II SA/Kr 288/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2017 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie czasowego odebrania psa skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 grudnia 2016 r. (znak: [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 856 z późn. zm. – dalej jako: u.o.z.), po rozpoznaniu odwołania T. J. od decyzji Wójta Gminy R. W. z dnia 27 września 2016 r. (znak: [...]) orzekającej o czasowym odebraniu psa rasy [...] T. J., utrzymywanego na posesji nr [...] w R. W. , utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 12 sierpnia 2013 r., Wójt Gminy R. W. orzekł o odebraniu psa rasy [...] T. J. i przekazaniu go do [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami. Odwołanie od ww. decyzji wniosła T. J.. Decyzją z dnia 2 października 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości ww. decyzję Wójta Gminy R. W., przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2014 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wójt Gminy R. W. orzekł o czasowym odebraniu T. J. psa rasy [...] i przekazaniu go do [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego w trybie art. 35 ust. 1a i ust. 3 u.o.z. Odwołanie od ww. decyzji wniosła T. J.. Decyzją z dnia 26 maja 2014 r. (znak: [...]), Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło ww. decyzję Wójta Gminy R. W. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie decyzją z dnia 27 listopada 2014 r. Wójt Gminy R. W. orzekł o odmowie czasowego odebrania T. J. psa rasy [...] Odwołanie od ww. decyzji Wójta Gminy R. W. wniosło [...] Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami. Decyzją z dnia 11 lutego 2015 r. (znak: [...]), Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie uchyliło w całości ww. decyzję Wójta Gminy R. W. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia 1 lipca 2015 r., Wójt Gminy R. W. po raz kolejny orzekł o odmowie odebrania psa rasy [...] od właścicielki, w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. Odwołanie od ww. decyzji Wójta Gminy R. W. z dnia 1 lipca 2015 r. wniosło [...] Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami. Decyzją z dnia 2 listopada 2015 r. (znak: [...]), Samorządowe Kolegium Odwoławczego, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. W. z dnia 1 lipca 2015 r. Skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosło [...] Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami. Wyrokiem z dnia 24 marca 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 51/16), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uchylił ww. decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Decyzją z dnia 27 września 2016 r. (znak: [...]), po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Wójt Gminy R. W. orzekł o czasowym odebraniu psa rasy [...] T. J., utrzymywanego na posesji nr [...] w R. W. . W uzasadnieniu decyzji organ I instancji szczegółowo przedstawił przebieg postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w sprawie ze, szczególnym uwzględnieniem wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 marca 2016 r. (sygn. akt: II SA/Kr 51/16), jak również dokonał analizy obszernego, zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W szczególności przypomniał, że w dniu 12 kwietnia 2013 r. [...] Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami, zawiadomiło Wójta Gminy R. W. o przeprowadzonej w dniu 4 kwietnia 2013 r. kontroli dobrostanu zwierzęcia, tj. psa rasy [...], dokonanej w miejscowości R. W. [...], w wyniku której odebrano ww. psa właścicielce T. J.. Podano, że odbiór psa został przez [...] Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami dokonany w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z., który ma charakter szczególny i wyjątkowy. Organ I instancji podkreślił, że dla jego zastosowania, nie wystarczy stwierdzenie występowania przesłanek uzasadniających wydanie decyzji o odbiorze zwierzęcia zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.z. (czyli stwierdzenie przypadków znęcania się nad zwierzęciem określonych w art. 6 ust. 2 u.o.z.), a może ono nastąpić wyłącznie w sytuacjach, gdy ma miejsce spełnienie dodatkowych przesłanek takich jak przypadek niecierpiący zwłoki, dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagraża jego życiu lub zdrowiu. Dodano, że fakty te powinny wynikać z zaistniałej sytuacji w sposób oczywisty i niebudzący wątpliwości, które to stanowisko znajduje swoje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Dalej organ I instancji wyjaśnił, iż w jego ocenie nie wzbudzał i nie wzbudza wątpliwości fakt znęcania się nad zwierzęciem, jednakże przeprowadzając analizę zgromadzonej w sprawie dokumentacji przed wydaniem decyzji z dnia 1 lipca 2015 r. Wójt Gminy R. W. stwierdził, że brakowało przesłanek do odebrania psa [...] od właścicielki T. J., w trybie zastosowanym przez [...] Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami, tj. w oparciu o art. 7 ust. 3 u.o.z. Następnie, organ I instancji powołał się na zeznania świadków, a to: I. T., S. M., którzy naocznie widzieli znęcanie się nad psem przez A. B. oraz lekarza weterynarii G. R., złożonych do protokołu w dniu 19 września 2014 r., z których wynikać miało, że stan psa odbiegał od normy i że pomoc medyczna była mu potrzebna. Organ I instancji wziął również pod uwagę zeznania A. W., K. R.