II SA/Kr 182/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W., A. M. oraz T. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 30 listopada 2016 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odrzucić skargę A. M. i T. M. Postanowieniem Nr [...] z dnia 30 listopada 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 30 sierpnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Powyższe orzeczenie organu II instancji zostało skutecznie doręczone na adres skarżącego T. M. działającego w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik skarżącej A. M., w dniu 6 grudnia 2016 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. Decyzja zawierała pouczenie, że przysługuje na nią skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, którą wnosi się za pośrednictwem organu w terminie 30 dni od daty doręczenia rozstrzygnięcia. W dniu 30 grudnia 2016 r. (data nadania w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe) J. W., A. M. i T. M. – dalej skarżący wnieśli bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. postanowienie. W dniu 3 stycznia 2017 r. skarga została zarejestrowana w biurze podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a następnie Sąd w dniu 9 stycznia 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) przekazał powyższą skargę do organu administracji za pośrednictwem którego powinna być wniesiona tj. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Organ przekazał Sądowi skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w dniu 13 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a, skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy stanowi natomiast, iż skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu przez sąd. Z kolei w myśl art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Skarżący, aby zainicjować i zachować właściwą drogę postępowania sądowo administracyjnego winien zatem złożyć skargę bezpośrednio do organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi w terminie wskazanym w art. 53 § 1 P.p.s.a. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 ppsa. W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu ustawowego, trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej (por. postanowienia NSA: z dnia 19 listopada 2008 r. I FSK 1668/08, z dnia 16 września 2008 r. II OSK 1489/07, z dnia 10 października 2007 r. II OSK 1433/07, z dnia 30 listopada 2006 r. sygn. akt II OSK 1674/06, z dnia 12 stycznia 2009 r. II OSK 1918/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, czyli po upływie trzydziestu dni liczonych od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3). Jest ono równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i nadania jej dalszego biegu. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wraz z pouczeniem o sposobie wniesienia skargi do Sądu, zostało skutecznie doręczone skarżącemu T. M., działającego w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik skarżącej A. M. w dniu 6 grudnia 2016 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął zatem swój bieg od dnia 7 grudnia 2016 r., a upływał w dniu 5 stycznia 2017 r. Skarżący wnieśli skargę w dniu 30 grudnia 2016 r., a więc w terminie otwartym do jej wniesienia, jednakże nadali ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zamiast za pośrednictwem organu administracji właściwego w sprawie. Sąd przekazał tę skargę do właściwego organu administracji w dniu 9 stycznia 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym). Z powyższego wynika więc, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.