II SA/Kr 343/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel - Ziaja po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 sierpnia 2010 r. wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić wniosek. A.S. i G.S. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] stycznia 2010 r. sygn. [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając go jednak w żaden sposób. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę G.S. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania może jednak dotyczyć wyłącznie tych zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy należy do kategorii orzeczeń nie nadających się do wykonania. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 października 2001 r. sygn. II SA/Gd 2174/01 (LEX nr 76097), gdzie stwierdził, że wstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest bezprzedmiotowe, gdyż decyzja taka nie podlega w ogóle wykonaniu, w szczególności w postępowaniu egzekucyjnym (...). Inwestycja konkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i dopiero wówczas może wystąpić po stronie osób trzecich możliwość doznania znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Stanowisko to utrwaliło się w judykaturze również na gruncie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (np. postanowienia NSA z dnia 19 grudnia 2008 r. sygn. II OZ 1316/08, z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. II OZ 1143/08, z dnia 27 sierpnia 2008 r. sygn. II OZ 828/08). W orzeczeniach tych zwraca się uwagę, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Nie jest to akt upoważniający do podjęcia i realizacji inwestycji, ale stanowiący podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę na terenie wskazanym w decyzji. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest wydawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego przysługują stronie stosowne środki zaskarżenia. Tak więc pomimo faktu, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy może stanowić podstawę do ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji udzielającej pozwolenie na budowę, to decyzja taka nie może powodować takich skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie całkowicie podziela to stanowisko. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 151 w zw. z art. 166 p.p.s.a.