II SA/Kr 1432/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi I. P. i T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 19 grudnia 2014 r. znak: [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących I. P. i T. P. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. oddala wniosek uczestnika G. S. o zwrot kosztów postępowania. Wójt Gminy O. decyzją z dnia 23.07.2015 r. , na podstawie art. 71 ust.2 pkt. 2, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 84 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj: Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), w związku z § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku "[...]" Skup i Sprzedaż Surowców Wtórnych, G.S. z dnia 28.12.2011 r. w sprawie wydania decyzji o środowiskach uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie magazynu surowców wtórnych w miejscowości O. na działce nr [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz ustalił następujące środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację opisanego wyżej przedsięwzięcia: I. Rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia 1. Rodzaj przedsięwzięcia: Przedmiotem inwestycji jest budowa magazynu surowców wtórnych w miejscowości O. na działce nr [...] o powierzchni 0,19 ha. Budynek magazynowy będzie obiektem wolnostojącym, parterowym nie podpiwniczonym o powierzchni ok. 300 m2. Wykonany zostanie z konstrukcji stalowej (płyty warstwowe) i pokryty blachą. Na terenie działki zlokalizowana będzie też wiata magazynowa o powierzchni ok. 40 m2 wykonana z konstrukcji stalowej, częściowo osłonięta blachą. Wiata ta przeznaczona będzie do ważenia odpadów na zamontowanej w niej wadze. Rodzaj działalności związanej z przedsięwzięciem polegać będzie na skupie, segregacji, magazynowaniu oraz przekazaniu do odzysku odpadów metali żelaznych oraz odpadów metali nieżelaznych. W budynku magazynowym zbierany będzie złom metali kolorowych i metali stalowych. Odpady na teren skupu przywożone będą na przyczepach, samochodach dostawczych i ciężarowych przez osoby dostarczające poszczególne odpady. Odpady po przywiezieniu będą umieszczane na łyżce ładowarki. Łyżkę ładowarka stawia się na wadze celem określenia masy dostarczonego złomu. Następnie przyjęty złom metali żelaznych zostanie przewieziony ładowarką do jednego z dwóch kontenerów o pojemności 30 m3 każdy, gdzie będzie magazynowany do czasu odebrania przez podmioty zajmujące się odzyskiem odpadów. Na miejsce zapełnionych kontenerów podstawiane będą puste kontenery. Odpady metali nieżelaznych (kolorowych) po zważeniu magazynowane będą w big-bagach w budynku magazynowym. Odpady metali nieżelaznych będą okresowo odbierane przez firmy posiadające stosowne zezwolenia organów ochrony środowiska na transport odpadów. Odpady te będą ładowane ręcznie lub za pomocą ładowarki na podstawione samochody. Na terenie działki nr [...] odpady nie będą magazynowane luzem na utwardzonym terenie. W skali l- go roku do skupu zostanie dostarczonych około 24 Mg odpadów metali nieżelaznych i około 600 Mg odpadów metali żelaznych. Skup złomu pracował będzie na jedną zmianę w godz. od 8°° do 17°° od poniedziałku do piątku oraz w soboty od 8°° do 13°°. Roczny czas pracy skupu wynosił będzie 300 dni. W skupie zatrudniona zostanie jedna osoba – właściciel. Skup i magazynowanie (gromadzenie) odpadów odbywać się będzie na ogrodzonym terenie, zabezpieczonym przed dostępem osób trzecich. Wyliczenia dotyczące emisji gazów i pyłów do powietrza oraz emisji hałasu – przedstawione w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia - pozwalają na uznanie, iż funkcjonowanie Zakładu nie będzie wiązać się z ponadnormatywnym oddziaływaniem na teren nieruchomości sąsiednich. 2. Miejsce realizacji przedsięwzięcia Magazyn surowców wtórnych będzie zlokalizowany w m. O. , gmina O. , powiat D. , działka nr [...] . II. Warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia należy podjąć następujące działania: Organizacja placu budowy winna uwzględniać ochronę powierzchni ziemi polegającą w szczególności na uwzględnieniu zasady minimalizacji zajęcia terenu i przekształcenia jego powierzchni oraz obowiązku rekultywacji. Należy zaprojektować prawidłowe rozwiązania techniczne i technologiczne minimalizujące ryzyko występowania sytuacji awaryjnych. Prace budowlane należy wykonywać wyłącznie w porze dziennej tj. w godz. 6.00-22.00. Prace związane z transportem samochodowym należy ograniczyć od pory dnia. Używany sprzęt i maszyny budowlane powinny być w pełni sprawne, aby uniknąć ewentualnych wycieków substancji niebezpiecznych. W razie wycieku należy zabezpieczyć budowę w sorbenty, pozwalające na ich szybkie usunięcie. Poziom natężenia hałasu pochodzący z poszczególnych źródeł transportu i ciągów technologicznych nie może przekraczać dopuszczalnych wartości równoważnego poziomu dźwięku na terenach chronionych akustycznie - dla terenów zabudowy zagrodowej. Odpady i surowce wtórne należy magazynować w sposób selektywny w workach lub w kontenerach stalowych do czasu ich wywozu. Odpady i surowce wtórne należy zabezpieczyć przed dostępem zwierząt i osób trzecich. W przypadku powstawania ścieków w fazie eksploatacji winny być zagospodarowane zgodnie z zasadami ustawy z dnia 18.07.2001 r. "Prawo wodne" (tj. Dz. U. z 2015 r., poz.469), Zaleca się zapewnić pas zieleni izolacyjno- osłonowej wzdłuż granicy przedsięwzięcia o odpowiedniej szerokości, Rozładunek, przeładunek i magazynowanie surowców wtórnych nie może powodować zagrożenia dla środowiska gruntowo- wodnego (możliwości jego skażenia) oraz trwałych uciążliwości zapachowych, 12. Przedsięwzięcie nie może negatywnie oddziaływać na środowisko lokalne. III. Wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania pozwolenia na budowę. Pobór wody należy realizować z lokalnego wodociągu gminnego, Ścieki socjalne należy odprowadzać do szczelnego zbiornika wybieralnego i okresowo wywozić na oczyszczalnię ścieków. Wody opadowe i roztopowe z terenów utwardzonych, nie narażonych na zanieczyszczenia i z dachów odprowadzać na tereny zielone należące do inwestora, Poziom natężenia hałasu powstającego w wyniku rozładunku i załadunku surowców wtórnych oraz cięcia elementów metalowych, nie może przekraczać dopuszczalnych wartości równoważnego poziomu dźwięku (A) na terenach chronionych akustycznie – dla zabudowy zagrodowej. Zastosowane materiały budowlane powinny posiadać aprobatę techniczną właściwej jednostki stwierdzającej o dopuszczeniu ich do obrotu i stosowania, Odpady i surowce wtórne należy przekazywać wyłącznie podmiotom do tego uprawnionym- posiadającym stosowne zezwolenie. IV. Wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii; -nie dotyczy W uzasadnieniu organ podał, że we wniosku z dnia 30.12.2011 r. G.S. zwrócił się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie magazynu surowców wtórnych w miejscowości O. na działce nr [...] . Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, kopię mapy zasadniczej oraz kopię mapy ewidencyjnej, a także wypisy z rejestru gruntów. Przedmiotowa decyzja jest kolejnym rozstrzygnięciem w sprawie, poprzednie decyzje zostały uchylone przez organ wyższego stopnia bądź Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie. Sąd wyrokiem z dnia 11.04.2013 r. sygn. akt: II SA/Kr 192/13 uchylił decyzję Kolegium z dnia 6.12.2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji. W związku z uchybieniami zasygnalizowanymi w ostatniej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. organ wskazał, że złożone przez inwestora wyjaśnienia oraz pozostałe nieścisłości mające wpływ na ocenę oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko zostały uwzględnione w treści Charakterystyki przedsięwzięcia -stanowiącej załącznik do decyzji. Opisując zarzuty podniesione w pismach skierowanych do organu w toku postępowania, wójt wskazał, że uwagi zawarte w treści pism, a w szczególności dotyczące ponadnormatywnej emisji hałasu oraz pyłów, spalin i zapachów, ilości planowanych do budowy budynków czy też rozszerzenia istniejącej działalności nie mają podparcia w złożonej Karcie informacyjnej przedsięwzięcia i pozostałych dokumentach sprawy. Żądania dotyczące zdarzeń przyszłych, w tym prawdopodobieństwa pojawienia się gryzoni, skażenia gleby i uciążliwych zapachów - złożone przez osoby niezamieszkałe w m. O. i mające w przyszłości być właścicielami działki sąsiadującej - również nie znajdują uzasadnienia w rozstrzygnięciu sprawy. Organ podkreślił, że mimo, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia prowadzone jest od grudnia 2011 r., zastrzeżenia te do tej pory nie były zgłaszane. W ocenie organu, zastrzeżenia zgłaszane przez strony służą tylko wydłużeniu prowadzonego postępowania. Ponadto organ wskazał, że karta informacyjna została uzupełniona, w związku z wytycznymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11.04.2013 r. W toku postępowania organ uzyskał opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 23.09.2014 r. oraz opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia 26.11.2014 r., w których stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Planowane przedsięwzięcie należy do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, - wymienione jest w § 3 ust. 1 pkt. 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, ww. opinie oraz opinie nie nakładające obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wydane we wcześniejszym stadium postępowania (opracowane na podstawie tej samej Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia - autorstwa P.S. ), a także uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ustawy (kryteria selekcji) - organ dokonał oceny planowanego przedsięwzięcia i w dniu 19.12.2014 r. wydał postanowienie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wśród uwarunkowań, o których mowa w art. 63 o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przesądziły: rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia; a w szczególności skala przedsięwzięcia i wielkość zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, brak powiązań z innymi przedsięwzięciami tym samym brak możliwości kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, brak wykorzystania zasobów naturalnych, przeprowadzone obliczenia propagacji emisji hałasu z prawidłowym ustaleniem "tła akustycznego w rejonie inwestycji", obliczenia rozkładów stężeń gazów i pyłów, występowanie innych uciążliwości oraz niskie ryzyko wystąpienia poważnej awarii przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, a także usytuowanie przedsięwzięcia, które nie obejmuje ani też nie przylega do obszarów wymienionych w art. 63 ust. 1 pkt. 2 ustawy OOŚ - tym samym nie stanowi zagrożenia dla środowiska określonych obszarów. Ponadto organ wziął pod uwagę również rodzaj i skalę możliwego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i na obszar Natura 2000, a w szczególności brak oddziaływania na obszary geograficzne i ludność, brak transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na elementy przyrodnicze wymienione w art. 63 ust. 1 pkt.2 ustawy OOŚ, brak prawdopodobieństwa oddziaływania, jego częstotliwości i odwracalności oraz fakt, że projektowane przedsięwzięcie nie leży w pobliżu obszaru objętego programem NATURA 2000. Nadmienił, że dla terenu, na którym ma być zlokalizowane przedsięwzięcie nie istnieje uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli I. i T.P. , domagając się jej zmiany i stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem odwołujących organ I instancji obowiązany był do ponownego zaopiniowania inwestycji przez właściwe organy. Podkreślili nierzetelność dokonanych ustaleń w zakresie hałasu czy też zapachów, zwłaszcza, w kontekście dotychczasowej działalności inwestora. Zasadne byłoby przesłuchanie świadków na okoliczność uciążliwości aktualnie prowadzonej działalności gospodarczej przez inwestora (która ma być kontynuowana), przeprowadzenie ekspertyzy która pozwoliłaby na zweryfikowanie danych przedstawionych w Karcie, a także monitoring istniejącego hałasu komunikacyjnego oraz lokalnego wpływu składowiska odpadów komunalnych na wody powierzchniowe i podziemne. Wreszcie zarzucili zbyt wąskie ustalenie kręgu stron postępowania oraz wadliwie sporządzone uzasadnienie decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia 22.09.2015 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 71 ust. 1 i ust. 2, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 2 pkt 2, 3 i 6, art. 84 ust. 1 i ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie. Następnie przytoczył treść art. 71 ust. 1 i ust. 2, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 1 pkt 2, 3 i 6, art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W sprawie nie zostało przeprowadzone postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdzony został przez Wójta Gminy O. w postanowieniu z dnia 19.12.2014 r. To postanowienie poprzedzone zostało opiniami: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia 26.11.2014 r. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 22.09.2014 r. Organ l instancji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wskazując w uzasadnieniu uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnione przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – (art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy). Decyzja spełnia wymogi zawarte w art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy. Organ II instancji ponownie przedstawił charakterystykę inwestycji. Mając na uwadze zakres, rozmiary i charakter przedsięwzięcia stwierdził, że określone w decyzji warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym jak również w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zostały określone w sposób prawidłowy. Organ l instancji w sposób przekonywujący wyjaśnił, że o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przesądziły: rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia oraz brak możliwości oddziaływania przedsięwzięcia na obszary chronione. W świetle art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, może być poprzedzone obowiązkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko pod warunkiem, że obowiązek ten stwierdzony został w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie art. 63 ust. 1 w/w ustawy. Decyzja o takiej konieczności lub też jej braku - w świetle art. 63 ust. 1 i art. 64 ust. 1 w/w ustawy- może zostać podjęta po uwzględnieniu szczegółowo określonych w art. 63 ust. 1 pkt 1 -3 w/w ustawy uwarunkowań oraz po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz organu inspekcji sanitarnej. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium wskazało, że jak wynika z samego brzmienia art. 71 ust 1 ustawy celem wydania decyzji środowiskowej jest ustalenie warunków środowiskowych uregulowań dla planowanego przedsięwzięcia tj. ram w jakich planowane przedsięwzięcie może być realizowane w sposób bezpieczny dla środowiska i jak najmniej w to środowisko ingerujące. Sama decyzja środowiskowa nie przesądza jeszcze czy inwestycja, dla której określa warunki realizacji (z uwagi na konkretne uwarunkowania środowiskowe) będzie mogła być w przyszłości zrealizowana. Decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych jest wiążąca dla organów procedujących na dalszych etapach procesu inwestycyjnego (art. 86 ustawy). Postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych prowadzone jest z udziałem społeczeństwa, ale dotyczy to jedynie tych przedsięwzięć, która mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ale dopiero od momentu wydania postanowienia ustalającego konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wynika to z brzmienia art. 79 ust. 1 ustawy. Ponieważ przedmiotowe zamierzenie jest zaliczone do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko należy przyjąć, iż powinno być ono prowadzone bez udziału społeczności lokalnej a stanowiska tej społeczności nie miał obowiązku uwzględnić w wydanej przez siebie decyzji organ prowadzący to postępowanie. Na marginesie organ II instancji podał, iż nawet w sytuacji prowadzenia postępowania z udziałem społeczeństwa, negatywna postawa lokalnej społeczności wobec zamierzenia inwestycyjnego nie może samoistnie przesądzać o odmowie wydania decyzji środowiskowej. W odróżnieniu od decyzji środowiskowych wydanych po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, decyzje wydawane bez przeprowadzania tej oceny nie mają ustawowo określonej sztywnej formy. W przeciwieństwie do postanowień art. 82 ust. 1 ustawy, przepis art. 84 ust. 1 wskazuje jedynie na konieczność stwierdzenia w takiej decyzji, że nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (co zostało już zresztą stwierdzone w postanowieniu wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy). Z kolei przepis ust. 2 tego artykułu mówi o potrzebie dołączenia do decyzji charakterystyki przedsięwzięcia. W zakresie uzasadnienia art. 85 ust 2 pkt 2 przesądza jedynie, iż uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać; w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przedmiotowa decyzja oba te warunki spełnia. Organ odwoławczy podkreślił, że postanowienie Wójta Gminy O. z dnia 19.12.2014 r. nie zostało zaskarżone w odwołaniu od decyzji. Nie podlega ono odrębnemu zażaleniu, wobec czego jego zakwestionowanie wymagało zaskarżenia w odwołaniu, czego jednak nie uczyniono. W związku z powyższym należy wskazać, że to właśnie postanowienie Wójta Gminy stanowi o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Brak jest konieczności ponownego zasięgania opinii organów opiniujących, które wypowiadają się w kwestii potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Poza tym, od daty wydania tych opinii, Karta informacyjna przedsięwzięcia - poza usunięciem rozbieżności i nieścisłości - nie uległa zmianie. Poprzednio zaistniała potrzeba ponownego wyrażania opinii, bowiem Inwestor przedstawił Kartę z września 2014 r. Aktualnie taka potrzeba nie występuje. Wójt Gminy O. wykonał również wiążące wskazania WSA w Krakowie i ustalił w ponownym postępowaniu, że "program [...] w wersji 6.07 (służący do obliczeń zamieszczonych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia) wykorzystuje algorytmy obliczeniowe zgodne z obowiązującą referencyjną metodyką modelowania poziomów substancji w powietrzu określoną w załączniku nr 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, póz. 87). Po uruchomieniu nowego punktu na działce nr [...] działalność na działce nr [...] zostanie zakończona. W związku z powyższym nie będzie zachodziło współoddziaływanie istniejącej działalności gospodarczej prowadzonej na działce nr [...] z planowanym przedsięwzięciem. Ustalone zostały również w sposób prawidłowy