II SA/Kr 572/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel- Ziaja (spr.) WSA Renata Czeluśniak Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2009r. sprawy ze skargi A. K. i H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 stycznia 2004 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących kwotę 500 zł ( pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...].12.2003 r. (znak: [...] Burmistrz Miasta B. , po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z uchyleniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze poprzednio wydanej w sprawie decyzji z dnia [...] 2002 r., ustalił na wniosek A. i H. K. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn.: budowa wjazdu i zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] (ul. [...] - dz. nr 3 ) na teren zlokalizowanej na działkach nr 1 i 2 stacji paliw płynnych wraz z [...], określając szereg warunków oraz termin ważności decyzji do dnia 31 grudnia 2005 r. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazano art. 1 ust. 2, art. 39, art, 40 ust. 1 i 3, art. 42, art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.) w zw. z art. 85 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 póz. 717) oraz miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta Bochni uchwalony przez Radę Miejską w Bochni uchwałą Nr III/34/92 z dnia 3 czerwca 1992 r. (Dz. Urz. Woj. Tarnowskiego z 1992 r. Nr 4 poz. 86 ze zm.). W uzasadnieniu tej decyzji organ l instancji wskazał, że ustalone warunki są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta . Planowany zjazd zlokalizowany ma być w pasie drogowym istniejącej drogi wojewódzkiej oznaczonej symbolem [...] w terenie przeznaczonym pod komunikację, a planowany zjazd ma stanowić obiekt służący komunikacji. Także na bezpośrednio przyległym terenie oznaczonym symbolem [...], gdzie na podstawie "prawomocnej decyzji" realizowana była stacja paliw płynnych, ustalenia planu dopuszczały lokalizację obiektów infrastruktury technicznej. Planowaną inwestycję organ zaliczył do mogących pogorszyć stan środowiska, stosownie do § 2 pkt 8 lit. f) rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14.07.1998 r. w sprawie określenia inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji. Mając to na uwadze, do wniosku inwestor dołączył raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a organ przeprowadził postępowanie określone w ustawie z dnia 27.04. 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Proces uzgodnień powtórzono z uwagi na uznanie dopiero w trakcie postępowania W. i K.K. za strony tego postępowania. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny dokonał uzgodnienia postanowieniem z dnia [...].04.2003 r. utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...].06. 2003 r. Starosta Powiatowy dokonał uzgodnienia postanowieniem z dnia [...].06.2003 r., niemniej organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...].07.2003 r. uchylił to postanowienie i postępowanie w sprawie umorzył. Nastąpiło to w związku z faktem, że od dnia 30.06. 2003 r. planowana inwestycja przestała być wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem nie wymagała już uzgodnień w trybie ustawy Prawo ochrony środowiska. Dla zapewnienia praw procesowych wymienionym powyżej stronom Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. pismem z dnia 9.07.2003 r. przesłał wydane w dniu 18.09. 2002 r. postanowienie opiniujące warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Mimo wniosku W. i K.K. właściwy organ ostateczną decyzją odmówił wznowienia postępowania w tej sprawie. Organ stwierdził ponadto, że budowa wjazdów z drogi wojewódzkiej na teren realizowanej stacji paliw nie wpłynie negatywnie na środowisko, nie wystąpią też zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi przy zachowaniu warunków określonych w decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji W. i K.K. wnieśli o jej uchylenie zarzucając rażące naruszenie prawa. Ich zdaniem organ l instancji wydał zaskarżoną decyzję mimo, że wiedział, iż w sprawie została już wydana decyzja w dniu [...].10.2000 r. (znak: [...]. Ustaliła ona warunki zabudowy i zagospodarowania terenu m in. dla zjazdu i wjazdu z drogi wojewódzkiej nr [....] na działki nr 1 i , 2 . Zarzucili też, że dokumenty na jakich oparł się organ także zostały zakwestionowane przez strony i nie stały się ostateczne, a mimo to decyzję wydano. Ponadto decyzja była sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...].01.2004 r. (znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze . , działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi l instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego organ l instancji wydał decyzję, obowiązywał do 31.12.2003 r. Wynikało to z treści art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1.01.1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. Miejscowy plan miasta Bochni uchwalony został w dniu 24.07.1992 r. i obowiązywał w dniu wejścia w życie powołanej ustawy - na podstawie art. 67 ust. 1a ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli do dnia 31.12.2002 r. rada gminy uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany, dotychczasowy plan zachowywał ważność, w granicach objętych uchwałą, do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy. Jednakże w chwili orzekania przez organ odwoławczy ten miejscowy plan już nie obowiązywał. W tej sytuacji Kolegium nie mogło oprzeć się na nieobowiązującym akcie prawa miejscowego i w konsekwencji nie mogło rozstrzygnąć, czy zamierzona inwestycja była zgodna z planem miejscowym. Zatem konieczne stało się uchylenie zaskarżonej decyzji i przeprowadzenie przez organ l instancji ponownego postępowania. Decyzja powyższa została sprostowana postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].03.2004 r. [...], utrzymanym w mocy postanowieniem tego Kolegium z dnia [...].04.2004 r. [...]