniesionym po raz kolejny przez wnioskodawcę zarzutem, iż decyzja jest obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a., organ wyższego stopnia obowiązany jest do zbadania, czy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa bądź zawiera wady powodujące jej nieważność z mocy prawa. Kolegium przytoczyło dalej poglądy dotyczące rozumienia pojęcia rażącego naruszenia prawa, wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 marca 1999 r., sygn. V SA 1970/98. Podtrzymano także stanowisko, że przepisy zawarte w art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz.U. 2013.21) w swojej istocie zobowiązują wójta (burmistrza lub prezydenta) do sprawowania nadzoru nad prawidłowością składowania lub magazynowani odpadów. Stwierdzenie prowadzenia wskazanych działań w miejscu do tego celu nieprzeznaczonym zobowiązuje wójta (burmistrza lub prezydenta) do zastosowania środka nadzorczego w postaci decyzji nakazującej usunięcie odpadów, przy czym decyzja taka ma być wydana z urzędu. Nadzór dotyczy wszelkich odpadów znajdujących się na jakiejkolwiek nieruchomości. Organ I instancji, działając w oparciu o w/w przepis - wydał decyzję z dnia 2 grudnia 2013 r. Nr [...] , nakazującą Panu J. S. usunięcie odpadów magazynowanych na terenie działki ozn [...] obręb [...] przy ul. [...]. Kolegium wskazało, że wnioskodawca zarzucił, iż organ I instancji winien ustanowić dla niego kuratora/pełnomocnika celem ochrony jego interesów w postępowaniu administracyjnym, które zakończone zostało wydaniem decyzji z dnia 2 grudnia 2013r. Nr [...]. Podniósł także, że organ I instancji nie dokonał prawidłowej oceny jego zdolności do czynności prawnej, do czego zobowiązuje przepis art. 30 k.p.a. Wskazano iż przepis art. 30 k.p.a. stanowi, iż "zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej". Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U.2016.380 z późn.zm.) stanowi, że pełną zdolność do czynności prawnych nabywa się z chwilą uzyskania pełnoletności (art. 11 k.c.). Natomiast art. 12 k.c. reguluje kwestię braku zdolności do czynności prawnych i brzmi on następująco: "nie mają zdolności do czynności prawnych osoby, które nie ukończyły lat trzynastu, oraz osoby ubezwłasnowolnione całkowicie". Brak zdolności do czynności prawnych wynika z młodego wieku albo z okoliczności całkowitego ubezwłasnowolnienia. Brak zdolności do czynności prawnych osoby fizycznej powoduje brak zdolności procesowej i konieczność reprezentowania jej w postępowaniu przez przedstawiciela ustawowego (rodzica albo opiekuna). W przedmiotowej sprawie J. S. nie był osobą pozbawioną zdolności do czynności prawnych, ponieważ nie został ubezwłasnowolniony (w każdym razie nic takiego nie wynika z dokumentacji akt sprawy). Powyższe oznacza, że organ nie naruszył przepisów prawa, a tym bardziej nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Kolegium wskazało również, że w przedmiotowym przypadku nie ma żadnego przepisu materialnego, który przewidywałby sankcję nieważności. Na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która "zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa". Przepis ten odsyła do przypadków nieważności wynikających z przepisów szczególnych. Oznacza to, że przepisy materialne muszą w sposób wyraźny przewidywać sankcję nieważności. Kolegium ustaliło także, iż w/w decyzja nie jest obarczona żadną z pozostałych wad nieważności z art. 156 k.p.a., tj.: została wydana przez właściwy (w znaczeniu właściwości miejscowej, rzeczowej i instancyjnej) organ; sprawa nie została poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną; decyzja została skierowana do osób będących stronami w sprawie; decyzja jest wykonalna; nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, w razie jej wykonania. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. S., zarzucając jej 1) naruszenie przepisów postępowania: a) art. 7 k.p.a. poprzez brak uznania iż w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 2 grudnia 2013 r. nr [...], prowadzone było przez Prezydenta Miasta [...] w sposób niewłaściwy, albowiem organ ten naruszył zasadę praworządności, nie podjął z urzędu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie słuszny interes skarżącego; b) art. 8 k.p.a. poprzez brak uznania iż postępowanie zakończone decyzją z dnia 2 grudnia 2013 r. prowadzone było przez Prezydenta Miasta [...] w sposób niewłaściwy, naruszający zaufanie skarżącego do władzy publicznej; c) art. 9 k.p.a. poprzez brak uznania iż w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 02 grudnia 2013 r. prowadzone było przez Prezydenta Miasta [...] w sposób niewłaściwy, albowiem organ ten nie czuwała nad tym, aby skarżący nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa; d) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak uznania iż w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 02 grudnia 2013 r. prowadzone było przez Prezydenta Miasta [...] w sposób niewłaściwy, albowiem organ ten nie zapewnił skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu oraz nie umożliwił mu przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; e) art. 11 k.p.a. poprzez brak uznania iż w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 02 grudnia 2013 r. prowadzone było przez Prezydenta Miasta [...] w sposób niewłaściwy, albowiem organ ten nie wyjaśnił skarżącemu zasadności przesłanek którymi się kierował oraz nie podjął czynności mogących doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu; f) art. 30 § 1 k.p.a. poprzez wybiórczą interpretację i wybiórcze zastosowanie, polegające m.in. na braku oceny zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych skarżącego według przepisów prawa cywilnego dotyczących wad oświadczenia woli tj. art. 82 k.c. i nast, pomimo iż czynność prawna dokonana w stanie wyłączającym świadome lub swobodne wyrażenie woli jest nieważna z mocy prawa, a wnioskodawca w tym zakresie przedłożył stosowny materiał dowodowy; g) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak uznania iż w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 02 grudnia 2013 r. nr [...], prowadzone było przez Prezydenta Miasta [...]w sposób niewłaściwy, albowiem organ ten brak nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący; h) art. 80 k.p.a. poprzez brak oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, że decyzja z dnia 02 grudnia 2013 r. nr [...], została wydana przez Prezydenta Miasta [...] z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie - zawiera wadę powodująca jej nieważność z mocy prawa; i) art. 156 § 1 ust 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja z dnia 02 grudnia 2013 r. nr [...], nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa; j) art. 156 § 1 ust 7 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja z dnia 02 grudnia 2013 r. nr [...], nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa; 2) naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach poprzez błędne sklasyfikowanie rzeczy ruchomych stanowiących własność skarżącego (będącego osobą fizyczną) i reprezentujących z sobą wartość materialną i niematerialną, jako odpady; 3) sprzeczność dokonanych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, polegającą: a) na błędnym przyjęciu iż organ I instancji nie naruszył przepisów prawa; b) na braku uwzględnienie treści przedłożonych dokumentów, z których winna wynikać przynajmniej wątpliwość co do poczytalności skarzacego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzję całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca w mocy decyzję tego samego organu o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej skarżącemu usunięcie odpadów z terenu jego nieruchomości. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzenie nieważności jest postępowaniem nadzwyczajnym i wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione są enumeratywnie w art. 156 k.p.a. Spośród wymienionych tam podstaw nieważnościowych, przesłanka zawarta w art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa ma charakter nieostry i budzący wiele kontrowersji. Niemniej jednak nie budzi wątpliwości, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (tak NSA w wyroku z dnia 6 lutego 1995 r., sygn. II SA 1642/94). Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości, jeśli zaś zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji, jeśli budzi kontrowersje orzecznictwa i doktryny - nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa. Wszystkie te zacytowane wyżej poglądy Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości. Jak wynika z wniosku, rażącego naruszenia prawa skarżący upatruje w braku dokonania przez organ w postępowaniu zakończonym decyzją z 2013 r. oceny jego zdolności do czynności prawnych, zgodnie z art. 30 § 1 Kpa. Zgodnie z tym przepisem zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Sięgając zatem do przepisów Kodeksu Cywilnego wskazać należy, że zgodnie z art. 11, pełną zdolność do czynności prawnych nabywa się z chwilą uzyskania pełnoletności. Natomiast zgodnie z art. 12 K.C. nie mają zdolności do czynności prawnych osoby, które nie ukończyły lat trzynastu, oraz osoby ubezwłasnowolnione całkowicie. Skoro zdolność do czynności prawnych osoby fizycznej jest pochodną jej statusu prawnego, to wyłącznie ten czynnik, a nie jej cechy psychofizyczne, decyduje o jej posiadaniu. Samo istnienie przesłanek do ubezwłasnowolnienia nie wpływa na zdolność do czynności prawnych osoby fizycznej, dopóki nie dojdzie do wydania postanowienia o ubezwłasnowolnieniu. Osoba chora psychicznie, ale nieubezwłasnowolniona, ma zdolność do czynności prawnych (por. postanowienie SN z dnia 26 sierpnia 1970 r., I CZ 84/70, OSNC 1971, nr 5, poz. 90, Romańska, Marta. Art. 30. W: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wolters