strony postępowania. Sposób postępowania z odpadami opisany został w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, stanowi również charakterystykę przedsięwzięcia będącą załącznikiem do decyzji. Brak jest podstaw do przyjęcia, że obliczenia w przedmiotowej karcie informacyjnej przedsięwzięcia dokonane zostały w sposób niewiarygodny lub też, że działalność, którą prowadzić zamierza inwestor, realizowana będzie niezgodnie z warunkami określonymi w decyzji. Aktualnie przedstawione dowody, w tym dane i wyliczenia zawarte we wskazanej wyżej karcie nie pozwalają – zdaniem Kolegium - na uznanie, iż funkcjonowanie Zakładu wiązać się będzie z ponadnormatywnym oddziaływaniem na teren nieruchomości sąsiednich w tym nieruchomość I. i T.P. . Jeżeli działalność wykraczać będzie poza założenia ustalone w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, to wówczas prowadzenie działalności wiązać się może z narażeniem na odpowiedzialność, w tym również odpowiedzialność karną określoną w przepisach art. 329 i nast. ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. 2008 r. Nr 25 poz. 150). Odnosząc się do zarzucanych w odwołaniu nieścisłości i błędne założenia w zakresie obliczeń organ II instancji wskazał, że decyzja ustala, iż w skali roku do skupu zostanie dostarczone około 24 Mg odpadów metali kolorowych i około 600 Mg odpadów metali żelaznych. Tak więc obliczenia bazują na tym założeniu. Wg treści karty informacyjnej przedsięwzięcia "biorąc pod uwagę bilans masowy projektowanej działalności gospodarczej natężenie pojazdów dowożących złom wyniesie co najwyżej 2240 pojazdów w ciągu roku, czyli średnio 8 pojazdów/dzień. Do analizy przyjęto natężenie ruchu na poziomie maksymalnie 16 pojazdów w ciągu 8 najniekorzystniejszych godzin pory dnia. Pojazdy poruszały się będą na terenie przedsięwzięcia na drodze o maksymalnej długości 90m". Zatem obliczenia hałasu uwzględniły możliwość przyjazdu w ciągu 8 godzin 16 pojazdów, co dwukrotnie przekracza przyjętą średnią. Nie wystąpił tu żaden błąd arytmetyczny. Również nie może być mowy o błędzie przy obliczeniach hałasu z zakresie przyjęcia złomu i załadunku złomu do kontenerów. Wg treści karty "przy zakładanym maksymalnym dowozie złomu na poziomie 16 pojazdów w ciągu dnia liczba kursów ładowarki pomiędzy wagą a kontenerami nie przekroczy 20. Zakładając poruszanie się ładowarki tam i z powrotem po tej samej drodze natężenie ruchu wyniesie 40 przejazdów. Przyjęto do obliczeń najniekorzystniejszy wariant, kiedy całość tych przejazdów wystąpi w ciągu 8 najniekorzystniejszych godzin pory dnia". Tak więc złom może być dowożony na poziomie maksymalnie 16 pojazdów na dobę, a następnie ładowarka ma wykonywać 40 kursów między wagą i kontenerem (w tą i z powrotem). Takie założenia stały się podstawą do dokonania obliczeń. Jeszcze raz przywołać należy stwierdzenie, że "przedmiotowe przedsięwzięcie ze względu na emisję wszystkich substancji zanieczyszczających spełniać będzie wymagania ochrony środowiska nie powodując przekroczeń dopuszczalnych stężeń w powietrzu." I.P, i T.P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. domagając się uchylenia decyzji obydwu instancji oraz postanowienia Wójta Gminy O. z dnia 19.12.2014 r. stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji organu II instancji skarżący zarzucili naruszenie: - przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 kpa oraz poprzez obrazę przepisów art. 77 § 1 oraz 107 § 3 kpa, z uwagi na fakt, iż organy administracji publicznej w toku rozpatrywania sprawy nie przeprowadziły w sposób należyty postępowania dowodowego, między innymi poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, a także przyjęcie jako dominującego dowodu w sprawie karty inwestycyjnej przedsięwzięcia (stanowiącej wyłącznie oświadczenie wiedzy inwestora), a także pominięcie całkowicie dowodu z nagrania obrazującego zakres i skalę prowadzonego już przedsięwzięcia oraz pominięcie dowodu z przesłuchania świadków i stron na okoliczność wykazania, że przyjęte w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia odbiegają od stanu faktycznego, co oparciem decyzji na błędnie ustalonym stanie faktycznym - przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. zasady wynikającej z art. 10 § 1 kpa stanowiącej o zapewnieniu stronom czynnego udziału w sprawie w tym także zasadzie wysłuchania stron oraz naruszenie art 78 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków - mieszkańców działek położonych bezpośrednio przy planowanej inwestycji - co było i jest istotne dla ustalenia stanu faktycznego i odniesienia do planów inwestora opisanych w Karcie Informacyjnej, ponieważ w toku postępowania przed jego zakończeniem, organ nie uwzględnił nowego wniosku dowodowego, którego przedmiotem była nowa okoliczność mająca istotne znaczenie dla sprawy, złożonego przez pełnomocnika strony i mającego za cel wykazanie częstotliwości i zakresu immisji w zakresie hałasu i zapachu. Organ nie miał możliwości wydania decyzji na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, - przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisów art. 7 kpa oraz 107 § 3 kpa poprzez nie odniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, w szczególności do zarzutu zaniechania przesłuchania świadków - mieszkańców działek położonych bezpośrednio przy planowanej inwestycji - co było i jest istotne dla ustalenia stanu faktycznego i odniesienia do planów inwestora opisanych w Karcie Informacyjnej oraz skutkowało naruszeniem dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jak również poprzez nienależyte wyjaśnienie powodów dla przyjęcia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, - przepisów art. 142 kpa, art. 128 kpa i 63 § 2 kpa, art. 8 kpa poprzez naruszenie zasady ograniczonego formalizmu i pogłębienia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej wobec uznania przez organ II instancji, że wnoszący odwołanie nie zaskarżył w odwołaniu postanowienia Wójta Gminy O. z dnia 19.12.2014 r. stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co skutkowało pomięciem istotnej części zarzutu oraz naruszało zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, - zasad przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przez pominięcie wiążącej organ opinii innego organu w trybie art. 106 § 1 kpa w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez bezzasadne pominięcie uzyskania ponownej opinii Sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. oraz opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska po wprowadzeniu istotnych zmian do Karty Informacyjnej, co doprowadziło do wydania decyzji opartej o nieaktualne opinie organów specjalistycznych, - przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynika sprawy poprzez błędne zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, zamiast zastosowania art. 138 §1 pkt. 2 ze względu na potrzebę uzupełnienia postępowania dowodowego oraz przeprowadzenia koniecznej w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu skargi podniesione zarzuty zostały rozwinięte. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Skarga złożona w rozpoznawanej sprawie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania sądu jest decyzja organów administracji stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określająca środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pod nazwą "Budowa magazynu surowców wtórnych w miejscowości O. na działce nr [...] ". Przedmiotowe przedsięwzięcie zaliczane jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 173 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.). Tym samym dla przedsięwzięcia tego konieczne jest uzyskanie decyzji środowiskowej. Tytułem wstępu wskazać należy, iż jak wynika z samego brzmienia art. 71 ust 1 ustawy celem wydania decyzji środowiskowej jest ustalenie warunków środowiskowych uregulowań dla planowanego przedsięwzięcia tj. ram w jakich planowane przedsięwzięcie może być realizowane w sposób bezpieczny dla środowiska i jak najmniej w to środowisko ingerująco. Sama decyzja środowiskowa nie przesądza jeszcze czy inwestycja, dla której określa warunki realizacji (z uwagi na konkretne uwarunkowania środowiskowe) będzie mogła być w przyszłości zrealizowana. Jest to pierwszy etap procesu inwestycyjnego poprzedzający możliwość uzyskania przez inwestora decyzji umożliwiającą mu realizację zamierzenia. Decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych jest wiążąca dla organów procedujących na dalszych etapach procesu inwestycyjnego (art. 86 ustawy). W tym miejscu zauważyć trzeba, że przepisy dotyczące ocen środowiskowych wprowadzone zostały w wyniku implementacji przepisów wspólnotowych (dyrektywa Rady z dnia 27.06.1985 r. 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Dz. Urz. UE L 175 z dnia 5.07.1985 r., s. 40) i mają służyć wyłącznie weryfikacji oddziaływania inwestycji kwalifikowanych, czyli takich, które powodują albo mogą powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla środowiska. Postępowanie to dotyczy planowanego przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym we wniosku inwestora zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22.04.2010 r. sygn. akt II OSK 696/09, czy z dnia 30.06.2010 r. sygn. akt II OSK 988/09). Jeśli planowane przedsięwzięcie można zaliczyć do drugiej z wymienionych grup, wówczas na zasadzie art. 63 ust. 1 i 2 ustawy organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdza w drodze postanowienia obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko albo brak potrzeby przeprowadzania oceny na środowisko, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia; usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego; rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2. Z kolei, stosownie do treści art. 64 ust. 1 ustawy, przed wydaniem postanowienia, organ zobowiązany jest do zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Podnieść należy, iż w odróżnieniu od decyzji środowiskowych wydanych po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, decyzje wydawane bez przeprowadzania tej oceny nie mają ustawowo określonej sztywnej formy. W przeciwieństwie do postanowień art. 82 ust. 1 ustawy, przepis art. 84 ust. 1 wskazuje jedynie na konieczność stwierdzenia w takiej decyzji, że nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z kolei przepis ust. 2 tego artykułu mówi o potrzebie dołączenia do decyzji charakterystyki przedsięwzięcia. W zakresie uzasadnienia przepis art. 85 ust 2 pkt 2 przesądza jedynie, iż uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać; w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto należy zwrócić uwagę, że sprawa zakończona wydaniem zaskarżonej obecnie decyzji, rozpoznawana była przez organy w ramach związania wynikającego z rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia 11.04.2013 r., sygn. II SA/Kr 192/13 r., którym uchylono uprzednio wydane w sprawie decyzje w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez ten sąd oraz organ administracji publicznej, będą one obowiązane podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w uzasadnieniu poprzednio wydanego wyroku, jeżeli nie zostanie on uchylony, nie ulegnie istotnej zmianie stan faktyczny sprawy lub zmianie nie ulegną przepisy prawa. W wyroku z dnia 10.01.2012 r., sygn. akt II FSK 1328/10, Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Kontrola legalności przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji, wydanej w ramach związania wynikającego z art. 153 p.p.s.a., sprowadza się zatem w głównej mierze do oceny, czy organy podporządkowały się ocenie prawnej wyrażonej w poprzednim wyroku. Tak więc rzeczą sądu w aktualnie rozpoznawanej sprawie było dokonanie również kontroli, czy organ zastosował się do oceny prawnej przedstawionej w wyroku z dnia11.04.2013 r., sygn. akt II SA/Kr 192/13. W uzasadnieniu tego wyroku sąd zawarł następującą ocenę prawną: - "orzekające w sprawie organy nie dokonały rzetelnej oceny Karty informacyjnej przedsięwzięcia, w szczególności - na stronie oznaczonej nr 3 Karty informacyjnej przedsięwzięcia podano, iż do obliczeń prognozowanych zanieczyszczeń powietrza oparto się na programie "[...] " w wersji z dnia 11.02.2003 r. Program ten opracowany został według "rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 5.12.2002 r.". Chodzi tu o rozporządzenie w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2003 Nr 1, poz. 12). Rozporządzenie to utraciło jednak