II SA/Kr 219/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie : WSA Magda Froncisz WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant : st. sekr. sąd. Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Wojewody z dnia 9 grudnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Wojewoda decyzją z dnia 9 grudnia 2014 r. nr [...] na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013.267 ze zm.); - art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.); po rozpatrzeniu odwołania skarżącej – A.K. od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z 14 sierpnia 2014 r., znak: [...] , w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Przedsiębiorstwu Budowlanemu [...] Sp. J. ul. [...] , dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze, z garażami podziemnymi, z instalacjami wewnętrznymi obejmującymi instalacje: wodociągową, kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, elektryczną, z zagospodarowaniem terenu obejmującym małą architekturę, wewnętrzny układ komunikacyjny, miejsca postojowe i infrastrukturę techniczną w zakresie: rozbudowy sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, budowy stacji transformatorowej, budowy sieci energetycznej NN, budowy przyłącza SN, budowy przyłącza wod.-kan., budowy zjazdu z ul. [...], na działkach nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,][...] obr. [...] przy ul [...] w K. , - utrzymał się w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydent Miasta K. 14 sierpnia 2014 r. wydał decyzję Nr [...] , znak: [...] , o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla ww. zamierzenia inwestycyjnego . Od powyższej decyzji zostało wniesione odwołanie. Skarżąca podnosiła, że powyższa decyzja została wydana przedwcześnie, ponieważ przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie toczy się postępowanie w sprawie zaskarżenia decyzji nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 25 marca 2013 r. dotyczącej utrzymania w mocy decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z 8 stycznia 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji na działkach nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] , obr. [...] . Ponadto skarżąca zarzuciła, że w postępowaniu przed organem I instancji nie dość dokładnie zbadano kwestie dotyczące zapewnienia nasłonecznienia i naświetlenia budynku znajdującego się na sąsiednich działkach nr [...] ,[...] , należących do skarżącej. Organ odwoławczy stwierdził, że dla inwestycji pn.: Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze, parkingami podziemnymi, na dz. nr [...] ,[...] , obr. [...] , drogą wewnętrzną dodatkowo na dz. nr [...] , obr. j. w. i zjazdem z dz. nr [...] obr. j.w. przy ul [...] w K. , została wydana decyzja nr [...] Prezydenta Miasta K. 7 czerwca 2011 r., znak: [...] , o ustaleniu warunków zabudowy, przeniesiona na rzecz inwestora decyzją nr [...] Prezydenta Miasta K. z 16 października 2012 r. Jak również dla inwestycji pn.: Budowa wewnętrznego układu komunikacyjnego wraz z naziemnymi miejscami postojowymi na działkach nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] obr. [...] wraz z budową zjazdu na działkach nr [...] ,[...] obr. j.w. przy ul. [...] w K. , została wydana decyzja nr [...] Prezydenta Miasta K. z 8 stycznia 2014 r., znak:[...] , o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 25 marca 2014 r., znak:[...] . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 21 października 2014 r., sygn. akt IISA/Kr 910/14, oddalił skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Decyzja nr [...] Prezydenta Miasta K. z 8 stycznia 2014 r., została przeniesiona na rzecz inwestora decyzją nr [...] Prezydenta Miasta K. z 24 kwietnia 2014 r., znak: [...] Inwestor uzyskał również decyzję nr [...] Prezydenta Miasta K. z 20 marca 2013 r., znak: [...] , o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn.: Rozbudowa (budowa) sieci wodociągowej i sieci kanalizacji ogólnospławnej, na działkach nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] itd... obr. [...] w K. , oraz decyzję nr [...] Prezydenta Miasta K. z 10 czerwca 2013 r. znak: [...] , o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn.: Budowa sieci energetycznej nN i budowa stacji transformatorowej przy ul. [...] w K. na działkach nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] obr. [...] , sprostowaną postanowieniem Prezydenta Miasta K. z 26 lipca 2014 r., znak: [...] . W decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. 