II SA/Kr 1454/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr) Protokolant Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 r. sprawy ze skargi C.J. na pozostawienie przez Starostę O. podania bez rozpoznania postanawia skargę odrzucić. Skarżący C.J. złożył w dniu 7 marca 2011r. do Starosty Powiatowego w O. podanie , w którym po jego sprecyzowaniu na żądanie organu pismem z dnia 20 kwietnia 2011r., domagał się wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia 1 kwietnia 2009r., nr [....] , znak [....] , udzielającą K.G. oraz Ł.G. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz garażu dwustanowiskowego na działkach nr nr [....] w H. W dniu 31 maja 2011r. Starosta O. wezwał C.J. do przedstawienia dowodu spełnienia przesłanek z art. 148 k.p.a., na które skarżący odpowiedział pismem z dnia 13 czerwca 2011r. Kolejnym pismem - z dnia 15 czerwca 2011r., działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., Starosta O. wezwał C.J. do uzupełnienia wniosku o wznowienie postępowania przez przedłożenie dokumentów służących wykazaniu statusu strony postępowania oraz dokładne określenie podstaw wznowienia – w terminie 7 dni, pod rygorem jego pozostawienia bez rozpoznania. Następnie uznając, że wniosek nie został uzupełniony pomimo odpowiedzi udzielonej w piśmie z dnia 27 czerwca 2011r., pismem z dnia 4 lipca 2011r., znak [....] , na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., poinformował wnioskodawcę o pozostawieniu podania bez rozpoznania. Pismem z dnia 17 lipca 2011r. , wskazując jako podstawę art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, C.J. wezwał Starostę O. do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydania stosownego orzeczenia w terminie 14 dni. W dniu 16 sierpnia 2011r. C.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na pozostawienie przez Starostę O. powyższego podanie bez rozpoznania , w której kwestionował prawidłowość podjętych przez ten organ czynności. W odpowiedzi na skargę Starosta O. wskazał, że uwzględnia skargę w całości i wniósł o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Sądowa kontrola działalności administracji publicznej pod kątem przestrzegania prawa ma charakter ograniczony, zaś jej zakres przedmiotowy wyznaczają postanowienia art. 3 - 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – oznaczana dalej jako p.p.s.a ). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola sądowoadministracyjna obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wyliczone enumeratywnie kategorie aktów administracyjnych, względnie bezczynności organów administracji publicznej. W szczególności, kognicją sądów administracyjnych objęta jest w myśl art. 3 § 2 pkt 1 – 8 p.p.s.a. kontrola legalności indywidualnych rozstrzygnięć organów administracji publicznej, podejmowanych w sformalizowanym postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym (decyzje oraz postanowienia, o których mowa w pkt 1- 3 p.p.s.a.) i innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), rozpoznawanie skarg na bezczynność organów administracji publicznej w takich postępowaniach (pkt 8), jak również kontrola aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż określone w art. 3 §2 pkt 5 p.p.s.a., podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej, aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 6), aktów nadzory nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7) oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, wydawanych w indywidualnych sprawach (pkt 4a). Do sądów administracyjnych należy w myśl art. 4 p.p.s.a. rozstrzyganie sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz sporów kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a. orzekają one też w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, stosując środki przewidziane w tych przepisach. Jeżeli skarga dotyczy sprawy nie należącej do właściwości sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepisy postępowania administracyjnego przewidują sytuację, w której podanie, inicjujące sprawę, nie odpowiada wymogom formalnym. Zgodnie z art. 64 § 1 k.p.a., jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Stosownie zaś do art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje formy, w jakiej powinno nastąpić pozostawienie podania bez rozpoznania. W orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, że pozostawienie sprawy bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. nie wymaga wydania rozstrzygnięcia w postaci decyzji lub postanowienia. Pozostawienie odwołania bez rozpoznania ma zatem charakter czynności materialno-technicznej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2008r., sygn. akt II OSK 1268/07, Lex Omega nr 503717; wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Bydgoszczy, z dnia 21 września 2010r., sygn. akt II SA/Bd 753/10, Lex Omega nr 752164; w Warszawie, z dnia 8 marca 2010r., sygn. akt III SA/Wa 1986/09, Lex Omega nr 606848; w Poznaniu, z dnia 11 lutego 2010r., sygn. akt IV SA/Po 770/09, Lex Omega nr 559914; w Białymstoku, z dnia 26 listopada 2009r., sygn. akt II SAB/k 41/09; w Gliwicach, z dnia 26 sierpnia 2009r., sygn. akt II SAB/Gl 51/08). Należy więc przyjąć, że pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem. Orzecznictwo sądowoadministracyjne słusznie podkreśla też, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie mieści się w formule aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, czyli nie stanowi aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2008r., sygn. akt II GSK 404/07, Lex Omega nr 472369). Nie można również przyjąć, aby ta czynność należała do innej kategorii spraw, podlegających kognicji sądów administracyjnych (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 września 2010r., sygn. akt II SAB/Łd 27/10, Lex Omega nr 756258). W konsekwencji pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, jako czynność materialno-techniczna, nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2008r., sygn. akt I GSK 485/07, Lex Omega nr 469747). Należy zatem przyjąć, że skarga na pozostawienie podania bez rozpoznania nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wobec czego podlega odrzuceniu. Na marginesie można wskazać, że nieuzasadnione pozostawienie podania bez rozpoznania stanowi w istocie niezałatwienie sprawy w terminie. Wówczas stronie służy skarga na bezczynności organu administracji publicznej, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2006r., sygn. akt I OSK 869/05, Lex Omega nr 236563 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 11 maja 2010r., sygn. II SAB/Wr 5/10, Lex Omega nr 674740). Jednakże w niniejszej sprawie, gdyby nawet wbrew wyraźnemu brzmieniu skargi potraktować ją jako skargę na bezczynność organu administracji publicznej, podlegałaby ona odrzuceniu z uwagi na niewyczerpanie trybu zaskarżenia bezczynności przed organem nadzoru. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Skarga na bezczynność organu administracji musi być poprzedzona zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie C.J. takiego zażalenia nie składał. Trzeba także wyjaśnić, że uwzględnienie skargi, na które powołuje się Starosta O. (nie wykazane nota bene dokumentami), nie mogło odnieść skutku w postaci umorzenia postępowania sądowego. Umorzeniu może podlegać wyłącznie takie postępowanie, które zostało skutecznie wszczęte, a zatem zainicjowało je wniesienie skargi w sprawie, należącej do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia biorąc za podstawę art. 58 §1 pkt 1 p.p.s.a.