II SA/Kr 239/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 10 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki [....] Sp. z o.o. w K. , reprezentowanej przez radcę prawnego S.K. w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 maja 2012 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku skargi w sprawie ze skargi Spółki [....] Sp. z o.o. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 10 listopada 2011 r. znak: [....] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. Postanowieniem z dnia 25 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 239/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił Spółce [....] Sp. z o.o. z siedzibą w K. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakresie uiszczenia wpisu od skargi. Postanowienie powyższe doręczył pełnomocnikowi skarżącej spółki radcy prawnemu T.P. zgodnie z dokumentem pełnomocnictwa (akta sądowe, karta nr 63). W dniu 5 lipca 2012 r. pełnomocnik skarżącej spółki radca prawny S.K. (pełnomocnictwo, akta sądowe karta nr 24) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 maja 2012 r. odmawiające przywrócenia skarżącej spółce terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakresie uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku podano, że przedmiotowe postanowienie doręczono pełnomocnikowi radcy prawnemu T.P. , a nie doręczono pełnomocnikowi który wniósł skargę, a to radcy prawnemu S.K. . W związku z tym pełnomocnik (radca prawny T.P. ) działała w błędnym przekonaniu, że postanowienie doręczono również drugiemu pełnomocnikowi radcy prawnemu S.K. W związku z powyższym stwierdzono, że uchybienie terminu do złożenia zażalenia nastąpiło bez winy pełnomocnika radcy prawnego S.K. , który nie wiedział o złożeniu dodatkowego pełnomocnictwa. Nadto podano, że poprzedni pełnomocnik dowiedział się o okoliczności wydania postanowienia z dnia 25 maja 2012 r. w dniu 2 lipca 2012 r., zatem wniosek o przywrócenie terminu został złożony w wymaganym terminie siedmiodniowym. Do wniosku dołączono zażalenie oraz uiszczono wpis sądowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", Sąd może przywrócić termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, jeśli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). W sytuacji, gdy stronę reprezentuje pełnomocnik, okoliczności związane z zachowaniem należytej staranności należy odnosić do działania tego właśnie pełnomocnika. Ustanowiony pełnomocnik powinien dołożyć należytej staranności, aby interesy reprezentowanego mocodawcy nie doznały uszczerbku. Dlatego też ustanowiony przez stronę pełnomocnik zastępuje stronę w postępowaniu i wykonuje czynności na rzecz swojego mocodawcy. Zgodnie z orzecznictwem sądowym na równi z winą strony traktuje się zaniedbania profesjonalnego pełnomocnika, w wyniku których dochodzi do uchybienia terminu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 14/10, opub. w LEX nr 660946, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt II OZ 149/12). Sąd w tej sprawie w pełni podziela to stanowisko. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do przywrócenia skarżącemu terminu do złożenia zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez uiszczenie wpisu, bowiem nie można zasadnie uznać, że pełnomocnik skarżącej strony nie dokonał czynności bez swej winy. Nie ulega wątpliwości, że w tej sprawie Spółka [....] Sp. z o.o. ustanowiła i w tej sprawie dwóch pełnomocników: pełnomocnictwem z dnia 15 listopada 2011 r. oraz z dnia 19 maja 2011 r. pełnomocnikiem ustanowiono radcę prawnego S.K. (akta sądowe sprawy, karta nr 24 i nr 25); pełnomocnictwem z dnia 9 maja 2012 r. Spółka skarżąca ustanowiła swojego pełnomocnika w osobie radcy prawnego T.P. (akta sądowe sprawy, karta nr 63). Dodatkowo pełnomocnik radca prawny S.K. ustanowił dalszego pełnomocnika w osobie radcy prawnego G.M. (akta sądowe sprawy, karta nr 54). W istocie więc Spółkę [....] Sp. z o.o. reprezentowało w tej konkretnej sprawie aż trzech profesjonalnych pełnomocników. Zgodnie z art. 76 § 3 P.p.s.a. jeżeli jest kilku pełnomocników jednej strony, sąd doręcza pismo tylko jednemu z nich. Jeżeli strona w treści udzielonego pełnomocnictwa procesowego lub w inny jednoznaczny sposób nie wskazała, któremu z ustanowionych przez nią pełnomocników należy dokonywać doręczeń, zgodnie z powołanym przepisem wyboru dokonuje sąd. Może zatem doręczać pisma tylko jednemu pełnomocnikowi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 września 1982 r., sygn. akt II CR 177/82, opub. w OSP 1983, z. 6, poz. 122, z glosą W. Siedleckiego). Nadto wybór dokonany przy pierwszym doręczeniu nie jest wiążący, możliwe jest więc doręczenie pism każdorazowo innemu pełnomocnikowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 188/08, opub. w LEX nr 479088). W tej sytuacji w tej sprawie Sąd mógł swobodnie wybrać któremu pełnomocnikowi doręczać pisma w sprawie, zgodnie z tym co powiedziano powyżej. Spółka ustanawiając dwóch pełnomocników w sprawie (a jeden z tych pełnomocników ustanowił jeszcze dalszego pełnomocnika), nie wskazując który jest pełnomocnikiem głównym, powinna zadbać o ich komunikację i współpracę. Nie można uznać za uzasadnioną przesłankę do przywrócenia terminu sytuację, w której jeden z pełnomocników nie informuje pozostałych pełnomocników o wydanym przez sąd zaskarżalnym postanowieniu i nie składa środka zaskarżenia. W takiej sytuacji co najwyżej ten pełnomocnik, który nie potrzymał postanowienia sądu, może wykazywać jakąś formę zaniedbania po stronie tego pełnomocnika, który otrzymał to postanowienie. Bez znaczenia jest również okoliczność dotycząca wewnętrznego podziału zadań pomiędzy poszczególnymi pełnomocnikami oraz wzajemnego przepływu między nimi informacji. Sąd nie ma bowiem żadnej wiedzy na temat tego, jakie sprawy i w jakim zakresie w imieniu skarżącej Spółki prowadzi każdy z pełnomocników. Sami zaś pełnomocnicy powinni dołożyć należytej staranności, aby należycie zabezpieczyć interesy mocodawcy i nie ma znaczenia także okoliczność ewentualnego zawinienia nie tego pełnomocnika, który składa zażalenie o wniosek o przywrócenie terminu. Ponadto nie bez znaczenia jest i ta okoliczność, że każdy z ustanowionych pełnomocników jest profesjonalistą i winien zdawać sprawę z konsekwencji uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu nie została spełniona przesłanka braku chociażby lekkiego niedbalstwa po stronie pełnomocnika skarżącej Spółki do przywrócenia terminu z powodu braku winy strony, zatem orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1, art. 87 § 2 w związku z art. 76 § 3 P.p.s.a.