Kluwer, 2015.) W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących choćby pośrednio na to, że skarżący w postępowaniu zakończonym w 2013 r. decyzją nakazującą usunięcie odpadów był osobą ubezwłasnowolnioną. Skarżący powołuje się przy tym na postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia 26 października 2015 r. sygn. [...] w którym Sąd ten odmówił wszczęcia postępowania wobec skarżącego, a w uzasadnieniu wskazał, że skarżący poddany został badaniu przez biegłego [...], który uznał że w czasie dokonywania zarzucanych mu czynów miał ograniczoną zdolność do rozpoznania znaczenia swojego czynu. W aktach sprawy znajduje się również kopia postanowienia Sądu Rejonowego w [...] sygn. [...] z dnia 28 maja 2015 r. na mocy którego Sąd ten postanowił dopuścić dowód z pisemnej opinii biegłego [...] na okoliczność stanu zdrowia J. S. Oznacza to, że opinia ta wydana zostać musiała pomiędzy końcem maja 2015 a październikiem 2015 r. Tymczasem decyzja, której stwierdzenia nieważności żąda skarżący wydana została przez Prezydenta Miasta [...] 2 grudnia 2013 r. czyli niespełna 2 lata wcześniej. Tym samym organ ten nie mógł nawet powziąć wątpliwości co do stanu [...] skarżącego. Jednak nawet gdyby tak było, to w świetle obowiązujących – wyżej przywołanych - przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz kodeksu cywilnego, nie miałoby to dla sprawy żadnego znaczenia dopóty, dopóki skarżący nie byłby osobą ubezwłasnowolnioną. Nie jest też uzasadnione powoływanie się w skardze na naruszenie art. 82 Kodeksu Cywilnego. Zgodnie z tym przepisem, nieważne jest oświadczenie woli złożone przez osobę, która z jakichkolwiek powodów znajdowała się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Skarżący nie składał jednak żadnych oświadczeń woli, co do których zastosowanie miałyby przepisy Kodeksu Cywilnego. Środkiem kwestionowania czynności prawnej obarczonej wadą oświadczenia woli opisanej w art. 82 KC jest zresztą powództwo o ustalenie nieważności czynności prawnej i może je wytoczyć każdy, kto ma w tym interes prawny. Podstawą takiego powództwa jest art. 189 k.p.c. Rzecz jednak w tym ze J. S. żadnej czynności prawnej nie dokonał. Także i druga wskazana przez skarżącego przesłanka nieważności, określona w art. 156 § 1 pkt. 7 Kpa tj. sytuacja, w której decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, słusznie została przez SKO w [...] oceniona jako nie istniejąca w sprawie. Wada nieważności decyzji z mocy prawa to wada wynikająca z treści przepisu szczególnego. Tylko jeżeli istnieje przepis przewidujący "nieważność z mocy prawa", możliwe jest wyeliminowanie wadliwej decyzji z obrotu prawnego. Musi istnieć przepis materialny w sposób wyraźny przewidujący sankcję nieważności w przypadku określonej wadliwości decyzji administracyjnej (tak NSA w Warszawie w wyroku z dnia z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. II OSK 402/15). Tymczasem w ustawie z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21) brak jest tego rodzaju przepisu. Nie jest uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 10 Kpa w postepowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 2 grudnia 2013 r., której stwierdzenia nieważności żąda skarżący. W pierwszej kolejności wskazać należy, zarzut ten nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 pkt. 2 Kpa. Jednak dla porządku wskazać należy, że akt sprawy wynika, że zarzut ten nie jest także w żaden sposób uzasadniony. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało przez J. S. odebrane osobiście w dniu 19 września 2013 r. Zawiadomienie zawiera pouczenie o treści art. 41 Kpa. (k. 12 akt adm.) Również J. S. osobiście, w dniu 19 grudnia 2013 r. odebrał decyzję z 2 grudnia 2013 r. (karta 29 akt adm.). Zgodnie z jednolitym stanowiskiem sądów administracyjnych, dotyczącym skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 Kpa: "w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a." (WSA w Poznaniu, w wyroku z dnia 7 lutego 2013r. sygn. IV SA/Po 1109/12). Okoliczności takich, zwłaszcza wskazujących na rażące naruszenie prawa, skarżący nie wykazał. Nie są też uzasadnione pozostałe zarzuty skargi. Nie odnoszą się one bowiem zasadniczo do zaskarżonej decyzji Kolegium, ale stanowią w głównej mierze zarzuty dotyczące zarówno postępowania poprzedzającego wydanie decyzji z dnia 2 grudnia 2013 r. jak i dotyczące samej decyzji. Zarzuty takie mogą być jednak podnoszone wyłącznie na etapie zwykłego postępowania instancyjnego (np. w odwołaniu od decyzji). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jak już wyżej wskazano, jest postępowaniem nadzwyczajnym i nie służy dodatkowej kontroli instancyjnej kwestionowanej decyzji, a jedynie zbadaniu czy jest ona obarczona jedną z enumeratywnie i ścisłe określonych w art. 156 Kpa wad natury (najczęściej) materialnoprawnej. Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.