II SA/Kr 1687/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : WSA Magda Froncisz WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 11 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odmowy udostępnienie informacji publicznej skargę oddala W dniu 18 marca 2014 r. do Urzędu Miejskiego w R. wpłynął wniosek K.W. o udostępnienie informacji publicznej - kopii wszystkich umów zawartych w okresie od 1 stycznia 2006 r. do dnia złożenia wniosku pomiędzy Gminą R. a Pracownią Architektury i Urbanistyki J.B. W dniu 14 maja 2014 r. Burmistrz R. wydał decyzję, którą odmówił wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej zawartej: - w umowie nr [....] z dnia 19.09.2007 r. w części dotyczącej udostępnienia informacji o oznaczeniu nieruchomości i ich położeniu zawartych w wierszu nr 14, 15 (dane przedsiębiorcy, który nie wyraził zgody na ich udostępnienie), - w umowie nr [....] z dnia 06.06.2007 r. w części dotyczącej udostępnienia informacji o oznaczeniu nieruchomości oraz o firmie zawartych w wierszach 12, 13, 14, 15 (dane przedsiębiorców, którzy nie wyrazili zgody na ich, udostępnianie) jak również o oznaczeniu nieruchomości, imieniu i nazwisku osób fizycznych w wierszach nr 14, 16, 17, 19 (znak: S.1431.31.2014). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że odmówił udzielenia informacji publicznej w takim zakresie, w jakim przedsiębiorcy nie wyrazili zgody na udostępnienie danych zawartych we wnioskowanych umowach. Odmowa udostępnienia informacji publicznej dotyczyła również oznaczenia nieruchomości oraz ujawnienia imion i nazwisk osób fizycznych. Udostępnienie informacji o imieniu i nazwisku osób fizycznych, a także o numerach działek ewidencyjnych naruszałoby prywatność osób wyszczególnionych w umowach oraz prywatność właścicieli działek, która podlega ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 2 ust. 2 pkt 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 i ust. 2 przy zastosowaniu art. 7 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Zdaniem organu za pomocą informacji dotyczącej numeru ewidencyjnego działki i jej położenia można pośrednio określić tożsamość właściciela działki, tj. jego dane osobowe w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. K.W. złożył odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w tej części w jakiej dysponent żądanej informacji publicznej odmawia udostępnienia informacji o oznaczeniu i położeniu nieruchomości znajdującej się w przedmiotowych umowach i umorzenie w tym zakresie postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji jako bezprzedmiotowego, gdyż nie istnieją żadne przeszkody prawne przemawiające przeciwko możliwości udostępnienia żądnej informacji publicznej w tej części. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia 11 lipca 2014 r., znak [....] uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy udostępnienia informacji o oznaczeniu i położeniu nieruchomości znajdującej się w umowach nr [....] z dnia 19.09.2007 r. i nr [....] z dnia 06.06.2007r., zawartych pomiędzy Gminą R. a Pracownią Architektury i Urbanistyki J.B.i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji w sprawie odmowy udostępnienia K.W. żądanej informacji publicznej. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że poza sporem pozostaje fakt, że kopie umów, o których mowa we wniosku o udostępnienie informacji publicznej stanowią informację publiczną, a jej udostępnienie może nastąpić na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Określając zakres rozpoznania sprawy SKO przypomniało, że K.W. zaskarżył decyzję organu I instancji tylko w tej części, w której Burmistrz R. odmówił udostępnienia informacji o oznaczeniu i położeniu nieruchomości znajdującej się w przedmiotowych umowach. Wobec niezaskarżenia decyzji Burmistrza R. z dnia 14 maja 2014 r. w części dotyczącej udostępnienia informacji o przedsiębiorcach i osobach fizycznych, których danych zawartych w umowie nr [....] z dnia 06.06.2007 r. organ odmówił udostępnienia w zaskarżonej decyzji, w tej części zaskarżona decyzja nie podlega kontroli organu odwoławczego w niniejszym postępowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Organ I instancji błędnie uznał, że należy odmówić wnioskodawcy udostępnienia niektórych informacji zawartych w umowach wyjaśniając, że udostępnienie informacji o oznaczeniu nieruchomości objętych umowami - stanowiących własność osób fizycznych tj. numerów ewidencyjnych działek oraz ich położenia, naruszałoby prywatność właścicieli działek objętych decyzjami, która podlega ochronie na podstawie art. 5 ust.2 u.d.i.p. w związku z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych. Kolegium przychyliło się w tej kwestii do stanowiska zaprezentowanego przez stronę odwołującą, że oznaczenie nieruchomości poprzez wskazanie jej numeru ewidencyjnego i położenia nie jest informacją umożliwiającą choćby pośrednie zidentyfikowanie osoby fizycznej, a więc nie ma charakteru "danych osobowych" w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r., Nr 101, póz. 926 z