II SA/Kr 1815/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann / spr. / Sędziowie WSA Mirosław Bator Ewa Rynczak Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 lipca 2010 r. sprawy ze skargi W.K. i K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 04 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala II SA/Kr 1815/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Burmistrz B. ustalił na wniosek A. i H.K. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn.: budowa wjazdu i zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...]) na teren zlokalizowanej na działkach nr 1 i 2 stacji paliw płynnych wraz z LPG, określając szereg warunków oraz termin ważności decyzji do dnia 31 grudnia 2005 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ l instancji wskazał, że ustalone warunki są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta B. Planowany wjazd zlokalizowany ma być w pasie drogowym istniejącej drogi wojewódzkiej w terenie przeznaczonym pod komunikację, a planowany zjazd ma stanowić obiekt służący komunikacji. Także na bezpośrednio przyległym terenie, gdzie realizowana była stacja paliw płynnych, ustalenia planu dopuszczały lokalizację obiektów infrastruktury technicznej. Planowaną inwestycję organ zaliczył do mogących pogorszyć stan środowiska. Po odwołaniu W. i K.K. , decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi l instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego organ l instancji wydał decyzję, obowiązywał do 31 grudnia 2003 r. W chwili orzekania przez organ odwoławczy ten miejscowy plan już nie obowiązywał. W tej sytuacji Kolegium nie mogło oprzeć się na nieobowiązującym akcie prawa miejscowego i w konsekwencji nie mogło rozstrzygnąć, czy zamierzona inwestycja była zgodna z planem miejscowym. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżyli do sądu administracyjnego A. i H.K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 lutego 2007 r. (II SA/Kr 267/04) oddalił skargę, jednakże Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skarg kasacyjnych A.K. i H.K. oraz W.K. i K.K. , wyrokiem z dnia 6 marca 2009 r. (II OSK 1187/07) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2009 r. (II SA/Kr 572/09) uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że z dniem 11 lipca 2003 r. ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. zagospodarowaniu przestrzennym została uchylona i w jej miejsce weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarówno decyzja organu l instancji, jak i zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. zostały wydane pod rządami nowej ustawy . Art. 85 ust. 1 tejże ustawy nakazuje do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie stosować przepisy dotychczasowe. Wniosek A. i H.K. o ustalenie warunków zabudowy został złożony pod rządami ustawy z 1994 r., a sprawa ta nie została zakończona ostateczną decyzją przed [...] lipca 2003 r. Tak więc sprawa ta w myśl powołanego wyżej art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. powinna toczyć na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Po wydaniu powyższego wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wydało w dniu [...] listopada 2009 r. decyzję, mocą której uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2003 r. i przekazało sprawę organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tej decyzji streszczono cyt. wyżej wyrok WSA w Krakowie i napisano, że w dniu 11 lipca 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80, poz. 717). Z mocy art. 87 ust. 3 tejże ustawy obowiązujące w dniu wejścia jej w życie miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. W przypadku będącym przedmiotem analizy Kolegium miejscowy ogólny plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Miejską w B. dnia 24 lipca 1992 r. obowiązywał, do dnia 31 grudnia 2003 r. Po tej dacie plan ten stracił ważność, w związku z czym, w obowiązującym w chwili wydawania decyzji przez organ odwoławczy stanie prawnym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie może opierać swojego rozstrzygnięcia na nie obowiązującym już akcie prawa miejscowego, a w konsekwencji nie może rozstrzygać o tym czy zamierzona inwestycja jest zgodna z planem miejscowym, który w chwili wydawania decyzji Kolegium już nie obowiązuje. Kolegium jako organ odwoławczy musi bowiem uwzględniać stan faktyczny oraz prawny obowiązujący w dniu wydawania swojej decyzji. W dniu 18 listopada 2009 r. W. K. K. " zaskarżyli w/w decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wnieśli oni o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Skarżący napisali, że w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 czerwca 2009 r. uchylającym decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. oraz nową rzeczywistością prawną w jakiej znalazła się inwestycja, zasadnym jest zadanie sobie pytania o celowość prowadzonego postępowania. Jak zaznaczono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta B. stracił ważność z dnia 31 grudnia 2003 r. w związku z czym Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie może opierać swojego rozstrzygnięcia na nieobowiązującym akcie prawa miejscowego. W związku z tym nie można ustalić czy inwestycja jest zgodna z planem czy też nie. A skoro tak, bezcelowe jest kontynuowanie tego postępowania, tym bardziej, że zjazdy do stacji paliw zostały już wykonane w wyniku samowoli budowlanej, w której to sprawie toczy się odrębne postępowanie, zmierzające do ich rozbiórki. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W analizowanej tu sprawie powyższa zasada ma decydujące znaczenie. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 22 czerwca 2009 r. wyraził pogląd, że w niniejszej sprawie należy zastosować ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. , którego decyzje ten wyrok uchylał, jest tym poglądem związane. Bez naruszenia zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) Kolegium nie mogło samo orzekać w sprawie na podstawie przepisów ustawy z 1994 r., toteż jedyna dostępną dla niego możliwością było wydanie decyzji kasacyjnej, tzn. przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, który - zgodnie ze wskazówkami Sądu - będzie tę sprawę rozpatrywał na podstawie w/w ustawy z 1994 r. Kolegium nie naruszyło zatem prawa wydając zaskarżoną decyzję. Ustosunkowując się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że w powstałej sytuacji twierdzenie, że dalsze postępowanie jest niecelowe jest nieporozumieniem. Zostało bowiem na wniosek A. H. K. wszczęte postępowanie w sprawie administracyjnej, które dotąd nie zostało zakończone. Obowiązkiem właściwych organów jest wydanie w tej sprawie odpowiedniej decyzji - zgodnie ze wskazówką Sądu - w oparciu o ustawę z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W opisanej sytuacji, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.