-B. oraz M. C.. W wyniku analizy ww. dowodów organ uznał, iż w niniejszej sprawie zachodził przypadek niecierpiący zwłoki, za który należy uznać także sytuacje, gdy znęcanie się nad zwierzęciem wystąpiło już pewien czas przed jego odebraniem. Odwołanie od ww. decyzji wniosła T. J., domagając się uchylenia decyzji organu I instancji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy lub przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Odwołująca się wniosła również o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 58 oraz art. 112 k.p.a. Zaskarżonej decyzji, wnosząca odwołanie zarzuciła: I. obrazę przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie: art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpoznaniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza brakiem zbadania obecnej sytuacji odwołującej się w zakresie istnienia przesłanek do czasowego odebrania psa rasy [...] art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek do czasowego odebrania psa rasy [...]; art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt braku zbadania obecnej sytuacji odwołującej się stanowiącej podstawę wydania decyzji o czasowym odebraniu psa rasy [...] II. obrazę prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7 ust. 1 i 3 u.o.z. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż z okoliczności sprawy wynika, że nadal istnieją przesłanki zagrażające życiu lub zdrowiu psa [...] uzasadniające czasowe jego odebranie odwołującej się, pomimo braku zbadania obecnej sytuacji odwołującej się i umorzenia postępowania karnego wobec właścicielki T. J., 2) art. 7 ust. 6 w zw. z art. 35 ust. 3 u.o.z. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu odebranego zwierzęcia w związku z umorzeniem postępowania karnego w stosunku do odwołującej się i tym samym braku wyroku karnego zawierającego stwierdzenie zastosowania środka w postaci przepadku psa [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym, na wstępie zwróciło uwagę na nieprawidłowe pouczenie o terminie do wniesienia odwołania, zawarte w zaskarżonej decyzji. Podniesiono, że organ I instancji pouczył, iż od wydanej decyzji służy stronom odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego za pośrednictwem Wójta Gminy R. W. w terminie 14 dni od daty jej doręczenia, a zgodnie z treścią art. 7 ust. 2a zd. 1 u.o.z. od decyzji, o której mowa w ust. 1, zgodnie z którym, zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z. może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia, przysługuje prawo wniesienia odwołania do samorządowego kolegium odwoławczego w terminie 3 dni od daty doręczenia decyzji. Dlatego też z uwagi na treść art. 112 k.p.a. organ odwoławczy zdecydował się rozpatrzyć przedmiotowe odwołanie. Następnie organ II instancji wskazując, że w rozpoznawanej sprawie zapadł już wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, przywołał treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) oraz odnoszące się do tego przepisu orzecznictwo sądów administracyjnych. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy zaznaczył, że był on związany poglądem Sądu zawartym w ww. wyroku z dnia 24 marca 2016 r. (sygn. akt: II SA/Kr 51/16) i dlatego też powinien działać w wyznaczonych przez niego ramach i granicach. Tym samym, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, odwołanie T. J. nie zasługiwało na uwzględnienie. Według organu odwoławczego, w rozpatrywanej po raz kolejny sprawie, organ I instancji zastosował się do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 marca 2016 r. (sygn. akt: II SA/Kr 51/16), stosownie do których w przedmiotowej sprawie należało dokonać ustaleń faktycznych na podstawie zalegających w aktach sprawy protokołów z zeznaniami następujących świadków: A. W., S. M., I. T., G. R., M. C., K. R.-B. oraz informacji przedstawionych przez przedstawicieli organizacji, a także w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał zdjęciowy oraz akta z prawomocnie zakończonej sprawy karnej, który to materiał dowodowy miał jednoznacznie wskazywać bezpośrednio na spełnienie się przesłanki znęcania nad psem, o której mowa art. 6 ust. 2 u.o.z. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji po ponownej analizie akt sprawy, prawidłowo uznał, iż w niniejszej sprawie doszło do spełnienia przesłanki z art. 7 ust.3 u.o.z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło przy tym, że przesłanki wydania decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia, w sytuacji o jakiej mowa w art. 7 ust. 3 u.o.z. są dodatkowo określone w stosunku do regulacji z art. 7 ust. 1 ww. ustawy, tzn. dla zastosowania art. 7 ust. 3 u.o.z. nie wystarczy spełnienie przesłanki z art. 6 ust. 2 u.o.z., ale konieczne jest spełnienie dodatkowych przesłanek takich jak: przypadek niecierpiący zwłoki, czy też ustalenie, że dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu. Ponadto organ II instancji wskazał, że decyzja o odebraniu