póz. zm.), których ochrona wyłącza dostęp do informacji publicznych w trybie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Następnie odwołało się do jednolitego stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zajętego w kilku wydanych wyrokach (np. w sprawach sygn. II SA/Kr 187/14; II SA/Kr 188/14; II SA/Kr 189/14; II SA/Kr 126/14; II SA/Kr 127/14), gdzie przedmiotem sporu była kwestia ograniczenia udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 5 ust.2 u.i.d.p. poprzez nieudostępnienie numerów ewidencyjnych działek. W jednym z powołanych wyroków z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 189/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, póz. 1287 z późn. zm.) starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe, na żądanie innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2 ww. ustawy, które mają interes prawny w tym zakresie. Również w judykaturze utrwalił się pogląd, że przedmiotem ewidencji gruntów i budynków są dane o charakterze przedmiotowym (art. 20 ust. 1 i 2 pkt 3 i 4 Prawa geodezyjnego i kartograficznego) oraz dane o charakterze podmiotowym (art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego) (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 189/09, opub. w LEX nr 707709; z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1312/09, opub. w LEX nr 694343 oraz z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 1030/09, opub. w LEX nr 594845). Przy tym na żądanie wszystkich zainteresowanych w trybie art. 24 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego udzielane mogą być tylko informacje o charakterze przedmiotowym, a więc nie zawierające danych podmiotowych, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy. Jeżeli żądanie podania informacji dotyczy numerów ksiąg wieczystych nieruchomości, których właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym jest określony podmiot, dotyczy ono danych o charakterze podmiotowo-przedmiotowym, czyli w istocie danych osobowych. W tej sytuacji, zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, wnioskodawca powinien wykazać interes prawny w uzyskaniu informacji podmiotowo-przedmiotowej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 546/10, opub. w LEX nr 1112662). W sprawie niniejszej strona odwołująca domagała się w trybie dostępu do informacji publicznej kopii umów zawartych w okresie od 1 stycznia 2006 r. pomiędzy Gminą R. a Pracownią Projektową Architektury i Urbanistyki J.B. , a w treści dwóch z tych umów znajdowały się oznaczenia ewidencyjne nieruchomości. Tym samym takie informacje nie były informacjami, o których mowa w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wszystkie żądane przez wnioskodawcę informacje znajdowały się w zawartych przez gminę umowach, a nie w operacie ewidencyjnym. Dlatego wbrew stanowisku organu I instancji nie ma bezpośredniej możliwości uzyskania danych osobowych właściciela nieruchomości na podstawie internetowego zbioru ksiąg wieczystych, do którego dostęp uzyskuje się według numeru księgi wieczystej, a brak jest powszechnej bazy, w której można uzyskać dane osobowe osób na podstawie numeru ewidencyjnego działki. W tym stanie rzeczy uznano za błędną ocenę prawną zaprezentowaną w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, bowiem ustalenie personaliów właścicieli nieruchomości, które zostały wskazane w umowach nie byłoby proste do osiągnięcia w przypadku posiadania numeru ewidencyjnego nieruchomości. Uzyskanie z ewidencji gruntów i budynków informacji na temat numeru księgi wieczystej dla wskazanej działki ewidencyjnej nie jest zatem oczywiste. W trybie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne na żądanie wszystkich zainteresowanych udzielane mogą być tylko informacje o charakterze przedmiotowym, a więc nie zawierające danych podmiotowych, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy. Jeżeli żądanie podania informacji dotyczy numerów ksiąg wieczystych nieruchomości, których właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym jest określony podmiot, dotyczy ono danych o charakterze podmiotowo-przedmiotowym, czyli w istocie danych osobowych. W tej sytuacji, zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, wnioskodawca musi wykazać interes prawny w uzyskaniu informacji podmiotowo-przedmiotowej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 546/10, opub. w LEX nr 1112662). Kolegium uznało, że żądane przez stronę odwołującą informacje obejmujące kopie wszystkich umów zawartych w okresie od 1 stycznia 2006 r. do dnia złożenia wniosku pomiędzy Gminą R. a Pracownią Architektury i Urbanistyki J.B. wraz zawartymi w treści tych umów numerami ewidencyjnymi działek, dla których wydano te decyzje nie są informacjami dotyczącymi zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Informacji nie uważa się bowiem za umożliwiającą określenie tożsamości osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu lub działań. Wobec powyższego, działając na postawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. uchyliło zaskarżoną decyzję w