II SA/Kr 2/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski (spr.) WSA Magda Froncisz Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r. sprawy ze skargi P. N. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 27 października 2014 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. P. N., pismem z dnia 27 listopada 2014 r. złożył skargę wnosząc o uchylenie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z 27 października 2014r. znak: [...] utrzymującą decyzję organu I instancji (Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S.). Ponadto wniósł też o zwrot kosztów postępowania, a także wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji bądź przez organ administracji publicznej. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (dalej: PINB) w dniu 26 kwietnia 2013r. przeprowadził na terenie Ośrodka Rekolekcyjnego "[...]" w G. czynności kontrolne w trakcie, których ustalił, iż P. N. na działce nr ewid. [...] posadowił wolnostojący parterowy budynek gospodarczy osadzony na fundamencie betonowym o dachu jednospadowym krytym blachą, posiadający wymiary 3,5 m x 5 m, zlokalizowany w bezpośrednim sąsiedztwie kaplicy drewnianej. Na dzień kontroli budynek nie dawał jednak podstaw do uznania go za ukończony z uwagi na brak min. wykonania odprowadzenia wód opadowych z dachu, inwestor również nie był w stanie legitymować się zgłoszeniem ,ani pozwoleniem na budowę. W związku z powyższym PINB wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie budowy w/w budynku bez wymaganego zgłoszenia. Dnia 3 czerwca 2013r. organ nakazał inwestorowi wstrzymanie robót budowlanych oraz przedłożenie w terminie 30 dni o daty doręczenia dokumentów przewidzianych w art. 49b ust. 2 p.b, by umożliwić inwestorowi zalegalizowanie samowoli budowalnej i określić czy obiekt spełnia przesłanki z w/w przepisu i możliwa jest jego legalizacja. W odpowiedzi na wezwanie, P. N. w dniu 18 lipca 2013 r. złożył pismo, w którym wskazał niemożliwość wykonania nałożonego obowiązku z uwagi na fakt, iż działka [...] jest niezabudowana i nie są prowadzone na niej żadne roboty budowlane. Z uwagi na fakt niezastosowania się przez P. N. do treści wezwania PINB w S. decyzja z dnia 5 września 2013r. znak [...] wydał decyzję na podstawie art. 49b ust.1 w zw. z art. 49b ust 3p.b nakazującą rozbiórkę budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] bez wymaganego zgłoszenia. P. N. w ustawowym terminie wniósł odwołanie, które w opinii organu I instancji nie dawało podstaw do wzruszenia decyzji w oparciu o art. 132 k.p.a, co skutkowało jego przekazaniem do organu odwoławczego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WINB). MINB w K. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez P. N. decyzją z dnia 15 stycznia 2014r. znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji nakazującą P. N. dokonanie rozbiórki w/w budynku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na niedokładne ustalenie stanu faktycznego oraz analizy przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 11 k.p.a. oraz 107 k.p.a. Wobec powyższego organ I instancji podjął czynności, w celu wyeliminowania wskazanych nieprawidłowości, do których był zobligowany na mocy decyzji WINB przeprowadził oględziny budynku w dniu 28 lutego 2014r. W toku oględzin dokonanych w dniu 28.02.2014r. PINB ustalił, iż kontrolowany obiekt to budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej, posiadający kształt trapezu prostokątnego o wymiarach zewnętrznego 3,4 m x 5,5 m x 4,45 m x 5,2 m, znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie i odległości ok 0,5 m od kaplicy. Budynek nie jest jednak trawle powiązany z kaplicą, Stan budynku uległ jednak zmianie, wobec wcześniejszej kontroli z dnia 26 kwietnia 2013 r. Zmieniono bowiem kształt dachu z jednospadowego, na dwuspadowy oraz ustalono, że nie jest on usadowiony na fundamencie betonowym, lecz na słupach drewnianych wbitych w grunt i pełniących rolę fundamentu. Skarżący oświadczył wówczas także, że budynek powstał w 2012 roku bez uprzednich zezwoleń organów administracji publicznej i pełni funkcję magazynu na gaz i olej opałowy. W toku kolejnych czynności w dniu 23 kwietnia 2014r. wraz z przedstawicielami Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej ustalono, iż w budynku znajdują się materiały łatwopalne tj. butle z gazem i beczki z olejem opałowym oraz zbiornik, gdzie przechowuje się ropę oraz benzynę. W oparciu o ustalony stan faktyczny PINB w S. wydał decyzję z 31 lipca 2014r., znak [...] nakazującą P. N. dokonać rozbiórki w/w budynku gospodarczego. Od decyzji tej inwestor wniósł odwołanie do WINB z zachowaniem terminu. MINB w K. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez P. N. wydał w dniu 27 października 2014r. decyzję nr [...] znak [...], mocą której utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB w S. W dniu 26 listopada 2014r. P. N. złożył do WSA w Krakowie skargę na w/w decyzję MINB w K. wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. Postanowieniem z 1 grudnia 2014 r., nr [...] MINB w K. z urzędu wstrzymał wykonanie własnej decyzji do czasu rozpatrzenia skargi inwestora przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, iż inwestycja skarżącego w postaci budynku posiadającego kształt trapezu prostokątnego o wymiarach zewnętrznego 3,4 m x 5,5 m x 4,45 m x 5,2 m jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt. 1 u.p.b., nie stanowiącym tzw. obiektu małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt. 4 u.p.b. Przedmiotowa konstrukcja, o dosyć znacznych wymiarach nie spełnia warunków uznania jej za mały obiekt małej architektury. Jest to budynek gospodarczy – wg. oświadczenia skarżącego i ustaleń organu obiekt ten służy jako magazyn do przechowywania butli z gazem i oleju opałowego. Obiekt ten w pełni spełnia przesłanki uznania go za obiekt budowlany w rozumieniu art.3 pkt 1 u.p.b. i jako taki może być uznany za budynek w rozumieniu art.3 pkt 2 u.p.b. Zatem Sąd podziela ocenę organów administracyjnych zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, że zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 1 u.p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z obowiązku tego zwolniona jest budowa obiektów i wykonywanie robót budowlanych enumeratywnie wymienionych w art.29 u.p.b. Na podstawie zamieszonych w nim postanowień zwolnienie z uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczy m.in. wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o pow. do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Jednocześnie realizacja takiego obiektu wymagała uprzedniego zgłoszenia zgodnie z brzmieniem art.30 ust.1 pkt 1 u.p.b. W sprawie bezsporny jest zaś fakt braku takiego pozwolenia, bądź zgłoszenia związanego z budową w/w budynku gospodarczego. W konsekwencji organy nadzoru budowlanego zasadnie przyjęły, że obiekt ten powstał w warunkach samowoli budowlanej. Dlatego też organy te prawidłowo wszczęły i przeprowadziły postępowanie w trybie art.49b u.p.b. Bezsporne jest też to, iż ta budowla została wzniesiona w sprzeczności z założeniami obowiązującego w gminie [...] (w której znajduje się miejscowość G.) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą z 27.04.2005r. Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim nr XXIV/243/05 z późn.zm. Jak wynika z informacji Burmistrza Makowa Podhalańskiego, zawartej w jego piśmie z 30 maja 2014r., działka o nr ewidencyjnym [...], na której zlokalizowana jest przedmiotowa budowla znajduje się w jednostce strukturalnej "US", tj. tereny zieleni z obiektami sportu i rekreacji. Jako przeznaczenie podstawowe ustala się realizację zieleni wraz z urządzeniami sportowymi np. boiska do gier, bieżnie, urządzenia dla sportu i rekreacji konnej wraz z obiektami służącymi prawidłowemu ich funkcjonowaniu (szatnie, hale sportu, kryte pływalnia, obiekty gospodarze i socjalne) wraz z zapleczem hotelowo-pensjonatowym. Jako dopuszczalne przeznaczenie wskazano możliwość lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej, pojedynczych obiektów urządzeń i obiektów z zakresu usług komercyjnych, nie wydzielonych w planie dojazdów i zatok postojowych, zespołów parkingowych przy uwzględnieniu wskaźnika 25-30 mp. na 1000m2 powierzchni użytkowej, pojedynczych obiektów mieszkalnych dla właścicieli. Wyłącza to możliwość budowania w tym miejscu obiektów o charakterze takim, jak przedmiotowy obiekt budowlany (budynek gospodarczy – służący do magazynowania gazu i oleju opałowego). Powyższe zapisy planu uniemożliwiają podjęcie działań mających na celu legalizację przedmiotowego obiektu (art.49b u.p.b.). W powołanym piśmie wskazano, że ów budynek gospodarczy "jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi G., jeżeli jest użytkowany jako obiekt sportu i rekreacji." Odnosząc się do zarzutów zawartych w treści skargi, Sąd nie podziela zastrzeżeń strony skarżącej. Zgodnie z z art. 49b u.p.b. organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany do stwierdzenia czy wzniesiony obiekt jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarówno organ I i II instancji zasadnie nie miały, żadnych wątpliwości, iż sporny budynek nie spełnia kryteriów zawartych dla jednostki strukturalnej "US - tereny zieleni z obiektami sportu i rekreacji". Co prawda skarżący powołuje się na pismo Burmistrza z dnia 30 maja 2014r., w którym organ wskazał, iż obiekt budowlany przez niego wzniesiony gospodarczy jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi G., ale tylko wtedy, gdy on jest użytkowany jako obiekt sportu i rekreacji. Sam obiekt nie spełnia więc przeznaczenia podstawowego, ani dopuszczalnego wynikających z planu, a byłby zgodny z jego zapisami ewentualnie jeszcze wtedy, gdy służyłby prawidłowemu funkcjonowaniu obiektów sportowych i rekreacji). Jak przyznał sam skarżący (i brak jest podstaw, aby kwestionować prawdziwość tego oświadczenia złożonego przez inwestora) w trakcie oględzin spornego budynku z dnia 28 lutego 2014r. nie spełnia on przesłanek określonych w planie, tj. służy on przede wszystkim magazynowaniu materiałów o charakterze opałowym tj. gazu, benzyny oraz oleju opałowego. Wspomniane zastosowanie budynku zostało także potwierdzone czynnościami kontrolnymi z udziałem Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 23 kwietnia 2014r. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż sporny budynek narusza zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi na fakt, iż nie stanowi on obiektów zieleni wraz z urządzeniami sportowymi, nie służy prawidłowemu funkcjonowaniu obiektów i urządzeń budynków o takim charakterze oraz nie stanowi zaplecza hotelowo- pensjonatowego. W efekcie nie pozwala to na podjęcie procedury legislacyjnej spornego budynku. Należy także dodać, iż skarżący niesłusznie wskazuje, że działania organu nadzoru budowalnego prowadzone na terenie [...] mają na celu uniemożliwienie lub utrudnienie procesu legalizacji obiektów tam wniesionych. Organ I instancji zgodnie z wymogami jakie nakładają na niego przepisy prawa budowlanego wezwał skarżącego postanowieniem z 3 czerwca 2013r., [...] do przedstawienia dokumentów umożliwiających legalizację samowoli budowalnej do dnia skarżący nie podjął jednak żadnych działań służących realizacji tego obowiązku. Nałożone tam obowiązki nie były szczególnie skomplikowane i trudne do wykonania. Nie sposób, także podzielić argumentu wskazującego na brak możliwości czynnego uczestnictwa skarżącego w toczącym się postępowaniu, ponieważ jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę, zarówno w trakcie postępowania w I i II instancji skarżący dysponował możliwością wglądu do akt oraz wypowiedzenia się w sprawie. Dodatkowo, brał on udział w najważniejszych czynnościach dowodowych w toczącym się postępowaniu czyli oględzinach spornego budynku w dniu 23 kwietnia 2014r., o czym świadczy podpisanie przez niego protokołu. Przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, ten zawiadomił pismem z 17 czerwca 2014r. skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wniesieniu ewentualnych wniosków i zastrzeżeń w przedmiotowej sprawie. Nie można zatem zarzucić organom naruszenia art.10 k.p.a. Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowane nimi stosunki administracyjnoprawne materialne lub procesowe. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. To na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Zob. wyrok NSA z 2 lutego 2011r., sygn. I OSK 575/10 oraz wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012r., II OSK 1490/11. Brak ustaleń w kwestii stanu technicznego budynku, nie ma żadnego istnego znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i tym samym nie stanowi uchybienia procesowego, ponieważ nakaz rozbiórki wynikał z niezgodności z planem zagospodarowania przestrzennego, a nie jego stanu technicznego. Co do podnoszonego zarzutu dotyczącego daty wybudowania przedmiotowego obiektu, to została ona prawidłowo i wystarczająco uprawdopodobniona, a sam skarżący nie podaje innej i w żaden sposób tego nie wykazuje, a jedynie ogranicza się do uznania, że organy administracyjne to źle uczyniły. W wyroku NSA z dnia 27 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 1560/10 sąd podkreślił, że realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednakże strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. Powinna ona bowiem przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku wszczynającego postępowanie. Obowiązki te w żaden sposób nie wyłączają wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), niemniej jednak oznaczają, że strona powinna aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. To na nim spoczywa bowiem ciężar dowodu w znaczeniu obiektywnym (materialnym), sprowadzający się do obciążenia wnioskodawcy skutkami prawnymi nieudowodnienia okoliczności, których stwierdzenie jest podstawą wydania decyzji zgodnie ze zgłoszonym żądaniem. Strona powinna być świadoma obowiązywania tejże zasady, jak też faktu, iż ustalenia poczynione przez organ w dotychczasowym postępowaniu nie pozwalają wydać decyzji dla niej korzystnej. W związku z powyższym Sąd nie dopatrzył się ani uchybień, ani też niezgodności z prawem w decyzji WINB z dnia 27 października 2014r. Nr [...] z 27 października 2014r. znak: [...], a utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję PINB. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na zasadzie art.151 p.p.s.a.