moc w dniu 19 sierpnia 2009 r. i nie obowiązywało w dacie sporządzania Karty informacyjnej oraz wydawania decyzji. Natomiast na dzień sporządzania Karty informacyjnej przedsięwzięcia obowiązywało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 26.01.2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. Nr 16, poz. 87). To ostatnie rozporządzenie powołane jest na strome 11 Karty informacyjnej, jako będące podstawą ustalenia dopuszczalnych poziomów substancji zanieczyszczających w powietrzu. Przedstawiona sytuacja powoduje, że nie jest jasne w sprawie, który akt prawny jest podstawą przyjętych obliczeń dotyczących wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. O ile bowiem normy przewidziane w obu wymienionych rozporządzeniach w zakresie wartości odniesienia dla dwutlenku azotu, tlenku węgla, pyłu zawieszonego - ustalone są na takim samym poziomie, o tyle bez specjalistycznej wiedzy nie sposób już uznać, czy referencyjne metodyki modelowania poziomów substancji w powietrzu (odpowiednio załącznik Nr 4 rozporządzenia z 2002 r. i zał. Nr 3 rozporządzenia z 2010 r.) - nie uległy zmianie. Powyższe powoduje, że nieprawidłowe mogą być wnioski przedstawione w Karcie informacyjnej w zakresie dotyczącym wyliczeń wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu"; - "wątpliwości sądu wzbudza także sposób obliczenia w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia wartości dopuszczalnego poziomu hałasu. Przyjęte do tych obliczeń "tło akustyczne w rejonie inwestycji" -nie zostało prawidłowo ustalone. W powyższym zakresie Karta informacyjna wskazuje, że przyjęte do oceny źródła hałasu mają charakter chwilowy i wynikają np. z ruchu ciągników rolniczych, prac innych maszyn przy uprawach rolnych lub drobnej działalności gospodarczej w sąsiedztwie (str. 16 karty). Uszło jednak uwadze autorowi Karty informacyjnej, a także orzekającym w sprawie organom, iż planowana budowa magazynu surowców wtórnych na działce [...] - jest de facto kontynuacją działalności o tym samym profilu - już istniejącej na działce sąsiedniej - nr [...] . Zatem, na prawidłowe ustalenie tła akustycznego w rejonie planowanej inwestycji, niewątpliwie istotny wpływ będzie miał także hałas emitowany przez istniejący już zakład. Wskazana okoliczność nie była brana pod uwagę przy ocenie tła akustycznego w rejonie lokalizacji inwestycji." - "uzasadnienie decyzji organu I instancji stwierdza, iż o braku potrzeby przeprowadzenia w tej sprawie oceny oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego na środowisko przesądził m.in. brak powiązań zamierzonego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami. Konstatacja ta nie została jednak uzasadniona, czy też rozwinięta, a nadto pozostaje w oczywistej sprzeczności z niekwestionowanym w sprawie faktem, iż na działce nr [...] (tj. sąsiedniej względem inwestycji objętej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach) funkcjonuje zakład, którego przedmiotem jest także zbiórka surowców wtórnych. W ocenie sądu, w zakresie oceny oddziaływania na środowisko, organ nie wziął pod uwagę relacji jaka zachodzić będzie między planowanym "magazynem surowców wtórnych", a zakładem już istniejącym (funkcjonującym) na sąsiedniej działce, o tym samym profilu działalności. (...) Lakoniczny sposób wskazania czynników, które przesądziły, zdaniem organu, o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko -jest także naruszeniem art. 107 par. 3 Kpa. Wymienione bowiem przez organ uwarunkowania (np. skala przedsięwzięcia, wielkość zajmowanego terenu), nie zawierają żadnego uzasadnienia i odniesienia do realiów sprawy, mającego przekonać, iż zasadne było odstąpienie w sprawie od potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Taki sposób uzasadnienia decyzji, nie pozwala na poznanie przesłanek, którymi kierował się organ ją wydający". Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd nakazał: – prawidłowe ustalenie kręgu jego stron, poprzez ustalenie następców prawnych J.C. -zmarłej strony postępowania. – ocenę przedłożonego dokumentu w postaci karty informacyjnej przedsięwzięcia, w szczególności pod względem danych przyjętych do wyliczeń i wniosków w niej zawartych. Sąd wskazał, że winno to nastąpić także pod kątem i przy uwzględnieniu zastrzeżeń zgłaszanych w sprawie przez skarżących I.P, oraz T.P. , co do długości (czasu) i skali hałasu emitowanego do środowiska przez istniejący już zakład. W przypadku stwierdzenia, że dane zawarte w karcie nie są prawidłowe, wezwać należy inwestora do złożenia dodatkowych wyjaśnień, ewentualnie korekt karty lub przedstawienia dodatkowych danych lub wyliczeń. W powyższym zakresie organ weźmie także pod uwagę rozbieżności występujące między kartą przedsięwzięcia przedłożoną przez inwestora przy piśmie z dnia 14.05.2012 r. a kartą opracowaną przez mgr inż. P.S. . Niezbędna będzie także ocena planowanego przedsięwzięcia, z punktu widzenia możliwości kumulowania się jego oddziaływań na środowisko z oddziaływaniem istniejącego już zakładu na działce nr [...] w O . Oceny organu winny znaleźć należyte uzasadnienie w treści decyzji. Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazała, że organ nie wykonał wszystkich zaleceń nałożonych w wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Kr 192/13. Tytułem wstępu należy wskazać, że nie może budzić wątpliwości, iż karta informacyjna przedsięwzięcia, podobnie jak i raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem prywatnym, będącym dowodem w sprawie administracyjnej, przedkładanym przez inwestora. Nie oznacza to jednak, iż dowód taki powinien podlegać innej ocenie niż pozostałe dowody w sprawie, a nawet wykluczeniu, co oznaczałoby konieczność samodzielnego podjęcia przez organ stosownych ustaleń dotyczących parametrów planowanej inwestycji oraz jej wpływie na środowisko. Karta informacyjna przedsięwzięcia jako dokument obligatoryjnie dołączany do wniosku o uzyskanie decyzji środowiskowej podlega takiej samej ocenie jak inne dowody, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wynikającą z art. 80 kpa. Organy nie dokonały ustaleń oraz oceny stanu faktycznego i oddziaływania spornej inwestycji na środowisko w kontekście treści karty informacyjnej przedsięwzięcia, nie wykonały więc zaleceń sądu. W szczególności nie przeprowadziły jej oceny "pod względem danych przyjętych do wyliczeń i wniosków w niej zawartych". Dodatkowo sąd w wyroku II SA/Kr 192/13 wskazał, że "winno to nastąpić także pod kątem i przy uwzględnieniu zastrzeżeń zgłaszanych w sprawie przez skarżących I.P. oraz T.P. , co do długości (czasu) i skali hałasu emitowanego do środowiska przez istniejący już zakład." Organ I instancji bezkrytycznie oparł się na złożonej karcie informacyjnej przedsięwzięcia i od początku postępowania konsekwentnie powiela jej treść w kolejnych postanowieniach i decyzjach. Na marginesie można zwrócić uwagę, że Wójt Gminy O. nie widział potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania również wtedy gdy zalecały jej przeprowadzenie organy uzgadniające (opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia: 18.01.2012 r. i 27.11.2013 r. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 19.01.2012 r.). Niedopuszczalne jest pominięcie zastrzeżeń stron postępowania z lakonicznym uzasadnieniem, że służą one tylko wydłużeniu postępowania. Przekonanie organu o celowości podniesionych uwag nie zwalnia go z obowiązku ustosunkowania się do nich. Stanowisko skarżących nie może zostać zignorowane tym bardziej, że inwestor prowadzi już działalność o tym samym profilu na sąsiedniej działce, a więc obawy stron, będących najbliższymi sąsiadami co do uciążliwości działalności nie są jedynie hipotetyczne. Szczególnie istotne są zastrzeżenia odnośnie przyjętych do obliczeń danych, jako nieodpowiadające rzeczywistości (np. zaniżony czas używania pilarki tarczowej). Nie można również tracić z pola widzenia, że organy opiniujące, kilkakrotnie w toku postępowania, opowiedziały się za potrzebą przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, argumentując to między innymi okoliczną zabudową mieszkaniową (opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 19.01.2012 r.). Zmiana stanowiska organów opiniujących powinna być wnikliwie przeanalizowana. Kwestią wymagającą wyjaśnienia jest również podniesiony w skardze zarzut pominięcia dowodu z nagrania obrazującego zakres i skalę prowadzonego już przedsięwzięcia, albowiem w przedłożonych aktach sprawy nie ma takiego nagrania. Wymownym dowodem bezrefleksyjnego powielenia w decyzji I instancji (w Charakterystyce przedsięwzięcia stanowiącej załącznik do decyzji) treści karty informacyjnej przedsięwzięcia było przeniesienie twierdzenia następującej treści: "od strony południowej inwestor będzie wykonywał jesienią b.r. pełne ogrodzenie betonowe o wysokości 2 m w miejscu istniejącego ogrodzenia" (str. [...]). Identyczny zapis znalazł się w karcie na stronie 1, przy czym podkreślić trzeba, że karta informacyjna przedsięwzięcia została sporządzona we wrześniu 2014 r. Prowadzi do jednoznacznego wniosku, że organ nie weryfikował powyższej okoliczności mimo, że wydawał decyzję w dniu 23.07.2015 r., a więc w dacie gdy ogrodzenie powinno już powstać. Jest to o tyle istotne, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia na stronie 17 podano, że projektowany pełny płot betonowy został uwzględniony w modelu matematycznym – i taki właśnie zapis został również przeniesiony do charakterystyki przedsięwzięcia. Również na stronie 20 oraz k. 2 (badania) wyraźnie wskazano, że istnienie powyższego ogrodzenia zostało uwzględnione w badaniach. Powyższe ogrodzenie miało powstać od strony nieruchomości odwołujących. W wyroku II SA/Kr 192/13 sąd nakazał uwzględnienie w badaniach dopuszczalnego poziomu hałasu faktu, że na działce sąsiedniej nr [...] prowadzona jest działalność o tym samym profilu, a będące przedmiotem postępowania przedsięwzięcia stanowić ma jej kontynuację. Powyższe zastrzeżenie było uzasadnione albowiem w karcie informacyjnej przedsięwzięcia dołączonym do wniosku inicjującego postępowanie z dnia 28 grudnia 2011 r. wyraźnie wskazano, że "budowa magazynu surowców wtórnych na działce nr [...] ma na celu rozbudowę istniejącej bazy magazynowej (zwiększenie powierzchni magazynowej) (...)". W odpowiedzi na powyższy zarzut inwestor w poprawionej karcie informacyjnej przedsięwzięcia z września 2014 r. na stronie 2 podał, że po uruchomieniu omawianego przedsięwzięcia na działce nr [...] prowadzona na działce nr [...] działalność – w zakresie zbiórki - zostanie zakończona, a na stronie [...] , że w ogóle zostanie zakończona. Karta informacyjna jest zatem wewnętrznie sprzeczna. Co innego wynika zaś z wniosku. Z kolei w decyzji SKO poprzedzającej wydanie decyzji organu I instancji w aktualnie kontrolowanym postepowaniu, Kolegium zarzuciło między innymi, że nie ustalono łącznego oddziaływania inwestycji tj. jednoczesnego funkcjonowania istniejącego skupu złomu i budowy nowego. W wyjaśnieniach inwestor oświadczył, że "w czasie wykonywania prac budowlanych w danym dniu nie będę jednocześnie prowadził zbiórki odpadów". Poważne wątpliwości budzi prawidłowość sporządzenia karty informacyjnej przedsięwzięcia w zakresie ochrony przed hałasem. Przede wszystkim analiza dokumentu nie pozwala na zweryfikowanie prawidłowości danych przyjętych do pomiaru, np. nie zobrazowano punktów pomiaru źródeł hałasu, współrzędnych wierzchołków wielokąta obszarów poddanych obliczeniom, ani doboru odcinka analizowanego źródła liniowego. Ponadto na stronie 8 wskazano, że prace wykonywane przy magazynowaniu odpadów kolorowych odbywać się będą w obiektach budowlanych, które stanowić będą ekrany akustyczne. Należy więc przyjąć, że dane ujęte do wyliczeń opierały się na założeniu, że obiekty te będą w czasie wykonywania prac generujących dźwięki szczelnie zamknięte. Tymczasem można przypuszczać, że okna i drzwi będą pozostawały otwarte w sezonie wiosenno-letnim, co będzie oznaczało mniejszą izolację hałasu. Należy zatem uznać, że wyniki w tym zakresie są niemiarodajne. Ponadto skoro w powołanym fragmencie jest mowa o obiektach budowlanych, a więc użyto liczbie mnogiej to sugeruje to, że prace generujące uciążliwe dźwięki będą miały miejsce nie tylko w budynku magazynowym, ale również w wiacie. Z dokumentu nie wynika jednak o jakie prace chodzi, oraz w jakim zakresie wiata, która w myśl opisu na stronie 2 karty jedynie częściowo będzie osłonięta blachą, będzie stanowiła rzeczony ekran akustyczny. W