części i umorzyło w tej części postępowanie pierwszej instancji w sprawie odmowy udostępnienia K.W. żądanej informacji publicznej. Taka treść rozstrzygnięcia Kolegium wynika z faktu, iż przepisy obowiązującego prawa nie przewidują możliwości stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Taka możliwości istnieje jedynie w sytuacji odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ustawy), a samo udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, niepodejmowaną w postępowaniu administracyjnym. Umorzenie postępowania w sprawie odmowy udostępnienie informacji publicznej oznacza więc, że z momentem doręczenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. , organ pierwszej instancji winien rozpatrzyć wniosek o udzielenie informacji, przy czym - przy zachowaniu identycznych okoliczności prawnych i faktycznych - nie może odmówić wnioskodawcy udzielenia informacji, powołując taką samą podstawę prawną, jak w skarżonej decyzji. Z drugiej zaś strony treść rozstrzygnięcia wynika z faktu, iż brak jest podstaw prawnych do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, a więc zastosowania art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem w sprawie tej nie ma potrzeby przeprowadzania choćby uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. Brak jest również podstaw do wydania decyzji reformatoryjnej, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem - zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem sądowo-administracyjnym - niedopuszczalne jest nakazywanie organowi administracji, przez inny organ (w tym także organ wyższego stopnia w postępowaniu administracyjnym), udzielenia informacji znajdującej się w jego posiadaniu. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Prokurator Rejonowy w N. , zarzucając jej, że została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, albowiem organ II instancji uchylając decyzję organu I instancji winien przekazać ją temu organowi do ponownego rozpoznania, tymczasem umarzając postępowanie I instancji, zakończył definitywnie postępowanie w sprawie, co uniemożliwia ponowne rozpoznanie wniosku K.W. przez organ I instancji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji umarzającej postępowanie pierwszej instancji i stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że umorzenie postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej zdaniem organu II instancji oznacza, że w momencie doręczenia decyzji SKO w N. , organ I instancji winien rozpatrzyć wniosek o udzielenie informacji, przy czym - przy zachowaniu identycznych okoliczności prawnych i faktycznych - nie może odmówić wnioskodawcy udzielenia informacji, powołując się na taką samą podstawę prawną jak w zaskarżonej decyzji. Z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie można się zgodzić. W doktrynie i orzecznictwie sądowo - administracyjnym przyjmuje się, że umarzając postępowanie w I instancji, organ kieruje się przesłankami z art. 105 § 1 k.p.a. czyli spowodowanymi bezprzedmiotowością postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania wystąpi, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (vide: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 13.10.2005 r. I SA/Bk 265/05). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia z dnia 30.09.2010 r. sygn. II SA/Wa 948/10 wypowiadając się w podobnej sprawie w przedmiocie dostępu do informacji publicznej stwierdził, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a więc brak możliwości wydania decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do istoty. Skoro w niniejszej sprawie wnioskodawca żąda rozpoznania sprawy, świadczy to o tym, że postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe. Jeżeli organ odwoławczy nie jest w tej sytuacji władny rozpoznać sprawy co do istoty, tj. wydać żądanych danych, nie może z tego powodu umorzyć postępowania I instancji tylko dlatego, że organ I instancji bezpodstawnie odmówił jej wydania. W takiej sytuacji powinien przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przy odpowiednim zastosowaniu art. 138 § 2 k.p.a., chociaż nie ma potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, na skutek umorzenia postępowania przez organ II instancji na podst. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ I instancji nie może ponownie rozpatrywać sprawy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30.09.2010 r. II SA/Wa 948/10), gdyż takim postanowieniem postępowanie zostało zakończone, dlatego celem wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji złożono niniejszą skargę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania K.W. w piśmie z dnia 19 stycznia 2015 r. zakwestionował skargę Prokuratora podniósł, że stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Dokonana w powyższym zakresie kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Skarżący nie kwestionuje zasadności zaskarżonej decyzji w części, w jakiej uchylono zaskarżoną odwołaniem decyzję Burmistrza R. , lecz jedynie rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania przed organem I instancji. Ponieważ jednak - jak już wyżej wskazano - Sąd nie jest związany granicami skargi, zbadano prawidłowość zaskarżonej decyzji również w tym zakresie. Kolegium prawidłowo uznało, że w zakresie oznaczenia działek, których dotyczyły umowy objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej nie było podstaw do odmowy udostępnienia informacji publicznej. Prawidłowo również uzasadniło swoje rozstrzygnięcie w tej kwestii, powołując się przy tym na stanowisko doktryny i orzecznictwo sądów administracyjnych. Sąd w całości podziela pogląd, że informacji nie uważa się za umożliwiającą określenie tożsamości osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu lub działań - a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Konsekwencją takiego orzeczenia jest obowiązek udostępnienia żądanej przez K.W. informacji tj. kopii wszystkich umów zawartych w okresie od 1 stycznia 2006 r. do dnia złożenia wniosku pomiędzy Gminą R. Pracownią Architektury i Urbanistyki J.B. łącznie z zawartymi w treści tych umów numerami ewidencyjnymi działek. Zarzuty skargi odnoszą się do wyrzeczenia organu II instancji w zakresie umorzenia postępowania przed organem I instancji tj. wyrzeczenia opartego na treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie ulega wątpliwości, że po przekazaniu sprawy organowi I instancji będzie on zobowiązany do udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej w zakresie wynikającym z decyzji SKO. Nie istnieje podstawa prawna do wydania decyzji administracyjnej w takiej sytuacji. Zgodnie bowiem z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej tylko odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji takiej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z art. 16 ust. 2 ustawy. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy w takiej sytuacji - uchylając decyzję o odmowie informacji publicznej - należy umorzyć postępowanie przed organem I instancji, czy też przekazać sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Prokurator wnosząc skargę oparł się na stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedstawionym w wyroku z dnia z dnia 30 września 2010 r. sygn. II SA/Wa 948/10. Pominął jednak fakt, że wyrok ten został uchylony w postępowaniu kasacyjnym, zaś Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie przedstawił stanowisko całkowicie odmienne niż Sąd I instancji. Mianowicie w wyroku z dnia 30 marca 2011 r., sygn. I OSK 2116/10 NSA stwierdził: "Przechodząc do omówienia zasadności pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej wskazać należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), zwana dalej "ustawą", określa prawo do informacji w takim zakresie, w jakim dotyczy organów władzy publicznej i innych podmiotów zobowiązanych do udostępniania posiadanych informacji publicznych. Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy jej stosowania, procedurę i tryb. W ograniczonym zakresie ustawa odsyła do przepisów Kodeks postępowania administracyjnego Przepisy k.p.a. stosuje się w sprawach udostępnienia informacji publicznej jedynie w zakresie wydawanych decyzji, o których mowa w art. 16 ustawy (odmowa udostępnienia informacji publicznej - art. 5 ustawy - oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2). Skoro więc Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do wydania przez Burmistrza Miasta S. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętej wnioskiem skarżącego, to postępowanie w przedmiocie wydania takiej decyzji stało się bezprzedmiotowe. (art. 105 § 1 k.p.a.) Z tego względu organ odwoławczy zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w tym zakresie - to jest w zakresie wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej (w komparycji decyzji organ odwoławczy jako podstawę prawną wskazał art.138 § 2 k.p.a. jest to niewątpliwie omyłka pisarska o czym świadczy uzasadnienie tej decyzji w, w którym organ powołuje treść art. 138 §1 pkt.2 k.p.a.). Należy dodać, że w sytuacji jaka wystąpiła w niniejszej sprawie, organ odwoławczy nie miał podstaw do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 – to znaczy uchylenia zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy (decyzja reformatoryjna), jak również zastosowania art. 138 § 2 - uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji (decyzja kasacyjna), nie zachodziła bowiem konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, gdyż możliwość udostępnienia informacji publicznej ma tylko podmiot, który jest w posiadaniu takiej informacji i tylko ten podmiot może ocenić czy jest w stanie udzielić informacji w sposób wnioskowany, a przede wszystkim samo udostępnienie informacji nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, a jedynie dokonania czynności materialno-technicznej". Podzielając to stanowisko w całości należało przyjąć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wydało decyzję prawidłową, bowiem po uchyleniu decyzji organu I instancji brak było podstaw prawnych do przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.