7 czerwca 2011 r., znak: [...] , ustalono dla planowanej inwestycji wskaźnik powierzchni zabudowy 13% - 32%. Z opisu do projektu zagospodarowania terenu wynika, że powierzchnia zabudowy planowanej inwestycji wynosi 31,9% powierzchni terenu. W decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wskazano również udział powierzchni biologicznie czynnej, nie mniej niż 25%. Z opisu do projektu zagospodarowania działki wynika, że planuje się tereny zielone na powierzchni min. 31,6% powierzchni terenu budowlanego objętego wnioskiem. W ww. decyzji ustalono również szerokość elewacji frontowej od strony ul. [...] od 12,0 m do 38,0 m. Z powyższego opisu wynika, że elewacja frontowa ma szerokość 37,99m. W decyzji o warunkach zabudowy ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w przedziale od 10,0 do 17,5 m oraz dach płaski. Z opisu w projekcie budowlanym wynika, że oba planowane budynki mają wysokość 17,5 m oraz zwieńczone są dachami płaskimi. Powyższe wskazuje, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy terenu. Nie dopatrzono się niezgodności z tą decyzją również w odniesieniu do nałożonych warunków ochrony środowiska oraz warunków technicznych dostawy mediów. Decyzja nr [...] Prezydenta Miasta K. z 8 stycznia 2014 r., znak: [...] dotycząca wewnętrznego układu drogowego wraz z miejscami postojowymi oraz obie decyzje dotyczące ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczące budowy sieci wodociągowo-kanalizacyjnej i elektrycznej NN, nie ustalają dodatkowych wskaźników poza warunkami zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony środowiska oraz warunkami obsługi branżowej, które to warunki zostały w projekcie budowlanym spełnione. Organ podkreślił, iż przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Budynki mieszkalne wielorodzinne z częścią usługową nie są zaliczane do obiektów generujących hałas, drgania, czy zanieczyszczenie powietrza. Projektant załączył oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie zobowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez uprawnionego geodetę. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Załączona została do niego również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W aktach sprawy znajdują się stosowne oświadczenia i uzgodnienia dotyczące możliwości podłączenia oraz warunki podłączenia projektowanego budynku do sieci: ciepłowniczej, wodociągowej, kanalizacyjnej i elektrycznej. Organ podniósł, że w części formalnej projektu budowlanego znajduje się oświadczenie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z 10 stycznia 2013 r. o możliwości połączenia planowanej inwestycji na działkach nr [...] ,[...] obr.[...] poprzez zjazd na działkach nr [...] ,[...] ,[...] z drogą publiczną, ul. [...] . Organ powołał treść art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Wskazał, iż z analizy akt sprawy wynika, że inwestor spełnił warunki wskazane w przywołanym przepisie. Z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wynika, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W odniesieniu do zarzutu odwołania, iż organ I instancji orzekał w sprawie pozwolenia na budowę w okoliczności braku prawomocności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy organ wyjaśnił, że decyzja nr [...] Prezydenta Miasta K. z 8 stycznia 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy wewnętrznego układu komunikacyjnego wraz z naziemnymi miejscami postojowymi na działkach nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] obr. [...] wraz z budową zjazdu na działkach nr [...] ,[...] przy ul. [...] w K. , została utrzymana w mocy decyzją nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 25 marca 2014 r., która jest ostateczna w dniu wydania. Jej zaskarżenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie powoduje wstrzymania jej wykonania, zatem postępowanie sądowe w tej sprawie nie stanowi zagadnienia wstępnego. Sąd wniesioną skargę oddalił wyrokiem z 21 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 910/14. Powyższy stan formalno-prawny wskazuje, że zarzut skarżącej nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów warunków technicznych należy wyjaśnić, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że istniejący mieszkalny budynek na sąsiedniej działce nr [...] , znajduje się od południowej strony planowanego zamierzenia inwestycyjnego na działkach nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] , w odległości 12 m, przy czym oba budynki znajdują się w skośnej konfiguracji - 12 m wynosi odległość pomiędzy narożami istniejącego i planowanego budynku. Organ wskazał, iż jest to zgodne z § 13 ust. 1 pkt 1 a Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Opisane skośne usytuowanie planowanej i istniejącej zabudowy względem siebie powoduje, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi każdego okna istniejącego budynku, nie znajduje się przesłaniająca część planowanego obiektu. Jest to jednoznacznie czytelne na podstawie projektu zagospodarowania terenu i nie wymaga dodatkowych dowodów, których brak skarżąca zarzuca. Jest to również przyczyną, dla której organ odwoławczy odstąpił od dalszej analizy zapewnienia naturalnego oświetlenia na podstawie § 13 ust. 1 pkt 1 a ww. rozporządzania. Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 2 powyższego rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Z § 57 ust. 1 cytowanego rozporządzenia wynika że, pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Organ podniósł, że z powyżej przeprowadzonej analizy wynika, że przywołane przepisy warunków technicznych, z uwagi na usytuowanie względem siebie istniejącego i planowanego budynku, są spełnione. W projekcie budowlanym znajduje się analiza zapewnienia nasłonecznienia z której wynika, że planowana inwestycja nie powoduje zacieniania istniejącego budynku na działce nr [...] należącej do skarżącej. Wynika to z usytuowania planowanych obiektów budowlanych od północnej strony istniejącego budynku. Organ podkreślił, iż brak zacieniania budynku na działce nr [...] przez planowaną inwestycję skutkuje spełnieniem § 60 ust. 1 warunków technicznych. Zdaniem organu, skarżąca ani w swoim odwołaniu, ani w innych dowodach, nie uściśliła swojego zarzutu naruszenia przepisów warunków technicznych. Analizy przeprowadzone w trakcie postępowania odwoławczego nie potwierdzają stanowiska skarżącej. Bezpośrednio, na podstawie rysunków i opisów w projekcie budowlanym można dowieść, że usytuowanie planowanej inwestycji nie powoduje naruszenia przepisów warunków technicznych dotyczących zapewnienia nasłonecznienia i naświetlenia istniejącego budynku na działce nr [...] . Nie jest to ocena arbitralna organu odwoławczego, lecz wynikająca z dowodów w sprawie. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. w szczególności: * art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, pomimo uchybień decyzji Organu I instancji prowadzących w świetle art. 138 § 2 k.p.a. do uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organ którego to przepisu Organ odwoławczy bezzasadnie nie zastosował, * art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, * art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak uzasadnienia motywów przyjętych rozwiązań. Zaskarżonej decyzji zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. w szczególności: * art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez brak poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, * art. 34 ust. 4 ustawy Prawo budowlane - poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zawierającego uchybienia w zakresie przesłaniania i zacieniania budynków sąsiednich, * art. 35 ust. 1 pkt ustawy Prawo budowlane - poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie poprzedzającej ją decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym organ uchybił również obowiązkowi, jaki na nim ciążył na mocy art. 97 §1 pkt 4, tj. zawieszeniu postępowania z uwagi na pojawiające się w sprawie zagadnienie wstępne, * § 13 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2002.75.690) - poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego wadliwie określającego odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, które utrudnia naturalne oświetlenie tych pomieszczeń przesłaniając je w sposób nieuprawniony, - § 57 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego wadliwie określającego czas nasłoneczniania pomieszczeń w sąsiednim budynku jednorodzinnym. Skarżąca wniosła o zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącej powyższa decyzja została wydana przedwcześnie, ponieważ uprzednio zaskarżona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 marca 2013 r. [...] orzekająca utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 8 stycznia 2014 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy z wniosku K.W.-R. dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa wewnętrznego układu komunikacyjnego wraz z naziemnymi miejscami postojowymi na działkach nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] obr [...] , wraz z budową zjazdu na działkach nr [...] ,[...] obr. j.w. przy ul.[...] w K". Tymczasem wniosek o pozwolenie na budowę, jak również samą decyzję Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę oparto na powyższych decyzjach w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zdaniem skarżącej, rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie miało charakter zagadnienia wstępnego, które obligowało organ do zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Organ powinien ustalić czy istnieje związek przyczynowy między rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie a sprawą administracyjną, którą prowadzi i na tej podstawie zdecydować czy związek ten ma charakter bezpośredni, tzn. czy wydanie decyzji pozytywnej bądź negatywnej jest uwarunkowane treścią mającego zapaść orzeczenia. Podkreślenia wymaga, iż organ bezzasadnie przyjął, że kwestia braku prawomocności aktu administracyjnego decyduje o zaistnieniu zagadnienia wstępnego bowiem wpływ na nie ma związek ze sprawą administracyjną i fakt, że dotyczy istotnej dla sprawy przesłanki. Skarżąca podkreśliła, że nie zgadza się na planowaną inwestycję, która narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale przede wszystkim regulacje szeroko rozumianego Prawa budowlanego oraz godzi w jej interes. Inwestor planuje realizację wysokich i rozległych budynków wielorodzinnych, które wręcz przytłoczą okoliczną zabudowę, a w szczególności niewielkie budynki znajdujące się na działce skarżącej. Zabudowa przewidziana w decyzji spowoduje zacienienie zabudowań skarżącej, a także uniemożliwi przewietrzanie tego terenu. Projektowane budynki powinny być jedno lub dwukondygnacyjne, ponieważ tylko w ten sposób uwzględniony zostanie ład przestrzenny oraz uwzględnione zostaną interesy innych stron postępowania. W związku z powyższym zaskarżona decyzja, w ocenie skarżącej narusza art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, poprzez