II SA/Kr 1455/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2026 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Nr LVII/402/2022 Rady Miejskiej w Bieczu z dnia 28 września 2022 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Biecz – Etap I oddala skargę. Wojewoda Małopolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr LVII/402/2022 Rady Miejskiej w Bieczu z dnia 28 września 2022 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Biecz - Etap I w części dotyczącej: części graficznej tj. załącznika nr 21, zawierającego rysunek oraz legendę rysunku dla części działki ewidencyjnej nr [...] obręb L. oraz części tekstowej uchwały w zakresie § 8 ust. 4 pkt 3 lit. a. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie przepisów: - art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie zgodności ustaleń zmiany planu miejscowego z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Biecz przyjętym uchwałą XXXVI/410/2017 Rady Miejskiej w Bieczu z dnia 4 sierpnia 2017 r. poprzez uchwalenie planu miejscowego w załączniku nr 21 do uchwały, niezgodnie z zapisami Studium; - art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164 poz.1587, dalej: u.p.z.p.), poprzez brak określenia dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem 1MN minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. W uzasadnieniu skargi Wojewoda wskazał, że w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały ww. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Biecz było dokumentem określającym politykę przestrzenną gminy, a jego ustalenia były wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Przed uchwaleniem planu Rada Gminy stwierdziła zgodność projektu planu z ustaleniami ww. studium, podczas gdy brak jest jednak zgodności z zapisami ww. Studium – uchwały w zakresie załącznika graficznego nr 21. Na załączniku nr 21 wyznaczone bowiem zostały tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczone symbolem 22 MN (część dz. nr [...] obręb Li. , które zgodnie ze studium Gminy Biecz położone są w terenach rolniczych oznaczonych symbolem R. Obszary obejmują tereny gruntów rolnych przeznaczone pod uprawy polowe, łąki, pastwiska. W obszarze tym dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy z możliwością przekształceń oraz lokalizację nowoprojektowanej zabudowy siedliskowej. W tekście studium, Część II - "Kierunki zagospodarowania przestrzennego Gminy Biecz, pkt. 4. Kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone z zabudowy Gminy Biecz, ppkt 4.2. Tereny wyłączone z zabudowy", ustalono że: Nie dopuszcza się lokalizacji nowej zabudowy w obszarach, takich jak: 4) obszary rolnicze R, przy czym zakaz nie dotyczy zachowania, rozbudowy, przebudowy i nadbudowy istniejącej zabudowy, w tym zabudowy zagrodowej (siedliskowej), (...). Ww. zakazy zabudowy nie dotyczą działań dopuszczonych w granicach wszystkich obszarów, takich jak: I) zachowanie i adaptacja istniejącej zabudowy, (...)". Na podstawie ortofotomapy dostępnej na portalu Urzędu Miejskiego w Bieczu Wojewoda ustalił, że działka ewidencyjna nr [...] (na mapie działka ewidencyjna nr [...] ) obręb Li. , jest działką rolniczą niezabudowaną. Z zapisów Studium wynika, że w terenach rolnych "R" dopuszczono zachowanie istniejącej zabudowy z możliwością przekształceń oraz lokalizację nowoprojektowanej zabudowy zagrodowej zwanej potocznie zabudową siedliskową. Przy czym, jak podał Wojewoda przez zabudowę zagrodową należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych (§ 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, obowiązującego w dacie podjęcia uchwały). Zdaniem Wojewody zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna przewidziana na terenie określonym w kwestionowanym załączniku nr 21 nie spełnia definicji zabudowy zagrodowej/siedliskowej, która została dopuszczona w terenach rolnych zgodnie z zapisami obowiązującego od 2017 r. Studium Gminy Biecz. Nadto zgodnie z ww. Studium Gminy Biecz teren działki ewidencyjnej nr [...] oraz pozostałe sąsiadujące działki nie zostały zmienione z terenów rolniczych na tereny pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zgodnie z legendą rysunku studium, tylko pozostawiono ich przeznaczenie rolnicze. Wojewoda zauważył, że zgodnie z tekstem i rysunkiem Studium, tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczone symbolem 2MN położone są w podstrefie C1 - strefa rozwoju funkcji mieszkaniowo - usługowej o średniej intensywności zabudowy. Dopuszcza się lokalizację zabudowy w obrębie strefy C (C1, C2) poza obszarami wskazanymi w studium bezpośrednio pod zainwestowanie, oznaczonymi symbolami: MN, MN-U,(z wyłączeniem terenów U, U-P i P), przy jednoczesnym zachowaniu ciągłości i struktury zabudowy, bez jej rozpraszania, oraz przy zapewnieniu obsługi komunikacyjnej terenów, dostępu do infrastruktury technicznej. Dopuszczenie zapisami przedmiotowego miejscowego planu lokalizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 22MN w terenach rolniczych R w znacznym oddaleniu od najbliższych budynków mieszkalnych (ok. 140 metrów od budynku nr 614 do granicy działki) narusza wymagania wskazane w podstrefie C1 – bez jej rozpraszania oraz przy zapewnieniu obsługi komunikacyjnej terenów. Wojewoda podniósł nadto, że w tekście Studium Gminy Biecz zostało wielokrotnie zapisane, ale nie została wyjaśnione w Słowniczku tekstu Studium (str. 82-84) pojęcie "zabudowa rozproszona". Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego, wyraz rozproszyć należy rozumieć jako: rozmieścić w różnych miejscach, daleko od siebie. Kwestionowany teren 22MN nie przylega do terenów zabudowanych, odległość do najbliższych zabudowań jest znaczna i przekracza odległość 100 m, co zdaniem Wojewody wypełnia definicję "zabudowy rozproszonej". Na poparcie swojego stanowiska Wojewoda powołał orzecznictwo sądów administracyjnych. Wojewoda wskazał, że w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego, gmina może zmienić w miejscowym planie dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale wyłącznie w granicach zakreślonych ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie podjęcia uchwały w sprawie miejscowego planu. Uzasadniając naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wojewoda podał, że na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp, w planie miejscowym określone być powinny obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalna i minimalna intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalna wysokość zabudowy, minimalna liczbę miejsc do parkowania, w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. W § 8 ust 4 pkt 3 lit. a) tekstu uchwały zapisano: 3) minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej: a) 30% w terenach o symbolach 4MN-7MN, 9MN-16MN, 17MN, 18MN, 20MN-27MN, 30MN-34MN, 36MN. Tym samym, dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonego symbolem 1MN nie został ustalony minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. Natomiast zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Biecz, ppkt 4.1 tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczone symbolem 1MN (załącznik nr 1 do uchwały) zlokalizowane są w strefie C1, dla której ustalono minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 30%. Powyższy brak w ustaleniach planu zdaniem Wojewody należy uznać za istotne naruszenie zasad sporządzania zmiany miejscowego planu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi co do zarzutu odnoszącego się do części graficznej załącznika nr 21 ww. uchwały w zakresie działki ewidencyjnej [...] w obrębie Li oraz uwzględnienie skargi co do zarzutu odnoszącego się do zapisu § 8 ust. 4 pkt 3 lit. a uchwały. Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi dotyczącego części graficznej uchwały organ podtrzymał stanowisko, że ustalenia zmiany planu nie naruszają ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Biecz, przyjętego uchwałą nr XXXVI/410/2017 Rady Miejskiej w Bieczu z dnia 4 sierpnia 2017 r. Teren przeznaczony pod zabudowę przylega do drogi gminnej stanowiącej dz. ewidencyjną nr [...], co zapewnia jego obsługę komunikacyjną, jest częściowo uzbrojony w elementy infrastruktury technicznej, a bliskie sąsiedztwo istniejących budynków i terenów już przeznaczonych pod zainwestowanie w planie obowiązującym, w odległościach wskazanych na załączonym wyrysie, nie wskazuje na rozproszenie zabudowy, szczególnie wobec braku legalnej definicji "zabudowy rozproszonej" w studium. Wprowadzenie terenu pod zabudowę wpisuje się tym samym w politykę przestrzenną Gminy wyznaczoną w studium, bez naruszenia kierunków i zasad jej realizacji ustalonych dla strefy rozwoju funkcji mieszkaniowo-usługowej o średniej intensywności zabudowy, oznaczonej symbolem C1, w której się znajduje. Zgodnie z ustaleniami studium, celem polityki przestrzennej w strefie C1 jest ukierunkowanie na stworzenie dogodnych warunków funkcjonowania i rozwoju istniejącej oraz możliwości lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej i usługowej, której realizację podporządkowuje się zasadom kształtowania ładu przestrzennego, a takie zostały ustalone w przyjętej zmianie planu miejscowego. Bezsprzecznie, wprowadzenie terenów pod zabudowę dla obszarów znajdujących się poza w/w strefą, byłoby naruszeniem ustaleń studium. Co do zarzutu odnoszącego się do zapisu § 8 ust. 4 pkt 3 lit. a uchwały organ podał, że minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowalnej nie został określony w wyniku błędu pisarskiego w części tekstowej projektu uchwały, w odniesieniu do terenu 1MN (dot. załącznika graficznego nr 1 do uchwały), w trakcie procedury planistycznej prowadzonej w zgodzie i na zasadach określonych w art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i co do przeprowadzenia której organ nadzoru nie wnosił uwag. Korekta błędu może nastąpić w trybie zmiany planu, stąd też Rada Miejska w Bieczu w dniu 31 października 2025 r. podjęła uchwałę uwzględniającą naruszenia przepisów prawa materialnego; uchwała Nr XXX/201/2025 w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Biecz - Etap I. W tej części zarzut skargi jest więc zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153, dalej: u.s.g.), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Skarga Wojewody Małopolskiego, jako organu nadzoru, została złożona w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym, po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W przypadku skarg na uchwały stanowiące miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego lub studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy zastosowanie znajduje art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać zatem z zawartością aktu planistycznego (częścią tekstową, graficzną i załącznikami), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Natomiast tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1037/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). W tak zakreślonych ramach Sąd stwierdził, że skarga Wojewody Małopolskiego nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona uchwała nr LVII/402/2022 Rady Miejskiej w Bieczu z dnia 28 września 2022 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Biecz – Etap I została podjęta po stwierdzeniu, że ustalenia planu nie naruszają Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Biecz przyjętego uchwałą nr XXXVI/410/2017 Rady Miejskiej w Bieczu z dnia 4 sierpnia 2017 r. (dalej: Studium) Zdaniem Wojewody wymóg ten nie został spełniony w odniesieniu do terenu 22 MN, stanowiącego część działki nr [...]obręb Li. (na mapie działka ewidencyjna nr [...] , określony na załączniku nr 21 do uchwały. Sąd tej oceny nie podziela. Wskazać należy w tym miejscu, że zasada uwzględniania treści uchwalonego dla danej gminy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest wiodącą zasadą sporządzania i uchwalania planu miejscowego. Zgodnie z art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. (w brzmieniu sprzed nowelizacji u.p.z.p. dokonanej ustawą z dnia 7 lipca 2023 r.) ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, a ponadto plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Jak słusznie wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 9 czerwca 2021 r., II SA/Kr 374/21, studium jest aktem o charakterze ogólnym, gdyż wyznacza podstawowy zarys, czy kierunki zagospodarowania gminy, natomiast uszczegółowienie zasad zagospodarowania terenów następuje w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Ustalenia studium nie muszą być przeniesione wprost do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale nie mogą również być ze sobą sprzeczne. Studium jest formą realizacji obowiązku prowadzenia polityki przestrzennej przez samorządowe władze lokalne i jest nie tylko aktem określającym założenia lokalnej polityki przestrzennej, lecz zawiera ustalenia wiążące przy sporządzeniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Studium z założenia ma być aktem elastycznym, który jednak zawiera nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego (por. "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 78 i nast.). Słusznie wskazuje się również w orzecznictwie sądów administracyjnych, że "Jeżeli w studium określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów (art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), to gmina w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym, niż przeznaczenie przyjęte w studium, kwalifikowane jest jako naruszenie zasad sporządzania planu, tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza gdy przeznaczenie terenu w planie jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium. Stopień związania miejscowego planu ustaleniami studium jest uzależniony od szczegółowości zapisów tego ostatniego aktu i w związku z tym może być silniejszy lub słabszy" (tak wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2016 r., II OSK 2529/14, LEX nr 2106680). "(...) W ujęciu systemowym zgodność między treścią studium a treścią planu miejscowego winno się postrzegać jako kontynuację identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. (...) Innymi słowy, konkretne obszary mogą mieć określone przeznaczenie w planie, jeśli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskazała taki rodzaj przeznaczenia dla tych obszarów. Zatem ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów przyjętych w studium" (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2017 r., II OSK 1251/17, LEX nr 2345607). W efekcie inne przeznaczenie określonego terenu w planie miejscowym niż w studium należałoby zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza wówczas, gdy to inne przeznaczenie terenu w planie miejscowym jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2017 r., IV SA/Wa 617/17, LEX nr 2415278, czy też wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 lutego 2017 r. IV SA/Po 1004/16, LEX nr 2247610, wyrok WSA w Gdańsku, z dnia 24 września 2014 r., II SA/Gd 340/14, LEX nr 1534098)." Przenosząc powyższe na okoliczności rozpatrywanej sprawy, wyjść należy od tego, że teren 22 MN znajduje się w Studium w strefie C1 – rozwoju funkcji mieszkaniowo-usługowej o średniej intensywności zabudowy, w obszarze rolniczym – R. Obszary rolnicze określono w części kierunkowej Studium jako tereny wyłączone z zabudowy, przy czym wskazano, że "zakaz nie dotyczy zachowania, rozbudowy, przebudowy i nadbudowy istniejącej zabudowy, w tym zabudowy zagrodowej (siedliskowej)" (punkt 4.2. Tereny wyłączone z zabudowy, punkt 4, s. 23). Słusznie zauważa Wojewoda, że teren 22 MN obejmuje niezabudowaną działkę nr [...] (obecnie [...] ). Nie dotyczy jej zatem przywołane wyłączenie z zakazu zabudowy ograniczone do zachowania, rozbudowy, przebudowy i nadbudowy istniejącej zabudowy, w tym zabudowy zagrodowej (siedliskowej). Trzeba jednak uwzględnić ogólne wytyczne co do strefy C1 zawarte w Kierunkach zagospodarowania przestrzennego gminy Biecz (s. 5) sformułowane następująco: "Celem polityki przestrzennej w strefie C jest stworzenie dogodnych warunków funkcjonowania i możliwości lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Strefa ta obejmuje tereny o średniej i niskiej intensywności zabudowy i zróżnicowanym charakterze. W strefie C wskazane jest prowadzenie działań związanych z porządkowaniem istniejących układów przestrzennych i kształtowaniem ładu przestrzennego. Wskazując nowe tereny pod rozwój zainwestowania należy przede wszystkim racjonalnie gospodarować przestrzenią i dążyć do unikania konfliktów, wynikających z różnego przeznaczenia terenu." Dalej wskazano w tabeli na stronie 8, precyzującej wytyczne do strefy C m.in., że "Dopuszcza się lokalizację zabudowy w obrębie strefy C (C1, C2) poza obszarami wskazanymi w studium bezpośrednio pod zainwestowanie, oznaczonymi symbolami MN, MN-U (z wyłączeniem terenów U, U-P i P), przy jednoczesnym zachowaniu ciągłości i struktury zabudowy, bez jej rozpraszania, oraz przy zapewnieniu obsługi komunikacyjnej terenów, dostępu do infrastruktury technicznej; parametry zabudowy jak dla zabudowy wyznaczonej w strefie." Zdaniem Sądu, podzielić należy stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym spełnione zostały wymogi dopuszczenia zabudowy w terenie oznaczonym jako 22 MN, który w Studium znajduje się poza obszarami MN i MN-U (przeznaczone pod zainwestowanie), poza terenami U, U-P i P, a jednocześnie zachowana jest ciągłość i struktura zabudowy, bez jej rozpraszania i przy zapewnieniu obsługi komunikacyjnej terenów i dostępu do infrastruktury technicznej. Przekonująca jest argumentacja zawarta w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którą teren ten przylega do drogi gminnej stanowiącej działkę ewidencyjną nr 544, co zapewnia jego obsługę komunikacyjną, jest częściowo uzbrojony w elementy infrastruktury technicznej, a bliskie sąsiedztwo istniejących budynków i terenów już przeznaczonych pod zainwestowanie w planie obowiązującym, w odległościach wskazanych na wyrysie dołączonym do odpowiedzi na skargę, nie wskazuje na rozproszenie zabudowy. Zdaniem Sądu niewłaściwa jest zaprezentowania w skardze wykładnia pojęcia rozpraszania zabudowy, którą Wojewoda zdaje się rozumieć jako przyleganie terenów nowej zabudowy do terenów zabudowy, co w okolicznościach sprawy doprowadziło ten organ do konkluzji, że wymóg powyższy nie został spełniony, skoro najbliższa zabudowa znajduje się w odległości około 140 m od spornego terenu. Niewątpliwie brak jest w Studium definicji "zabudowy rozproszonej". Rozpraszanie (rozlewanie) zabudowy jest pojęciem stosowanym w wielu obszarach, m.in. w urbanistyce, gospodarce przestrzennej, w odniesieniu do zjawisk postrzeganych przeważnie jako niekorzystne, a polegających na lokowaniu zabudowy daleko od siebie, chaotycznie. Oceniając treść planu, ze względu na wymóg nierozpraszania zabudowy, trzeba mieć na względzie kompleksową regulację dotyczącą terenu C1 określonego jako "strefa rozwoju funkcji mieszkaniowo-usługowej o średniej intensywności zabudowy". Z tekstu Studium wynika niezbicie, że jest to obszar kierunkowo pod zabudowę, w którym priorytetowo traktuje się stworzenie "dogodnych warunków funkcjonowania i rozwoju istniejącej oraz możliwości lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej i usługowej". Dla odróżnienia cech tego terenu od terenu C2, można zauważyć, że ten drugi został oznaczony w Studium jako teren o niskiej intensywności zabudowy, obejmujący tereny zlokalizowane w obrębie i bezpośrednim sąsiedztwie strefy ochrony krajobrazu. Co do strefy C1 nie sformułowano takich wyróżników, a jednocześnie ograniczeń. Przy tego rodzaju uwarunkowaniach, braku szczególnych walorów terenu wymagających ochrony, a jednocześnie przy braku sformułowanych w Studium konkretnych przesłankach rozpraszania zabudowy (np. odległościowych), należy uszanować prawo organów gminy do autointerpretacji tekstu Studium w duchu władztwa planistycznego, akceptując stanowisko, że w tym konkretnym przypadku brak przylegania do terenów przeznaczonych pod zabudowę nie stanowi rozpraszania zabudowy. W konsekwencji należało przyjąć, że dopuszczalne było określenie przeznaczenia terenu oznaczonego w załączniku nr 21 do zaskarżonej uchwały jako terenu 22 MN – zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, co oznacza niezasadność zarzutu skargi Wojewody dotyczącego tego terenu. Drugi zarzut organu nadzoru dotyczył § 8 ust. 4 pkt 3 lit. a planu miejscowego, który ma następujące brzmienie: "3) minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej: a) 30% w terenach o symbolach 4MN-7MN, 9MN-16MN, 17MN, 18MN, 20MN-27MN, 30MN-34MN, 36MN". Wojewoda zarzuca, że nie został ustalony minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonego symbolem 1MN. Bezspornie, w Kierunkach i wskaźnikach dotyczących zagospodarowania i użytkowania terenów zawartych w Studium (tabela, pkt 4.1., s. 20) określono dla terenów MN i MN-U w strefie C1 minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 30%. Niewątpliwie również wymóg określenia tego wskaźnika wynika z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz.U. z 2003 r. Nr 164 poz.1587). W tym świetle niewątpliwie wadliwe jest pominięcie w § 8 ust. 4 pkt 3 lit. a zaskarżonej uchwały wskaźnika dla terenu 1MN. Kluczowa jest zatem odpowiedź na pytanie, czy w okolicznościach sprawy wadliwość ta ma postać istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, co uzasadniałoby stwierdzenie nieważności planu miejscowego w odpowiedniej części. Zdaniem Sądu odpowiedź na to pytanie jest negatywna. Odnosząc się do tej kwestii w pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że wadliwość działania organu planistycznego polega na pominięciu jednego z parametrów zagospodarowania działki w odniesieniu do terenu 1MN. Usunięcie tego rodzaju wadliwości nie może nastąpić w sposób opisany w skardze, tj. przez stwierdzenie nieważności części tekstowej uchwały w zakresie § 8 ust. 4 pkt 3 lit. a. Uwzględnienie skargi w taki sposób oznaczałoby pogłębienie wadliwości w stosunku do wszystkich terenów wskazanych w tym przepisie. Sposobem usunięcia tej wadliwości byłoby więc stwierdzenie nieważności planu w zakresie terenu 1MN. Jednak, zdaniem Sądu, rodzaj wadliwości i działania organów Gminy Biecz zmierzające do zmiany planu w tym zakresie, nie uzasadniają takiego rozstrzygnięcia sądu. Co do rodzaju wadliwości zwrócić trzeba uwagę na treść § 4 pkt 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności m.in. określenie "wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej". Taki sposób sformułowania wymogu określenia udziału powierzchni biologicznie czynnej wskazuje, że parametr ten jest konsekwencją ustalenia parametru powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. W § 8 ust. 4 pkt 1 lit. c określono powierzchnię zabudowy dla terenu 1MN (nie więcej niż 40% powierzchni działki budowlanej). Określono także maksymalną intensywność zabudowy na poziomie 0,5 (vide: § 8 ust. 4 pkt 2 lit. b tiret trzecie). Jednocześnie Sąd zauważa, że z odpowiedzi na skargę wynika, że uchwałą nr XXX/201/2025 z dnia 31 października 2025 r. Rada Miejska w Bieczu przystąpiła do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Biecz – Etap I, przy czym załącznik graficzny obejmuje działkę nr [...], obręb B, która to działka ta stanowi określony w załączniku nr 1 zaskarżonej uchwały sporny teren 1MN. Zdaniem Sądu oba powyższe argumenty uzasadniają stanowisko, zgodnie z którym opisana wadliwość polegająca na pominięciu parametru minimalnej powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do terenu 1MN nie stanowi istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, a w konsekwencji nie uzasadnia stwierdzenia nieważności uchwały w części. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała nie jest obarczona wadami uzasadniającymi stwierdzenie jej nieważności. Nie doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego w zakresie objętym zaskarżeniem, nie doszło również do istotnego naruszenie trybu sporządzania planu, jak też do naruszenia właściwości organów. Z tego powodu skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.