II SA/Kr 1640/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2013 r. sprawy ze skarg A. T. i K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargi oddala wyroku z dnia 16 kwietnia 2013 roku Decyzją z dnia [...] lipca 2012 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze, znak [...] - po rozpatrzeniu odwołania K.P. oraz A.T. od decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 29 września 2011 roku orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą "Nadbudowa i przebudowa budynku mieszkalno – usługowego wielorodzinnego wraz z budową windy wewnętrznej i infrastrukturą techniczną na działce [...] obr[...] przy ul. [...] w K. – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nie są zasadne zarzuty podniesione w obu odwołaniach. W szczególności w ocenie organu II instancji w świetle obowiązujących przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobu jego zagospodarowania bądź warunków zabudowy następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku w decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie dysponuje swobodą orzekania przy ustalaniu warunków zabudowy i jest zmuszony wydać decyzje odmowną w wypadku niezrealizowania przez zamierzenie objęte planem inwestycyjnym któregokolwiek z wymienionych warunków. Ponadto organy administracyjne związane są także przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nakazującymi uwzględnienie zabudowy istniejącej w sąsiedztwie nieruchomości objętej wnioskiem inwestora, sięgającej obszaru wyznaczonego w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust 1 i 2 rozporządzenia). W świetle tych regulacji koniecznym w toku postępowania jest przeprowadzenie stosownej analizy architektoniczno urbanistycznej która to stanowi jeden z podstawowych dowodów, przeprowadzanych w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Mając na uwadze powyższe rozważania prawne organ II Instancji wywiódł, że przeprowadzona na potrzeby niniejszego postępowania analiza wykonana przez mgr inż. M.O.-R. jest dokumentem rzetelnym i przejrzystym. Autorka analizy scharakteryzowała zabudowę istniejącą w obszarze planowanej inwestycji oraz jej funkcje, a także parametry obiektów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego dokonana analiza, jako wykonana prawidłowo zasadnie stała się podstawą wydania decyzji przez organ I instancji. Ponadto zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta K. zawiera także prawidłowe rozstrzygnięcia w zakresie o którym mowa w art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także podano w niej wymaganą w art. 63 ust 2 tejże ustawy informację o tym, że decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Nadto rozstrzygnięcie zawiera elementy składowe wymagane przepisami przywołanego już rozporządzenia Ministra Infrastruktury szczegółowo określone w § 9 ust 1 i 2 (część tekstową i graficzną, a także załącznik do decyzji w postaci analizy zawierający również część tekstową i graficzną). Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja powołała ponadto prawidłową podstawę prawną, posiada wyczerpujące uzasadnienie oraz stosowne pouczenie. W zakresie zarzutów odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na fakt, że decyzja wydawana jest na wniosek inwestora co nie oznacza, że musi ona idealnie tenże wniosek odzwierciedlać. Przepis art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa jedynie minimalne wymagania wniosku, co oznacza, że organ orzekający w sprawie ustalania warunków zabudowy jest jedynie związany nim w zakresie oceny możliwości realizacji inwestycji, biorąc pod uwagę lokalizację przewidzianych w jej ramach obiektów budowlanych ich przeznaczenie oraz gabaryty. Na potwierdzenie tych słów organ przywołał orzeczenie sądów administracyjnych, a to wyrok NSA z dnia 3 marca 2009 roku II OSK 272/08 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 września 2008 roku II SA/Kr 543/08. Nadto w uzasadnieniu podkreślono, że organ administracji nie jest związany projektem architektonicznym i nie musi brać pod uwagę jego zapisów, zaś inwestor nie ma obowiązku przedstawienia wraz z wnioskiem tego projektu, gdyż staje się to wymogiem dopiero na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę (art. 33 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane). W ocenie Kolegium przedłożenie przez inwestora projektu budowlanego wraz z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy powoduje włączenie tego dokumentu do akt sprawy, lecz jedynie w charakterze dokumentu pomocniczego. Odnosząc te rozważania do realiów rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony przez inwestora PHU "[...]" M.T. spółka jawna wniosek zawiera wymagane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym elementy i nie zawiera wzmianki o planowanym zadaszeniu podwórka na działce nr [...]. Co prawda z dołączonej do wniosku koncepcji architektonicznej jest mowa o "zadaszeniu świetlikiem podwórka", jednakże stwierdzenie to nie było w jakikolwiek sposób wiążące dla organu I instancji, gdyż stanowiło jedynie koncepcję architektoniczną inwestora nieistotną z punktu widzenia decyzji o warunkach zabudowy. Z zaskarżonej decyzji wynika ponadto, że zezwala ona jedynie na zadaszenie ganków, przejść i galerii na wszystkich kondygnacjach budynku, które powinny nawiązywać formą do charakteru budynku (Punkt II. 1 decyzji Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy). Reasumując Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zarzut skarżących wskazujący na istnienie sprzeczności pomiędzy stanem faktycznym sprawy a wydaną decyzją, polegający na błędnym wyliczeniu wskaźnika nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz niezgodności tych ustaleń z art. 61 ust . 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest całkowicie bezzasadny. Niezasadny też w ocenie Kolegium był zarzut braku uzyskania przez organ I instancji uzgodnienia z odpowiednim organem melioracji wodnej, które to działanie było zdaniem odwołujących konieczne z racji usytuowania zamierzenia inwestycyjnego w odległości 50 metrów od strefy ochronnej prawego brzegu W. . W tym zakresie organ wskazał na postanowienie z dnia 11 maja 2011 roku znak [...], w którym to działający imieniem Marszałka Województwa, Dyrektor [...] Zarządu Melioracji Wodnych odmówił dokonania uzgodnienia w zakresie melioracji wodnych, gdyż inwestor nie uzyskał decyzji zwalniającej z zakazów określonych w art. 88n ust 3 prawa wodnego. W dalszej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że inwestor zwrócił się o wydanie decyzji zwalniającej z opisanych we wskazanym przepisie zakazów, jednakże Dyrektor [...] Zarządu Melioracji Wodnych pismem z dnia 20 czerwca 2011r. poinformował, że zakres prac planowanych przez inwestora nie wymaga wydania decyzji zwalniającej. W świetle powyższych faktów zasadnym jest wniosek, że Marszałek Województwa bezzasadnie odmówił uzgodnienia inwestycji, gdy tymczasem uzgodnienie to powinno być pozytywne. Tym samym w ocenie Kolegium organ I instancji zasadnie kierując się zasadami ekonomiki nie występował o ponowne dokonanie uzgodnień. Niezasadny okazał się także zarzut odwołania polegający na nieuwzględnieniu przez organ I instancji negatywnych opinii Rady Dzielnicy P. [...] z dnia 13 lipca 2010 roku i Biura Planowania Przestrzennego w zakresie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru[...]. W ocenie Kolegium wskazane podmioty mają jedynie kompetencje opiniujące, które organ wydający decyzję powinien rozważyć, lecz nie jest nimi związany. Skargę na powyższą decyzję wywiodła A.T. , oraz K.P. , zaskarżając rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości i wnosząc o uchylenie jej, a także poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. , oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżące sformułowały wobec decyzji zarzut naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 77 oraz 7 kpa przez niestaranne i niepełne rozpatrzenie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego w postaci art. 61 ust 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez utrzymanie decyzji, która ustala warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego o intensywności wykorzystania terenu przewyższającej występującą w obszarze analizowanym oraz wykorzystującej formę architektoniczną na w/w obszarze nieobecną. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że co prawda w odwołaniu użyto błędnej nazwy określając koncepcję architektoniczną projektem architektonicznym jednakże, w ocenie skarżącej dokument ten stanowi ważną i nieodłączną część wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Koncepcja ta powinna stanowić dla organu punkt odniesienia, w zakresie w jakim stanowi o zamierzeniach inwestora związanych z cechami zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Organy administracji powinny więc wskazać jednoznacznie, które z zamierzeń inwestora zawartych w koncepcji architektonicznej są zgodne z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym, a które nie mogą być zrealizowane. Ponadto zdaniem skarżących nie sposób zgodzić się z Kolegium, że organ I instancji poprzez przemilczenie zadaszenia podwórza nie dopuścił do jego realizacji. Zdaniem skarżącej zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych organ nie ma uprawnień do dokonywania w sposób jednostronny zmian we wniosku inwestora. W tym zakresie skarżące wskazały na wyroki NSA z dnia: 25 marca 2011r. sygn. II OSK 518/10, 29 maja 2009 roku sygn. II OSK 843/08, a także 3 marca 2009 roku sygn. II OSK 272/08. Ponadto w uzasadnieniu skargi podkreślono, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu w postaci deklaracji inwestora bądź notatki służbowej lub protokołu sporządzonego przez organ, wskazującego na zakres modyfikacji przez inwestora planowanego zamierzenia poprzez rezygnację z zadaszenia dziedzińca. Nie jest zatem możliwe utrzymywanie, jak to czyni Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że koncepcja z zadaszeniem dziedzińca nie zostanie zrealizowana. W dalszej części skargi wskazano, że organ I instancji nie przeanalizował dokładnie wniosku inwestora i w konsekwencji nieprawidłowo ustalił zakres planowanego zamierzenia. W szczególności w załączniku nr 1 określono zadaszenie galerii, choć inwestor o to w ogóle nie wnosił. W ocenie skarżących istnieje wyraźna różnica pomiędzy zadaszeniem galerii a zadaszeniem podwórza, które będzie stanowić zamknięcie przestrzeni nad całym dziedzińcem w poziomie nadbudowanych kondygnacji. Nieprawidłowe jest także stwierdzenie zawarte w punkcie 2b analizy sporządzonej przez mgr inż. M.O.-R. , że przebudowa budynku nie pociągnie za sobą zmiany wskaźnika powierzchni zabudowy stosunku do powierzchni działki, gdyż na skutek zamknięcia przestrzeni nad wewnętrznym dziedzińcem wskaźnik powyższy ukształtowałby się na poziomie 100 % nie występującym na obszarze objętym analizą. Zdaniem wnoszącej skargę temat zadaszenia podwórza nie został poruszony ani w wynikach analizy ani w żadnym innym załączniku do decyzji, choć był ujęty we wniosku inwestora. W rezultacie brak odniesienia się do tej kwestii stwarza pole do dowolności interpretacyjnej dla inwestora jaka nie powinna mieć miejsca. Dlatego też decyzje organów obu instancji faktycznie zezwalają inwestorowi na niedopuszczalne zwiększenie wskaźnika zabudowy oraz na ukształtowanie bryły budynku w sposób całkowicie nieobecny na terenie objętym analizą, a co za tym idzie niezgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa. Skarżące powołała się także na fakt, że w odniesieniu do przedmiotowej działki toczy się również postępowanie administracyjne, o innym tytule lecz nieomal o identycznym projekcie zabudowy. W wydanym w tej sprawie wyroku WSA w Krakowie stwierdził, że kwestia zadaszenia podwórka powinna być w sposób przekonujący i wyczerpujący wyjaśniona (wyrok WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 1056/10). Kończąc wywody skargi wskazano ponadto na niewyjaśnienie w toku postępowania administracyjnego zamierzeń inwestora związanych z pogłębieniem piwnic oraz podpiwniczeniem działki, pod obszarem podwórza, który to wynika z koncepcji architektonicznej (str. [...]) oraz z porównania rzutu piwnic zawartego w koncepcji oraz z rzutem piwnic inwentaryzacji istniejącego budynku z października 2006 roku. Pominięcie powyższych prac wpłynęło na przebieg postępowania i pomimo, iż było sygnalizowane w odwołaniu jednej ze skarżących nie zostało rozpatrzone przez SKO. Nadto skarżące nie zgodziły się z wnioskiem organu odwoławczego, że nastąpiło pozytywne uzgodnienie ze strony organów zajmujących się melioracją. W odpowiedzi na skargi Samorządowe kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Przepis art. 151 p.p.s.a. mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skargi są niezasadne i podlegają oddaleniu. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej "ustawą" oraz aktu wykonawczego do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem". Sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak w kontrolowanym postępowaniu, ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy na wniosek inwestora (art. 4 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 59 ust. 1 i art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy). Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 omawianej ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 tejże ustawy; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zasada tak zwanego "dobrego sąsiedztwa", opisana w przywołanym przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. Na podstawie analizy takiego obszaru organ sprawdza, czy planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy. Podkreślić trzeba, że treść przytoczonych wyżej przepisów jednoznacznie wskazuje, że organy rozpatrujące wniosek o ustalenie warunków zabudowy są uprawnione do badania przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy, a przepis ten zakreśla granice postępowania wyjaśniającego. Dlatego nie można żądać od organów, by rozszerzały zakres postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, o czym wyraźnie mówi art. 52 ust. 3 ustawy. Gdyby organy rozpatrujące wniosek o ustalenie warunków zabudowy były zobowiązane do szczegółowego zbadania rozwiązań projektowych dotyczących planowanego zamierzenia inwestycyjnego, prowadziłoby to do pokrywania się zakresów postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oraz postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Tymczasem ustawodawca wyraźnie oddzielił te dwa postępowania spełniające dwie odmienne funkcje. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego decyzja ustalająca warunki zabudowy stanowi dla ewentualnego przyszłego inwestora określenie rodzaju inwestycji możliwej do zrealizowania na danym terenie. W związku z tym kwestie projektu architektonicznego, w tym podpiwniczenie, inwestor ma obowiązek przedstawić i podlega badaniu dopiero na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę (art. 33 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane), a zatem nie rzutują na decyzję w zakresie warunków zabudowy. Oczywistym jest, że w celu wydania rozstrzygnięcia co do złożonego przez inwestora wniosku o ustalenie warunków zabudowy organy prowadzące postępowanie zobowiązane są wyjaśnić wszystkie okoliczności sprawy zgodnie z zasadami zawartymi w art. 7 i art. 77 § 1 kpa, a także prawidłowo sformułować uzasadnienie decyzji z uwzględnieniem wymogów z art. 107 § 3 kpa. W ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu zasady te nie zostały naruszone, a wszystkie kluczowe dla wydania decyzji o warunkach zabudowy przesłanki zostały przez organy zbadane, na co wskazują uzasadnienia decyzji obu instancji, w których odwołano się do analizy urbanistyczno – architektonicznej. Dotyczy to również oceny spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie podnoszonej w skardze intensywności wykorzystania terenu w zestawieniu z obszarem analizowanym oraz zastosowania nieobecnej tam, jak podnoszono w skardze, formy architektonicznej. Co do intensywności zabudowy w tym wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, na której przeprowadzana ma być inwestycja, to po pierwsze pozostaje on na przedmiotowej działce bez zmian tj. w wysokości 92 %, a zatem przebudowa budynku nie pociąga zmiany zagospodarowania działki, a ponadto w analizie urbanistyczno – architektonicznej szczegółowo uzasadniono ją i potwierdzono wyliczeniami oraz argumentami lokalizacyjnymi, w tym charakterystyką terenu cechująca się niskimi wynikami powierzchni biologiczno czynnej. Nadto zarzucane zadaszenie mające w ocenie skarżących zmniejszyć tę powierzchnię polega na zadaszeniu ganków, przejść i galerii, a przy zastosowaniu zadaszenia szklanego posłuży szkło nierefleksyjne, a zatem nie spowoduje to zmiany w zakresie tej powierzchni. W związku z tym brak jest podstaw do doszukiwania się niezgodności, co prowadzi do uznania tego zarzutu za niezasadnego. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut niezachowania czy też naruszenia dotychczasowej formy architektonicznej znajdującej się w obszarze analizowanym, ponieważ w analizie urbanistyczno – architektonicznej (k. 80-8, str. 3-4 analizy) szczegółowo uzasadniono zgodność zastosowanej formy. Wskazywana analiza w została przez organy również w tym względzie uznana za prawidłowo sporządzoną oraz szczegółowo uzasadniającą swoje wyniki, co znalazło wyraz w treści decyzji o warunkach zabudowy, w tym w jej załączniku nr 3, potwierdzającej te ustalenia. Również, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do kwestionowania tych wyników, ponieważ analiza urbanistyczno – architektoniczna jest kompletna i wyczerpująca, co znalazło wyraz w przedstawieniu szczegółowej charakterystyki terenu, ustaleniu poszczególnych parametrów i wskaźników, które zostały poprzedzone dogłębnymi ustaleniami z obszaru analizowanego, wyliczonych w oparciu o szereg danych z nieruchomości znajdujących się w tym obszarze. Brak jest również podstaw do uznania przez Sąd zarzutu, że organy wydające decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dokonały tego jednostronnie w zakresie wyżej opisanego zadaszenia tj. niezgodnie z pierwotnym wnioskiem inwestora bez dokonania przez inwestora zmian we wniosku. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek należy rozumieć nie tylko jako pierwotny dokument złożony w pierwszej fazie postępowania administracyjnego, ale jako oświadczenie woli wnioskodawcy, na które składają się wszelkie wyrazy tej woli w postaci wszelkich składanych w sprawie pism, innych dokumentów, a także tzw. dorozumiane oświadczenia woli, będące brakiem sprzeciwu na działania i oświadczenia organu zmierzające do wydania określonej decyzji w sprawie. Skoro zatem na etapie całego postępowania administracyjnego, w tym również wydania analizy, projektu decyzji oraz decyzji administracyjnej wnioskodawca nie kwestionował spornego w ocenie skarżących zadaszenia, to brak jest podstaw, aby wymagać żeby kwestia ta była dodatkowo komunikowana. Niezasadny jest również zarzut braku uzgodnienia w zakresie melioracji o jakim mowa w art. 53 ust 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o czym świadczy pismo [...] Zarządu Melioracji Wodnej i Urządzeń Wodnych z dnia 20 czerwca 2011r. (k. [...] akt adm.), w którym poinformowano inwestora, że zakres planowanych prac nie wymaga uzyskania decyzji zwalniającej w myśl art. 88 i n. prawa wodnego. Wobec tego zarzuty zmierzające do stwierdzenia naruszenia art. 77 kpa oraz 7 kpa przez niestaranne i niepełne rozpatrzenie materiału dowodowego, należało uznać za niezasadne i skargi oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.