zwierzęcia, która podejmowana jest w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z., odmiennie niż w trybie art. 7 ust. 1 u.o.z., zapada wówczas gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Dodano, że mimo, iż w chwili wydawania decyzji zwierzę nie przebywa już u swojego właściciela, to organ prowadząc postępowanie i wydając decyzję w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. orzeka o czasowym odebraniu zwierzęcia, jeżeli spełnione są przesłanki określone w tym przepisie. Tym samym, postępowanie organu nie może się ograniczać wyłącznie do akceptacji czynności faktycznych podmiotu, który jest upoważniony do fizycznego wcześniejszego odebrania zwierzęcia. Podkreślono, że postępowanie w przedmiocie odebrania zwierzęcia jest postępowaniem administracyjnym, do którego mają zastosowanie przepisy k.p.a. ze zmianami wynikającymi z art. 7 ust. 2 i 2a u.o.z., czyli dotyczące natychmiastowej wykonalności decyzji i terminów dotyczących wniesienia odwołania i rozpoznania odwołania. Tym samym, organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący i pełny ustalić stan faktyczny sprawy, a następnie dokonać jego prawnej oceny. Dlatego też, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z unormowania art. 7 ust. 1 u.o.z. wynika jednoznacznie, że orzeczenie o czasowym odebraniu zwierząt może być wydane jedynie w przypadku, gdy zwierzęta nie zostały jeszcze odebrane, gdyż tylko w takiej sytuacji istnieje sprawa, co umożliwia ocenę przesłanki merytorycznej, tj. znęcania się nad zwierzętami. Decyzja zatem uprzedza fakt odebrania zwierząt. Przyjęcie przeciwnego stanowiska – w ocenie organu II instancji – stałoby w sprzeczności z założeniem o racjonalności ustawodawcy, który następcze wydanie decyzji, a więc po fakcie odebrania zwierząt, przewidział w art. 7 ust. 3 u.o.z. Stąd też, organ odwoławczy, wskazał, że obowiązkiem organu I instancji w ramach niniejszego postępowania, w sytuacji gdy zwierzę zostało już właścicielce odebrane było ustalenie, czy w przedmiotowej sprawie zachodził przypadek niecierpiący zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagrażało jego życiu lub zdrowiu. W dalszej kolejności organ II instancji podał, że z ustaleń dokonanych w rozpoznawanej sprawie wynikało, iż przedstawiciele [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami dokonali w dniu 4 kwietnia 2013 r. odbioru psa rasy [...], z nieruchomości położonej w R. W. nr [...], od właścicielki T. J.. Interwencja organizacji została podjęta, w związku z otrzymaniem informacji telefonicznej od mieszkańca N. T. o znęcaniu się nad psem w R. W. na posesji nr [...] oraz w związku ze zgłoszeniem A. W.. Dodano, że z czynności odebrania zwierzęcia został sporządzony przez przedstawicielki [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami protokół, z którego wynikało, że pies rasy [...], był skrajnie zagłodzony, anemiczny, posiadał ranę tylnej łapy. Ponadto, z zaświadczenia lekarza weterynarii G. R. wydanego w dniu 8 kwietnia 2013 r. wynikało, iż badane przez niego zwierzę było silnie kachektyczne (waga 9,2 kg przy normie 16 kg) i zaniedbane, co świadczyć miało o długotrwałym procesie wyniszczania. Podano, że na prawej kończynie miedniczej psa, znajdowała się zakażona rana cięta, o długości ok. 5 cm, natomiast uzębienie zwierzęcia, jego stan i stopień ścierania mogły wskazywać na długotrwały kontakt z twardymi materiałami, np. metalowym łańcuchem. Organ II instancji podkreślił, iż lekarz stwierdził, że ogólna kondycja badanego zwierzęcia była zła. Ponadto zaznaczono, że z zeznań ww. lekarza weterynarii złożonych do protokołu w dniu 19 września 2014 r. wynikało, iż stan psa odbiegał od normy i że pomoc medyczna była mu potrzebna, a nadto że jeśli niedożywienie pogłębiałoby się, dalsze przebywanie psa u właścicielki zagrażałoby jego zdrowiu i życiu. Dodano, że ww. stan zwierzęcia przedstawiony przez lekarza weterynarii znajdował potwierdzenie w dokumentacji fotograficznej załączonej do akt niniejszej sprawy przez [...] Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami, a także w zeznaniach świadków, opisujących poszczególne sytuacje, z analizy których wynikało, iż na posesji T. J. wielokrotnie miały miejsce sytuacje wymagające natychmiastowej i niecierpiącej zwłoki interwencji ze strony podmiotów odpowiedzialnych za ochronę zwierząt, co tym samym nakazywało uznać zasadność odbioru zwierzęcia przez [...] Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami, potwierdzonego następnie przedmiotową decyzją. Organ odwoławczy podał, że organ I instancji dokonał analizy, zasadnie uznając za wiarygodne zeznania świadków: I. T. i S. M., którzy byli naocznymi świadkami znęcania się nad psem przez A. B., a także zeznania pozostałych świadków: A. W., M. C., K. R.-B., które korespondowały z przeprowadzonymi w sprawie pozostałymi dowodami, tj. zeznaniami lekarza weterynarii, dokumentacją zdjęciową, informacjami przedstawionymi przez przedstawicieli organizacji [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami, jak również ustaleniami dokonanymi w prawomocnie zakończonej sprawie karnej, gdzie w wyroku z dnia 2 kwietnia 2014 r. (sygn. akt II K 992/13), Sąd Rejonowy w N. T., uznał A. B. winnym znęcania się nad psem rasy [...], stanowiącym własność T. J.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że organ I instancji słusznie uwzględnił ustalenia zawarte w ww. wyroku karnym, bowiem jak wynikało z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadłego w niniejszej sprawie, dla wypełnienia przesłanek zawartych w art. 6 ust. 2 u.o.z., nie miało znaczenia czy znęcania dopuszczał się właściciel, czy też inna niż właściciel osoba, posiadająca dostęp do zwierzęcia, gdyż to na właścicielu spoczywał ciężar pieczy nad zwierzęciem i zapewnienia mu prawidłowych warunków bytowania i jakiekolwiek odstępstwa od nałożonych na właściciela ustawą obowiązków wobec zwierzęcia odnoszą skutek względem właściciela, bez względu na to czy ponosi on winę, czy nie. Podkreślono bowiem, że kwestia winy i przyczynienia się nie jest w ogóle na gruncie unormowań prawa administracyjnego brana pod uwagę, natomiast celem nadrzędnym ustawy jest ochrona zwierząt i przede wszystkim to powinno przyświecać organom rozpoznającym sprawę. Dlatego też, zdaniem organu odwoławczego, podnoszona przez odwołującą się okoliczność, że postanowieniem z dnia 14 maja 2015 r. (znak: [...]) umorzono dochodzenie w sprawie znęcania się przez T. J. nad psem rasy [...], nie miało wpływu na rozstrzygnięcie w sytuacji, w której ustalone przez organ I instancji okoliczności potwierdzały spełnienie obu przesłanek wynikających z art. 7 ust. 3 u.o.z. (przypadek niecierpiący zwłoki, dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagrażało jego życiu lub zdrowiu), w szczególności, że właścicielka psa nie przeciwdziałała znęcaniu się nad psem przez swojego partnera, ale także zlecając opiekę nad psem (ze względu na zaawansowana ciążę) swojemu niepełnoletniemu synowi nie dopilnowała, czy wywiązuje się on prawidłowo z powierzonych mu obowiązków. Dlatego też, po analizie materiału dowodowego, zgromadzonego w niniejszej sprawie, uwzględniając wskazówki zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 marca 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 51/16), w tym co do szerokiego rozumienia pojęcia znęcanie się nad zwierzęciem (tj. utrzymywanie zwierzęcia w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie go w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających mu zachowanie naturalnej pozycji), Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu I instancji, zawarte w zaskarżonej decyzji o zaistnieniu przesłanki z art. 7 ust. 3 u.o.z. W ocenie organu odwoławczego, zachowanie partnera T. J., stwierdzone wyrokiem karnym, jak również zeznania świadków, opisujących poszczególne sytuacje, z analizy których wynikało, iż na posesji T. J. wielokrotnie miały miejsce sytuacje wymagające natychmiastowej i niecierpiącej zwłoki interwencji ze strony podmiotów odpowiedzialnych za ochronę zwierząt, stwarzały uzasadnione podstawy do uznania, że dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagrażało jego życiu lub zdrowiu. Tym samym, również pozostałe zarzuty zawarte w odwołaniu, a to: niedostosowanie przez organ I instancji przepisów do stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz niezastosowanie art. 7 ust. 6 w zw. z art. 35 ust. 3 u.o.z. nie zasługiwały na uwzględnienie. Organ II instancji wyjaśnił, że w obowiązującym stanie prawnym rozstrzygnięcie w zakresie zobowiązania strony do zwrotu zwierzęcia nie jest elementem decyzji wydawanej w trybie art. 7 ust. 1 i 3 u.o.z., jako że zwrot zwierzęcia powinien następować z mocy prawa z chwilą, gdy decyzja o odmowie jego odebrania (czyli decyzja wskazująca na brak podstaw prawnych, by odbierać zwierzę) staje się ostateczna, co wynika m.in. z art. 7 ust. 6 ww. ustawy, przy czym zaznaczono, że taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy wskazał, że nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty podniesione przez odwołującą się, gdyż organ I instancji w sposób wnikliwy i wyczerpujący zbadał wszystkie okoliczności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie i prawidłowo uznał, że w przedmiotowej sprawie, podczas odbioru w dniu 4 kwietnia 2013 r., przez przedstawicielki [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami, psa rasy [...] utrzymywanego na posesji nr [...] w R. W. , zachodził przypadek niecierpiący zwłoki, stanowiący przesłankę do zastosowania trybu określonego w art. 7 ust. 3 u.o.z. Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca T. J., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, bądź też stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z naruszeniem prawa. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca powtórzyła w treści skargi zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz powieliła argumentację na ich poparcie wyrażoną uprzednio w uzasadnieniu wniesionego przez nią odwołania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Skarga jest nieuzasadniona. W realiach i specyfice kontrolowanej sprawy, co należy podkreślić, Sąd przyjął za uzasadniane prawem, ekonomiką procesową i zasadą szybkości działania, stanowisko organu odwoławczego, że odwołanie wniesione przez stronę w terminie błędnie wskazanym w pouczeniu zawartym w decyzji jest odwołaniem skutecznie wniesionym i nie można strony obciążać dodatkowymi czynnościami, niezawinionymi przez nią, w szczególności nie można żądać od niej złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Odnotowania wymaga prezentowane w doktrynie stanowisko, że jeżeli strona zastosowała się do błędnego pouczenia i złożyła odwołanie w terminie oznaczonym w tym pouczeniu, to należy uznać, iż termin został zachowany, a organ odwoławczy będzie obowiązany rozpatrzyć odwołanie bez potrzeby składania wniosku o przywrócenie uchybionego terminu (J. Borkowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 538). Wzorcem kontroli w przedmiotowej sprawie jest, w odpowiednim zakresie, treść art. 7 ustawy o ochronie zwierząt w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania kontrolowanej decyzji, zgodnie z którym: "1. Zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. 1a. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. 1b. Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1, następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane. 1c. W przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 1b, lub wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 1, zwierzę może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą opiekę. 2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu. 2a. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje prawo wniesienia odwołania do samorządowego kolegium odwoławczego w terminie 3 dni od daty doręczenia decyzji. Samorządowe kolegium odwoławcze rozpoznaje odwołanie w terminie 7 dni. 3. W przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. 4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna. 5. Do należności z tytułu kosztów określonych w ust. 4 stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 6. Odebrane zwierzę podlega zwrotowi, jeżeli sąd nie orzeknie w trybie art. 35 ust. 3 przepadku zwierzęcia, a także jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone. W art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt jest mowa o znęcaniu się nad zwierzętami, przy czym zgodnie z tym przepisem: "Przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności: 1) 6 umyślne zranienie lub okaleczenie zwierzęcia, niestanowiące dozwolonego prawem zabiegu lub procedury w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych, w tym znakowanie zwierząt stałocieplnych przez wypalanie lub wymrażanie, a także wszelkie zabiegi mające na celu zmianę wyglądu zwierzęcia i wykonywane w celu innym niż ratowanie jego zdrowia lub życia, a w szczególności przycinanie psom uszu i ogonów (kopiowanie); 1a) znakowanie zwierząt stałocieplnych przez wypalanie lub wymrażanie; 2) (uchylony); 3) używanie do pracy albo w celach sportowych lub rozrywkowych zwierząt chorych, a także zbyt młodych lub starych oraz zmuszanie ich do czynności, których wykonywanie może spowodować ból; 4) bicie zwierząt przedmiotami twardymi i ostrymi lub zaopatrzonymi w urządzenia obliczone na sprawianie specjalnego bólu, bicie po głowie, dolnej części brzucha, dolnych częściach kończyn; 5) przeciążanie zwierząt pociągowych i jucznych ładunkami w oczywisty sposób nieodpowiadającymi ich sile i kondycji lub stanowi dróg lub zmuszanie takich zwierząt do zbyt szybkiego biegu; 6) transport zwierząt, w tym zwierząt hodowlanych, rzeźnych i przewożonych na targowiska, przenoszenie lub przepędzanie zwierząt w sposób powodujący ich zbędne cierpienie i stres; 7) używanie uprzęży, pęt, stelaży, więzów lub innych urządzeń zmuszających zwierzę do przebywania w nienaturalnej pozycji, powodujących zbędny ból, uszkodzenia ciała albo śmierć; 8) dokonywanie na zwierzętach zabiegów i operacji chirurgicznych przez osoby nieposiadające wymaganych uprawnień bądź niezgodnie z zasadami sztuki lekarsko-weterynaryjnej, bez zachowania koniecznej ostrożności i oględności oraz w sposób sprawiający ból, któremu można było zapobiec; 9) złośliwe straszenie lub drażnienie zwierząt; 10) utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji; 11) porzucanie zwierzęcia, a w szczególności psa lub kota, przez właściciela bądź przez inną osobę, pod której opieką zwierzę pozostaje; 12) stosowanie okrutnych metod w chowie lub hodowli zwierząt; 13) (uchylony); 14) (uchylony); 15) organizowanie walk zwierząt; 16) obcowanie płciowe ze zwierzęciem (zoofilia); 17) wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu; 18) transport żywych ryb lub ich przetrzymywanie w celu sprzedaży bez dostatecznej ilości wody uniemożliwiającej oddychanie; 19) utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku". Sąd w tym miejscu zwraca uwagę, że kontrolowana decyzja o odebraniu zwierzęcia, podejmowana jest w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z., w związku z czym, odmiennie, niż w trybie art. 7 ust. 1 u.o.z., jest wydawana wówczas, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w przypadku stwierdzenia, że w sprawie miałby miejsce choć jeden z przypadków opisanych w podpunktach ust. 2 art. 6 ustawy o ochronie zwierząt lub inny, wyczerpujący znamię "znęcania się" (katalog zawarty w art. 6 ust. 2 