II SA/Kr 1575/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2016 r. sprawy ze skargi I.O. na decyzję Wojewody z dnia 9 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę skargę oddala. Decyzją z dnia 12.06.2015r., nr [...] (znak: [...]) Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy Prawo budowlane udzielił inwestorowi - M. i M. L. pozwolenia na przebudowę i nadbudowę dachu oraz wykonanie robót budowlanych zmierzających do zmiany sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne w budynku mieszkalnym jednorodzinnym wraz z przebudową dachu na przyległym budynku gospodarczym w miejscowości W., ul. S., na działce nr ew. gr. [...]. Od decyzji tej, pismem z 29.06.2015 r., odwołała się I. O., właścicielka działki nr [...], oraz usytuowanego na niej w granicy z działką nr [...] budynku mieszkalnego, wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W odwołaniu zakwestionowała sposób przeprowadzenia, będącej elementem projektu analizy nasłonecznienia. Odwołująca się podkreśliła, że "nowa ściana budynku - znacznie wyższa od obecnej może przyczynić się do zacieniania istniejących otworów okiennych." Zdaniem odwołującej się strony, kwestia ochrony przeciwpożarowej budynków została zupełnie pominięta, okno dachowe i wyłaź dachowy usytuowano w odległościach niezgodnych z warunkami technicznymi, co pogarsza bezpieczeństwo pożarowe obu obiektów. Dalsze zarzuty skierowane zostały pod adresem pozostawionego komina spalinowego. Podniesiono bowiem, że przebudowa budynku i podniesienie dachu może przyczynić się do niebezpiecznego zakłócenia ciągu, a w konsekwencji zagrozić bezpieczeństwu pożarowemu obiektów. Odwołująca się obawiała się o wystarczającą wysokość zaprojektowanej ściany oddzielenia pożarowego, oraz o zastosowane w projekcie materiały budowlane. W uzupełnieniu odwołania, pełnomocnik odwołującej się stwierdziła, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa przed zakończeniem postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie legalności wzniesionego obiektu. Poza powtórzeniem wcześniejszych zarzutów stwierdziła, że nie ustalono, zakresu własności, szerokości ściany wspólnej, a projekt odbiega od wspólnych uzgodnień, wniosła zastrzeżenia dotyczące ekspertyzy technicznej, zarzuciła nieuwzględnienie dobra sąsiedztwa, oraz obniżenie wartości rynkowej domu odwołującej. W dalszym ciągu podtrzymano zarzuty dotyczące przedstawionej w projekcie analizy nasłonecznienia i zacienienia, załączając analizę nasłonecznienia i zacienienia działki po nadbudowie. Wojewoda [...] decyzją z dnia 9.10.2015r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy ustalił, że przedmiotowy budynek mieszkalny usytuowany jest w granicy działki, w bezpośrednim sąsiedztwie budynku mieszkalnego odwołującej, oznaczonego na rysunku nr 2 (projekt zagospodarowania terenu). Przedmiotem decyzji jest przebudowa i nadbudowa dachu oraz wykonanie robót budowlanych zmierzających do zmiany sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne w budynku mieszkalnym jednorodzinnym wraz z przebudową dachu na przyległym budynku gospodarczym inwestora. W ocenie organu II instancji, projektowana przebudowa i nadbudowa jest zgodna z przepisami § 12 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Działka, na której planowana jest inwestycja znajduje się na terenie, który w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...] oznaczony został symbolem A2 MU - tereny zabudowy mieszkaniowej i usług. Dalej stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja zaprojektowana została z uwzględnieniem przepisów dotyczących oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Wojewoda [...] uznał, że przedstawione przez odwołującą się opracowanie dotyczące nasłonecznienia i zacienia działki po nadbudowie, nie zdołało podważyć analizy przedstawionej przez projektanta i stanowi odpowiedź na przedstawiony w tym zakresie zarzut odwołania. Z analizy tej wynika bowiem, że pomieszczenia mieszkalne, od których okna znajdują się w północnej elewacji budynku odwołującej, znajdują się przez cały dzień w cieniu własnego budynku, a budynek przebudowany (nadbudowany dach) pozostaje bez wpływu na ten stan. Ustosunkowując się do następnego zarzutu, dotyczącego kwestii pominięcia ochrony przeciwpożarowej budynków, oraz usytuowania okna dachowego i wyłazu dachowego w odległościach niezgodnych z warunkami technicznymi, organ odwoławczy wskazał, że z przedłożonego przez inwestora opracowania wykonanego przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych opracowanie, wynika, że zarówno budynek na działce nr [...], jak i budynek inwestora, "spełniają wymagania bezpieczeństwa pożarowego, a planowana inwestycja zaprojektowana została