II SA/Kr 185/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Piotr Fronc Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję nr 647/2024 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 10 grudnia 2024 r., znak WOB.7721.303.2024.ABIE w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Przedmiotem skargi Z. t spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. – dalej też jako "Skarżąca" jest decyzja nr 647/2024 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 grudnia 2024 roku nakazująca inwestorowi i właścicielowi obiektu budowlanego tj.: Skarżącej rozbiórkę magazynowego obiektu budowlanego nr [...] o wymiarach 45,0 m x 20,0 m wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] (poprzednio działka nr [...]) obręb [...] przy ul. T. w T. (oznaczonego na szkicu sytuacyjnym nr 1). Obiekt przeznaczony do rozbiórki zaznaczony został kolorem czerwonym na załączniku graficznym do niniejszej decyzji. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy. W dniu 10 kwietnia 2019 r. upoważnieni pracownicy PINB podczas kontroli działki przy ul. T. w T., ustalili i wpisali do protokołu, iż na ww. działce "istnieją między innymi cztery obiekty magazynowe określone w piśmie PSP w T.. Obiekty magazynowe są oznaczone nr od 1 do 4. Obiekt nr 1 o wymiarach 45,00 x 20,00m posiada konstrukcję stalową składającą się ze słupów oraz wiązarów' dachowych. Ściany stanowią blachy trapezowe zamocowane do słupów, na pewnej wysokości, natomiast przekrycia stanowią plandeki symbol VALMEX SR 8212. Wysokość obiektu około 4,50 wysokość ścian. (...) Ściany obiektów od nr 1 do 4 nie posiadają otworów okiennych a jedynie bramy wjazdowe od strony zachodniej. W obiektach wykonano instalację elektryczną, oświetleniową. W dniu kontroli właściciel nie przedstawił dokumentów na ich budowę. (...) Pan A. B. - informuję, że obiekty zostały zmontowane z gotowych elementów w różnych okresach czasu i tak: nr 1 - 30.05.2011, nr 2 - 30.11.2008, nr 3 - 30.09.2017r., nr 4 - 30.05.2011 roku. Obiekty są wykorzystywane do magazynowania tektury ciężkiej i inne produkty z niej wytworzone. Na budowę obiektów nie uzyskano pozwolenia i nie dokonano zgłoszenia, wg informacji producentów w/w obiektów, nie wymagają one dokonania żadnych czynności administracyjnych z zakresu prawa budowlanego". Do protokołu dołączono szkic oraz dokumentację fotograficzną (akta PINB, k. 1). W tych okolicznościach PINB zwrócił się pismem z dnia 16 kwietnia 2019 r., znak: PINB.5141.3.2019.V do Urzędu Miasta T. , Wydziału Planowania Przestrzennego "czy na terenie działek nr [...] i [...] obręb [...] w T. obowiązuje ważny Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta T. oraz w przypadku jego istnienia na tym terenie czy budowa w/w obiektów na w/w działkach jest zgodna z jego ustaleniami" (akta PINB, k: 2). W odpowiedzi na ww. pismo Urząd Miasta T. pismem z dnia 24 kwietnia 2019 r., znak: WPP.6727.294.2019 w którym wskazał, iż działki nr [...] i [...] obr. [...] znajdują się na terenie nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz poinformował iż: "przedmiotowe działki zostały objęte uchwałą Nr LV1II/601/2018 Rady Miejskiej w T. z dnia 29 sierpnia 2018 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze miasta T. (...) " a to może być podstawą do zawieszenia procedury wydania decyzji o warunkach zabudowy na okres 9 miesięcy (akta PINB, k: 3). Postanowieniem nr 48/2019 z dnia 29 maja 2019 r., znak: PINB.5160.5.2019.V organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie "budowy obiektu budowlanego tymczasowego obiektu budowlanego magazynowego nr 1 o wymiarach 45.00 m x 20.00 m na terenie działki nr [...] obręb [...] w T. stanowiącej nieruchomość przy ul. T. (akta PINB, k: 4). Kolejnym postanowieniem nr 60/2019 z dnia 12 czerwca 2019 r., znak: PINB.5160.5.2019.V PINB wezwał inwestora Z. Sp. z o. o., [...] ul. O. do przedłożenia organowi I instancji: "Ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla budowy obiektu budowlanego - tymczasowego obiektu magazynowego nr 1 o wym. 45.00 x 20.00 m na terenie działki nr [...] obręb [...] w T. stanowiącej nieruchomość przy ul. T. potwierdzającej zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jego lokalizację - w terenie do 2020-06-30 