II SA/Kr 1753/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr) Sędziowie WSA Aldona Gąsecka –Duda WSA Mirosław Bator Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2010r. sprawy ze skargi J. O. i A. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia 30 września 2009r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala Prezydent Miasta K. w dniu 4 listopada 2005 r. wydał decyzję nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pod nazwą: "budowa kiosku typu "[...]" na działce nr "1" obręb [...] przy ul. [...] w K.". Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 25 listopada 2005r. W dniu 11 stycznia 2006 r. J. O., zam. przy ul. [...] w K. złożył wniosek (sprecyzowany pismem z dnia 9 lutego 2006 r.) o wznowienie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę kiosku typu "[...]" na działce nr "1" obręb [...] przy ul. [...] w K.. We wniosku J. O. wskazał, że domaga się wznowienia postępowania z uwagi na fakt, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...], znak: [...] nakazał rozbiórkę przedmiotowego kiosku i w wyniku tego "w czasie kiedy wydana jest decyzja o pozwoleniu na budowę, toczy się postępowanie o rozbiórkę tego obiektu". Organ stwierdził, iż z treści złożonego wniosku wynikało, że wnioskodawca powołuje się na wady decyzji określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, nie znanych organowi, który wydał decyzję. Postanowieniem z dnia 27 marca 2006 r. znak: [...] Prezydent Miasta K. wznowił postępowanie w sprawie wydania decyzji nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. We wznowionym postępowaniu Prezydent Miasta K. w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. wydał w dniu 6 grudnia 2006 r. decyzję znak: [...], którą odmówił uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 4 listopada 2005 r. o pozwoleniu na budowę przedmiotowego kiosku. Decyzja ta jednak została w trybie odwoławczym uchylona przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że ustalenia wymaga, czy doszło do prawidłowego wznowienia postępowania z wniosku J. O. - osoby, która nie była stroną postępowania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia 2 kwietnia 2007 r. Prezydent Miasta K. powołując się na art. 105 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie wznowienia. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że zgodnie z art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Ponadto, zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jak wówczas ustalono na podstawie akt sprawy - znak: [...] dotyczących wydania decyzji nr [...] z dnia 4 listopada 2005 r., J. O. nie był stroną przedmiotowego postępowania. Stronami postępowania była m. in. Wspólnota Mieszkaniowa pn. Wspólnota Nieruchomości przy ul. [...] w K., reprezentowana przez członków Zarządu Wspólnoty. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że J. O. nie miał uprawnienia do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Z uwagi jednak na fakt, iż postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia 4 listopada 2005 r., zostało wznowione dnia 27 marca 2006 r., należało umorzyć je jako bezprzedmiotowe, co zostało uczynione decyzją z dnia 2 kwietnia 2007 r. Odwołanie od tej decyzji wniósł J. O. twierdząc, iż działa w imieniu swojej matki J. O.. Decyzją z dnia 11 maja 2007 r., znak: [...] Wojewoda [...], działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie wznowienia. Na powyższą decyzję Wojewody [...] J. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W wyroku z dnia 15 stycznia 2008 r., znak: II SA/Kr 700/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia 11 maja 2007 r., znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że bez ustalenia właściwego umocowania J. O. oraz kwestii związanych z legitymacją J. O. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania Wojewoda [...] nie mógł, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymać w mocy decyzji organu I instancji o umorzeniu postępowania wznowieniowego. Wojewoda [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 12 czerwca 2008 r., znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 2 kwietnia 2007 r. o umorzeniu postępowania wznowionego w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 1 października 2008 r., znak: [...] działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 4 listopada 2005 roku, wydanej na rzecz E. S., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pod nazwą: "budowa kiosku typu [...]" na działce nr "1" obręb [...] przy ul. [...] w K.