zgodnie z obowiązującymi przepisami w zakresie ochrony przeciwpożarowej dla budynków mieszkalnych, jednorodzinnych." Wyjaśniono również, że przepisy § 12 ust 5 pkt 2 warunków technicznych odnoszą się do zwróconego w stronę granicy otworu okiennego umieszczonego w połaci dachowej. Zaprojektowane okno połaciowe (również wyłaź dachowy) nie jest zwrócone w stronę granicy z działką sąsiednią. Jego usytuowanie jest zgodne z prawem. Wyjaśnia się, że pozostawiony komin w granicy jest kominem wentylacyjnym nie spalinowym. Odnosząc się do zarzutu zbyt niskiej ściany oddzielenia pożarowego, Wojewoda [...] wyjaśnił, że w nadbudowanym budynku, na całej jego długości zaprojektowano ścianę oddzielenia pożarowego, wysuniętą 0,3 m ponad połać dachową oraz pokrycie dachu blachą dachówkową, co jest zgodne z przepisami ochrony przeciwpożarowej. Zastosowane materiały, zgodnie ze wskazaniami projektu, powinny odpowiadać atestom i normom budowlanym. W związku z zarzutem braku ustalenia zakresu własności tj. przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] inwestor przedstawił oświadczenie, podtrzymujące złożone do wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. działką nr [...], "łącznie ze ścianą wschodnią zlokalizowaną w granicy z nieruchomością P. O.." Zdaniem organu II instancji przedstawiony projekt nie wykracza poza granicę wskazaną na rysunkach projektu. Następnie Wojewoda [...], ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego podważenia legalności istniejącego, przeznaczonego do przebudowy obiektu, wskazał, że zagadnienie to było przedmiotem zainteresowania Starosty [...], przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W aktach sprawy znajduje się pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z 03.04.2015 r., znak: [...], w którego treści znajduje się informacja końcowa, iż poddasze użytkowane jest legalnie, oraz dodatkowa informacja, że 21.02.1990 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] wyraził zgodę na przystąpienie do użytkowania rozbudowanego budynku mieszkalnego w W. przy ul. S.. Ustalenia powyższe pozwalają na odparcie zarzutu przebudowy obiektu, którego legalność nie jest ustalona. Dalej wyjaśniono, że postępowanie nadzwyczajne toczące się przed organami nadzoru budowlanego (postępowanie wznowieniowe w przedmiocie pozwolenie na użytkowanie objętego niniejszą decyzją budynku i fakt jego niezakończenia), nie stanowią przeszkody w prowadzeniu postępowania dotyczącego pozwolenia na przebudowę. Odnosząc się do zastrzeżeń dotyczących ekspertyzy technicznej, organ odwoławczy wyjaśnił, że ekspertyza ta została wykonana przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, która ponosi odpowiedzialność za zawartą w niej treść. Na koniec Wojewoda [...], uznał że projektowana inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zasadami zagospodarowania terenu i warunkami zabudowy. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się I. O., żądając jego uchylenia i ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - przepisów postępowania mających wpływ na jego wynik, a to: 1. art. 7, 75 i 77 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. - poprzez niepodjęcie czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nie przeprowadzenie niezbędnego postępowania dowodowego oraz nie uzupełnienie go, a przez to poczynienie błędnych ustaleń w sprawie; 2. art.80 k.p.a. - poprzez poczynienie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, 3. art. 73 w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie zapoznania się z aktami sprawy, poprzez wyznaczenie zbyt krótkiego ku temu terminu w okresie, którego przypadał dodatkowo tzw. dzień wewnętrzny, przez co termin de facto stał się dwudniowy; 4. art. 10,15 k.p.a. w zw. z art. 73 k.p.a. poprzez pouczenie strony, że z aktami będzie mogła zapoznać się przed organem odwoławczym (zatem po wydaniu decyzji przez organ l instancji), co uniemożliwiło stronie zapoznanie się z aktami sprawy, wniesienie sprecyzowanego odwołania, tym samym naruszyło zasadę dwuinstancyjności; 5. art.97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nie zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania o wznowienie postępowania prowadzonego przez PINB w O. (sygn. akt [...]), które zawierało zagadnienie wstępne; 6. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy decyzji organu l instancji pomimo lakonicznego uzasadnienia, które de facto uniemożliwiało instancyjną kontrolę prawidłowości wydanej decyzji; - prawa materialnego, tj. § 13, 57, 60 rozporządzenia ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne przyjęcie, że zatwierdzony projekt im odpowiada, a w szczególności poprzez błędne przyjęcie, że inwestycja nie spowoduje nadmiernego wzrostu zacienienia, odpowiada przepisom przeciwpożarowym co do komina spalinowego oraz okna połaciowego. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., nr 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolując w świetle powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zarówno w zakresie przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, ustalenia organu odwoławczego zostały dokonane zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a., ocena zebranych dowodów nie narusza regulacji art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), która w art. 32-35 formułuje warunki udzielenia pozwolenia na budowę, określające zakres merytorycznej oceny wniosku o pozwolenie na budowę bądź wniosku o wydanie odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, które stanowią normatywny wzorzec kontroli legalności zaskarżonych decyzji. Zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Powyższa regulacja, stanowi rozwinięcie i konkretyzację zasady wyrażonej w art. 140 Kodeksu cywilnego, w myśl której właściciel może, z wyłączeniem innych osób, m.in. korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa z tym, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Uprawnienia właściciela nieruchomości nie powinny być w tym zakresie ograniczane. Art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo oceniły, że przedłożony projekt budowlany spełnia wymogi Prawa budowlanego, a podniesione w skardze zarzuty nie są uzasadnione. Wskazać należy, że zarzuty naruszenia prawa procesowego w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. mogą doprowadzić do wzruszenia wydanej decyzji administracyjnej jedynie w sytuacji, gdy naruszenie norm prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z okoliczności sprawy nie wynika, by organ administracyjny naruszył art. 10 k.p.a. poprzez wyznaczenie stronie zbyt krótkiego terminu na zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Skarżąca była zawiadomiona o wszczęciu niniejszego postępowania (zawiadomienie z dnia 14.11.2014r. k. 7 akt organu I instancji). Również organ odwoławczy nie naruszył art. 10 § 1 Kpa, skoro zawiadomieniem z dnia 13.08.2015r. poinformował m.in. pełnomocnika skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wniesienia uwag w terminie 7 dni (k. 25 a.a. organu II instancji). Ponadto ustosunkowując się pozytywnie do prośby skarżącej (pismo z dnia 19.08.2015r., k.29), organ odwoławczy zakreślił termin zakończenia postępowania na dzień 30.09.2015r. (k. 30 a.a.), umożliwiając stronie złożenie stosownych dokumentów do dnia 28.09.2015r. Zatem nie jest prawdą, jak podnosi w skardze skarżąca, że organ poprzez wyznaczenie zbyt krótkiego terminu – dwudniowego - uniemożliwił jej zapoznanie się z aktami sprawy. Z akt sprawy wynika bowiem, że termin ten wynosił ponad 30 dni (vide k. 25 i 30 a.a.) W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 listopada 2014 roku, sygn. II OSK 1098/13, LEX nr 1658530). To na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Natomiast przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na uksztaltowanie stosunków administracyjnych materialnych lub procesowych. Tym samym należy wykazać, ze gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. (zob. wyroki NSA z dnia 2 lutego 2011r. sygn. I OSK 575/10 i z 18 grudnia 2012r., sygn. akt II OSK 1490/11) Bezzasadność tego zarzutu potwierdza fakt, iż skarżąca nie wykazała w skardze, w jaki sposób wyznaczony przez organ odwoławczy ponad 30 dniowy termin na zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym pozbawił ją możliwości złożenia wniosków dowodowych bądź wyjaśnień, które mogłyby wpłynąć na zmianę treści wydanej decyzji. Analiza akt sprawy wskazuje, że skarżąca brała czynny udział w postępowaniu zarówno przed organem I jak i II instancji, składając szereg pism i wniosków. Starosta [...] w decyzji z dnia 12.06.2015r. odniósł się bowiem do podnoszonych przez stronę zarzutów dotyczących kwestii braku rozgraniczenia działki oraz zacienienia jej budynku. Dalsze zarzuty skargi dotyczyły nie wyjaśnienia przez organ odwoławczy kwestii dotyczących: - własności gruntu, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja oraz oceny zawartych między stronami porozumień w tym zakresie; - zacienienia budynku strony skarżącej poprzez wzniesienie planowanej inwestycji; - bezpieczeństwa pożarowego. Odnosząc się do zarzutów dotyczących przebiegu granicy, podkreślić należy, że stosownie do treści art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, inwestor ubiegając się o pozwolenie na budowę zobowiązany jest jedynie do złożenia oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zarzut skarżącej sprowadzający się do ustalenia, komu przysługuje własność gruntu, na którym planowanej jest zamierzenie inwestycyjne, nie może mieć wpływu na postępowanie administracyjne w przedmiocie pozwolenia na budowę. Organ administracyjny rozpatrujący sprawę o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę nie rozstrzyga kwestii przebiegu granic, nie przesądza również o prawie własności stron. Elementem projektu budowlanego stanowiącego podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jest projekt zagospodarowania terenu sporządzony na mapie geodezyjnej do celów projektowych, przygotowanej przez uprawnionego geodetę i przyjętej do zasobu geodezyjno-kartograficznego, nie zaś urzędowe potwierdzenie przebiegu granic na niej zaznaczonych. W postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę dokumentem, na którym organ opiera swoje rozstrzygnięcia, jest oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Miarodajne są nadto dane z dokumentacji obrazującej usytuowanie granic, mapy przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym w szczególności uzgodnienie zawarte przed notariuszem w dniu 20.06.2005r. pomiędzy skarżącą a poprzednikiem prawnym inwestorów (k. 6 projektu budowlanego). Wyżej wymienione dokumenty urzędowe, zgodnie z treścią art. 76 § 1 K.p.a. korzystają z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie to, że projekt zagospodarowania działki został sporządzony na kopii aktualnej mapy do celów projektowych, a dokumenty potwierdzające aktualność mapy przyjęto do zasobu Gminnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. w dniu 18.06.2014r. i zaewidencjonowano pod nr [...]. Z załączników graficznych do projektu budowlanego nie wynika zaś aby projektowana inwestycja naruszała granice działek. Zatem prawidłowo organ odwoławczy ustalił, na podstawie oświadczenia inwestora czytanego łącznie z warunkami uzgodnienia z dnia 20.06.2005r., że w sprawie nie naruszono art. 30 ust. 2 ww. ustawy Prawo budowlane. Strony na mocy dokumentu poświadczonego notarialnie z dnia 20.06.2005r. w pkt 1 ustaliły granicę między działkami wzdłuż istniejącej ściany (tzn. istniejąca ściana znajduje się w całości na dz. nr [...]). W pkt 2 ww. dokumentu zapisano, że "O. wyrażają zgodę na nadbudowę budynku mieszkalnego P. B. na całej długości do wysokości krępla i kalenicy nadbudowanego budynku P. O.." Brak jest zatem argumentów, by zakwestionować przysługujące inwestorowi prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (dz. nr [...]), swym zakresem obejmujące również ścianą wschodnią, zlokalizowaną w granicy z nieruchomością stanowiącą własność skarżącej. Poczynione w tym zakresie ustalenia organu odwoławczego w oparciu o zalegające w aktach sprawy dokumenty, których prawdziwość nie została zakwestionowana, nie mogły zostać skutecznie podważone przez wysuwane przez skarżącą zarzuty w tym zakresie. Sam przebieg granic nie jest kwestionowany, ani też nie jest prowadzone w tym zakresie żadne postępowanie administracyjne lub sądowe. Organ administracyjny dokonał także sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z przepisami w tym techniczno-budowalnymi. Podkreślenia wymaga fakt, iż organ architektoniczno-budowlany jest obowiązany a jednocześnie uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi jedynie w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu. Jak zasadnie wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 grudnia 2014 r. VII SA/Wa 1210/14 sprawdzenie przez organ zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, jest ograniczone wyłącznie do projektu zagospodarowania działki. Organ prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie może kwestionować przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych (LEX nr 1640814). Przypomnieć w tym miejscu należy, że w pierwotnym brzmieniu art. 35 Prawa budowlanego w ustępie 2 upoważniał organ do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 ustawy. Przepis ten został uchylony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Obecnie zakres weryfikacji projektu budowlanego przez organ jest węższy, gdyż nie obejmuje oceny zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wynika to z założenia ustawodawcy, że odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów projektu architektoniczno-budowlanego spoczywa na projektancie. Dlatego też przepis art. 20 ust. 1 ustawy wymaga, aby to projektant zapewnił sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy, obejmują sprawdzenie zgodności całego projektu budowlanego (a więc projektu architektoniczno-budowlanego i projektu zagospodarowania działki) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (o czym mowa wyżej) albo decyzji o warunkach zabudowy. Organ bada też kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz, czy projekt budowlany został wykonany - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzony - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Jak mowa o tym wyżej sprawdzenie przez organ zgodności z projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone wyłącznie do projektu zagospodarowania działki. Przeprowadzając kontrolę przedłożonego w sprawie projektu budowlanego pod względem przepisów techniczno-budowlanych organ przeanalizował także kwestię zacienienia (linijka światła), słusznie uznając spełnienie przez projektowaną zabudowę warunków o których mowa w § 13 i § 60 rozporządzenia. Organ II instancji prawidłowo stwierdził, posiłkując się przedłożonymi zarówno przez inwestora jak i skarżącą analizami zacienienia (które się wzajemnie nie wykluczają), że planowana inwestycja nie wpłynie na stan istniejący (jest neutralna z punktu widzenia zacienienia). Na k.32 projektu budowlanego projektant wskazał, że "budynek będący przedmiotem projektu nie jest "obiektem przesłaniającym" dla budynku zlokalizowanego na działce o nr ew. gr. [...], w rozumieniu §13, pkt. 1 WT. Wszystkie pomieszczenia tego budynku, łącznie z pomieszczeniami pomocniczymi i usługowymi dla funkcji mieszkalnej mają zapewnione bezpośrednie naturalne oświetlenie światłem dziennym, analogicznie do stanu istniejącego. Zwiększająca się wysokość budynku objętego projektem, uzasadniona użytkowym wykorzystaniem poddasza jest zrekompensowana zmianą w układzie połaci dachowych. Wprowadzenie w projekcie połaci dachowej o spadku w kierunku północnym powoduje obniżenie wysokości ściany w północnej części w stosunku do stanu istniejącego." Należy także podkreślić, iż analiza nasłonecznienia oceniona przez organ jako rzetelna została skonfrontowana z inną analizą sporządzoną na wniosek skarżącej (k.48-50 a.a.). Z uwagi na to, że analiza nasłonecznia przedłożona przez skarżącą nie zawierała odmiennych wniosków (w ogóle ich nie zawierała), nie mogła zatem stanowić dla organu kontrdowodu w tej kwestii. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów przeciwpożarowych. Odpierając zarzut strony skarżącej organ odwoławczy oparł się na opracowaniu dotyczącym oceny stanu bezpieczeństwa pożarowego dla przedmiotowej inwestycji, sporządzonego przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który stwierdził, że planowana inwestycja zaprojektowana została zgodnie z obowiązującymi przepisami w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Zaznaczyć też należy, że posadowiony w granicy komin jest koniem wentylacyjnym, a nie spalinowym. Ta merytoryczna ocena rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych wykracza poza zakres działania organów wydających pozwolenie na budowę. Trzeba w tym miejscu wyjaśnić, ze organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada kompetencji do merytorycznego badania tego opracowania. Sprawdzenie merytorycznych rozwiązań przeciwpożarowych nie podlega ocenie, którą ma dokonywać organ administracji architektoniczno-budowlanej, gdyż zgodnie z powyżej przywołanymi przepisami bada on jedynie kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, zaś pod względem zgodności z prawem jedynie projekt zagospodarowania działki lub terenu. Brak było zatem podstaw do zakwestionowania powyższego dowodu. Nie można również podzielić zarzutu dotyczącego nieprawidłowego usytuowania okna połaciowego, bowiem z uwagi na fakt, że planowane okno nie jest zwrócone w stronę granicy z działką stanowiącą własność skarżącej nie mogło dojść do naruszenia § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym nie zaistniały również przesłanki do jego zawieszenia stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd w całości podzielił argumentację organu odwoławczego, który wyczerpująco ustosunkował się do tego zarzutu w swoim uzasadnieniu. Wprawdzie I. O. zwróciła się do PINB w O. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z 21.02.1990r., ale postanowieniem nr [...]. z 29.05.2015r. PINB w O. odmówił wznowienia postępowania w tej sprawie, a WINB w K. postanowieniem nr [...] z dnia 12.01.2016r. utrzymał je w mocy. Zatem postępowanie w tej sprawie nie toczyło się żadne postępowanie przed organami nadzoru budowlane, ani też nie zostało skutecznie wznowione, a odmowie wznowienia przysługuje walor ostateczności. Nie było zatem jakichkolwiek, nawet najmniejszych postaw do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. W tych okolicznościach, wobec braku naruszeń przepisów postępowania, w tym wskazanych przez skarżącą art. 7, 75, 77 § 1, 136, 138 § 1 oraz 107 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił zgodnie z treścią wyroku.