oraz Kopii potwierdzonego przyjęcia przez właściwy organ wniosku o wydanie w/w decyzji o warunkach zabudowy w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia" (akta PINB, k: 5). Na skutek wezwania inwestor Z. Sp. z o. o. za pismem z dnia 25 czerwca 2019 r. przesłał kserokopię wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tymczasowego obiektu magazynowego nr 1 o wymiarach 45 x 20 m na terenie działki nr [...] obr. [...] w T. (akta PINB, k: 6). Konsekwencją złożenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy przez inwestora Z. Sp. z o. o. było wydanie przez PINB postanowienia nr 84/2019 z dnia 25 lipca 2019 r., znak: PINB.5160.5.2019.V którym zawieszono postępowanie administracyjne z urzędu: "w sprawie budowy obiektu budowlanego - tymczasowego obiektu budowlanego magazynowego nr 1 o wym. 45.00 m x 20.00 m na terenie działki nr [...] obręb [...] w T. stanowiącej nieruchomość przy ul. T. . gdyż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ (Prezydent Miasta Tarnowa) jakim jest ustalenie zgodności z obowiązującymi przepisami o planowaniu przestrzennym lokalizacji w/w obiektu budowlanego na terenie działki nr [...] obręb [...] w T. " (akta PINB, k: 7). Pismem z dnia 16 grudnia 2021 r. PINB zwrócił się do Urzędu Miasta T. o udzielenie informacji czy "postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy na budowę obiektów magazynowych - 5 hal magazynowych o lekkiej konstrukcji stalowej (dla potrzeb zakładu produkcji opakowań) na terenie obejmującym w/w działki zostało zakończone?" (akta PINB, k: 12). W odpowiedzi na ww. pismo Urząd Miasta T. pismem z dnia 3 stycznia 2022 r., znak: WPP-III.0124.75.2021 poinformował o wydaniu decyzji nr 44/W/2021 z dnia 23 lutego 2021 r., znak: WPP-III.6730.87.2019 którą " ustalono warunki zabudowy na budowę obiektów magazynowych — 4 hal magazynowych o lekkiej konstrukcji stalowej (dla potrzeb zakładu produkcji opakowań) na terenie obejmującym działki nr [...], [...] obręb [...] w T. przy ul. T. a ponadto o tym, że decyzją z dnia 28 września 2021 r., znak: WPP-III.6730.87.2019 stwierdzono wygaśniecie powyższej decyzji. Poinformowano również, iż uchwałą Rady Miejskiej w T. Nr XLIX/442/2021 z dnia 27 maja 2021 roku został uchwalony plan miejscowy, obejmujący obszar miasta T. , w rejonie ulicy T. , linii kolejowej nr [...] T. oraz drogi krajowej nr [...] (akta PINB, k: 13), który wszedł już w życie. Następnie postanowieniem nr 16/2022 z dnia 1 lutego 2022 r., znak: PINB.5160.5.2019.V PINB podjął zawieszone postępowania administracyjne (akta PINB, k: 14) i postanowieniem nr 32/2022 z dnia 1 marca 2022 r., znak: B.5160.5.2019.V, którym wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową magazynowego obiektu budowlanego nr 1 oraz nałożył na inwestora Z. Sp. z o. o. obowiązek przedłożenia: zaświadczenia wydanego przez Prezydenta Miasta Tamowa o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (akta PINB, k: 15). Pismem z dnia 19 maja 2022 r. Z. Sp. z o. o. zwróciła się z prośba o przedłużenie terminu do przedłożenia dokumentów wymaganych powyższym postanowieniem (akta PINB, k: 17). Postanowieniem nr 94/2022 z dnia 27 maja 2022 r., znak: PINB.5160.5.2019.V PINB przychylił się do wniosku inwestora zmieniając wyznaczony wcześniej termin (akta PINB, k: 18). Pismem z dnia 17 października 2022 r. Inwestor zwrócił się o zawieszeniem postępowania (akta PINB, k: 20). Postanowieniem nr 175/2022 z dnia 3 listopada 2022 r. znak: PINB.5160.5.2019.V organ I instancji odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego i jednocześnie zmienił termin do przedłożenia wymaganych dokumentów (akta PINB, k: 21). Inwestor Z. Sp. z o. o. pismem z dnia 28 czerwca 2023 r. zwrócił się o przedłużenie terminu do złożenia wymaganych dokumentów ze względu na wniosek złożony do Prezydenta Miasta Tamowa o punktową zmianę planu zagospodarowania przestrzennego z załączeniu przesyłając kserokopię ww. wniosku (akta PINB, k: 23). PINB przychylił się do wspomnianego wniosku i postanowieniem z dnia 29 czerwca 2023 r. znak: PINB.5160.5.2019.V zmienił termin wyznaczony do spełnienia nałożonego obowiązku (akta PINB, k: 24). Zawiadomieniem z dnia 10 lipca 2024 r. PINB poinformował o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i