ww. ustawy ma charakter otwarty, o czym świadczy zwrot "w szczególności"), obowiązkiem organu administracyjnego było, w myśl zasady obowiązku działania administracji publicznej, zastosowanie trybu przewidzianego w art. 7 ust. 1 ww. ustawy (tzw. "zwykłe") czasowe odebranie zwierzęcia) albo trybu z art. 7 ust. 3 (tzw. "kwalifikowane") odebranie zwierzęcia, w przypadku nie cierpiącym zwłoki, gdy pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. Sąd zarazem podziela stanowisko organu II instancji, że przesłanki wydania decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia, w sytuacji o jakiej mowa w art. 7 ust. 3 u.o.z. są dodatkowo określone w stosunku do regulacji z art. 7 ust. 1 ww. ustawy, tzn. dla zastosowania art. 7 ust. 3 u.o.z. nie wystarczy spełnienie przesłanki z art. 6 ust. 2 u.o.z., ale konieczne jest spełnienie dodatkowych przesłanek takich jak: przypadek niecierpiący zwłoki, czy też ustalenie, że dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu. Ponadto, decyzja o odebraniu zwierzęcia, która podejmowana jest w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z., odmiennie/odwrotnie niż w trybie art. 7 ust. 1 u.o.z., zapada wówczas, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Ponieważ w chwili wydawania decyzji zwierzę nie przebywa już u swojego właściciela, to organ prowadząc postępowanie i wydając decyzję w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. orzeka o czasowym odebraniu zwierzęcia, jeżeli spełnione są przesłanki określone w tym przepisie. Tym samym, zdaniem Sądu, postępowanie organu nie może się ograniczać wyłącznie do akceptacji czynności faktycznych podmiotu, który jest upoważniony do fizycznego wcześniejszego odebrania zwierzęcia. Należy podkreślić, że postępowanie w przedmiocie odebrania zwierzęcia jest postępowaniem administracyjnym, do którego mają zastosowanie przepisy k.p.a. ze zmianami wynikającymi z art. 7 ust. 2 i 2a u.o.z., czyli dotyczące natychmiastowej wykonalności decyzji i terminów dotyczących wniesienia odwołania i rozpoznania odwołania. Tym samym, organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący i pełny ustalić stan faktyczny sprawy, a następnie dokonać jego prawnej oceny. Jednocześnie trzeba zwrócić uwagę na prawny charakter decyzji wydawanej na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Jest to decyzja deklaratoryjna, której moc wiążąca sięga ex tunc, czyli "od wtedy" w przyszłość. Wydający decyzję organ bada, czy w spawie zaistniały przesłanki o których stanowi ustawa w chwili odebrania zwierzęcia, i po pozytywnej weryfikacji, że te przesłanki zaistniały organ wydaje decyzję z mocą wsteczną, której skutek prawny sięga przeszłości, legitymizując tym samym działania podmiotów interweniujących zgodnie z prawem w sprawie danego zwierzęcia. W konsekwencji, postępowanie organu nakierowane jest w tym przypadku na wnikliwe, następcze zbadanie dokonanego już odebrania zwierzęcia. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2013r., sygn. akt II OSK 2417/12 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Warszawie z dnia 18 marca 2014r., sygn. akt IV SA/Wa 2877/13 i Opolu z dnia 24 października 2013r., sygn. akt II SA/Op 348/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie to winno być przy tym przeprowadzone zgodnie z regułami, określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. W tym miejscu, Sąd zwraca zarazem uwagę, że działające w sprawie organy były związane, z uwagi na brzmienie art. 153 p.p.s.a. oceną prawną zawartą 24 marca 2016 r. w prawomocnym wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 51/16. Dla kontrolowanych decyzji szczególnie istotne jest stanowisko wyrażone we wskazanym wyroku, a podnoszące, że "Na potrzeby niniejszej sprawy celowym wydaje się też przypomnienie, że niewątpliwie intencją ustawodawcy było stworzenie w ust. 3, narzędzia umożliwiającego pilne działanie w momencie stwierdzenia, iż dalsze przebywanie zwierzęcia u właściciela zagraża jego życiu lub zdrowiu. Celem ww. ustawy jest bowiem niewątpliwie ochrona zwierząt, która polega m.in. na czasowym ich odebraniu właścicielowi w sytuacji rażących zaniedbań, kiedy to nadrzędną potrzebą jest szybkość i sprawność działania, co oczywiście nie zwalnia organu od zbadania czy wymienione wyżej przesłanki wystąpiły (por. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 841/11; WSA w Poznaniu z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 31/13; WSA w Łodzi z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 1242/13, dostępne w centralne Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). (.....) Należy bowiem mieć świadomość, że zwierzę jest istotą żyjącą, zdolną do odczuwania cierpienia, a człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę, co wynika także z art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt. Każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania (art. 5 ustawy), przez co należy rozumieć traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewnienie mu opieki i ochrony, w myśl art. 4 pkt 1 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2013r., sygn. akt II OSK 1743/11, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 sierpnia 2007r., sygn. akt II SA/Go 202/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nadto należy wskazać, że dla wypełnienia przesłanek zawartych w przepisie art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, nie ma znaczenia, czy znęcania dopuszczał się właściciel, czy inna niż właściciel osoba, posiadająca dostęp do zwierzęcia. To na właścicielu spoczywa ciężar pieczy nad zwierzęciem i zapewnienie mu prawidłowych warunków bytowania i jakiekolwiek odstępstwa od nałożonych na właściciela ustawą obowiązków wobec zwierzęcia skutkują wobec niego, bez względu na to czy ponosi on winę czy nie. Kwestia winy i przyczynienia się nie jest w ogóle na gruncie unormowań prawa administracyjnego brana pod uwagę. Pamiętać należy, że celem nadrzędnym ustawy jest ochrona zwierząt i przede wszystkim to powinno przyświecać organom rozpoznającym sprawę. Przenosząc powyższe ustalenia do realiów kontrolowanej sprawy i przystępując do ustosunkowania się do zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że nie podziela jej zarzutów i argumentacji. W kontrolowanej sprawie zaistniały, co zostało wykazane w ramach prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, zarówno przesłanki "znęcania się" jak i przesłanka odebrania zwierzęcia, w przypadku nie cierpiącym zwłoki, gdy pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, że w skontrolowanym postępowaniu naruszono art. 7, art. 76 § 1, art. 77, art. 80, art. 9, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Wręcz przeciwnie, działające w sprawie organy zachowały się zgodnie z wymogami ww. przepisów prawa. W przekonaniu Sądu, w kontrolowanej sprawie bezsprzeczne jest, że z prawidłowych ustaleń organów dokonanych w kontrolowanej sprawie wynika, że przedstawiciele [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami dokonali w dniu 4 kwietnia 2013 r. odbioru psa rasy [...], z nieruchomości położonej w R. W. nr [...], od właścicielki T. J.. Interwencja organizacji została podjęta, w związku z otrzymaniem informacji telefonicznej od mieszkańca N. T. o znęcaniu się nad psem w R. W. na posesji nr [...] oraz w związku ze zgłoszeniem A. W.. Z czynności odebrania zwierzęcia został sporządzony przez przedstawicielki [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami protokół, z którego wynikało, że pies rasy [...], był skrajnie zagłodzony, anemiczny, posiadał ranę tylnej łapy. Z zaświadczenia lekarza weterynarii G. R. wydanego w dniu 8 kwietnia 2013 r. wynikało, iż badane przez niego zwierzę było silnie kachektyczne (waga 9,2 kg przy normie 16 kg) i zaniedbane, co świadczyć miało o długotrwałym procesie wyniszczania. Podano, że na prawej kończynie miedniczej psa, znajdowała się zakażona rana cięta, o długości ok. 5 cm, natomiast uzębienie zwierzęcia, jego stan i stopień ścierania mogły wskazywać na długotrwały kontakt z twardymi materiałami, np. metalowym łańcuchem. Lekarz stwierdził, że ogólna kondycja badanego zwierzęcia była zła. Ponadto, z zeznań ww. lekarza weterynarii złożonych do protokołu w dniu 19 września 2014 r. wynika, iż stan psa odbiegał od normy i że pomoc medyczna była mu potrzebna, a nadto że jeśli niedożywienie pogłębiałoby się, dalsze przebywanie psa u właścicielki zagrażałoby jego zdrowiu i życiu. Zwierzę przebywało przy budzie w wymuszonej krótkim łańcuchem pozycji, nie pozwalającej mu na normalne, naturalne dla jego układu kostnego korzystanie z budy w tym, w złych, niekorzystnych dla jego zdrowia warunkach atmosferycznych. Stan zwierzęcia przedstawiony przez lekarza weterynarii znajduje potwierdzenie w dokumentacji fotograficznej załączonej do akt kontrolowanej sprawy przez [...] Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami, a także w zeznaniach świadków, opisujących poszczególne sytuacje, z analizy których wynikało, iż na posesji T. J. wielokrotnie miały miejsce sytuacje wymagające natychmiastowej i niecierpiącej zwłoki interwencji ze strony podmiotów odpowiedzialnych za ochronę zwierząt, co tym samym nakazywało uznać zasadność odbioru zwierzęcia przez [...] Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami, potwierdzonego następnie przedmiotową decyzją. Zdaniem Sądu, organy w sposób uzasadniony i prawidłowo uargumentowany uznały za wiarygodne zeznania świadków: I. T. i S. M., którzy byli naocznymi świadkami znęcania się nad psem przez A. B., a także zeznania pozostałych świadków: A. W., M. C., K. R.-B., które korespondowały z przeprowadzonymi w sprawie pozostałymi dowodami, tj. zeznaniami lekarza weterynarii, dokumentacją zdjęciową, informacjami przedstawionymi przez przedstawicieli organizacji [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami, jak również ustaleniami dokonanymi w prawomocnie zakończonej sprawie karnej, gdzie w wyroku z dnia 2 kwietnia 2014 r. (sygn. akt II K 992/13), Sąd Rejonowy w N. T., uznał A. B. winnym znęcania się nad psem [...] stanowiącym własność T. J.. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w N. S. z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II Ka [...]