brak poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Skarżąca powołała orzecznictwo na poparcie swoich twierdzeń. Zdaniem skarżącej charakter zabudowy objętej pozwoleniem na budowę sprawia, że w niniejszej sprawie naruszona jest również regulacja § 57 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia, tym bardziej, że pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Sąsiadująca z terenem inwestycji należąca do skarżącej zabudowa (o znacznie niższych parametrach oraz intensywności) z pewnością będzie słabo doświetlona, co jest trudne do zaakceptowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wadliwie zweryfikowanie wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia motywów przyjętych rozwiązań, szczególnie tych, które w sposób negatywny oddziałują na należące do skarżącej nieruchomości i zabudowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012.270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Celem procesu inwestycyjnego jest zrealizowanie zamierzonej inwestycji. Proces ten niejednokrotnie jest procesem wieloetapowym, w ramach którego spełnienie kolejno każdego z etapów umożliwia przystępnie do następnego i w konsekwencji prowadzi do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a więc w efekcie wykonania konkretnych robót budowlanych. Zatem pozwolenie na budowę stanowi rozstrzygnięcie administracyjne wieńczące całe postępowanie, które ma na celu zbadanie, czy zamierzona inwestycja może być w ogóle realizowana i w jakim zakresie oraz czy nie narusza ona przepisów prawa, określonych nie tylko w ustawie Prawo budowlane, ale także np. w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czy w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane - poza wyjątkami z art. 29-31, które w niniejszej sprawie nie mają zastosowania - można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę obiektu budowlanego w świetle art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jeżeli jest to wymagane przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, pozwolenie na budowę może być wydane po przeprowadzeniu takiej oceny (art. 32 ust. 1 pkt 1). Niniejsza inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji i środowiskowych uwarunkowaniach i nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających prowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko. Z przytoczonymi regulacjami koresponduje przepis art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, który nakazuje, aby przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdził: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz dokumentów, o których mowa a art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Podkreślić należy, iż w razie spełnienia powyższych wymagań oraz wymagań z art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w prowadzonym w tym przedmiocie postępowaniu administracyjnym (art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Użyte w art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane zwrot organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia ww. przesłanek, nie ma żadnego luzu decyzyjnego i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, a więc wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja wydawana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego, gdyż regulacja art. 35 ust. 4 stanowi normę prawną o charakterze związanym. Tym samym więc jedynie brak wystąpienia którejkolwiek z przesłanek z art. 35 ust. 1, art. 32 ust. 4 uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 374/12, Lex nr 1250097; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1503/12, Lex nr 1341223; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 77/13, Lex nr 1316944). Odnosząc poczynione uwagi do przedmiotu sprawy stwierdzić należy, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wobec nie zawieszenia postępowania w związku zaskarżeniem do sądu decyzji o warunkach zabudowy, gdyż decyzja nr [...] Prezydenta Miasta K. z 8 stycznia 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy wewnętrznego układu komunikacyjnego wraz z naziemnymi miejscami postojowymi na działkach nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] obr. [...] wraz z budową zjazdu na działkach nr [...] ,[...] przy ul. [...] w K. została utrzymana w mocy decyzją nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 25 marca 2014 r., która jest ostateczna w dniu wydania. Jej zaskarżenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie powoduje wstrzymania jej wykonania, zatem postępowanie sądowe w tej sprawie nie stanowi zagadnienia wstępnego. Sąd wniesioną skargę oddalił wyrokiem z 21 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 910/14, który to wyrok jest prawomocny. W uzasadnieniu kontrolowanych decyzji organy wyjaśniły także powody dla których uznały, że sporna inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w art. 5 ustawy Prawo budowlane, a które to wywody Sąd w całości podziela. Skarżąca nie powołała skutecznie żadnej okoliczności wskazującej na niezgodność przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego z ustaleniami i wymaganiami określonymi wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, Sąd nie dostrzegł też takiej niezgodności z urzędu. Wobec powyższego należało uznać, że orzekające w sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej były zobowiązane na podstawie art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjaśnić należy, że ustawowa definicja "obszaru oddziaływania obiektu" zamieszczona została w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z nim, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Konieczność wyznaczenia takiego obszaru wiąże się z obowiązkiem ustaleniem kręgu stron postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. Stwierdzić należy, że krąg stron postępowania w niniejszej sprawie został ustalony prawidłowo, co z resztą na żadnym etapie postępowania nie było przez nikogo kwestionowane. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Sądu przepisy powyższe nie zostały naruszone. Zgromadzone w aktach sprawy dowody, a to oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie zobowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Fakt, że projekt, zawierał niezbędne uzgodnienia i opinie, informację dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz stosowne oświadczenia i uzgodnienia dotyczące możliwości podłączenia oraz warunki podłączenia projektowanego budynku do sieci: ciepłowniczej, wodociągowej, kanalizacyjnej i elektrycznej, świadczą o tym, że inwestor spełnił warunki wskazane w art. 32 prawa budowlanego. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów warunków technicznych Sąd w całości podziela zdanie organu, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że istniejący mieszkalny budynek na sąsiedniej działce nr [...] , znajduje się od południowej strony planowanego zamierzenia inwestycyjnego na działkach nr [...] ,[...] ,[...] itd... , w odległości 12 m, przy czym oba budynki znajdują się w skośnej konfiguracji - 12 m wynosi odległość pomiędzy narożami istniejącego i planowanego budynku. Każdy inwestor, mając ustalone warunki zabudowy i zamierzając realizować daną inwestycję, winien uwzględnić szczegółowe warunki techniczne zawarte w szczególności w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Wszystko, co zawiera projekt budowlany określone jest w odpowiednich przepisach i stąd może pojawić się i taka sytuacja, w której inwestor mając ogólne warunki zabudowy nie będzie w stanie zaprojektować budynku zgodnego z ogólnie wyznaczonymi przepisami technicznymi. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 2 powyższego rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Z § 57 ust. 1 cytowanego rozporządzenia z których wynika, że, pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Planowana inwestycja jest zgodna z § 13 ust. 1 pkt 1 a ww. rozporządzenia. W projekcie budowlanym znajduje się analiza zapewnienia nasłonecznienia z której wynika, że planowana inwestycja nie powoduje zacieniania istniejącego budynku na działce nr [...] , należącej do skarżącej. Wynika to z usytuowania planowanych obiektów budowlanych od północnej strony istniejącego budynku. Prawidłowo uznał organ, iż na podstawie rysunków i opisów w projekcie budowlanym można dowieść, że usytuowanie planowanej inwestycji nie powoduje naruszenia przepisów warunków technicznych dotyczących zapewnienia nasłonecznienia i naświetlenia istniejącego budynku na działce nr [...] . Nie jest zasadny zarzut niezgodnego z obowiązującymi przepisami ograniczenia w dostępie do światła budynków sąsiednich, w których znajdują się lokale mieszkalne. Opisane skośne usytuowanie planowanej i istniejącej zabudowy względem siebie powoduje, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi każdego okna istniejącego budynku, nie znajduje się przesłaniająca część planowanego obiektu. Jest to jednoznacznie czytelne na podstawie projektu zagospodarowania terenu i nie wymaga dodatkowych dowodów, których brak skarżąca zarzuca. Słusznie zatem organ odwoławczy odstąpił od dalszej analizy zapewnienia naturalnego oświetlenia na podstawie § 13 ust. 1 pkt 1 a ww. rozporządzania. Jak natomiast wynika z powołanego już § 60 rozporządzenia pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7.00-17.00, a wiec co najmniej 3 godziny nasłonecznia w ciągu 10 godzin. Ten warunek jest spełniony wobec wszystkich lokali mieszkalnych w otoczeniu projektowanego budynku. Sąd zdaje sprawę, że w warunkach zwartej zabudowy miejskiej, każda nowa inwestycja powoduje ograniczenie dostępu do światła, ograniczenie widoku i może być traktowana jako kolejne zawłaszczanie przestrzeni nowymi budynkami. Jednakże w mieście takim jak K. należy liczyć się z tym, że powierzchnia pozostająca poza zabudową jest niewielka, a wskaźniki zabudowy są znaczne. Sąd jest świadom dyskomfortu jaki może powodować zamieszkiwanie w takim układzie urbanistycznym, jednakże dopóki nie naruszone są obowiązujące przepisy organy administracji mają obowiązek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając na uwadze powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa w sposób skutkujący koniecznością jej uchylenia albo stwierdzenia nieważności, orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi.