II SA/Kr 324/21

Kraków, dnia 14 lipca 2021r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Joanna Człowiekowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] M. S. sprawy ze skargi B. J. na postanowienie nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej B. J. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu. B. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 27 stycznia 2021 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia wniesionego przez A. F. na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie "rozbudowy i przebudowy budynku usługowego położonego na działce ewid. nr [...] obr. [...] w Z. przy ul. [...] – bez wymaganego pozwolenia na budowę", wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w dniu 27 października 2020 r., znak [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Oznacza to, że nie każde postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, lecz wyłącznie postanowienie, które daje się zakwalifikować do jednej z podanych kategorii: 1) postanowień, na które służy zażalenie, 2) postanowień kończących postępowanie, 3) postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. podjęte na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2020 r., poz. 256; dalej: k.p.a.) stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z Z. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z mocy art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Na tej podstawie organ rozpatrujący zażalenie stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia. Zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia na postanowienie podjęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. jest postanowieniem, na które nie służy zażalenie. Brak bowiem takiego przepisu w k.p.a. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, jako że po jego wydaniu postępowanie administracyjne toczy się nadal. Zaznaczyć przy tym trzeba, że postanowienie wyjątkowo może kończyć postępowanie w sprawie administracyjnej, gdyż stanowi - co do zasady - akt procesowy wydawany w toku postępowania administracyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Za postanowienie kończące postępowanie uznać należy np. postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, które - chociaż wydane również na podstawie art. 134 k.p.a. - ma w świetle art. 3 § 2 pkt 2 k.p.a. zasadniczo odmienny charakter (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: z 11 lipca 2019 r., sygn. II SA/Kr 560/19, z 17 stycznia 2020 r., sygn. II SA/Kr 1374/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zamyka bowiem postępowanie odwoławcze na wstępnym, formalnym etapie. Postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia nie rozstrzyga również sprawy administracyjnej co do istoty, ponieważ odnosi się wyłącznie do kwestii wpadkowej (incydentalnej) w toku postępowania administracyjnego. To decyzja administracyjna rozstrzyga sprawę co do istoty, gdyż jej podstawą prawną są przepisy prawa materialnego. Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z kategorii postanowień określonych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a brak jest regulacji szczegółowej w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a. dopuszczającej możliwość wniesienia na nie skargi do sądu administracyjnego, skargę należało ocenić jako niedopuszczalną (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2016 r., I OSK 587/16, z 7 lutego 2017 r., II OSK 49/17, z 4 sierpnia 2020 r., II FSK 927/20, postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11 lipca 2019 r., II SA/Kr 560/19, z 17 stycznia 2020 r., II SA/Kr 1374/19, z 16 marca 2020 r., II SA/Kr 56/20, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd dostrzega, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. błędnie pouczył w treści zaskarżonego postanowienia o przysługującej na ww. postanowienie skardze. Błędnie pouczenie nie może jednak kreować prawa strony do wniesienia skargi na akt, który skardze nie podlega. Zwrócić należy natomiast uwagę na to, że postanowienia, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji, na co wskazuje art. 142 k.p.a., a dalej – ewentualnie – kwestionować w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, jeśli takowa w sprawie zapadnie. Z powyższych względów skarga podlega odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Na podstawie tego przepisu Sąd postanowił zwrócić skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, orzekając jak w pkt 2 sentencji postanowienia.