warunkach określonych w decyzji nie zamieszczono zastrzeżenia, że prace polegające na cięciu odpadów z wykorzystaniem przecinarki tarczowej mają odbywać jedynie w budynku magazynowym, wręcz przeciwnie w karcie informacyjnej przedsięwzięcia na stronie 14 wskazano, że sporadycznie na placu może być wykonywane cięcie z wykorzystaniem przecinarki tarczowej. Należy również wskazać, że z karty informacyjnej przedsięwzięcia nie wynika jednoznacznie usytuowanie na działce nr [...] budynku i wiaty. Jedynie na k. [...] na rysunkach przedstawiających rozkład równoważnego poziomu dźwięku A na poszczególnych poziomach naniesiono na teren inwestycji planowane obiekty budowlane, bez żadnego objaśnienia. Zwraca przy tym uwagę, że wykorzystane przez inwestora mapy nie odpowiadają aktualnemu zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości. Na działce nr [...] wg opisu ze strony 3 karty informacyjnej przedsięwzięcia posadowione są: budynek mieszkalny, garaż blaszany, garaż oraz niewielki dom drewniany, co znajduje potwierdzenie na ortomapie zamieszczonej na stronie 4. Tymczasem na kserokopiach map znajdujących się na stronie 12 oraz rysunkach na stronach 18 i 19 działka ta pozostaje niezabudowana (poza uwidocznionym na stronie 12 budynkiem drewnianym). Zgodnie z 74 ust. 1 pkt 3 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie zainicjowania postępowania, do wniosku należało dołączyć poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Wnioskodawca nie wypełnił tego warunku, albowiem przedłożył nieaktualne, niepotwierdzone za zgodność kserokopie map, również z niekompletnym zagospodarowaniem. Organ nie wezwał inwestora do uzupełnienia powyższych braków. Wewnętrznie sprzeczna jest karta informacyjna przedsięwzięcia również w zakresie roli placu w planowej działalności. Na stronie 2 podano, że utwardzony plac zostanie wykorzystany jako miejsce przyjęcia zbieranych odpadów oraz miejsce magazynowania odpadów w żelaznych kontenerach oraz tymczasowe miejsce parkingowe dla pojazdów przywożących i odbierających odpady. Na stronie 7 dodatkowo podkreślono, że na utwardzonym terenie odpady nie będą magazynowane luzem. W kontekście zacytowanego opisu niezrozumiałe jest twierdzenie zawarte na stronie 20, że "analiza rozkładu równoważnego poziomu dźwięku została sporządzona przy najniekorzystniejszych założeniach tzn. (...) "przy ścianach budynku będą urządzone pola magazynowe odpadów które będą izolowały częściowo ściany zewnętrzne obniżając ich poziom dźwięku". Zaznaczyć wypada też, że w warunkach decyzji nie zaznaczono, że odpady nie będą magazynowane luzem. Istotnym uchybieniem jest także rozbieżność w opisie powierzchni terenu inwestycji. Na stronie 2 karty informacyjnej przedsięwzięcia podano: "istniejący utwardzony plac o powierzchni około 980 m2 będzie wypełniał teren działki nr [...] po stronie zachodniej projektowanego budynku. Plac jest utwardzony w sposób nietworzący nawierzchni szczelnej", takie stwierdzenie znalazło się również na stronie[...] . Natomiast na stronie [...] wskazano, że: "w zagospodarowaniu terenu dominować będą szczelne powierzchnie utwardzone (betonowe), a w mniejszym stopniu zadaszenia". Te same dane zostały przeniesione do charakterystyki przedsięwzięcia (str. 1,12). Sygnalizowana rozbieżność mogła mieć znaczenie dla prawidłowego określenia gęstości gruntu, który bierze się pod uwagę przy pomiarze hałasu przemysłowego. Wreszcie w obliczeniach hałasu przemysłowego przyjęto tło akustyczne "0", z przedstawionych obliczeń wynika, że dla każdego źródła hałasu wykonano obliczenia osobno, nie uwzględniając ewentualnego nakładania się dźwięków. Zastrzeżenia sądu budzi także pominięcie w opisie źródeł emisji i pyłów emisji jakie muszą wystąpić w związku z transportowaniem samych (przyjętych) pyłów w obrębie skupu i ich przechowywaniem. Na stronie 2 karty informacyjnej przedsięwzięcia podano, że na terenie działki planuje się między innymi: zbiórkę odpadów oznaczonych symbolem 12 01 02 i 12 01 04 – cząstki i pyły żelaza oraz jego stopów. Jako źródła emisji gazów i pyłów do powietrza wymieniono: kotłownię gazową, ładowarkę transport samochodowy oraz "sporadyczne cięcie tarczą elementów stalowych" (których zresztą ostatecznie nie wzięto pod uwagę), zatem nie uwzględniono emisji związanej z odbiorem samych pyłów. Mając na względzie wykazane istotne uchybienia należy stwierdzić, że wydane decyzje naruszają art. 7 i 77 kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na zasadzie art. 135 ppsa sąd uchylił decyzję organu I instancji oraz postanowienie Wójta Gminy O. z dnia 19.12.2014 r. jako opartej na błędnie sporządzonej karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Ponownie prowadząc postępowanie organy orzekające zobowiążą inwestora do przedłożenia karty informacyjnej przedsięwzięcia w której zostaną wyeliminowane wady wytknięte w niniejszym orzeczeniu. Wymagać to będzie również powtórzenia procedury opiniowania przedsięwzięcia, a sporządzone opinie organ I instancji uwzględni w wydanym postanowieniu w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, starannie i wnikliwie uzasadniając zajęte stanowisko. Organ zobowiązany będzie przy tym do dokonania oceny, z uwzględnieniem i wyjaśnieniem zarzutów podniesionych przez strony postępowania. Przy wydawaniu postanowienia o którym mowa w art. 63 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji organ analizując uwarunkowania wymienione w ust. 1, szczególnie rozważy kwestię emisji i występowania innych uciążliwości (hałasu). Uzasadnienie wydanej decyzji spełniać będzie wymogi określone w art. 107 § 3 oraz art. 85 ustawy. Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie I. W punkcie II na podstawie art.200 p.p.s.a. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących koszty postępowania. W punkcie III sentencji wyroku sąd oddalił wniosek uczestnika postępowania G.S. o zasądzenie na jego rzecz od skarżących zwrotu kosztów postępowania, wobec braku podstawy prawnej do uwzględnienia wniosku. Przepis art. 199 p.p.s.a. stanowi, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Żaden przepis p.p.s.a. nie przewiduje, niezależnie od wyniku sprawy, zwrotu kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego na rzecz jego uczestników.