przysługującym stronom prawie do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, (akta PINB, k: 25). W dniu 2 sierpnia 2024 r. organ I instancji wydał decyzję nr 88/2024, znak PINB.5140.2.2024.V którą nakazano "spółce Z. Sp. z o. o., ul. O. , [...], inwestorowi i właścicielowi magazynowego obiektu budowlanego nr 1 o wymiarach 45,0 m x 20,0 m wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] (obecnie działka nr [...]) obręb [...] w T. stanowiącej nieruchomość przy ul. T. ,jago rozbiórkę (akta PINB, k: 26). Od ww. decyzji odwołanie wniosła Z. Sp. z o. o. Po rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego odwołania Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 10 grudnia 2024 roku uchylił decyzje organu I instancji i nakazał inwestorowi i właścicielowi obiektu budowlanego tj.: Skarżącej rozbiórkę magazynowego obiektu budowlanego nr 1 o wymiarach 45,0 m x 20,0 m wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] (poprzednio działka nr [...]) obręb [...] przy ul. T. w T. (oznaczonego na szkicu sytuacyjnym nr 1). W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie legalizacyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. - Ustawa o zmianie ustawy - Prawo Budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) - tj. przed dniem 19 września 2020 r. Zgodnie z art. 25 ww. ustawy: "Do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym ". Z wykładni ww. przepisów wynika, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu dotychczasowym. W ocenie MWINB organ I instancji prawidłowo dokonał oceny materiału zgromadzonego w sprawie i dokonał właściwej kwalifikacji przedmiotu postępowania. Niewątpliwie w stanie faktycznym niniejszej sprawy na działce nr [...] (obecnie działka nr [...]) w T. miała miejsce budowa obiektu budowlanego pełniącego funkcję magazynową. MWINB zauważył, iż magazynowy obiekt budowlany nr 1 o wymiarach 45,0 m x 20,0 m znajduje się obecnie na działce nr [...] (poprzednia działka nr [...]) obręb [...] przy ul. T. w T. co potwierdza wpis w księdze wieczystej. W toku prowadzonego postępowania PINB ustalił, iż sporny obiekt budowlany nr 1 powstał 30 maja 2011 r. czyli w czasie gdy obowiązywała Ustawa Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (t.j. Dz. U. 2010 r. nr. 243 poz. 1623 z późn. zm). Tak więc niewątpliwie w tym okresie na magazynowy obiekt budowlany nr 1 o wymiarach 45,0 m x 20,0 m wymagane było uzyskanie decyzji pozwolenia na budowę. W konsekwencji, skoro wykonanie budowy przedmiotowego obiektu budowlanego wymagało pozwolenia na budowę, którym inwestor nie legitymował się (według wskazań inwestora), organ I instancji zasadnie prowadził postępowanie w sprawie legalności przedmiotowego obiektu w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. W toku postępowania ustalono, iż teren na którym zlokalizowano przedmiotowy obiekt, objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta T. , zatwierdzonym uchwałą Rady " Miejskiej w T. Nr XLIX/442/2021 z dnia 27 maja 2021 r. w sprawie miejscowego planu e zagospodarowania przestrzennego w obszarze Miasta T. , w rejonie ul. T. linii kolejowej nr [...] T. L. oraz drogi kolejowej nr [...] (Dz. U. Woj. Małop. z dnia 11 czerwca 2021 r. poz. 3412). Zgodnie z ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego działka [...] (obecnie działka nr [...]) obręb [...] w T. na której zlokalizowany jest magazynowy obiekt budowlany położona jest w terenie oznaczonym symbolem PU9 - teren obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i zabudowy usługowej, KDD6 - tereny dróg publicznych klasy dojazdowej, Z5 - tereny zielone. Jak zaznaczył organ I instancji, cyt.: "organ nadzory budowlanego w pierwszej kolejności zobowiązany jest umożliwić inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy doprowadzenie wykonanej samowolnie budowli do stanu zgodnego z prawem". W związku z powyższym organ I instancji postanowieniem nr 32/2022 z dnia 1 marca 2022 r., znak: PINB.5160.5.2019.V zobowiązał inwestora Z. Sp. z o. o. do przedłożenia wymaganych dokumentów legalizacyjnych w terminie do 3 czerwca 2022 r. a termin ten był jeszcze trzykrotnie zmieniany na wniosek Z. Sp. z o. o. Analizując całokształt zebranego materiału MWINB zauważa również, iż Z. Sp. z o.o. była w posiadaniu decyzji Prezydenta Miasta Tamowa nr 44/W/2021 z dnia 23 lutego 2021 r. znak: WPP-III.6730.87.2019 o warunkach zabudowy na terenie działki nr [...] (obecnie działka nr [...]) dot. 4 hal magazynowych. Jej wygaśnięcie nastąpiło po wejściu w życie uchwała Rady Miejskiej w T. Nr XLIX/442/2021 z dnia 27 maja 2021 r. o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego inwestor w tym czasie nie podjął żadnych działań zmierzających do legalizacji magazynowego obiektu budowlanego nr 1 o wymiarach 45,0 m x 20,0 m. Dokumenty wymagane postanowieniem nr 32/2022 z dnia 1 marca 2022 r., znak: PINB.5160.5.2019.V w wyznaczonym terminie nie zostały przedłożone a ostateczny termin po wielu zmianach upłynął 30 czerwca 2024 r. zgodnie z postanowieniem nr 103/2023 z dnia 29 czerwca 2023 r., znak: PINB.5160.5.2019.V (od wydania postanowienia nakładającego obowiązek przedłożenia dokumentów minęło więc ponad dwa lata). Oznacza to, iż strona nie skorzystała z możliwości zalegalizowania przedmiotowego obiektu budowlanego. Zatem z uwagi na niewywiązanie się przez Z. Sp. z o. o. z nałożonego obowiązku, PINB Miasta Tamowa prawidłowo wydał skarżoną decyzję, którą nakazał rozbiórkę, "inwestorowi i właścicielowi magazynowego obiektu budowlanego nr 1 o wymiarach 45,0 m x 20,Om , wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] (obecnie działka nr [...]) obręb [...] w T. stanowiącej nieruchomość przy ul. T. jego rozbiórkę". W tym miejscu MWINB zwraca uwagę, iż organ I instancji nałożył rozbiórkę obiektu budowlanego nr [...] o wymiarach 45,0 m x 20,0 m na podstawie art. 49e pkt 3 Upb (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz 725 z późn zm.) zamiast zastosować art. 48 ust 4 Upb2018 czyli obowiązującej w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego co w konsekwencji prowadzi do zastosowania błędnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia (w sprawie mają zastosowanie przepisy sprzed nowelizacji). Jednak prowadzi on do tego samego orzeczenia jakim jest nakaz rozbiórki obiektu budowlanego. W tym miejscu należy wskazać, iż PINB prowadził postępowanie w sposób prawidłowy i zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego a jedynie podstawa prawna zastosowana w zaskarżonej decyzji została w błędny sposób określona. Dlatego też nie ma podstaw do uchylenia decyzji i przekazywania organowi I instancji do ponownego rozpoznania sprawy. W zaistniałych okolicznościach reformacji skarżonej decyzji PINB (z uwagi na dołączenie załącznika graficznego) MWINB był zobowiązany do powołania w sentencji niniejszej decyzji właściwej podstawy prawnej jakim jest art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm) nakazując rozbiórkę obiektu budowlanego nr 1 o wymiarach 45,0 m x 20,0 m. Nadto w tym miejscu MWINB wyjaśnia, że z uwagi na fakt lokalizacji na przedmiotowej działce kilku obiektów magazynowych organ odwoławczy dołączył do niniejszej decyzji załącznik graficzny, tak by nakaz zawarty w niniejszej decyzji nie budził wątpliwości. W ocenie organu odwoławczego niniejsze rozstrzygnięcie mieści się w normie art, 138 § 1 pkt 2 Kpa. Jednocześnie w ocenie MWINB organ I instancji prawidłowo ustalił podmiot zobowiązany do wykonania przedmiotowej rozbiórki. Adresatem decyzji wydawanych w trybie art. 48 może być - stosownie do regulacji art. 52 Pr, bud - inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Zgodnie z poglądem ukształtowanym w judykaturze kolejność podmiotów wymienionych w ww. przepisie nie jest przypadkowa. Co do zasady w pierwszej kolejności adresatem nałożonego obowiązku winien być inwestor, lecz rozstrzygnięcie w danej sprawie zawsze wymaga uwzględnienia konkretnego stanu faktycznego. Z uwagi na powyższe organ I instancji prawidłowo adresatem rozstrzygnięcia uczynił Z. Spółki z o.o. jako inwestora właściciela obiektu a jednocześnie użytkownika wieczystego przedmiotowej działki (por. wyrok NSA z 12.10.2021 r" 11OSK 2797/18). W odniesieniu do złożonego wniosku o punktową zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego MWINB stoi na stanowisku, iż działanie takie nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego a ze względu na ww. wniosek PINB przedłużał termin na