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, iż decyzja rozbiórkowa kiosku z dnia 23 grudnia 2005 r. nie jest nowym dowodem ani nową okolicznością faktyczną w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. Podkreślono, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 5 maja 2006 r. uchylił decyzję z dnia 23 grudnia 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, iż w dniu kontroli (8 września 2005 r.) przedmiotowy kiosk istniał legalnie - na podstawie zgłoszenia o lokalizacji czasowej na 120 dni, natomiast w dniu wydania decyzji nakazującej rozbiórkę (23 grudnia 2005 r.) w obiegu prawnym znajdowała się decyzja o pozwoleniu na budowę dotycząca tego samego obiektu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją PINB w K. z dnia 4 października 2006 r., postępowanie w sprawie budowy kiosku handlowego typu "[...]" zlokalizowanego na działce nr "1" obr. [...] przy ul. [...] w K. bez pozwolenia na budowę, zostało umorzone. W uzasadnieniu przywołano bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej budowy kiosku handlowego typu "[...]" przy ul. [...], która wynika z faktu, że kiosk ten postawiony w marcu 2005 r., wykonany bez decyzji o pozwoleniu na budowę został w dniu 25 lipca 2005 r. usunięty, a ponowna lokalizacja kiosku w tym samym miejscu nastąpiła legalnie w oparciu o dokonane zgłoszenie z dnia 26 lipca 2005 r., a następnie ponowna lokalizacja nastąpiła w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 4 listopada 2005 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Zdaniem organu l instancji analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że inspektorowi prowadzącemu postępowanie, jak i osobie podpisującej decyzję o pozwoleniu na budowę w imieniu Prezydenta Miasta K. nie była znana okoliczność prowadzenia postępowania przez PINB w tym przedmiocie. Okoliczność prowadzenia tego postępowania nie może być jednak uznana za istotną dla sprawy z uwagi na fakt, iż w obrocie prawnym nie istnieje decyzja o nakazie rozbiórki wydana przez PINB w dniu 23 grudnia 2005 r., gdyż została ona uchylona w toku postępowania odwoławczego. Ponadto organ wskazał, że okolicznością istotną dla sprawy mogłoby być jedynie istnienie podobnej decyzji w momencie wydawania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego "właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki". Skoro przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę została uchylona decyzja Prezydenta Miasta K. o wniesieniu sprzeciwu wobec zgłoszenia czasowej lokalizacji obiektu budowlanego na 120 dni, to organ nie miał podstaw do kwestionowania legalności obiektu tymczasowego istniejącego na terenie działki objętej wnioskiem. Decyzja powyższa po rozpatrzeniu odwołania J. O. działającego w imieniu swojej matki J. O. została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z 17 listopada 2009 r., znak: [...]. Zdaniem Wojewody zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo, gdyż nie potwierdziła się przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wojewoda wskazał, że jak wynika z ostatecznego rozstrzygnięcia PINB, umorzone zostało postępowanie wszczęte w sprawie rozbiórki kiosku handlowego typu "[...]" zlokalizowanego na działce nr "1" obręb [...] w związku z jego bezprzedmiotowością (decyzja nr [...] z dnia 4 października 2006 r.), poprzedzająca ją decyzja PINB z dnia 23 grudnia 2005 r. nakazująca rozbiórkę wyżej opisanego obiektu została uchylona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ponieważ w dacie orzekania przez PINB istniała ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowego kiosku. Natomiast przed wydaniem w/w decyzji obiekt ten był usytuowany na działce nr "1" jako tymczasowy na okres 120 dni na podstawie zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej, zatem także legalnie. Zdaniem Wojewody podane przez skarżącego okoliczności nie stanowią okoliczności, o jakich mowa a w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zaś argumenty odwołania dotyczące hałasu wywoływanego przez ludzi dokonujących zakupów w przedmiotowym obiekcie nie mogą być przedmiotem postępowania wywołanego podaniem o wznowienie. Organ wyjaśnił, że w sprawach związanych z utrzymaniem porządku czy bezpieczeństwa wnioski o interwencję należy kierować do służb miejskich. Natomiast zasady i terminy dzierżawy terenu, na którym został usytuowany obiekt nie są uzależnione od rozstrzygnięcia organu administracji i zależą jedynie od decyzji właściciela tego terenu. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt: II SA/Kr 212/09 uchylona została decyzja Wojewody [...] z 17 listopada 2009 r., znak: [...]. Sąd stwierdził, że organ nie rozważył legitymacji J. O. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a tym samym nie zastosował się do wiążących go wskazań co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2008 r. Sąd wskazał także, że z treści pełnomocnictwa znajdującego się w aktach administracyjnych a dołączonego w toku ponownego rozpatrywania sprawy wynika, że J. O. był uprawniony do działania w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją jako pełnomocnik swojej matki. Natomiast kwestia legitymacji J. O. do skutecznego wniesienia podania o wznowienie postępowania zagadnieniem kluczowym dla dalszej oceny prawidłowości postępowania w przedmiocie wznowienia i całkowite milczenie organu w tym zakresie uniemożliwia Sądowi ocenę dalszych elementów rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, takich jak chociażby istnienie przesłanki do wznowienia. Od wyniku tego rozstrzygnięcia zależy bowiem, czy organ, po wznowieniu postępowania będzie wykonywał obowiązki wynikające z art. 149 § 2 k.p.a., czy też umorzy wznowione postępowanie, z powodu braku interesu prawnego po stronie osoby, która wniosła podanie o wznowienie. Obowiązujące przepisy prawa, w tym także art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nakładają zatem na organ obowiązek ustalenia, czy J. O. posiadała własny, zindywidualizowany interes prawny w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę spornego kiosku, pomimo, że nie była stroną tamtego postępowania, w którym uczestniczyła wspólnota mieszkaniowa pn. Wspólnota Nieruchomości przy ul. [...] w K., reprezentowana przez Zarząd Wspólnoty. WSA w K. wskazał, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wojewoda powinien rozstrzygnąć, czy J. O. jest legitymowana do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "budowa kiosku typu [...]" na działce nr "1" obręb [...] przy ul. [...] w K.". Dopiero po dokonaniu tego ustalenia Wojewoda powinien dokonać oceny całokształtu postępowania wznowieniowego i orzec w przedmiocie odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 1 października 2008 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia 30 września 2009 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 1 października 2008 r., znak: [...] odmawiającą uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 4 listopada 2005 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podał, iż w toku postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem w dniu 4 listopada 2005 r. decyzji o pozwoleniu na budowę kiosku typu "[...]" na działce nr "1" obręb [...] przy ul. [...] w K., jako strona tego postępowania występowała Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...], reprezentowana przez zarząd tej wspólnoty. J. O. wykupiła w dniu 1 września 2005 r. lokal mieszkalny w budynku przy ul. [...] wraz z udziałem w działce nr "1" obręb [...]. Wskazano, że z treści art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali wynika, że "zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali". Organ wywodził, iż pomimo, że Zarząd Wspólnoty Nieruchomości przy ul. [...] reprezentował w przedmiotowej sprawie mieszkańców wspólnoty mieszkaniowej w tym także J. O., to skarżąca jako właścicielka lokalu i współwłaścicielka nieruchomości (działka nr "1"), posiadała własny interes prawny w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę ww. kiosku na działce nr "1" obręb [...]. Dlatego pomimo, że nie była stroną postępowania zakończonego decyzją z 4 listopada 2005 r. przysługiwało jej prawo do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja organu I instancji rozstrzygająca po wznowieniu postępowania - o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Nr [...] z 4 listopada 2005 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia E. S. na budowę zamierzenia budowlanego pn.: "budowa kiosku typu [...]" na działce nr "1" obręb [...] przy ul. [...] w K., została wydana prawidłowo. Organ podniósł, iż analizując zarzuty odwołania oraz zgromadzone w przedmiotowej sprawie dowody doszedł do przekonania, iż nie potwierdziła się przesłanka do wznowienia posterowani z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ odwoławczy podniósł, że we wznowionym postępowaniu stwierdzono, że nie znalazły potwierdzenia zarzuty, dotyczące zdaniem skarżącego istnienia w dniu wydania decyzji nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Jak wynika bowiem z ostatecznego rozstrzygnięcia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego umorzone zostało postępowanie wszczęte w sprawie rozbiórki kiosku handlowego typu "[...]" zlokalizowanego na działce nr "1" obręb [...] w związku z jego bezprzedmiotowością (decyzja nr [...] z 4 października 2006 r., [...]). Poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 23 grudnia 2005 r. nakazująca na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane rozbiórkę wyżej opisanego obiektu została uchylona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ponieważ w dacie orzekania przez organ nadzoru budowlanego I instancji istniała ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowego kiosku. Natomiast przed wydaniem ww. decyzji obiekt ten był usytuowany na działce nr "1" jako tymczasowy na okres 120 dni na podstawie zgłoszenia do organu administracji architektoniczno budowlanej, zatem także legalnie. Organ stwierdził, że przeprowadzona w toku wznowionego postępowania analiza, pod kątem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, wykazała że podane przez skarżącego okoliczności nie stanowią okoliczności, o jakich mowa a w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ wyjaśnił, iż argumenty odwołania, dotyczące hałasu wywoływanego przez ludzi dokonujących zakupów w przedmiotowym obiekcie, nie mogą być przedmiotem niniejszego postępowania. Wnioski i interwencje w sprawach związanych z utrzymaniem porządku czy zapewnienia bezpieczeństwa należy kierować do służb miejskich. Natomiast zasady i terminy dzierżawy terenu, na którym został usytuowany obiekt nie są uzależnione od rozstrzygnięcia organu administracji, zależą jedynie od decyzji właściciela tego terenu (okres dzierżawy terenu określony został uchwałą wspólnoty). Zatem skoro we wznowionym postępowaniu nie potwierdziła się przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu jest prawidłowe i zgodne z dyspozycją przepisu art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia 30 września 2009 r., znak: [...] w ustawowym terminie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. O. reprezentowana przez J. O., uznając tę decyzję za krzywdzącą. W ocenie skarżącej decyzje wydane przez Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. jak również przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wzajemnie się wykluczały. Skarżąca wskazała na dolegliwości związane z działalnością prowadzoną w spornym obiekcie takie, jak hałas i spożywanie alkoholu przez klientów sklepu pod jej oknem. Wskazała, iż istnieje możliwość przesunięcia obiektu kilka metrów dalej, co rozwiąże konflikt. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji, nie widząc podstaw do jej zmiany z powodu argumentacji przytoczonej w skardze. W związku ze śmiercią skarżącej w toku postępowania sądowoadministracyjnego, postanowieniem z dnia 22 lutego 2010 r., sygn. akt: II SA/Kr 1753/09 WSA w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe, a następnie podjął je przy udziale następców prawnych J. O., tj. J. O. i A. O.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu regulacje kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Ze względu na powyższą zasadę kontroli oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była decyzja Wojewody [...] z dnia 30 września 2009 r., znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 1 października 2008 r., znak: [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 4 listopada 2005 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Skarga – złożona w ustawowym terminie - nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko w takim zakresie Sąd w ramach swojej właściwości sprawuje kontrolę orzeczeń administracyjnych (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269)). Art. 28 k.p.a. stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Regulacja ta dotyczy również postępowań prowadzonych w trybach nadzwyczajnych, w tym wznowionych postępowań w sprawach administracyjnych. Związki interesu prawnego z postępowaniem w określonej sprawie administracyjnej należy badać na gruncie każdego indywidualnego przypadku. Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, że skarżąca upatruje naruszenia jej interesu prawnego opartego na prawie własności mieszkania w budynku przy ul.[...] w K. przede wszystkim w przenikaniu hałasu do jej mieszkania w związku z użytkowaniem zlokalizowanego w pobliżu okna jej mieszkania kiosku handlowego. W ocenie sądu zasadne są te poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowadministracyjnym, zgodnie z którymi w takich szczególnych sytuacjach członek wspólnoty mieszkaniowej uzyskuje status strony postępowania administracyjnego. Zasadnie podnosi się w orzecznictwie, że jeśli członek wspólnoty mieszkaniowej wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, to istnieje podstawa, aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może wystąpić także wspólnota. Wspólnota mieszkaniowa, o której mowa w art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.), ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 i 29 k.p.a. w sprawie o pozwolenie na budowę realizowanie na sąsiednim gruncie, jeśli członek Wspólnoty wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, to istnieje podstawa, aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może wystąpić także Wspólnota. Podstawą przyznania skarżącej przymiotu strony mogą być zarzuty związane z przenikaniem hałasu do mieszkania w związku np. z użytkowaniem adaptowanych części wspólnych budynku (zob. wyrok NSA z 7 grudnia 2007 r., II OSK 1648/06, LEX nr 425329, por. też: wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 lipca 2004 r., IV SA 2061/02, LEX nr 158921, wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 czerwca 2008 r., VII SA/Wa 1474/07, LEX nr 499913, wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2006 r., IV SA/Wa 1220/06, LEX nr 299861, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 października 2005 r., VII SA/Wa 263/05, LEX nr 191374, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 1999 r., IV SA 1996/97, LEX nr 48720). W tym stanie rzeczy organy zasadnie uznały, że interesu prawnego skarżącej dotyczy postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 4 listopada 2005 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pod nazwą: "budowa kiosku typu "[...]" na działce nr "1" obręb [...] przy ul. [...] w K.", tym bardziej, że skarżąca jest współwłaścicielką działki nr "1" obręb [...] przy ul. [...] w K.. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. po wznowieniu postępowania właściwy organ przeprowadza postępowanie co do co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, a w przypadku stwierdzenia braku podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, właściwy organ wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 §1 pkt 1 k.p.a.). Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało wznowione na podstawie wskazanego przez skarżącą art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Podstawą wznowienia miałaby być okoliczność nie wzięcia pod uwagę przez organ wydający pozwolenie na budowę kiosku typu "[...]" na działce nr "1" obręb [...] przy ul. [...] w K., faktu będącego w toku postępowania o rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Przesłanka pojawienia się nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nie znanych organowi, który wydał decyzję nie mogła być w tym stanie rzeczy przedmiotem analizy, gdyż toczące się równolegle postępowanie administracyjne w innej sprawie nie ma charakteru dowodu. Analizie natomiast podlegała przesłanka pojawienia się nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, a nie znanych organowi, który wydał decyzję. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest zasadny pogląd, że przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. będzie zachodziła wówczas, gdy ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub dowody nieznane organowi wydającemu decyzję są istotne dla sprawy, to znaczy dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na treść decyzji w kwestiach zasadniczych. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) należy rozumieć zatem jedynie taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2007 r., I OSK 429/06, LEX nr 348005, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2005 r., I SA 1273/03, LEX nr 189198, wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 października 2007 r., I SA/Wa 761/07, LEX nr 399169). Zasadnie przyjęto w zaskarżonej decyzji, że fakt toczącego się postępowania w sprawie rozbiórki kiosku typu "[...]" na działce nr "1" obręb [...] przy ul. [...] w K. nie miał wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy postępowanie rozbiórkowe dotyczyło legalności kiosku mającego charakter obiektu tymczasowego, a przedmiotowe pozwolenie na budowę rozstrzygało na przyszłość kwestię usytuowania na gruncie kiosku jako obiektu budowlanego podlegającego obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto postępowanie w sprawie rozbiórki obiektu zostało umorzone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 4 października 2006 r., nr [...], [...], a decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 23 grudnia 2005 r. nakazująca na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane rozbiórkę wyżej opisanego obiektu została uchylona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a przed wydaniem decyzji z dnia 23 grudnia 2005 r. przedmiotowy obiekt był legalnie usytuowany na działce nr "1" jako tymczasowy na okres 120 dni na podstawie zgłoszenia do organu administracji architektoniczno budowlanej. W konsekwencji postępowanie rozbiórkowe, w którym do czasu wydania decyzji z dnia 4 listopada 2005 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę nie zapadło żadne rozstrzygnięcie, a późniejsze zapadłe w nim rozstrzygnięcia zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, nie mogło mieć wpływu na treść decyzji z dnia 4 listopada 2005 r. nr [...]. W tym stanie rzeczy zasadnie podjęto na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. rozstrzygnięcie o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 4 listopada 2005 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pod nazwą: "budowa kiosku typu "[...]" na działce nr "1" obręb [...] przy ul. [...] w K.. W odniesieniu do stanowiska zaprezentowanego w skardze należy zwrócić uwagę, że brak podstaw do uchylenia pozwolenia na budowę w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją nie wyklucza możliwości dochodzenia przez skarżących w innym trybie ich roszczeń związanych z uciążliwym sąsiedztwem przedmiotowego kiosku. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.