II SA/Kr 1483/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant : Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi E. S., K. S., E. G. i S. G. na uchwałę nr IX/60/2007 Rady Gminy w Krościenku nad Dunajcem z dnia 31 sierpnia 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Krościenko nad Dunajcem - Biały Potok, zmienioną uchwałą nr XXI/216/2009 Rady Gminy w Krościenku nad Dunajcem 30 listopada 2009 r., zmienioną uchwałą XXIX/240/2017 Rady Gminy w Krościenku nad Dunajcem z dnia 25 maja 2017 r. postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym E. G. i S. G. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu wpisu; 3. zwrócić skarżącym E. S. i K. S. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu wpisu. E. S., K. S., E. G. oraz S. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr IX/60/2007 Rady Gminy w Krościenku nad Dunajcem z dnia 31 sierpnia 2007 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Krościenko Nad Dunajcem – Biały Potok" (Dz. Urzędowy Woj. Małopolskiego nr 781 poz. 5144), zmienioną uchwałą nr XXI/216/2009 Rady Gminy Krościenko nad Dunajcem z dnia 30 listopada 2009 r. (Dz. Urzędowy Woj. Małopolskiego nr 780 poz.6122), zmienioną uchwałą XXIX/240/2017 Rady Gminy Krościenko nad Dunajcem z dnia 25 maja 2017 r. (Dz. Urzędowy Woj. Małopolskiego poz.3849). Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie: - art. 1 ust 2 pkt 1, 2, 3, 5, 7 i ust 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017, poz.1073) w zakresie, w jakim w rozdziale IV § 9 ust. 4 zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego terenu oznaczonego symbolem 2 UC/MN dopuszczono do możliwości usytuowania obiektu usługowego - budynku handlowego o powierzchni zabudowy powyżej 2000 m2 z ponad 100 miejscami parkingowymi oraz poprzez ograniczenie na wskazanym terenie powierzchni biologicznie czynnej dla zabudowy usługowej do wartości minimalnej 20 %, przez co nie uwzględniono w zaskarżonym miejscowym planie przestrzennym wymagań ładu przestrzennego, walorów krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska, wymagań ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, praw właścicieli sąsiadujących działek oraz w sposób nieprawidłowy wyważono interes publiczny z interesami prywatnymi; - art. 14 ust. 5, art. 15 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest niezgodny w zakresie wskazanym w pkt 1) z warunkami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Krościenko nad Dunajcem. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały w "zaskarżonej części". W uzasadnieniu skargi przytoczyli brzmienie § 9 ust. 4 uchwały odnoszącego się do terenów zabudowy usługowej lub mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonych symbolem 2 Uc/MN na rysunku planu, z uwzględnieniem zmian wprowadzonych opisanymi wyżej uchwałami zmieniającymi. Dalej podali, że są właścicielami działek, które bezpośrednio sąsiadują z terenami oznaczonymi symbolem 2UC/MN zaskarżonego planu. Posiadają interes prawny do zaskarżenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem 2UC/MN planu wprost ingeruje w ich prawo własności i wynikające z tego prawo do korzystania z nieruchomości zgodnie z jego przeznaczeniem i w sposób wolny od immisji z nieruchomości sąsiadujących. Skarżący w uzasadnieniu skargi powołali się również na okoliczność wydania przez Starostę Nowotarskiego w dniu 27 marca 2018 r. decyzji nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku handlowego warz z wewnętrznymi instalacjami wod. kan., c. o., wentylacji mechanicznej, elektrycznymi oraz urządzeniami budowlanymi tj. budowa zbiornika p.poż., budowa pylonu reklamowego, utwardzenie terenu celu lokalizacji miejsc postojowych, dróg wewnętrznych, dojść, miejsc gromadzenia odpadów stałych, instalacji wodociągowej z istniejącej studni, przyłączy kanalizacji sanitarnej, sieci kanalizacji deszczowej, zewnętrznej instalacji cieplnej (pompy ciepła), budowę stacji transformatorowej wraz z złączem kablowym średniego napięcia i WLZ, oświetleniem zewnętrznym, zasilaniem pylonu na dz. nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości Krościenko nad Dunajcem, co stanowi obiekt kategorii XVII o pow. zabudowy 2254,40 m2. Przedmiotowe działki usytuowane są na terenie oznaczonym symbolem 2 UC/MN. W ocenie skarżących, miejscowy plan w zakresie, w jakim pozwala na usytuowanie na terenach oznaczonych 2 UC/MN budynku handlowego o parametrach wyszczególnionych w powyższej decyzji, jest niezgodny przepisami prawa materialnego określonymi w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżących nie sposób przyjąć, że w bezpośrednim otoczeniu osiedla domów jednorodzinnych i w otulinie pienińskiego parku narodowego postawienie obiektu handlowego o znacznej powierzchni użytkowej nie zaburzy ładu przestrzennego. Wskazali, że plan miejscowy po ostatniej zmianie z dnia 25 maja 2017 r. w § 9 ust. 4 pkt 5 lit. a przewiduje możliwość sytuowania w terenie 2UC/MN budynków z dachem płaskim, podczas gdy poprzednie ustalenia dla wskazanego terenu przewidywały konieczność projektowania budynków z dachami dwuspadowymi oraz dachami z określonym minimalnie kątem nachylenia. Wszystkie obiekty budowlane znajdujące się w otoczeniu posiadają dachy dwuspadowe o znacznym kącie nachylenia. Zarzucili, że plan narusza również wytyczne wynikające z art. 1 ust 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż tereny oznaczone symbolem 2 UC/MN znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie Pienińskiego Parku Narodowego, pomiędzy pasmem gór Pienin i Gorców i usytuowane są nad rzeką Krośnicą. Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które przewidują możliwość usytuowania na wskazanym terenie obiektu handlowego wyszczególnionego w decyzji nr [...] Starosty Nowotarskiego w żaden sposób nie uwzględniają walorów krajobrazowych tego terenu i zaburzają walory widokowe i estetyczne krajobrazu. Podali także, że teren oznaczony symbolem 2 UC/MN znajduje się w otulinie Pienińskiego Parku Narodowego, a zaskarżone przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie, w jakim dopuszczają usytuowanie budynku handlowego o pow. zabudowy powyżej 2000 m2 z wydzielonymi ponad 100 miejscami parkingowymi w jaskrawy sposób przeczą wymogom ochrony środowiska. Otwarcie znacznego obiektu handlowego spowoduje zwiększoną produkcję odpadów, zwiększone zanieczyszczenie powietrza i hałas związane z wzmożonym ruchem samochodowym, nadmierne zanieczyszczenie gruntów oraz wód gruntowych w wyniku wycieku płynów eksploatacyjnych z samochodów osobowych i ciężarowych/dostawczych oraz znaczące zmniejszenie terenów biologicznie czynnych. Zmiana planu poprzez wprowadzenie w § 9 ust. 4 nowego brzmienia pkt 12 w postaci: "Powierzchnia terenów biologicznie czynnych na każdej działce budowlanej przeznaczonej dla zabudowy usługowej wynosi nie mniej niż 20%" jest sprzeczne z zapisami planu ochrony dla Pienińskiego Parku Narodowego ustanowionego rozporządzeniem Ministra Środowiska z 1 lipca 2014 r. (rozdział 7 ust. 1 pkt 21). Tereny oznaczone symbolem 2 UC/MN znajdują się również na obszarze Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, ustanowionego uchwałą nr XVIII/299/12 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 lutego 2012 r. Zdaniem skarżących zaskarżone zapisy planu są sprzeczne ze wskazaną uchwałą, gdyż nie zapewniają na terenie oznaczonym symbolem 2 UC/MN zachowania występujących polan o wysokiej bioróżnorodności, utrzymanie użytków zielonych oraz korytarzy ekologicznych. W ocenie skarżących miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie, w jakim dopuszcza usytuowanie uciążliwego obiektu handlowego w bliskiej odległości od zabudowań mieszkalnych przeznaczonych w większości do wypoczynku oraz w bliskiej odległości od szkoły podstawowej i przedszkola nie uwzględnia również wymagań dotyczących ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, czym narusza art. 1 ust 2 pkt 5 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Naturalną konsekwencją bowiem wybudowania planowanego obiektu handlowego jest wzmożony ruch samochodowy w bezpośredniej okolicy i związane z tym zanieczyszczenie powietrza oraz zwiększone natężenie hałasu. Skarżący podkreślili, że organ planistyczny, dopuszczając możliwość usytuowania budynku handlowego o znacznej uciążliwości dla mieszkańców działek sąsiadujących, nie uwzględnił ich prawa własności. W szczególności nie przewidział możliwych immisji na tereny sąsiadujące w postaci: odoru z kontenerów na odpady usytuowanych w bliskiej odległości od nieruchomości i budynków mieszkalnych, ponadprzeciętnego natężenia sztucznego oświetlenia w godzinach nocnych, rażącego wzrostu natężenia hałasu generowanego przez: ponadprzeciętny i niewspółmierny wzrost ruchu samochodów osobowych (przewidziano 104 miejsca parkingowe, mimo że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wystarczająca byłaby liczba ok. 40 miejsc parkingowych) oraz ponadprzeciętnego, niewspółmiernego wzrostu ruchu samochodów dostawczych/ciężarowych, ze szczególnym uwzględnieniem dostaw w godzinach wczesnoporannych i nocnych, uciążliwości dźwiękowej urządzeń wentylacji mechanicznej i klimatyzacji przewidywanych do obsługi planowanego obiektu handlowego, zarówno w dzień, jak i w nocy. Skarżący zarzucili także, że zaskarżony plan zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolem 2 UC/MN nie uwzględnia kierunków wynikających ze studium, a wręcz jest niezgodny z wizją zagospodarowania terenu określoną w studium. Planowany obiekt handlowy nie nawiązuje charakterem do budownictwa regionalnego (w szczególności w zakresie płaskich dachów), nie uwzględnia dużego udziału zieleni (tereny biologicznie czynne zostały ograniczone do 20 %), nie jest obiektem związanym z agroturystyką i turystyką, pogorszy warunki wypoczynku i obniży atrakcyjność turystyczną regionu, jest uciążliwy dla środowiska, będzie pogarszał jakość życia mieszkańców bezpośrednio z nim sąsiadujących, nie uwzględnia ochrony zbiorowisk zieleni (znacznej przestrzeni łąki o wysokiej bioróżnorodności) i nie uwzględnia ochrony zbiorowisk zieleni nad ciekami. Rozstrzygającym argumentem przesądzającym o niezgodności zapisów miejscowego planu z ustaleniami studium są – w ocenie skarżących - zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Krościenko nad Dunajcem dotyczące strefy III - Pienińskiego Parku Narodowego (str. 26 studium), zgodnie z którymi ustanowiona otulina stanowi pas zabezpieczający teren Parku przed oddziaływaniem antropogenicznych czynników zewnętrznych. Na terenie otuliny obowiązuje zakaz montowania urządzeń nagłaśniających za wyjątkiem dolnych stacji wyciągów narciarskich, zakaz używania urządzeń oświetleniowych po godz. 20-tej, zakaz lokalizacji obiektów z handlem, gastronomią i usługami za wyjątkiem dolnych stacji wyciągów narciarskich, zakaz lokalizacji innych obiektów i urządzeń uciążliwych dla środowiska za wyjątkiem urządzeń do utrzymania i naśnieżania tras narciarskich na terenach przewidzianych dla rozwoju narciarstwa rekreacyjnego. Skarżący podali, że przed wniesieniem skargi wezwali Radę Gminy Krościenko nad Dunajcem do usunięcia naruszenia prawa. Gmina nie uwzględniła ich wezwania. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Krościenko wskazał, że skarżący nie udowodnili naruszenia interesu prawnego zaskarżoną uchwałą. Podał, że wszystkie elementy uzasadnienia skargi dotyczą przyszłych, hipotetycznych naruszeń ich interesu faktycznego, a nie prawnego związanego z korzystaniem ich nieruchomości. Wyjaśnił, że skarżący są właścicielami nieruchomości sąsiednich do terenu 2UC/MN - terenów oznaczonych w planie symbolem 16 MN. Opisywane w skardze zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego nie dotyczyły tego obszaru, tak więc zaskarżone zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego nie mają jakiekolwiek wpływu na realizację prawa własności skarżących. Stanowisko skarżących przekazane treścią skargi jest subiektywnym odczuciem osób nieaprobujących w chwili obecnej zapisów w planie zagospodarowania przestrzennego. Gmina przeprowadziła pełną procedurę zmian, w trakcie której skarżący mieli możliwość ingerencji w przypadku udowodnienia naruszenia ich interesu prawnego, z czego nie skorzystali. Tym niemniej Wójt wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skargi podał, że z żadnego przepisu prawa nie wynika zakaz wyznaczania terenów usługowych o parametrach ustalonych w zmianie planu, które to parametry uzyskały akceptację właściwych organów, w tym odpowiedzialnych za ochronę krajobrazu przyrodniczego i kulturowego. W bliskim sąsiedztwie od granic terenu 2.UC/MN (w odległości 120 m), funkcjonuje rozbudowana o salę gimnastyczną szkoła, której parametry znacznie przekraczają parametry ustalone w zmianie planu dla terenów 2.UC/MN. Rejon, w którym zlokalizowany jest teren 2.UC/MN z uwagi na konfigurację terenu (teren płaski), wyposażenie w sieci infrastruktury technicznej, dostęp do dróg publicznych, ma najlepsze warunki dla lokalizacji kształtującego się centrum usługowego dla rejonu Krościenko - Biały Potok. Niewielka ekspozycja w krajobrazie stwarza też warunki dla lokalizacji budynków o większej kubaturze. W zakresie kształtowania architektury budynków ustalono, że dachy mogą być realizowane jako jedno lub wielopołaciowe o kącie nachylenia połaci do 45% i ciemnej kolorystyce pokrycia połaci dachowych, a architektura budynków ma być dostosowana do lokalnych tradycji budowlanych poprzez stosowanie w miarę możliwości miejscowych materiałów elewacyjnych i charakterystycznego dla regionu detalu architektonicznego. W wypadku obiektów usługowych obowiązek stosowania dachów stromych nie ma uzasadnienia, ponieważ dachy takie w wypadku większych rozpiętości konstrukcji dachowej generują powstawanie budynków o znacznej wysokości. Dalej organ wskazał, że zmiany treści zapisu planu przestrzennego nie miały wpływu na wielkość obiektu handlowego. Sami skarżący przytoczyli w uzasadnieniu skargi treść w uchwał w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Krościenko – Biały Potok. Treścią § 4 ust.4 uchwały nr IX /60/2007 z dnia 31 sierpnia 2007 r. wprowadzono zakaz realizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Przepis ten nie był zmieniany w trakcie procedur zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze taki stan faktyczny nie można twierdzić, że obecne zapisy w planie przewidują możliwość lokalizacji tak dużego obiektu. Zapisy planu dla terenu 2 UC/MN przed dokonaniem i po dokonaniu zmian w treści planu umożliwiały budowę obiektu o parametrach wskazanych w pozwoleniu na budowę. Podkreślił, że wszystkie projekty zmian treści planu zagospodarowania przestrzennego były uzgodnione przez Dyrektora Pienińskiego Parku Narodowego i w związku z tym nie doszło do naruszenia prawa. Odnosząc się do zarzutu skarżących Wójt wyjaśnił, że skoro § 4 ust 4 uchwały Nr IX760/2007 z dnia 31 sierpnia 2007 r., zakazuje na obszarze objętym ustaleniami planu realizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, to na terenie 2UC/MN planu nie istnieje możliwość realizacji większego obiektu handlowego. W odpowiedzi na skargę wskazano również, że zamiar budowy budynku usługowego o powierzchni handlowej mniejszej niż 2000 m2 i powierzchni zabudowy (zdefiniowanej na potrzeby tego rozporządzenia) mniejszej niż 2 ha należy rozpatrywać w kontekście zapisu §3 ust. 1 pkt 54 lit a) i pkt 55 lit a) rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazane przepisy nie rozstrzygają o tym, że realizacja obiektów na terenie opisanym w planie symbolem 2UC/MN zgodnie z ustaleniami planu jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym teza, że przepisy planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczające realizację takiego budynku w jaskrawy sposób przeczą wymogom środowiska nie jest możliwa do udowodnienia. Obszar objęty zmianą planu znajduje się w otulinie PPN-u, w odległości minimum 200 metrów od granicy Parku, która równocześnie