. Sprostowanie dotyczyło ustawy powołanej w ostatnim akapicie uzasadnienia decyzji. Pierwotnie SKO nakazało przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnić przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczące wydawania decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku planu miejscowego (art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Po sprostowaniu Kolegium poleciło rozpoznać sprawę z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym dotyczących wydawania decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku planu miejscowego (art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżyli do sądu administracyjnego A. i H.K. , wnosząc o jej uchylenie. Zarzucili naruszenie przepisów postępowania, a to art. 138 § 2 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji l instancji, podczas gdy nie zachodziły do tego przesłanki, gdyż nie było potrzeby przeprowadzania postępowania wyjaśniającego "w całości bądź w znacznej części". Ponadto zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 55 ust. 1 w zw. z art. 86 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27.03.2003 r. poprzez ich niezastosowanie. Precyzując zarzuty skarżący wskazali, że organ odwoławczy rozpoznaje i rozstrzyga ponownie sprawę już rozstrzygniętą decyzją pierwszoinstancyjną w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji. Zatem co do zasady powinien wydać decyzję merytoryczną. Decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może wydać tylko wtedy, gdy organ l instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe (np. czynności przeprowadził pracownik wyłączony ze sprawy, stronę pozbawiono możliwości udziału w postępowaniu). Zdaniem skarżących żadne inne wady nie uprawniały organu odwoławczego do orzekania kasacyjnie, na uzasadnienie czego powołali wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1981 r. (sygn. akt II SA 400/81). W niniejszym postępowaniu organ I instancji nie dopuścił się żadnego naruszenia z przepisów proceduralnych, a organ odwoławczy nie wykazał potrzeby zrewidowania ustaleń faktycznych, czy potrzeby przeprowadzenia nowych dowodów. W tej sytuacji uchylenie decyzji organu l instancji było nieprawidłowe. Wynikało to także z art. 86 i art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tymi przepisami, jeżeli na terenie obowiązywał plan uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r., zmiana sposobu zagospodarowania terenu ustalana jest w drodze decyzji o warunkach zabudowy - co też prawidłowo uczynił organ l instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji i powtarzając motywy tam przedstawione. Kolegium podkreśliło, że konieczne jest przeprowadzenie ponownie postępowania w sprawie w trybie przewidzianym dla sytuacji braku planu miejscowego. Gdyby organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę merytorycznie, naruszyłby zasadę dwuinstancyjności. Jak chodzi o zarzut naruszenia prawa materialnego organ wskazał, że podane przez skarżących przepisy nie stanowiły podstawy dla podjęcia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 267/04 oddalił skargę A.K. i H.K. na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skarg kasacyjnych A.K. i H.K. oraz W.K. i K.K. od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wyrokiem z dnia 6 marca 2009 r. sygn. II OSK 1187/07 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wydanego w niniejszej sprawie wyroku wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie wywiązał się należycie z obowiązku rzetelnej oceny legalności zaskarżonego aktu. W szczególności należało wnikliwie rozważyć, czy W. i K.K. są stronami przedmiotowego postępowania administracyjnego. Przed rozpoznaniem odwołania organ odwoławczy miał obowiązek dokładnie wyjaśnić, czy odwołujący się rzeczywiście ma w danej sprawie (budowy zjazdu) interes prawny tj. czy powinien być traktowany jako strona, czego jednak w prawidłowy sposób nie uczynił. Wojewódzki Sąd Administracyjny instancji oddalając skargę zaakceptował tę sytuację. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd l instancji również powinien był głębiej pochylić się nad kwestią ewentualnego wpływu wcześniejszego postępowania (w sprawie warunków zabudowy tylko dla stacji paliw z obiektami towarzyszącymi, w tym zjazdu), na toczące się aktualnie postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy wyłącznie dla zjazdu), czego jednak nie uczynił, co stało się powodem wniesienia skargi kasacyjnej. Rozstrzygając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie był związany powyższym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. W pierwszej kolejności rozważył więc kwestię interesu prawnego po stronie W. i K.K. w rozstrzygnięciu sprawy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Prawdą jest, że W. i K.K. nie zostali uznani stronami postępowania prowadzonego przez zarządcę drogi w sprawie wyrażenia zgody na wykonanie dwóch zjazdów publicznych do działek nr 1 i 2 położonych przy ul [...], a odmowa - na ich wniosek - wznowienia postępowania administracyjnego w tej sprawie z uwagi na brak przymiotu strony znalazła poparcie wyrokach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 października 2006 r. sygn. akt III SA/Kr 855/04 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2008 r. sygn. l OSK 401/07. Nie oznacza to jednak, iż W. i K.K. nie są stronami w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu odnośnie tych zjazdów. W obu postępowaniach ich legitymację do występowania w charakterze strony rozpatruje się na gruncie art. 28 k.p.a. tj. poprzez badanie interesu prawnego w rozstrzygnięciu sprawy. Brak interesu prawnego po stronie W. i K.K. w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 29 pkt 2 ustawy o drogach publicznych został szczegółowo wyjaśniony w uzasadnieniach powołanych wyroków WSA w Krakowie i NSA. Postępowanie w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu, udzielanego przez zarządcę drogi ma jednak zasadniczo odmienne cele i charakter prawny od postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu odnośnie tej samej inwestycji. Zgoda na lokalizację zjazdu ma charakter uznaniowy, a podstawową przesłanką, którą powinien kierować się zarządca drogi przy orzekaniu w tego rodzaju sprawach, jest bezpieczeństwo ruchu drogowego. Przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym bada się przede wszystkim zgodność lokalizacji inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - z przepisami szczególnymi (art. 40 ust. 1 omawianej ustawy). Organ rozstrzygający sprawę nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 43 ustawy). Trzeba również podkreślić, że warunki określone w decyzji WZiZT wiążą organ administracji wydający na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego pozwolenie na budowę (art. 47 ustawy). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przyjmuje się, że na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stronami postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji. Na takim stanowisku stanął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w przywołanym wyżej wyroku sygn. III SA/Kr 855/04, gdzie stwierdzono: "właściciele sąsiadujących nieruchomości są stronami w postępowaniach administracyjnych w sprawie o wydanie decyzji wzizt i w sprawie o wydanie pozwolenia budowlanego dotyczących przedmiotowego zjazdu, tym samym ich interes prawny jest zabezpieczony". Kwestia interesu prawnego W. i K.K. w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie m. in. stacji paliw na działkach nr 1 i 2 wraz ze zjazdem i wjazdem z drogi wojewódzkiej była również przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 kwietnia 2004 r. sygn. II SA/Kr 1612/02. Interes prawny K . i W.K. jako właścicieli nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji wyprowadzono wówczas z art. 3 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2004 r. sygn. OSK 1278/04. Powyższe argumenty prowadzą do wniosku, że W. i K.K. mieli interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn.: budowa wjazdu i zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] (ul. [...] - dz. Nr 3 ) na teren zlokalizowanej na działkach nr 1 i 2 stacji paliw płynnych, a w konsekwencji prawidłowo zostali uznani za stronę tego postępowania i prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznało wniesione przez nich odwołanie. Zaskarżona decyzja podlegała jednak uchyleniu z innego powodu. Zasadą w postępowaniu administracyjnym jest jego dwuinstancyjność -rozumiana w ten sposób, że organ odwoławczy nie ogranicza się jedynie do kontroli prawidłowości zaskarżonego orzeczenia, lecz dokonuje ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 1996 r. (sygn. SA/Wr 1996/95, ONSA 1997 nr 1 poz. 35) istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu l instancji. Ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę organ II instancji musi uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania, chyba, że przepisy międzyczasowe stanowią inaczej. Z dniem 11 lipca 2003 r. ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 póz. 139 ze zm.) została uchylona i w jej miejsce weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717). Zarówno decyzja organu I instancji, jak i zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostały wydane pod rządami nowej ustawy z 2003 r. Art. 85 ust. 1 tejże ustawy nakazuje do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie stosować przepisy dotychczasowe. Wniosek A. i H.K. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu i wjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] na teren zlokalizowanej na działkach nr 1 i 2 stacji paliw został złożony pod rządami ustawy z 1994 r., a sprawa ta nie została zakończona ostateczną decyzją przed 11 lipca 2003 r. Tak więc sprawa ta w myśl powołanego wyżej art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. powinna toczyć na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Pomiędzy dniem wydania decyzji w l instancji a dniem rozstrzygnięcia sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze miała miejsca zasadnicza zmiana stanu prawnego w zakresie objętym postępowaniem. Jak już wyżej stwierdzono art. 40 ust. 1 omawianej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. nakazuje, by przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu analizować przede wszystkim zgodność lokalizacji inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta Bochni, uchwalony przez Radę Miejską w Bochni uchwałą Nr HI/34/92 z dnia 3 czerwca 1992 r. (Dz. Urz. Woj. Tarnowskiego z 1992 r. Nr 4 póz. 86 ze zm.), stanowił podstawę prawną do wydania decyzji przez organ l instancji. Z dniem 1 stycznia 2004 r. plan ten stracił jednak moc, zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę na tę okoliczność i z tego właśnie powodu uchyliło zaskarżoną decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. W decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r. nakazało jednak "przeprowadzenie przez organ l instancji ponownego postępowania z uwzględnieniem przepisów przywoływanej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczących wydawania decyzji o warunkach zabudowy terenu w przypadku braku planu miejscowego (art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym)". W ten sposób organ odwoławczy określił, na podstawie których przepisów organ l instancji powinien prowadzić dalsze postępowanie. Takie stwierdzenie jest jednak niezgodne z przywoływanym już wcześniej art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ l instancji powinien bowiem prowadzić postępowanie administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 1994 r., z tym, że utrata mocy przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wymaga zastosowania szczególnego trybu, przewidzianego w art. 40 ust. 2 oraz art. 44 tejże ustawy z 7 lipca 1994 r. Powołane przepisy przewidują m. in. konieczność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, konieczność przygotowania decyzji WZiZT przez osobę posiadającą uprawnienia urbanistyczny, a także konieczność wydania przez wojewodę postanowienia o zgodności z prawem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zastosowanie tego trybu wymaga więc przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego niemal w całości, co uzasadnia wydanie decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Co do zasady zaskarżona decyzja była więc prawidłowa, jednakże jej uzasadnienie w zakresie, w jakim nakazywało organowi l instancji w ponownym postępowaniu zastosować przepisy ustawy z 2003 r., nie mogło znaleźć akceptacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze starało się naprawić wskazany wyżej błąd wydając w dniu[...] marca 2004 r. postanowienie o sprostowaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r. W trybie art. 113 § 1 k.p.a. można jednak usuwać wyłącznie takie błędy w orzeczeniu organu administracji, które mają charakter błędu pisarskiego lub rachunkowego albo innej oczywistej omyłki. Wskazanie organowi l instancji niewłaściwego trybu dalszego postępowania w decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie ma takiego charakteru. Jest to bowiem istotny, merytoryczny element rozstrzygnięcia organu odwoławczego, mający zasadnicze znaczenie dla dalszego postępowania. W orzecznictwie podkreśla się, że tego rodzaju uchybienia nie mogą być eliminowane w drodze sprostowania. Na przykład Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 października 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 916/07 (LEX nr 399433) wskazał, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, a więc nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu lub mylne zastosowanie przepisu prawnego. W tej sytuacji konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji, bowiem wydając ją Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zastosowało art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni powyższe uwagi. Odnośnie kwestii wpływu na niniejszej postępowanie wydanej wcześniej decyzji z dnia [...] października 2000 r., którą ustalono A. i H.K. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla stacji paliw z obiektami towarzyszącymi, w tym dla zjazdu i wjazdu z drogi wojewódzkiej należy stwierdzić, że w chwili obecnej decyzja ta została już trwale wyeliminowana z obrotu prawnego. Ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza z dnia 23 października 2000 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 692/05. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy zarzut ten można więc pominąć, bowiem w chwili obecnej nie istnieje w obrocie prawnym decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla objętej wnioskiem inwestycji. Biorąc powyższe pod uwagę należało uchylić zaskarżoną decyzję ze względu na naruszenie art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, o czym orzeczeniu w pkt l sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.