. W tym miejscu Sąd podkreśla, że działające w sprawie organy trafnie i słusznie oraz zgodnie z prawem uwzględniły ustalenia zawarte w ww. wyroku karnym, bowiem jak wynikało z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadłego w sprawie, dla wypełnienia przesłanek zawartych w art. 6 ust. 2 u.o.z., nie miało znaczenia czy znęcania dopuszczał się właściciel, czy też inna niż właściciel osoba, posiadająca dostęp do zwierzęcia, gdyż to na właścicielu spoczywał ciężar pieczy nad zwierzęciem i zapewnienia mu prawidłowych warunków bytowania i jakkolwiek odstępstwa od nałożonych na właściciela ustawą obowiązków wobec zwierzęcia odnoszą skutek względem właściciela, bez względu na to czy ponosi on winę, czy nie. Kwestia winy i przyczynienia się nie jest w ogóle na gruncie unormowań prawa administracyjnego brana pod uwagę, natomiast celem nadrzędnym ustawy jest ochrona zwierząt i przede wszystkim to powinno przyświecać organom rozpoznającym sprawę. Dlatego też, zdaniem Sądu, podnoszona przez odwołującą się okoliczność, że postanowieniem z dnia 14 maja 2015 r. (znak: [...]) umorzono dochodzenie w sprawie znęcania się przez T. J. nad psem rasy [...], nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w sytuacji, w której ustalone przez organ I instancji okoliczności potwierdzały spełnienie obu przesłanek wynikających z art. 7 ust. 3 u.o.z. (przypadek niecierpiący zwłoki, dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagrażało jego życiu lub zdrowiu), w szczególności, że właścicielka psa nie przeciwdziałała znęcaniu się nad psem przez swojego partnera, ale także zlecając opiekę nad psem (ze względu na zaawansowana ciążę) swojemu niepełnoletniemu synowi nie dopilnowała, czy wywiązuje się on prawidłowo z powierzonych mu obowiązków. Trzeba w tym miejscu wskazać, że w kontrolowanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której z obiektywnego punktu widzenia, z ustaleń kontrolowanych organów zgodnych z zasadą prawdy materialnej i zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, skarżąca właścicielka psa dopuściła, aby posiadane przez nią zwierzę znalazło się w przypadku niecierpiącym zwłoki, kiedy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagrażało jego życiu lub zdrowiu, wskutek znęcania się nad nim przez życiowego partnera skarżącej. Fakt ten został potwierdzony prawomocnym wyrokiem sądu karnego. Okoliczności te zatem są bezsprzeczne. Tak, jak to trafnie i zarazem wiążąco prawnie, powiedział w wyroku z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 51/16 WSA w Krakowie - dla zastosowania przepisu at. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt nie ma znaczenia wina właściciela psa, tylko zobiektywizowany i ustalony zgodnie z prawem, w prawidłowej procedurze, fakt istnienia okoliczności, o których stanowi hipoteza normy wyrażonej w art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Z uwagi na wskazany wyżej, deklaratoryjny charakter decyzji wydawanych na podstawie art. 7 ust.3 ustawy o ochronie zwierząt, a także z uwagi na fakt istnienia w obrocie prawnym wyroku prawomocnego wyroku sądu karnego w sprawie dot. życiowego partnera skarżącej za znęcanie się nad przedmiotowym dla sprawy psem, nie są uzasadnione argumenty skargi nawiązujące do tego, że działające w sprawie organy nie uwzględniły realiów stanu faktycznego istniejących w dniu wydania decyzji, w tym przede wszystkim faktu, że w stosunku do skarżącej umorzono postępowanie dochodzeniowe. Jak to już było powiedziane, dla zastosowania w sprawie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt nie jest potrzebna wina właściciela psa, tylko zaistnienie obiektywnych okoliczności także polegających na tym, że właściciel w jakikolwiek sposób dopuścił, aby nastąpił fakt kwalifikowanego prawem znęcania się nad jego zwierzęciem. W ocenie obecnie orzekającego Sądu, zachowanie partnera T. J., stwierdzone wyrokiem karnym, jak również zeznania świadków, opisujących poszczególne sytuacje, a także analiza zawartości akt administracyjnych spawy, z których wynikało, iż na posesji T. J. wielokrotnie miały miejsce sytuacje wymagające natychmiastowej i niecierpiącej zwłoki interwencji ze strony podmiotów odpowiedzialnych za ochronę zwierząt, stwarzają uzasadnione treścią ww. porządku prawnego i zweryfikowane w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym podstawy do uznania, że dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagrażało jego życiu lub zdrowiu. Tym samym, również pozostałe zarzuty zawarte w skardze, a to: niedostosowanie przez organ I i II instancji przepisów do stanu faktycznego, w tym aktualnego, oraz niezastosowanie art. 7 ust. 6 w zw. z art. 35 ust. 3 u.o.z. nie zasługiwały na uwzględnienie przez Sąd. W obowiązującym stanie prawnym rozstrzygnięcie w zakresie zobowiązania strony do zwrotu zwierzęcia nie jest elementem decyzji wydawanej w trybie art. 7 ust. 1 i 3 u.o.z., jako że zwrot zwierzęcia powinien następować z mocy prawa z chwilą, gdy decyzja o odmowie jego odebrania (czyli decyzja wskazująca na brak podstaw prawnych, by odbierać zwierzę) staje się ostateczna, co wynika m.in. z art. 7 ust. 6 ww. ustawy, przy czym jak zbadano, to taka sytuacja nie miała miejsca w kontrolowanej sprawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddala.