II SA/Kr 294/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. W. i P. W. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 27 stycznia 2025 r. nr 55/2025 znak: WSE.7722.62.2024.MZEG w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym skargę oddala. Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2025 r. nr 55/2025 znak: WSE.7722.62.2024.MZEG Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego z dnia 19 lipca 2024 r. nr 438/2024 znak: OAE-52-38/24, którym oddalono zarzuty zgłoszone przez J. W. i P. W. (zwanych dalej także skarżącymi) w toku postępowania egzekucyjnego. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia 20 maja 2020 r. nr 270/2020 znak: WOB.7721.232.2018.MO.336 Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego z dnia 23 stycznia 2017 r. nr 37/2017 znak: OAE-530-69/16 i nakazał skarżącym jako właścicielom obiektu dokonać rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego o wymiarach 2,40 m x 1,45 m oraz nadbudowanej nad nią części o wymiarach 2,40 m x 2,90 m (pow. zab. 10,44 m2) - od wysokości 1,40 m licząc od poziomu terenu (tj. z możliwością pozostawienia części wiatrołapu do wysokości 1,40 m, licząc od poziomu terenu)- całość pełniącą funkcję wiatrołapu budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] w T. przy ul. [...], od strony działki nr [...]. Wyrokiem z dnia 29 września 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 861/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę skarżących na powyższą decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie. Od powyższego wyroku skarżący wnieśli skargę kasacyjną, która wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2023 r. sygn. akt II OSK 345/21 została oddalona. W dniu 4 czerwca 2020 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego przeprowadzili czynności kontrolne w terenie, w wyniku których ustalono, iż nakaz wynikający z w/w decyzji MWINB z dnia 20 maja 2020 r. nie został wykonany. W związku z tym upomnieniami z dnia 17 czerwca 2020 r. znak: OAE-530-69/16 o nr 17/20 i nr 18/20, organ I instancji wezwał skarżących do wykonania tego nakazu, pod rygorem wszczęcia jego egzekucji. W dniu 9 lipca 2020 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego ponownie przeprowadzili czynności kontrolne w terenie, w wyniku których ustalono, że obowiązek wynikający z decyzji MWINB nr 270/2020 z dnia 20 maja 2020 r. znak: WOB.7721.232.2018.MO.336, pozostaje nadal niewykonany. Kolejną kontrolę w terenie pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego przeprowadzili w dniu 19 marca 2024 r., w wyniku której stwierdzili, że obowiązek rozbiórki orzeczony w w/w decyzji MWINB z dnia 20 maja 2020 r. nie został wykonany. W dniu 14 czerwca 2024 r. organ I instancji wystawił wobec skarżących tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący ten obowiązek, wszczynając tym samym postępowanie egzekucyjne w sprawie doprowadzenia do jego wykonania. Pismem z dnia 3 lipca 2024 r. skarżący wnieśli następujące zarzuty w sprawie prowadzonej wobec nich na podstawie w/w tytułu wykonawczego egzekucji administracyjnej: 1) nieistnienie obowiązku (na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji); 2) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane (na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 lit. c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji); 3) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części (na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 lit. c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji); 4) brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (na podstawie art. 33 § 2 pkt 6 lit. c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Uzasadniając zarzuty wymienione w pkt 1, 3 i 4 skarżący wskazali, że obowiązek nie istnieje, wygasł i nie jest wymagalny ponieważ został on w tzw. międzyczasie (podczas trwania postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego) wykonany, tj. dokonano zmian faktycznych (zabezpieczających) korespondujących z określonym w decyzji administracyjnej obowiązkiem. K. Spółka Gazowa Sp. z o.o., Oddział Zakład Gazowniczy w J., Rejon Dystrybucji Gazu K. wskazała bowiem, że nieruchomość została technicznie zabezpieczona, a problem kolizji z instalacją gazową zabezpieczony. Ewentualnie skarżący uzyskali rozstrzygnięcia i materiały wskazujące na możliwość uznania, że wykonane prace są zgodne z prawem. W uzasadnieniu zarzutu wymienionego w pkt 2 skarżący stwierdzili, że zgodnie z tytułem wykonawczym organ miał doręczyć im upomnienie w dniu 24 czerwca 2020 r., jak również obciążył ich opłatą z tego tytułu w kwocie 11,60 zł. Wykonanie decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Krakowie nr 270/2020 z dnia 20 maja 2020 r., znak: WOB.7721.232.2018.M0.336 zostało jednak wstrzymane, a później trwało w sprawie postępowanie sądowoadministracyjne. Zdaniem skarżących, upomnienie z czerwca 2020 r. było więc niezgodne z prawem, bezskuteczne i nie wywoływało skutków prawnych, gdyż organ wydał je przedwcześnie). Wobec powyższego skarżący uważają, że skoro nie doręczono im uprzednio upomnienia, to nie jest uprawnione również nakładanie na nich opłaty. Postanowieniem z dnia 19 lipca 2024 r. nr 438/2024 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego oddalił powyższe zarzuty skarżących. Odnośnie podnoszonego przez skarżących zarzutu nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji organ stwierdził, że jest on bezzasadny, gdyż istnienie obowiązku wiąże się z istnieniem decyzji, z której on wynika, a więc źródła kreującego ten obowiązek, jako możliwy do wyegzekwowania i polega on tylko i wyłącznie na rozbiórce określonych precyzyjnie w wyrzeczeniu części budynku. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie aktualnie egzekwowana decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 20 maja 2020 r., znak: WOB.7721.232.2018.MO.336 jest rozstrzygnięciem ostatecznym w administracyjnym toku instancji, które nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Za bezzasadny organ I instancji uznał również zarzut braku wymagalności obowiązku. Organ stwierdził, że faktycznie część spornego obiektu była usytuowana kolizyjnie względem gazociągu, ale nakaz nie dotyczył usunięcia kolizji, lecz rozbiórki części budynku wybudowanej w sposób samowolny. Organ podkreślił też, że zobowiązani na etapie postępowania orzekającego mieli możliwość zalegalizowania obiektu jednak z opcji tej nie skorzystali. Za bezpodstawny organ I instancji uznał także zarzut wygaśnięcia obowiązku, gdyż wbrew twierdzeniom zobowiązanych nie został wykonany poprzez rozbiórkę części budynku mieszkalnego. Organ wskazał, iż nakaz jest jednoznaczny i nie można go w żaden sposób modyfikować w celu uchylenia się od wykonania robót rozbiórkowych. Organ podkreślił, że nakaz decyzji nie dotyczył usunięcia kolizji części obiektu z gazociągiem, ale rozbiórki samowolnie zrealizowanych części, co jak stwierdzono kontrolnie przed wystawieniem tytułów, nie zostało wykonane. W ocenie organu I instancji, na oddalenie zasługuje także zarzut uprzedniego niedoręczenia zobowiązanym upomnienia, do którego odnosi się art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ wyjaśnił, że upomnienie zostało skierowane do zobowiązanych w dniu 17 czerwca 2020 r. po uprzednim kontrolnym potwierdzeniu niewykonania obowiązku. Upomnienia zostały odebrane w dniu 24 czerwca 2020 r. przez P. W.. Organ I instancji wyjaśnił przy tym, że w związku z wydaniem w dniu 8 lipca 2020 r. - a więc już po skierowaniu upomnień do zobowiązanych - przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowienia Nr 549/2020, znak: WOB.7721.232.2018.AJAN, wstrzymującego wykonanie aktualnie egzekwowanej decyzji PINB nie podejmował jakichkolwiek czynności egzekucyjnych. Czynności te zostały podjęte dopiero po wydaniu wyroku przez NSA i zwrocie akt postępowania. Jednocześnie organ dodał, że czynność przedegzekucyjna jaką było wydanie upomnienia nie straciła swojej mocy i nie było konieczności kierowania do zobowiązanych kolejnego upomnienia. Odnośnie wniosku skarżących o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, organ I instancji wyjaśnił, iż zgodnie z treścią art. 35 § 1 wniesienie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu. W związku z tym nie ma konieczności wydawania odrębnego postanowienia w przedmiocie zawieszenia. Ponadto w związku z nieuznaniem zarzutów brak jest podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 34 § 4 pkt 3 lit. a. Pismem z dnia 29 lipca 2024 r. skarżący wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego, domagając się jego uchylenia oraz wydania postanowienia o: uznaniu w całości zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 34 § 2 pkt 2 lit. a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji); umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 34 § 4 pkt 3 lit. a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji); zawieszenie postępowania egzekucyjnego (art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Ponadto skarżący wnieśli na podstawie art. 59 § 1 w/w ustawy o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. Postanowieniu organu I instancji skarżący zarzucili naruszenie: art. 34 § 2 pkt 1, art. 34 § 4 pkt 1 w związku z art. 33 § 1 pkt 1, 4, 5, 6 lit. c oraz art. 20 § 1 pkt 4, a także art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu skarżący podtrzymali swoje zarzuty i argumenty w nich wyrażone. Wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia 27 stycznia 2025 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Odnosząc się do zgłoszonego przez zobowiązanych zarzutu opartego na podstawie określonej w art. 33 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. zarzutu nieistnienia obowiązku, MWINB stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Organ wyjaśnił, że w doktrynie wskazuje się, że przesłanką wniesienia zarzutu nieistnienia obowiązku jest obecnie sytuacja, w której obowiązek nie istnieje z uwagi na fakt, że w ogóle nie powstał. Zobowiązany wnosząc zarzut na takiej podstawie, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał. Sytuacja taka w odniesieniu do obowiązków, których źródłem jest akt administracyjny (takich jak obowiązek egzekwowany w przedmiotowej sprawie), będzie mieć miejsce wtedy, gdy w dacie wystawienia tytułu wykonawczego nie istnieje wydane przez organ administracyjny orzeczenie (decyzja lub postanowienie) nakładające na zobowiązanego egzekwowany obowiązek, a więc gdy brak jest podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy organ II instancji stwierdził, że stanowiący podstawę wystawienia tytułu wykonawczego z dnia 14 czerwca 2024 r. nr [...] akt administracyjny, a mianowicie ostateczna decyzja MWINB nr 270/2020 z dnia 20 maja 2020 r. znak: WOB.7721.232.2018.MO.336 funkcjonowała w obrocie prawnym w dniu wystawienia w/w tytułu wykonawczego i nadal pozostaje w obrocie prawnym. Organ pokreślił, że decyzja ta została poddana kontroli zarówno przez WSA w Krakowie, który wyrokiem z dnia 29 września 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 861/20, orzekł o oddaleniu skargi na tę decyzję, jak i przez NSA, który wyrokiem z dnia 7 listopada 2023 r. sygn. akt II OSK 345/21 orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej od w/w wyroku WSA w Krakowie. W świetle powyższego, zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku, zgłoszony przez zobowiązanych w ich piśmie z dnia 3 lipca 2024 r. uznać należy za bezpodstawny. Odnosząc się do zgłoszonego przez zobowiązanych zarzutu braku wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w art. 33 § 2 pkt 6 lit. a (odroczenie terminu wykonania obowiązku) oraz w art. 33 § 2 pkt 6 lit. b (rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej), organ II instancji wskazał, że wymagalność obowiązku oznacza istnienie stanu, w którym zobowiązany pomimo, iż powinien już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, uchyla się od niej, a właściwe organy mają wobec takiej postawy zobowiązanego żądanie przymusowego spełnienia ciążącej na nim powinności. W dniu wystawienia wobec skarżących tytułu wykonawczego nr [...], tj. w dniu 14 czerwca 2024 r. obowiązek wynikający z decyzji MWINB nr 270/2020 z dnia 20 maja 2020 r. znak: WOB.7721.232.2018.MO.336 był wymagalny. Decyzji tej jako decyzji drugoinstancyjnej przysługuje bowiem przymiot ostateczności, nie określono w niej terminu wykonania obowiązku i w dacie wystawienia tytułu wykonawczego nie było również wstrzymane jej wykonanie. Tym samym zgłoszony przez zobowiązanych zarzut braku wymagalności obowiązku jest, według organu, bezzasadny. Odnosząc się natomiast do zarzutu wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części (art. 33 § 2 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) organ II instancji wskazał, iż zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie prawa przesłankami wniesienia tego zarzutu są: wykonanie obowiązku; upływ czasu, z którym przepisy prawa wiążą przedawnienie się obowiązku; umorzenie obowiązku w przewidzianym w odrębnych przepisach prawa trybie albo inne okoliczności uregulowane w przepisach prawa skutkujące wygaśnięciem obowiązku. W przedmiotowej sprawie żadna z w/w okoliczności nie wystąpiła. Z akt postępowania egzekucyjnego znak: OAE-52-38/24 wynika, że egzekwowany od skarżących obowiązek dokonania rozbiórki nie został dotychczas wykonany. Wykonania w/w obowiązku nie wykazali również sami zobowiązani zgłaszając zarzuty. A zatem również zarzut wygaśnięcia obowiązku nie znajduje żadnego uzasadnienia w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Organ II instancji wskazał, że wszystkie trzy zarzuty uzasadnione zostały tym samym argumentem sprowadzającym się do twierdzenia, iż obowiązek nie istnieje/wygasł/nie jest wymagalny, ponieważ został on podczas trwania postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego wykonany, tj. dokonano zmian faktycznych (zabezpieczających) korespondujących z określeniem w decyzji administracyjnej obowiązkiem. Według skarżących K. Spółka Gazowa Sp. z o.o., Oddział Gazowniczy w J., Rejon Dystrybucji Gazu K. wskazała, że nieruchomość została technicznie zabezpieczona, a problem kolizji z instalacją gazową zabezpieczony. W ocenie MWINB powyższe wyjaśnienie zobowiązanych z racji zawartego w nim stwierdzenia o "wykonaniu obowiązku w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego" koresponduje jedynie z zarzutem wygaśnięcia egzekwowanego obowiązku. Tym niemniej ogólnikowość tego wyjaśnienia, zdaniem MWINB, uniemożliwia ustalenie na jego podstawie choćby w przybliżeniu, jakie działania samych zobowiązanych, czy też ewentualnie innych podmiotów, względnie jakie okoliczności natury obiektywnej sprawiły, że egzekwowany w przedmiotowej sprawie obowiązek, według zobowiązanych wygasł jeszcze przed wszczęciem egzekucji. Organ II instancji stwierdził, że twierdzeniu zobowiązanych o wykonaniu egzekwowanego obowiązku jeszcze w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, przeczy zgromadzony w aktach postępowania egzekucyjnego materiał dowodowy, a w szczególności przeprowadzone przez PINB kontrole wykonania obowiązku nałożonego w decyzji MWINB nr 270/2020 z dnia 20 maja 2020 r. znak: WOB.7721.232.2018.MO.336 (ostatnia kontrola przeprowadzona w dniu 19 marca 2024 r.), oraz zawarte w zażaleniu z dnia 29 lipca 2024 r. twierdzenie samych zobowiązanych o niewykonalności egzekwowanego obowiązku z uwagi na jego nieprecyzyjność. W ocenie MWINB, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zgłoszony przez zobowiązanych zarzut braku uprzedniego doręczenia im upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, również nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonana przez organ analiza akt postępowania egzekucyjnego wykazała bowiem, że upomnieniami z dnia 17 czerwca 2020 r. znak: OAE-530-69/16 nr [...] i nr [...], skierowanymi na adres: W. , [...], PINB wezwał odpowiednio: P. W. i J. W. do wykonania obowiązku nałożonego na nich w ostatecznej decyzji MWINB nr 270/2020 z dnia 20 maja 2020 r. znak: WOB.7721.232.2018.MO.336. W/w upomnienia zostało skutecznie doręczone w dniu 24 czerwca 2020 r. Zatem zgłoszony przez zobowiązanych zarzut jest bezzasadny. Organ II instancji wskazał, że uzasadniając zarzut braku doręczenia upomnień z dnia 17 czerwca 2024 r. skarżący podnieśli, iż według nich upomnienia te były nieskuteczne, ponieważ wykonanie decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr 270/2020 z dnia 20 maja 2020 r. znak: WOB.7721.232.2018.MO.336 zostało wstrzymane, a później trwało w sprawie postępowanie sądowoadministracyjne. Upomnienia z czerwca 2020 r. były wiec niezgodne z prawem, bezskuteczne i nie wywoływały skutków prawnych, gdyż organ wydał je przedwcześnie. Organ II instancji nie zgodził się z tymi zarzutami wyjaśniając, że w egzekwowanej w przedmiotowej sprawie decyzji MWNB nr 270/2020 z dnia 20 maja 2020 r. znak: WOB.7721.232.2018.MO.336 nie określono terminu wykonania obowiązku, zaś sama decyzja jako decyzja drugoinstancyjna jest decyzją ostateczną. Powyższe oznacza, że orzeczony tą decyzją obowiązek stał się wymagalny wraz z wejściem decyzji do obrotu prawnego, co nastąpiło w dniu jej doręczenia, tj. w dniu 26 maja 2024 r. Tym samym doręczenie zobowiązanym w dniu 24 czerwca 2024 r. adresowanych do nich upomnień z dnia 17 czerwca 2024 r. uznać należy za skuteczne, bowiem w dacie wydania, jak i w dacie doręczenia upomnienia obowiązek, którego upomnienie dotyczyło, był wymagalny. To zaś uprawniało PINB jako wierzyciela tego obowiązku do domagania się od adresatów tego obowiązku, by go wykonali, pod rygorem zastosowania przymusu państwowego. Zdaniem organu II instancji, bez wpływu na ten fakt pozostaje wydane w terminie późniejszym, tj. w dniu 8 lipca 2020 r. postanowienie MWINB nr 549/2020 znak: WOB.7721.232.2018.AJAN, którym organ ten, działając na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, orzekł o wstrzymaniu wykonania swojej decyzji, w związku z wniesioną na nią skargą do WSA w Krakowie. Orzeczone w/w postanowieniem wstrzymanie wykonania decyzji nie działało bowiem wstecz, ale od dnia wejścia tego postanowienia do obrotu prawnego. Organ podkreślił, że wydane w dniu 8 lipca 2024 r. postanowienie MWINB nr 549/2020 nie niweczyło skutków prawnych uprzednio skierowanych do skarżących upomnień z dnia 17 czerwca 2024 r. Z tych względów organ II instancji uznał w/w upomnienia z dnia 17 czerwca 2024 r. za skuteczne i spełniające swoją ustawową funkcję przypomnienia adresatowi obowiązku o powinności jego wykonania pod rygorem wszczęcia egzekucji tego obowiązku. Zdaniem organu, istotne jest, że upomnienia te zostały wystosowane do skarżących w momencie, gdy nałożony na nich obowiązek był wymagalny, a zatem oczekiwanie w owym czasie przez wierzyciela obowiązku niezwłocznego wykonania tego obowiązku pod rygorem wszczęcia egzekucji było uprawnione. Aktualnie zaś nie ma żadnych podstaw ani o charakterze prawnym, ani o charakterze faktycznym, by PINB ponawiał kierowane do skarżących wezwania do wykonania w/w obowiązku i raz jeszcze informował ich o skutkach niezastosowania się do tego wezwania. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności przedmiotowej sprawy, MWINB, uznał za prawidłowe postanowienie organu I instancji o oddaleniu wszystkich wymienionych wyżej zarzutów. Z powyższym postanowieniem Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nie zgodzili się J. W. i P. W. i pismem z dnia 21 lutego 2025 r. wnieśli na nie skargę, domagając się jego uchylenia wraz z postanowieniem organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucili naruszenie: 1) art 18 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art 138 § 1 pkt 1, art 127 § 2, art 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji, mimo że należało uwzględnić zażalenie skarżących w przedmiocie zarzutów, w ramach egzekucji administracyjnej; 2) art 34 § 4 pkt 1 w zw. z art 33 § 1 pkt 1, 4, 5, 6 lit c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez brak uwzględnienia zasadnych zarzutów dotyczących: nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji; braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia; wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części; braku wymagalności obowiązku; 3) art 15 § 1 w zw. z art 3a § 1 i § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez nieuwzględnienie uzasadnionego zarzutu braku doręczenia zgodnego z prawem i skutecznego upomnienia skarżącym, co uniemożliwiało wszczęcie egzekucji administracyjnej; 4) art 18 pkt 1 i pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art 7, art 77 § 1, art 80, art 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez brak wnikliwego i zgodnego z prawem rozpatrzenia zarzutów skarżących. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymali swoje stanowisko wyrażone w zarzutach i w zażaleniu na postanowienie organu I instancji oraz podnieśli, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego oraz doręczenie tytułu wykonawczego było rażąco niezgodne z prawem, nie miało jakiegokolwiek uzasadnienia i spowodowało po ich stronie szkodę. Zdaniem skarżących, organ nie wziął w ogóle pod uwagę zmian stanu faktycznego oraz stanu prawnego - co najmniej od 2020 r. do chwili obecnej, lecz po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, bez szczegółowej oraz pełnej analizy przedmiotowej sprawy wystosował do nich tytuł wykonawczy. Skarżący stwierdzili, że upomnienie zostało im doręczone jeszcze przed zaistnieniem wykonalności obowiązku niepieniężnego określonego decyzją administracyjną, co potwierdził również organ. Zdaniem Skarżących, "upływ terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku" nastąpił (wobec wstrzymania wykonania decyzji) dopiero najwcześniej z prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie da się więc uznać, że wysłanie upomnienia ponad 3 lata wcześniej, przed ewentualnym terminem wykonania obowiązku było legalne, spełniało sens tej instytucji oraz realizowało gwarancje dla zobowiązanych. Według skarżących, organ próbuje konwalidować to uchybienie, które da się, zdaniem skarżących, naprawić wyłącznie poprzez ponowne, prawidłowe doręczenie upomnienia, przed wszczęciem egzekucji administracyjnej. W opinii skarżących, nic nie stało na przeszkodzie, aby po zaktualizowaniu się ewentualnej wykonalności obowiązku (z końcem 2023 r.) jeszcze raz wystosować do nich prawidłowe, spełniające wymogi prawne upomnienie. Skarżący nie mogą bowiem być obciążani uchybieniami organów (organ I instancji w ogóle nie zanalizował, czy obowiązek jest wykonalny, tylko nadgorliwie i instrumentalnie wystosował wadliwe upomnienie, bez przesłanek do tego typu działania). W opinii skarżących, powyższe argumenty potwierdzają, że stanowisko organu, dotyczące ewentualnego doręczenia upomnienia - nie jest zgodne z prawem i nie zasługuje na akceptację. Upomnienie mogło być bowiem ewentualnie doręczone po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku. Tymczasem w związku ze wstrzymaniem wykonania decyzji przez organ II instancji wspomniany termin nie rozpoczął biegu. Organ I instancji nie mógł więc uprzednio doręczyć upomnienia, bo naruszył wtedy art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto skarżący uważają, że organy nie uwzględniły również specyfiki zarzutów (uznając je za środek bardzo sformalizowany, o wąskim zastosowaniu, mimo że sądy administracyjne uznają zarzuty za środek zaskarżenia zbliżony do odwołania w postępowaniu jurysdykcyjnym) oraz postępowania egzekucyjnego, zaprzeczając uprawnieniom, a także gwarancjom skarżących oraz nieformalnie i instrumentalnie podchodząc do swoich obowiązków (np. omawiane zagadnienie upomnienia lub brak zbadania zarzutów, w oparciu o wnioski skarżących). Skarżący wskazali także, że zgodnie z treścią nałożonego na nich obowiązku powinni przeprowadzić rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego oraz nadbudowanej nad nią części, licząc od poziomu terenu - całości pełniącej funkcję wiatrołapu budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] w T. przy ul. [...]. Zdaniem skarżących, tak określone obowiązki są w istocie niewykonalne, ponieważ zostały bardzo nieprecyzyjnie i niekonkretnie określone. Ta niewykonalności może implikować nieistnienie obowiązku oraz brak jego wymagalności. Poza tym organy nie wskazują jasno i konkretnie w swoich rozstrzygnięciach, na jakiej postawie uważają, że obowiązki te są wykonalne. W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W następnej kolejności stwierdzić należy, że w myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a., stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie oraz poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego, orzekających w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.). Zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl § 2 tego przepisu podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zarówno poglądy doktryny jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że zarzuty mogą być oparte tylko na podstawach wyczerpująco uregulowanych w art. 33 u.p.e.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1469/10). Zaś kontrola Sądu odnosi się do oceny wystąpienia okoliczności wymienionych w tym przepisie. W niniejszej sprawie skarżący w toku toczącego się postępowania egzekucyjnego zgłosili w piśmie z dnia 3 lipca 2024 r. następujące zarzuty: 1) nieistnienie obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), 2) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane (art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.), 3) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części (art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.), 4) brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a.). Pojęcie "nieistnienia obowiązku", o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. Jak wynika z akt sprawy podstawę prawną wystawionych na skarżących tytułów wykonawczych stanowi decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 20 maja 2020 r. nr 270/2020 znak: WOB.7721.232.2018.MO.336, którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego z dnia 23 stycznia 2017 r. nr 37/2017 znak: OAE-530-69/16 i nakazano skarżącym jako właścicielom obiektu dokonać rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego o wymiarach 2,40 m x 1,45 m oraz nadbudowanej nad nią części o wymiarach 2,40 m x 2,90 m (pow. zab. 10,44 m2) - od wysokości 1,40 m licząc od poziomu terenu (tj. z możliwością pozostawienia części wiatrołapu do wysokości 1,40 m, licząc od poziomu terenu)- całość pełniącą funkcję wiatrołapu budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] w T. przy ul. [...], od strony działki nr [...]. Wyrokiem z dnia 29 września 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 861/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę skarżących na powyższą decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie. Od powyższego wyroku skarżący wnieśli skargę kasacyjną, która wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2023 r. sygn. akt II OSK 345/21 została oddalona. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut nieistnienia obowiązku, gdyż w wyniku kontroli sądowoadministracyjnej decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 20 maja 2020 r., z której wynikał nałożony na skarżących obowiązek rozbiórki pozostała w obrocie prawnym. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. Rację ma organ II instancji, że decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 20 maja 2020 r. jako decyzja wydana w drugiej instancji stała się z dniem wydania decyzją ostateczną. Oznacza to, że orzeczony nią obowiązek stał się wymagalny wraz z wejściem tej decyzji do obrotu prawnego, co nastąpiło w dniu jej doręczenia, tj. w dniu 26 maja 2020 r. Na podstawie ww. decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 20 maja 2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego wystawił w dniu 17 czerwca 2020 r. upomnienia nr [...] i [...], które zostały doręczone skarżącym w dniu 24 czerwca 2020 r. Natomiast wstrzymanie wykonania tej decyzji postanowieniem MWINB z dnia 8 lipca 2020 r. nr 549/2020 znak: WOB.7721.232.2018.AJAN pozostało bez wpływu na prawidłowość doręczeń ww. upomnień. Wydanie przez organ II instancji postanowienia z dnia 8 lipca 2020 r. było związane z wniesieniem przez skarżących skargi na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 20 maja 2020r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w razie wniesienia skargi organ (na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a.) lub sąd (na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.) mogą wstrzymać wykonanie aktu lub czynności. Postanowienie to wywołuje skutki na przyszłość z dniem jego uprawomocnienia. Tym samym doręczenie skarżącym upomnień z dnia 17 czerwca 2020 r. nr [...] i [...], które nastąpiło przed wstrzymaniem wykonania decyzji MWINB z dnia 20 maja 2020 r. było skuteczne. Należy przy tym zauważyć, że dalsze czynności egzekucyjne zostały przeprowadzone dopiero po rozpoznaniu skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny i zwrocie akt do organów. Nie zasługuje także na uwzględnienie podniesiony przez skarżących zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części (art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.). W judykaturze dominuje pogląd, że zarzut wygaśnięcia w całości lub części zobowiązania może dotyczyć sytuacji, gdy dojdzie do jego wykonania w okresie pomiędzy wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a wniesieniem zarzutów, tj. w toku postępowania egzekucyjnego (tak wyrok NSA z dnia 5 lipca 2024 r. sygn. akt III FSK 1047/23, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 września 2024 r. sygn. akt IV SA/Wr 113/24 oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 września 2024 r. sygn. akt III SA/Łd 394/24). Wygaśnięcia obowiązku skarżący upatrują w tym, że został on wykonany, gdyż dokonano zmian faktycznych (zabezpieczających) korespondujących z określonym w decyzji administracyjnej obowiązkiem. K. Spółka Gazowa Sp. z o.o., Oddział Zakład Gazowniczy w J., Rejon Dystrybucji Gazu K. wskazała bowiem, że nieruchomość została technicznie zabezpieczona, a problem kolizji z instalacją gazową zabezpieczony. Należy jednak zauważyć, że decyzją MWINB z dnia 20 maja 2020 r. nałożono na skarżących obowiązek dokonania rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalnego o wymiarach 2,40 m x 1,45 m oraz nadbudowanej nad nią części o wymiarach 2,40 m x 2,90 m (pow. zab. 10,44 m2) - od wysokości 1,40 m licząc od poziomu terenu (tj. z możliwością pozostawienia części wiatrołapu do wysokości 1,40 m, licząc od poziomu terenu)- całość pełniącą funkcję wiatrołapu budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] w T. przy ul. [...] od strony działki nr [...]. Nałożony na skarżących obowiązek nie polegał zatem na usunięciu kolizji z instalacją gazową, lecz na rozbiórce rozbudowanej części ww. budynku oraz nadbudowanej nad nią części. Tymczasem jak wynika ze znajdującego się na k. 19 w aktach postępowania egzekucyjnego OAE-52-38/24 protokołu z przeprowadzenia czynności kontrolno-sprawdzających w terenie, podczas kontroli w dniu 19 marca 2024 r. pracownicy PINB stwierdzili, że obowiązek nałożony na skarżących na mocy decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 20 maja 2020 r. nie został wykonany. Nie doszło zatem do wygaśnięcia obowiązku w całości ani w części. Prawidłowo również organy obu instancji nie uwzględniły zarzutu braku wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a.). W wyroku z dnia 9 maja 2023 r. sygn. akt III FSK 565/22 Naczelny Sąd Administracyjny, wskazał, że przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny, oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie. W art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. ustawodawca określił przyczyny braku wymagalności obowiązku, wymieniając je zgodnie z treścią tego unormowania. Do ostatniej uregulowanej przyczyny, a zatem wystąpienia innej przyczyny powodującej brak wymagalności obowiązku zaliczyć można np. sytuacje, w których egzekwowany obowiązek wynika z aktu, który nie jest jeszcze wykonalny, np. nieostateczna decyzja administracyjna, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności ani niepodlegająca natychmiastowej wykonalności z mocy prawa. Jak wynika z akt sprawy w dniu 14 czerwca 2024 r. wobec skarżących zostały wystawione tytuły wykonawcze nr [...] dotyczące wykonania obowiązku rozbiórki, o której mowa w decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 20 maja 2020 r. Na dzień wydania ww. tytułów wykonawczych decyzja MWINB z dnia 20 maja 2020 r. była ostateczna. Zakończone również zostały postępowania sądowe toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym. Sądy te orzekły, że decyzja MWINB z dnia 20 maja 2020 r. jest prawidłowa, a w związku tym pozostała ona w obrocie prawnym i podlegała wykonaniu. Tym samym zgłoszony przez skarżących zarzut braku wymagalności obowiązku okazał się bezzasadny. W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez skarżącą nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie tego postanowienia (art. 134 p.p.s.a.). W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.