dostarczenie wymaganych dokumentów dotyczących legalizacji obiektu budowlanego. W tym miejscu organ odwoławczy przywołuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2767/14: "Za chybiony natomiast należy uznać sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W razie gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Organ administracji jest obowiązany zatem do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie wymienionego przepisu tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. Z całą pewnością postępowania zmierzającego do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi tak rozumianego prejudykatu, bowiem organ nadzoru, pomimo barku rozstrzygnięcia tej kwestii ma możliwość wydania decyzji w sprawie niniejszej". Tak więc w danej sprawie nie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego gdyż nic nie stoi na przeszkodzie aby wydać zasadną decyzję. Skargę na tę decyzję wniosła Z. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T., podnosząc zarzuty następujących przepisów postępowania: a) niezastosowanie art. 7 oraz art. 77 § 1 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 poz. 572), zwanej dalej "KPA", i w konsekwencji nie wykonanie ustawowego obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie przy ocenie działania Skarżącej istotnego, a niewątpliwie powszechnie znanego bądź też znanego organowi II instancji z urzędu faktu nie uchwalenia na wniosek Spółki zmiany punktowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru miasta T. na którym posadowiono magazynowy obiekt budowlany nr 1 o wymiarach 45 m x 20 m, wybudowany na terenie działki nr [...] (obecnie nr [...]) obrębu [...] w T. przy ul. T. , umożliwiającego Skarżącej złożenie wniosku i uzyskanie pozwolenia na budowę, b) wadliwe niezastosowanie art. 138 §2 KPA oraz błędne zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 KPA w zw. z art. 15 KPA, polegające na uchyleniu przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i wydaniu orzeczenia merytorycznego identycznej treści zamiast uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazania Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego Miasta T. do ponownego rozpoznania, a tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności, c) niezastosowanie art. 81a § 1 KPA poprzez nierozstrzygnięcie ewentualnych wątpliwości interpretacyjnych co do stanu faktycznego, na korzyść Skarżącej, pomimo że przedmiotem postępowania administracyjnego było nałożenie na stronę obowiązku legalizacji bądź rozbiórki obiektu budowlanego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem spowodowało wydanie decyzji pomimo nie przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, nie rozstrzygnięcie ewentualnych wątpliwości na korzyść Skarżącej oraz zaniechanie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a tym samym pozbawienie Skarżącej możliwości ewentualnego zaskarżenia decyzji organu I instancji w toku instancyjnym (naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego). Powołując się na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesionego zarzuty. Podkreślono, że "W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji MWINB podkreśla się fakt kilkukrotnego przedłużenia w toku postępowania przed organem I instancji terminu do uzyskania przez Skarżącą decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym samym legalizacji budowy namiotowego obiektu magazynowego wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Jednakże organ drugiej instancji (identycznie jak i pierwszej instancji) milczeniem pomija fakt, iż uzyskanie tegoż pozwolenia było niemożliwe, a to z uwagi na ograniczenia co do stopnia nachylenia dachu wynikające z ustaleń nowego MPZP dla rejonu ulicy T. który z niewiadomych przyczyn dla obszaru oznaczonego na rysunku planu m.in. symbolem PU9 określił wymogi dla projektowanych dachów w ten sposób, że mogą być to dachy płaskie, łukowe jednospadowe, dwuspadowe i wielospadowe o nachyleniu połaci nie większym niż 15°, przy czym główne połacie dachu spadzistego muszą posiadać jednakowy spadek, zaś istniejący na Nieruchomości Spółki namiotowy obiekt magazynowy posiada dach dwuspadowy o nachyleniu połaci około 35°. Spółka powziąwszy wiadomość o tym