stanowi granicę Obszarów NATURA 2000 o wspólnej nazwie "Pieniny": PLH1200131 - specjalny obszar ochrony siedlisk, i PLB1200082 - obszar specjalnej ochrony ptaków. Zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody, projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w części dotyczącej parku narodowego i jego otuliny wymagają uzgodnienia z dyrektorem parku narodowego w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody parku narodowego. Dla Pienińskiego Parku Narodowego, zgodnie z przepisami ustawy o ochronie przyrody (art. 19 ust. 5), został sporządzony Plan Ochrony przyjęty Rozporządzeniem Ministra Środowiska dnia 1 lipca 2014 r. W Planie ochrony określony został zakres działań ochronnych dla Obszarów NATURA 2000 o wspólnej nazwie "Pieniny" PLH1200131 i PLB1200082 oraz określone zostały wskazania do zmian w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego dotyczące eliminacji lub ograniczenia zagrożeń wewnętrznych lub zewnętrznych, niezbędnych do utrzymania lub odtworzenia właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których wyznaczono obszary Natura 2000 o wspólnej nazwie Pieniny (kody obszarów: PLB120008 i PLH120013). Wskazania ww. były podstawą dla uzyskania uzgodnienia zmiany planu przez Dyrektora PPN-u. Projekt zmiany planu Dyrektor PPN-u uzgodnił bez uwag postanowieniem znak: [...] z dnia 3 stycznia 2017r. Bez uwag projekt zmiany planu uzgodniony został również w zakresie ochrony przyrody i krajobrazu przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie postanowieniem znak: [...] z dnia 12 grudnia 2016r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie w postanowieniu stwierdził, że projekt zmiany planu nie narusza przepisów ustawy o ochronie przyrody oraz zakazów obowiązujących w Południowomałopolskim Obszarze Chronionego Krajobrazu. Równocześnie ww. organ w procedurze oddziaływania na środowisko przeprowadzonej dla ww. projektu zmiany planu, na podstawie ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyraził swoją pozytywną opinię dla projektu zmiany planu oraz wykonanej dla niego prognozy oddziaływania na środowisko (opinia z dnia 16 grudnia 2016 r. znak: [...]). Takie samo stanowisko w ww. sprawie zajął również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Nowym Targu, opiniując pozytywnie projekt zmiany planu wraz z prognozą (postanowienie Nr [...] znak: [...] z dnia 9 grudnia 2016 r.) W trakcie prowadzenia procedury zmiany została sporządzona prognoza oddziaływania na środowisko, w której dokonano dogłębnej analizy ewentualnych zmian wpływających na środowisko. Organ zacytował fragment odnoszący się do zmian dotyczących terenu 2 CU/MN. Skarżący niesłusznie uważają, że zapisy planu zagospodarowania przestrzennego mają wskazywać lub wykluczają rozwiązania uwzględniające ochronę zdrowia i bezpieczeństwa ludzi w związku z budową obiektów budowlanych. Takie wymagania ma spełnić każdy projektowany i eksploatowany obiekt budowlany. Rozstrzygnięcie prawne w tym zakresie określone jest treścią art. 5 i 6 ustawy prawo budowlane. Nieruchomość będące własnością skarżących zlokalizowane są na terenie oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 16 MN, który został przeznaczony na budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne z dopuszczeniem budownictwa zagrodowego. Skarżący, w sposób enigmatyczny określili usytuowanie budynku, jako źródło znaczących uciążliwości. Takie stanowisko jest nieuprawnione, ponieważ jak wyżej wskazano, przedsięwzięcie nie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym, wszelkie jego oddziaływania muszą się ograniczyć do rejonu nieruchomości, którą dysponuje inwestor. Wskazane przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego istnieje możliwość oddziaływania poza teren lokalizacji i tym samym istnieje możliwość ustalania obszaru ograniczonego użytkowania opisanego treścią art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska. Teren, którym dysponują skarżący jest przeznaczony pod budownictwo mieszkalne. Zapisy planu zagospodarowania przestrzennego nie określają przeznaczania tego terenu jako terenu wypoczynkowo-rekreacyjnego. Organ planistyczny nie posiada kompetencji do rozstrzygania problemów związanych z emisjami odoru. Warunki postępowania w tym zakresie określone są innymi szczegółowymi branżowymi przepisami. Przedsięwzięcie musi zostać tak zaplanowane, z uwzględnieniem wyposażenia budynku w odpowiednie urządzenia i rozwiązania zapobiegające takim przypadkom. Lokalizacja miejsc i warunki gromadzenia odpadów stałych zostały szczegółowo opisane treścią § 22 i 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt budowlany budynku zlokalizowanego na terenie 2 UC/MN musi spełnić wskazane w rozporządzeniu wymagania. Skarżący nie wskazali źródła określenia przeciętnej ilości natężenia oświetlenia oraz generowanego hałasu. W związku z tym nie mogą zarzucić, jako naruszenia prawa, generowanie tych czynników w sposób ponad przeciętny. Obowiązujące w tym zakresie prawo określa wartości maksymalne, które nie mogą być przekroczone w godzinach ciszy nocnej i poza tym okresem i inwestor musi je spełnić. Wskazany przepis planu zagospodarowania przestrzennego określa minimalne ilości miejsc parkingowych dla innego typu obiektu. W związku z tym zarzut w sprawie ilości miejsc parkingowych jest nieuprawniony. Niejasno sprecyzowane określenia np.; niewspółmierny, ponadprzeciętny, nie mogą być elementem zarzutu w sytuacji gdy obowiązujące prawo nie definiuje takich pojęć i nie ustanawia dla nich mierzalnych wartości. W ocenie organu interesy zostały tekstem planu wyważone prawidłowo. Organ planistyczny nie ma możliwości ograniczania właścicielom wyboru sposobu prowadzenia działalności gospodarczej. To właściciel nieruchomości decyduje o sposobie wykorzystania tego terenu zgodnie z zapisem w planie. Celem ustaleń w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego nie może być ochrona istniejących przedsięwzięć gospodarczych przed wprowadzeniem nowych podmiotów, które mają zamiar prowadzić działalność gospodarczą w zakresie podobnym jak podmioty działające dotychczas w sąsiedztwie. Teren oznaczony symbolem 2 UC/MN nie stanowi terenu otwartego, jest to teren przeznaczony pod zabudowę tak samo jak teren będący własnością skarżących, w okresie, gdy nie był zabudowany. Organ nie zgodził się z zarzutem, że postanowienia miejscowego planu są niezgodne z obowiązującym studium. Sami skarżący wskazali, że opisane zakazy dotyczą strefy III, na której ustanowiono otulinę zabezpieczającą Pieniński Park Narodowy. Strefa III zgodnie z treścią studium obejmuje teren parku i teren sąsiednich kompleksów leśnych, które nie wchodzą w teren parku. W zawiązku z tym zakazy opisane przez skarżących obowiązują na terenie kompleksów leśnych sąsiadujących z terenem parku. Na tych terenach nie obowiązują zapisy planu zagospodarowania przestrzennego Krościenko - Biały Potok. Natomiast treść studium dotycząca strefy II, gdzie zlokalizowany jest teren opisany treścią planu zagospodarowania przestrzennego Krościenko Biały Potok nie wprowadza takich zakazów na terenie otuliny Pienińskiego Parku Narodowego. W związku z tym nie można twierdzić o sprzeczności zapisów planu zagospodarowania przestrzennego z tekstem studium. Wezwaniem z dnia 25 marca 2019 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżących E. S. i K. S. - R. S. oraz skarżących E. G. i S. G. o wykazanie, że zaskarżoną uchwałą został naruszony ich interes prawny skarżących – w szczególności przez przedłożenie dokumentów własności nieruchomości, z której wywodzą swój interes prawny – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący nie zadośćuczynili wezwaniu Sądu. R. S. ograniczył się do poinformowania Sądu, że "oryginały posiadanych przez niego dokumentów potwierdzających własność nieruchomości przedłożył do akt sygn. II SA/Kr 580/18 (k.117 a.s.). Skarżący E. G. i S. G. przedłożyli natomiast jedynie notarialny protokół dziedziczenia i akt dziedziczenia po J. G., (w którym złożyli jedynie oświadczenie, że J. G. był właścicielem nieruchomości składającej się z działki nr [...]), nie przedkładając dokumentu potwierdzającego własność tej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1006), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez badanie zgodności z prawem m.in. uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego, stanowiących przepisy prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 ) oraz aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.) zwanej dalej: u.s.g., który stanowi, że "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". W kontekście przytoczonych przepisów, skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest uwarunkowane następującymi okolicznościami: po pierwsze - zaskarżony akt musi dotyczyć sfery administracji publicznej, po drugie - wniesienie skargi do sądu poprzedzone być musi wcześniejszym bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa lub interesu prawnego, po trzecie - zachowany być musi termin do wniesienia skargi, po czwarte - zaskarżony akt musi nie tylko dotyczyć interesu prawnego, ale również naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżącego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Gminy Krościenko nad Dunajcem z dnia 31 sierpnia 2007 r. nr IX/60/2007 w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Krościenko Nad Dunajcem – Biały Potok", zmieniona uchwałą z dnia 30 listopada 2009 r. nr XXI/216/2009, zmieniona uchwałą z dnia 25 maja 2017 r. nr XXIX/240/2017. Tym samym należy stwierdzić, że przedmiotowa skarga dotyczy kategorii spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Mając na uwadze treść art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, należy stwierdzić, że skarżący dopełnili zarówno wymogu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jak i wymogu złożenia skargi do sądu w ustawowo wskazanym terminie. W dalszej kolejności należało zbadać, czy skarżący mają legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Merytoryczna ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest bowiem możliwa, jeśli skarżący nie mają legitymacji procesowej do wniesienia skargi. W sprawie sygn. II SA/Kr 580/18 R. S. przedłożył odpisy aktów notarialnych, z których wynika, że E. S. i K. S. są współwłaścicielami działek nr: [...], [...], [...], [...], [...]/, [...]/, [...]. Skarżący E. G. i S. G. twierdzili, że są współwłaścicielami działki nr [...]. Należy wskazać, że z treści art. 101 ust. 1 u.s.g. wyraźnie wynika, że legitymację do zaskarżenia uchwały rady gminy ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego występuje wówczas, gdy jest ono konsekwencją naruszenia obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego lub procesowego). Przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09). Musi to być nadto interes indywidualny, bezpośredni i realny (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05), wynikający z normy obowiązującego prawa, naruszony aktem prawa miejscowego. Istotne jest, by był wykazany przez skarżącego, gdyż dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia spoczywa na skarżącym. Musi on wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (por. wyrok SN z 7 marca 2003 r., III RN 42/02, OSNP z 2004 r. Nr 7, poz. 114). Skarżący musi zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, wyrok NSA z 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (por. wyrok NSA z 7 maja 2008 r., II OSK 84/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy ocenie naruszenia interesu prawnego jednostki i tego, czy doszło do przekroczenia władztwa planistycznego należy wyważyć interes społeczny i indywidualny (por. wyrok NSA z dnia 7.03.2018 r. LEX nr 2495697). Prawo własności jest chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP) i znajduje także ochronę w przepisach Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (w szczególności w art. 6 ust. 1 oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji), nie jest jednak prawem bezwzględnym. Doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, przy czym tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Jak stanowi przepis art.140 kodeksu cywilnego, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. Wyznacznikami granic własności są zatem ustawy i zasady współżycia społecznego, a kryterium sposobu korzystania przez właściciela z przysługującego mu prawa jest jego społeczno-gospodarcze przeznaczenie. Typowym przykładem ustawy określającej - w zakresie w niej uregulowanym - granice wykonywania własności jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która stanowi w art. 6 ust. 1, że: "ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości". Stosownie zaś do art. 144 k.c. właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Jak wynika z tego przepisu oddziaływanie pośrednie na nieruchomości sąsiednie jest dopuszczalne, jeśli mieści się w granicach przeciętnej miary. Oceny przeciętnej miary dokonuje się według dwóch kryteriów: społeczno-gospodarczego przeznaczenia obu nieruchomości oraz stosunków miejscowych. Co do oceny przeciętnej miary w rozumieniu art. 144 k.c. wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 listopada 1985 r. (II CR 149/85, OSNCP 1986, nr 10, poz. 162), stwierdzając, że musi być ona dokonana na podstawie obiektywnych warunków, panujących w środowisku osób zamieszkujących na danym terenie. Chodzi bowiem o dokonanie oceny według normy obiektywnej, a nie subiektywnej wrażliwości czy potrzeb właścicieli poszczególnych nieruchomości. Społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości nie wyznacza sposób, w jaki z gruntu dotychczas korzystano, lecz to, jak właściciel może faktycznie i potencjalnie z gruntu korzystać (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2005 r., III CK 129/04, Prok. i Pr. 2005, nr 7-8, s. 52). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, uznać należało, że skarżący nie mają interesu prawnego do zaskarżenia uchwały Rady Gminy Krościenko nad Dunajcem z dnia 31 sierpnia 2007 r. nr IX/60/2007 w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Krościenko Nad Dunajcem – Biały Potok", zmienionej uchwałą z dnia 30 listopada 2009 r. nr XXI/216/2009, zmienionej uchwałą z dnia 25 maja 2017 r. nr XXIX/240/2017. Stosownie do zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Krościenko n/Dunajcem, przyjętego Uchwałą Rady Gminy Krościenko n/Dunajcem Nr XX/138/2000 z dnia 28 lutego 2000 roku i zmienionego Uchwałą nr XL/250/2006 Rady Gminy Krościenko nad Dunajcem z dnia 30 czerwca 2006 roku oraz Uchwałą nr XXXVII/270/2010 Rady Gminy Krościenko nad Dunajcem z dnia 27 maja 2010 roku obszar oznaczony w planie zagospodarowania symbolem 2 UC/MN położony był w strefie II - Osadniczo-rolniczej, obejmującej m.in. Biały Potok. Strefa ta obejmowała swym zasięgiem istniejące i przewidziane dla rozwoju tereny osadnictwa, handlu, usług, sportu i turystyki oraz innych funkcji wraz z otaczającymi terenami otwartymi użytkowanymi rolniczo, enklawami leśnymi, zadrzewieniami śródpolnymi i terenami wód. W granicach strefy wydzielono obszary dla rozwoju osadnictwa, turystyki, usług, rolnictwa o zróżnicowanych formach i sposobach zagospodarowania, w tym obszar zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej, rekreacyjnej, usług i rzemiosła nieuciążliwego (oznaczony symbolem MN1). W ramach wydzielonych obszarów wyodrębniono rejony kształtujących się centrów usługowych wskazanych dla koncentracji obiektów i urządzeń użyteczności publicznej o istotnym znaczeniu dla rozwoju przestrzennego gminy: Centra usługowe wsi, Teren koncentracji usług i rzemiosła. Obejmuje wskazane do zainwestowania w sposób zorganizowany tereny, m.in. centralnych części jednostek skupiających życie mieszkańców wsi, które wymagają intensyfikacji zabudowy, koncentracji wielofunkcyjnych usług o charakterze publicznym, komercyjnym w obiektach specjalistycznych lub z wykorzystaniem parterów w budynkach mieszkalnych. Zgodnie z uchwałą Rady Gminy Krościenko nad Dunajcem z dnia 31 sierpnia 2007 r. nr IX/60/2007 w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Krościenko Nad Dunajcem – Biały Potok" działki skarżących nr ew. [...] i [...] położone były w obszarze 16 MN. Działka nr ew. [...] od strony zachodniej graniczyła z terenem oznaczonym w tym planie symbolem 2 UC/MN. Z kolei działka nr ew. [...] nie graniczyła z terenem 2 UC/MN, gdyż od tego obszaru oddzielała ją działka nr ew.[...]. Stosownie do § 8 uchwały z dnia 31 sierpnia 2007 r. przeznaczeniem podstawowym terenu 16 MN jest budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Jako przeznaczenie dopuszczalne realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego przewidziano: budownictwo zagrodowe; usługi podstawowe (w myśl § 3 ust.1 pkt 5 tekstu planu - usługi związane z zabezpieczeniem codziennych potrzeb mieszkańców, jak zakup artykułów spożywczych, gospodarstwa domowego, prasy i książek, usługi typu naprawa obuwia, sprzętu gospodarstwa domowego, agencja bankowa, pocztowa, fryzjer, kosmetyczka itp. za wyjątkiem drobnej wytwórczości), realizowane jako wbudowane; drobną wytwórczość (w myśl § 3 ust.1 pkt 6 tekstu planu - działalność gospodarcza związana z produkcją i rzemiosłem - warsztaty rzemieślnicze, nie stwarzające uciążliwości dla sąsiednich terenów o innej funkcji np. mieszkaniowej, usługowej lub rekreacyjnej) jako wolnostojących budynków parterowych. We wszystkich terenach oznaczonych symbolami od 1.MN do 19.MN wysokość budynków mieszkalnych i usługowych w kalenicy nie może przekroczyć 9 metrów od strony przystokowej. Dopuszczono lokalizację parterowych budynków gospodarczych, inwentarsko-składowych i garaży, z poddaszami użytkowymi, realizowanych jako wolnostojące lub dobudowane do mieszkalnych, zgodnie z przepisami odrębnymi. Wysokość budynków gospodarczych i garaży nie może przekroczyć w kalenicy wysokości 7 metrów od strony przystokowej, a budynków inwentarsko - składowych 9 metrów nad poziom terenu od strony przystokowej. Negatywne oddziaływanie inwestycji na środowisko, określone zgodnie z przepisami odrębnymi, nie może przekraczać granicy terenu, do którego inwestor ma tytuł prawny. Z kolei w myśl § 9 ust.4 uchwały Rady Gminy Krościenko nad Dunajcem z dnia 31 sierpnia 2007 r. nr IX/60/2007 symbolem 2.UC/MN oznaczono tereny zabudowy usługowej lub mieszkaniowej jednorodzinnej o pow. 0,90 ha. Przeznaczeniem podstawowym terenu były usługi realizowane jako zespół hotelowo - gastronomiczny z częścią rehabilitacyjną lub budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne (pkt 1), a przeznaczeniem dopuszczalnym - realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego - zieleń urządzona, tereny sportowo - rekreacyjne, parkingi, obiekty budowlane infrastruktury technicznej (pkt 2). Zgodnie z punktem 3) § 9 tekstu planu dopuszczono realizację obiektów usług jako wolnostojących, a w wypadku realizacji zabudowy mieszkaniowej jako wolnostojących lub w zabudowie zwartej, jako tzw. szeregówka, o łącznej powierzchni zabudowy nie większej niż 30% powierzchni terenu. W wypadku realizacji zespołu hotelowo - gastronomicznego z częścią rehabilitacyjną, obowiązuje zakaz lokalizacji wszelkiego rodzaju usług, za wyjątkiem usług hotelarskich i gastronomicznych z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zakaz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (pkt 4), a w wypadku realizacji budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego obowiązuje zakaz realizacji usług wolnostojących lub dobudowanych do budynków mieszkalnych (pkt 5). W wypadku realizacji zespołu hotelowo - gastronomicznego z częścią rehabilitacyjną, obowiązuje realizacja nie mniej niż 20 miejsc postojowych/1000 m2 pow. użytkowej (pkt 14), a w wypadku realizacji budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego obowiązuje realizacja nie mniej niż 2 miejsc postojowych na każdej działce, na której będzie realizowana funkcja usługowa (pkt 15). Zgodnie z § 4 ust. 15 i 16 planu na całym obszarze planu obowiązywał zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko za wyjątkiem: 1) obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, w tym dróg i parkingów, 2) infrastruktury sportowej - wyciągi, trasy narciarskie, 3) obiektów i urządzeń do poboru wód powierzchniowych, 4) wierceń wykonywanych w celu ujmowania wód leczniczych; 5) regulacji rzek, urządzeń przeciwpowodziowych, budowli piętrzących wodę, 6) tartaków, stolarni, instalacji do wyrobu mebli, 7) scalania, zalesiania i melioracji. Realizację tych ostatnich przedsięwzięć dopuszcza się po wykazaniu w przeprowadzonej procedurze oceny oddziaływania na środowisko, braku niekorzystnego wpływu na środowisko (ust. 17). W myśl § 4 ust.4 planu na obszarze objętym ustaleniami planu obowiązuje zakaz realizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Natomiast stosownie do § 4 ust. 13 planu, w zakresie ochrony przed hałasem, zgodnie z przepisami odrębnymi, obowiązuje przestrzeganie dopuszczalnych wartości hałasu w środowisku dla terenów oznaczonych symbolem MN - jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej. Uchwała Rady Gminy Krościenko nad Dunajcem z dnia 30 listopada 2009 r. nr XXI/216/2009 dokonała jedynie zmian w tekście planu, wprowadzając w § 9 ust.4 zapis, że przeznaczeniem podstawowym terenu są usługi komercyjne (wszystkie usługi służące zaspokojeniu potrzeb ludności, również podstawowe, nastawione na zysk, z wyjątkiem usług handlowych o pow. sprzedażowej powyżej 2000 m2) lub budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne (pkt 1), a przeznaczeniem dopuszczalnym realizowanym w ramach przeznaczenia podstawowego - drobna wytwórczość, zieleń urządzona, tereny sportowo - rekreacyjne, parkingi, obiekty budowlane infrastruktury technicznej (pkt 2). Zgodnie z punktem 5a) obowiązywała realizacja dachów o kącie nachylenia głównych połaci od 25° do 45°. W punkcie 5 b) tego przepisu dopuszczono realizację płaskich stropodachów, pełniących funkcje terenów biologicznie czynnych oraz realizację dachów w formie tarasów widokowych i rekreacyjnych o powierzchni nieprzekraczającej 20% powierzchni zabudowy obiektu. Uchwała Rady Gminy Krościenko nad Dunajcem z dnia 25 maja 2017 r. nr XXIX/240/2017 dokonała zmian w tekście i rysunku "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Krościenko Nad Dunajcem – Biały Potok" w zakresie terenu 2UC/MN i 3 UC/MN. Teren oznaczony symbolem 2UC/MN uległ nieznacznemu poszerzeniu od strony wschodniej o działkę nr ew. [...] oraz część działki [...], która wcześniej położona była w obszarze ZL. Na skutek tej zmiany działka nr [...] położona w obszarze 16 MN graniczy z obszarem 2 UC/MN jedynie północno-zachodnim narożnikiem. W § 9 ust.4 pkt 5) planu przewidziano, że obowiązuje realizacja dachów o kącie nachylenia głównych połaci do 45°. Zmieniony pkt 12 otrzymał brzmienie: "Powierzchnia terenów biologicznie czynnych na każdej działce budowlanej przeznaczonej dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wynosi nie mniej niż 40% jej powierzchni, a dla zabudowy usługowej nie mniej niż 20%". Zaskarżona uchwała w żaden sposób nie narusza istoty prawa własności przysługującego skarżącym do nieruchomości położonych w obszarze 16 MN, nie ograniczając w żaden sposób potencjalnego sposobu korzystania z tych nieruchomości. Nie można również uznać, że wpływa na sferę prawno-materialną skarżących, gdyż nie pozbawia ani nie ogranicza ich prawem gwarantowanych uprawnień. O naruszeniu interesu prawnego można mówić bowiem wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrana lub ograniczona przysługująca podmiotowi z mocy prawa ochrona, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Istotne jest, by to właśnie wskutek podjęcia zaskarżonego aktu został naruszony konkretny interes prawny lub uprawnienie skarżącego przez ograniczenie lub pozbawienie go uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa. Obowiązujące prawo nie przewiduje ochrony właścicieli nieruchomości przed wszystkimi niedogodnościami wynikającymi z zabudowy sąsiednich działek. Jak wynika z art.144 k.c. oddziaływanie pośrednie na nieruchomości sąsiednie jest dopuszczalne, jeśli mieści się w granicach przeciętnej miary. Ponieważ wynikające z zaskarżonej uchwały społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości położonych w obszarze 2 UC/MN to zabudowa usługowa lub mieszkaniowa jednorodzinna z dopuszczeniem drobnej wytwórczości, zieleni urządzonej, terenów sportowo - rekreacyjnych, parkingów, z zakazem realizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, a społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości położonych w obszarze 16 MN to budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne z dopuszczeniem budownictwa zagrodowego, usług podstawowych i drobnej wytwórczości, nie można uznać, aby potencjalne oddziaływanie obszaru 2 UC/MN na nieruchomości skarżących przekraczało przeciętną miarę. Jak wynika z rysunku planu obszar 2 UC/MN położony jest przy drodze głównej przebiegającej przez Krościenko. Skarżący odwoływali się do faktu wydania przez Starostę Nowotarskiego w dniu 27 marca 2018 r. decyzji nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku handlowego na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości Krościenko nad Dunajcem, położonych w obszarze 2 UC/MN planu. Zarzuty skargi w zakresie odoru z kontenerów na odpady usytuowanych w bliskiej odległości od nieruchomości i budynków mieszkalnych skarżących, ponadprzeciętnego natężenia sztucznego oświetlenia w godzinach nocnych, rażącego wzrostu natężenia hałasu generowanego przez: ponadprzeciętny i niewspółmierny wzrost ruchu samochodów osobowych (przewidziano 104 miejsca parkingowe, mimo że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wystarczająca byłaby liczba ok. 40 miejsc parkingowych) oraz ponadprzeciętnego, niewspółmiernego wzrostu ruchu samochodów dostawczych/ciężarowych, ze szczególnym uwzględnieniem dostaw w godzinach wczesnoporannych i nocnych, uciążliwości dźwiękowej urządzeń wentylacji mechanicznej i klimatyzacji - w istocie dotyczą wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie zapisów planu. Obawy skarżących wskazują na naruszenie ich interesu faktycznego a nie naruszenie interesu prawnego. Wobec powyższego skargę E. S. i K. S., na podstawie art.58 § 1 pkt 5a) p.p.s.a. należało odrzucić. Skargę E. G. i S. G. odrzucono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) oraz art.58 § 1 pkt 5a) p.p.s.a. Stosownie do art. 232 § 1 pkt 1) p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Dlatego też orzeczono jak w punktach 2 i 3 postanowienia.