II SA/Kr 1454/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 lutego 2020 r. sprawy ze skargi P. N. na postanowienie Nr [...] [...] Wojewódzkiego \inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów . oddala skargę Postanowieniem Nr [...] znak: [...] z dnia 17 czerwca 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. B., na podstawie art.34 § 4, art.27 § 1 pkt 9 oraz art.18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r. poz.1314 z późn.zm.) w zw. z art. 80 ust.2 pkt 1 i art.83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz.1202 z późn.zm.) odmówił uwzględnienia zarzutów P. N. z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. W uzasadnieniu postanowienia podał, że w dniu 10.05.2019 r., wobec niewykonania przez zobowiązanego P. N. obowiązku dokonania rozbiórki obiektu określonego jako Ośrodek Rekolekcyjny [...] zrealizowanego na działkach nr ewid. [...] , [...] i [...] w G., wystawił tytuł wykonawczy. Został on doręczony zobowiązanemu w dniu 21 maja 2019 r. Zgodnie z pouczeniem zawartym w tytule wykonawczym zobowiązany miał prawo złożenia zarzutów w terminie 7 dni od daty jego doręczenia, czyli do dnia 28 maja 2019 r. Ponieważ zostały one złożone pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 29 maja 2019 r., ich wniesienie nastąpiło już po upływie terminu. W zażaleniu na to postanowienie P. N. zarzucił, że zarzuty zostały złożone w odpowiednim terminie, gdyż tytuł wykonawczy otrzymał w dniu 22 maja 2019 r. Podtrzymał stanowisko co do niewykonalności obowiązku oraz błędu co do osoby zobowiązanego, wskazując, że w dniu 24 września 2009 r. zbył własność nieruchomości składającej się z działek nr ewid. [...] , [...] i [...] w G. na rzecz matki A. N.. Nadto, decyzja będąca podstawą egzekucji jest niewykonalna, gdyż nie zawiera precyzyjnego określenia nałożonego nią obowiązku. Postanowieniem Nr [...] znak: [...] z dnia 19 września 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., po rozpatrzeniu zażalenia P. N., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru odpisu tytułu wykonawczego z dnia 10 maja 2019 r. skierowanego do zobowiązanego P. N. widnieje data 21 maja 2019 r. i nieczytelny podpis. Na podstawie pism Urzędu Pocztowego w S. B. i Poczty Polskiej S.A. organ ustalił, że po nieudanej próbie doręczenia adresatowi przesyłka została w dniu 15 maja 2019 r. awizowana i pozostawiona do odbioru w urzędzie pocztowym, skąd została wydana w dniu 21 maja 2019 r. pełnomocnikowi pocztowemu adresata - T. R.. Organ odwoławczy przedstawił prezentowane w orzecznictwie sądowym rodzaje możliwych rozstrzygnięć stosowanych w przypadku złożenia zarzutów po terminie i przychylając się do stanowiska organu I instancji, że właściwym wyrzeczeniem jest odmowa uwzględnienia zarzutów, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sad orzeka, w myśl art. 135 p.p.s.a., w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd było tylko postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów wniesionych z uchybieniem terminu do ich złożenia. Tak więc poza kognicją sądu w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie o zasadności podnoszonych przez skarżącego zarzutów co do niewykonalności egzekwowanego obowiązku oraz błędu co do osoby zobowiązanego. Stosownie do art. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zwanej dalej "u.p.e.a.") określa ona sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków wynikających z aktów poddanych egzekucji administracyjnej, a także prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków, wynikających z takich aktów. Artykuł 18 ustawy przewiduje, że jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym oznacza, że przepisy tego kodeksu mogą być stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uzupełnić, a nie modyfikować przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem specyfiki tego postępowania, polegającej przede wszystkim na przymusowym jego charakterze, a także szybkości i skuteczności wykonania określonych prawem obowiązków. Zgodnie z art.44 § 1 i 2 k.p.a. w razie niemożności osobistego doręczenia pisma adresatowi (art.42 k.p.a.) oraz w przypadku nieobecności adresata, kiedy to doręczenia pisma dokonuje się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, a zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W myśl art.38 ust.1 z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U.2018.2188 t.j.) operator pocztowy może przyjąć od adresata pisemne oświadczenie o udzieleniu innej osobie pełnomocnictwa do odbioru przesyłek lub przekazów pocztowych, zwanego dalej "pełnomocnictwem pocztowym". Zgodnie zaś z art.37 ust.2 tej ustawy przesyłka pocztowa może być wydana ze skutkiem doręczenia pełnomocnikowi adresata upoważnionemu na podstawie pełnomocnictwa pocztowego. Dlatego też, w świetle powyższych przepisów, uznać należy, że przesyłka zawierająca tytuł wykonawczy została zobowiązanemu doręczona w dniu 21 maja 2019 r., bez względu na okoliczność kiedy rzeczywiście pełnomocnik pocztowy przekazał ją skarżącemu. Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru przesyłki, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanego pisma. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (postanowienie Sądu Najwyższego z 30 kwietnia 1998 r., III CZ 51/98, Lex nr 33465). Stosownie do art.27 § 1 pkt 9) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tytuł wykonawczy winien zawierać m.in. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Niewątpliwie tytuł wykonawczy został doręczony P. N. w dniu 21 maja 2019 r., natomiast wniesione przez niego zarzuty zostały nadane w polskiej placówce pocztowej w dniu 29 maja 2019 r. Tytuł wykonawczy zawierał pouczenie o terminie złożenia zarzutów. Oznacza to, że P. N. wniósł zarzuty po upływie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego. Skutkiem uchybienia terminowi określonemu w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., jest bezskuteczność środka zaskarżenia wniesionego w trybie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Termin do wniesienia zarzutu jest bowiem terminem procesowym zawitym, którego uchybienie powoduje bezskuteczność czynności zobowiązanego. Przyznać należy rację organowi, że kwestia rodzaju rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego w sytuacji wniesienia tego środka zaskarżenia z uchybieniem terminu, wobec braku regulacji ustawowej w tym zakresie, budzi wątpliwości orzecznicze. Możliwe jest w tym względzie kilka różnych rozwiązań: wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia o odmowie uwzględnienia zarzutów (np. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20.03.2014 r., V SA/Wa 2193/13, LEX nr 1466058), oddalenie zarzutów (np. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 15.01.2009 r., I SA/Bk 361/08, LEX nr 478764), umorzenie postępowania w przedmiocie zarzutów (np. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 8.07.2015 r., I SA/Sz 552/15, LEX nr 1787195), pozostawienie zarzutów bez rozpoznania (np. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 9.07.2008 r., I SA/Po 443/08, LEX nr 524110), odmowa wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów( np. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gliwicach z 24.02.2015 r., I SA/Gl 689/14, LEX nr 1678611), stwierdzenie bezskuteczności wniesionych zarzutów (np. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19.03.2014 r., II SA/Kr 30/14, LEX nr 1520039). Analiza rozstrzygnięć sądów administracyjnych kontrolujących zagadnienie wniesienia po terminie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazuje, że stosunkowo najczęściej sądy opowiadają się za poglądem przedstawionym jako pierwszy. Pogląd ten zakłada, iż poprawnym rozstrzygnięciem organu egzekucyjnego będzie wydanie postanowienia o odmowie uwzględnienia zarzutów. Należy jednak podkreślić, że niezależnie od tego, w jaki sposób organ odniesie się do spóźnionych zarzutów, każda z przedstawionych form wyklucza możliwość merytorycznego zbadania ich zasadności (por. J. M.. Sposób rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego o zarzutach wniesionych po terminie. Opublikowano: LEX/el. 2017). Dlatego też prawidłowe jest stanowisko WINB, że zarzuty zostały złożone z uchybieniem terminu oraz że dopuszczalne jest wyrzeczenie w postanowieniu o odmowie uwzględnienia zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Skoro w kontrolowanym postępowaniu nie stwierdzono naruszenia prawa, należało oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.