ograniczeniu co do konstrukcji dachu niezwłocznie wystąpiła o zmianę punktową MPZP dla rejonu ulicy T. – i to dwukrotnie, a mianowicie jesienią 2022 roku, a następnie końcem roku 2023. Jednakże do dnia dzisiejszego Plan ów nie został zmieniony. W maju 2024 roku Prezes Zarządu Skarżącej spotkał się z Prezydentem Miasta T. celem osobistego przedstawienia sytuacji Spółki i losów bezskutecznych wniosków oraz złożył pismo, w wyniku którego pismem z dnia 25 czerwca 2024 roku Prezydent Miasta zapewnił Spółkę o niezwłocznym zleceniu prac nad zmianą przedmiotowego MPZP. O okoliczności tej Skarżąca informowała w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Tarnowa nr 88/2024 z dnia 02.08.2024 r. znak:PINB.5140.2.2024.V, co jednak organy obydwu instancji zignorowały." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi z racji jej bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddala skargę. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., II OSK 795/07). Skargi nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że kontrolowane postępowanie administracyjne zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. - Ustawa o zmianie ustawy - Prawo Budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) - tj. przed dniem 19 września 2020 r. Zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r., do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. W świetle brzmienia powyższego przepisu należy wskazać, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w brzmieniu przed dniem 19 września 2020 r. (t.j. Dz. U. z 2020 roku, poz. 1333 ze zm.) – dalej jako "PrBud". Przedmiotowa sprawa dotyczy nakazania na zasadzie art. 48 ust 1 w zw. z art. 48 ust 4 PrBud rozbiórki magazynowego obiektu budowlanego o wymiarach 45,0 m x 20,0 m wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W pierwszej kolejności, mając na uwadze podniesione w skardze zarzuty należy wskazać, że zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ustawy (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) dalej jako - "k.p.a." w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast w myśl art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Rozpoznając sprawę organ w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 2417/12). Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy i okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21). Określenie w jakim obszarze i w jakim zakresie konieczne jest ustalenie w sprawie istotnych okoliczności faktycznych jest uwarunkowane przez normy prawne, które organ w sprawie będzie stosował. Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału została przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że organy w sposób prawidłowy i adekwatny do potrzeb ustaliły wszelkie istotne okoliczności sprawy. Przede wszystkim trafne są ustalenia organów, opisujące jaki obiekt został wybudowany oraz w jakim czasie. Nie budzi wątpliwości, że na działce nr [...] (obecnie działka nr [...]) obręb [...] przy ul. T. w T. wybudowano obiekt budowlany pełniący funkcję magazynową o wymiarach 45,0 m x 20,0 m. Ponadto – jak wynika z akt sprawy – przedmiotowy obiekt powstał do 30 maja 2011 r., czyli w czasie gdy obowiązywała ustawa Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (t.j. Dz. U. 2010 r. nr. 243 poz. 1623 z późn. zm). Zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane obowiązującej w tym czasie, roboty budowlane można rozpocząć dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 ww. ustawy. Przepis art. 29 ustawy Prawo budowlane z 2010 r. zawiera katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, tj. do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 tej ustawy. Trafnie w tym zakresie wskazały organy, że budowa przedmiotowego obiektu magazynowego o wymiarach 45,0 m x 20,0 m wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Jednocześnie – jak wynika z akt sprawy – inwestor, którym była skarżąca spółka nie uzyskała pozwolenia na budowę. Te okoliczności zresztą, to jest wybudowanie wskazanego obiektu magazynowego bez uzyskania pozwolenia na budowę nie jest także negowane przez Skarżącą. Skarżąca w skardze akcentuje okoliczność, że nieruchomość, na której została zrealizowana inwestycja przeznaczona jest zgodnie z treścią uchwały Rady Miejskiej w T. Nr XLIX/442/2021 z dnia 27 maja 2021 r. o uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze miasta T. w rejonie ul. T. , linii kolejowej nr [...] T.-L. oraz drogi krajowej nr [...] (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2021 r. poz. 3412) – dalej jako "mpzp", przeznaczony jest pod tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i zabudowy usługowej, oznaczonych na rysunku planu symbolami: PU1, PU2, PU3, PU4, PU5, PU6, PU7, PU8, PU9 i PU10, przy czym Nieruchomość Spółki została oznaczona na rysunku planu symbolem "PU 9". Dla terenów tych ustalono jako przeznaczenie podstawowe zabudowę produkcyjną, składową i magazynową, a zatem w pełni zgodną z przeznaczeniem i dotychczasowym sposobem korzystania z Nieruchomości Spółki. Zgodnie jednak z § 19 ust. 2 pkt 7) lit. a) mpzp na tym obszarze mogą być tylko dachy płaskie, łukowe. Jednospadowe, dwuspadowe i wielospadowe o nachyleniu połaci nie większym niż 15°, przy czym główne połacie dachu spadzistego muszą posiadać jednakowy spadek. Natomiast – jak wskazuje Skarżąca – istniejący obiekt magazynowy posiada dach dwuspadowy o nachyleniu połaci około 35°. Zastosowanie takiego nachylenia połaci, to znaczy na poziomie 35° ma być – jak wskazuje Skarżąca warunkowane – panującymi w Polsce warunkami atmosferycznymi, w tym możliwie intensywnymi ponadnormatywnymi opadami śniegu, mającymi coraz częściej charakter opadów katastrofalnych, budowa obiektu magazynowego o płaskim (czy prawie płaskim) dachu wymaga znacznie wzmocnionej, a tym samym bardzo kosztownej konstrukcji dachu. Trzeba zaznaczyć, że powyższe podnoszone przez Skarżącą okoliczności stanowią jedynie wskazanie na okoliczność, że przedmiotowa inwestycja to jest budowa przedmiotowego obiektu magazynowego o wymiarach 45,0 m x 20,0 m jest niezgodna z obowiązującym na tym obszarze planem miejscowym. Nie stanowią natomiast argumentu uzasadniającego formułowany przez Skarżącą zarzut błędnego ustalenia przez organy stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu poczynione w sprawie ustalenia faktyczne są prawidłowe. Zebrane środki dowodowe, w tym zdjęcia, szkice wraz z ich opisem, w tym również oświadczenia samego Skarżącego stanowią wystarczający i adekwatny materiał, który pozwolił organom na ustalenie i opisanie jaki obiekt został wybudowany i że wymagał on uzyskania pozwolenia na budowę. Nie zasługują również a uwzględnienie zarzuty 81a § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Jak wskazuje się w orzecznictwie przesłanka niedających się usunąć wątpliwości występuje, gdy nie ma dowodów i nie ma możliwości ich uzyskania. Zasada ta oznacza, że wątpliwości faktyczne rozstrzygnąć należy na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów wskazane w art. 80-81 k.p.a. organ nie jest w stanie ustalić jednoznacznie stanu faktycznego (por. np. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3031/19). Celem art. 81a § 1 k.p.a. jest przeciwdziałanie przyjmowaniu przez organu wersji niekorzystnej dla strony w sytuacji, w której w sprawie są co najmniej dwie zasadniczo sprzeczne, ale równie prawdopodobne w realiach danej sprawy, możliwe wersje stanu faktycznego. Celem tego przepisu nie jest natomiast uchylanie się strony od odpowiedzialności administracyjnej poprzez wykazanie zaistnienia w sprawie jakichkolwiek wątpliwości, pomimo tego, że zebrany materiał dowodowy, oceniony zgodnie z art. 80 k.p.a., pozwala na przyjęcie w sposób stanowczy, że zaszły okoliczności opisane w hipotezie relewantnej normy prawa materialnego (por. np. uzasadnienie do wyroków: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2024 roku, sygn. III OSK 630/23, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 sierpnia 2018 r. sygn., akt IV SA/Wa 937/18). W ocenie Sądu gromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz ustalony stan faktyczny wykazał w sposób jednoznaczny, że doszło do zrealizowania bez pozwolenia na budowę obiektu, którego wybudowanie wymagało uzyskania uprzedniego pozwolenia na budowę. Jednocześnie nie sposób doszukać się w tej sprawie niedających się usunąć istotnych wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy. Z tego względu podniesiony zarzut jest pozbawiony podstaw. Bezzasadny jest także podniesiony zarzut naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. Stosownie do art. 15 K.p.a. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Odnosząc się do sformułowanego zarzutu, że doszło do naruszenia tych przepisów, co skutkowało naruszeniem zasady dwuinstancyjności, należy wskazać, że Istota zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 15 k.p.a., polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy administracji sprawy tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym. Zachowanie zasady dwuinstancyjności wymaga więc nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez dwa właściwe w sprawie organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 6 grudnia 2022 r., sygn. II OSK 3780/19). W świetle realiów niniejszej sprawy nie można mówić o naruszeniu zasady dwuinstancyjności. Nie budzi wątpliwości, że organ odwoławczy przeprowadził postępowania odwoławczego ponowne rozpatrując sprawę w jej całokształcie. MWINB nie ograniczył się wyłącznie do kontroli pierwszoinstancyjnego orzeczenia, lecz rozpatrzenia całą sprawę we własnym zakresie, dostrzegając pewne uchybienia, którymi była obarczona decyzja PINB. Wskazał mianowicie organ odwoławczy, że organ I instancji nałożył rozbiórkę obiektu budowlanego nr 1 o wymiarach 45,0 m x 20,0 m na podstawie art. 49e pkt 3 Ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz 725 z późn zm.) zamiast powołać art. 48 ust 4 zamiast zastosować ustawę Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji. Niemniej analiza przeprowadzonego postępowania, doprowadziła organ odwoławczy do trafnej konkluzji, że wydane PINB prowadził postępowanie w sposób prawidłowy i zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego, a jedynie podstawa prawna zastosowana w zaskarżonej decyzji została w błędny sposób określona. Sąd podziela stanowisko organu, że nie było w takim stanie sprawy podstaw do uchylenia decyzji i przekazywania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ze względu na powyższe podniesione w skardze zarzuty są bezzasadne. Niezależnie należy wskazać, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 PrBud. Zgodnie z art. 48 ust. 1 – 4 PrBud: 1. Organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. 3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2." 4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Jak wskazano powyżej Skarżąca spółka wybudowała bez wymaganego pozwolenia na budowę obiektu budowlany (obiekt magazynowy) o wymiarach 45,0 m x 20,0 m. Zasadnym było prowadzenie postępowania w trybie art. 48 PrBud. Co do podejmowanych przez organ nadzoru budowlanego czynności, to trzeba podkreślić, że – jak wynika z akt sprawy – organ najpierw nałożył obowiązek przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, przedłużając termin wykonania tego obowiązku. Co szczególne na gruncie tej sprawy, to fakt, że Skarżąca była w posiadaniu decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa nr 44/W/2021 z dnia 23 lutego 2021 r. znak: WPP-III.6730.87.2019 o warunkach zabudowy na terenie działki nr [...] (obecnie działka nr [...]) dot. 4 hal magazynowych, jednakże nie przedłożyła jej do organów nadzoru budowlanego. O fakcie wydania tej decyzji organy nadzoru budowlanego dowiedziały się dopiero samodzielnie występując do Prezydenta Miasta T. . Następnie po wejściu w życie mpzp organ nałożył obowiązek przedłożenia zaświadczenia o zgodności wybudowanego obiektu z planem miejscowym. Takiego zaświadczenia jednakże inwestor (Skarżąca) nie przedłożył. W tym kontekście trzeba podkreślić, że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem inwestora, ale jego uprawnieniem. Z tego uprawnienia na gruncie niniejszej sprawy inwestor (Skarżąca) nie skorzystał, nie wypełniając nałożonych na niego przez organy nadzoru budowlanego obowiązków przedłożenia stosownych dokumentów, najpierw decyzji o warunkach zabudowy a później zaświadczenia o zgodności wybudowanego obiektu z planem miejscowym. W takim stanie sprawy zasadnie organy nadzoru budowlanego orzekły o nakazaniu rozbiórki wybudowanego bez pozwolenia na budowę wybudowanego obiektu. Ze względu na powyższe Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.