II SA/Kr 359/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Magda Froncisz Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2018 r. spraw ze skarg I. K. i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 stycznia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących I. K. i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwoty po 500 zł ( słownie: pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. \ Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 22 września 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 i art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), w związku z art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.) oraz art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. Budowa sieci wodociągowej [...] na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] w rejonie ul. [...], [...], [...] w K.". W uzasadnieniu organ wskazał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 50 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania zakończonego niniejszą decyzją dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Ponadto organ wystąpił również o uzgodnienie projektu decyzji do Wojewody [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., Zarzad Melioracji i Urządzen Wodnych w K., Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. oraz w odniesieniu do obszarów udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych do Marszałka Województwa M. i Ministra Środowiska. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła I. K. działająca osobiście, jak również jako Prezes Zarządu Spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie normy wynikającej z art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie w decyzji uwag złożonych pismem pełnomocnika stron z dnia 15 września 2017 r., podczas gdy w/w uwagi merytoryczne miły na celu umożliwienie organowi wydanie decyzji prawidłowej ze strony formalnej, ale również uwzględniającej interes stron jako właścicieli działek, na których w przyszłości ma być realizowana inwestycja celu publicznego. Zarzucono naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 3 ust. 1 pkt 68 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez bezpodstawne uznanie, że inwestycja objęta decyzją nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zarzucono naruszenie art. 50 ust. 2a u.p.z.p. poprzez jej niezastosowanie i wadliwe oparcie wydanej decyzji o art. 50 ust. 1 u.p.z.p., podczas gdy decyzja dotyczy w istocie budowy sieci, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 19a ustawy Prawo budowlane. Zarzucono naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie do rozpoznania i zaniechanie wezwania inwestora do uzupełnienia niekompletnego wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zarzucono naruszenie art. 54 ust. 4 pkt 11 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji pomimo niedokonania uzgodnienia jej treści z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K.. Odwołanie od powyższej decyzji złożył również A. K. wnosząc o dokonanie korekty lokalizacji inwestycji polegającej na przesunięciu planowanej granicy obszaru robót budowlanych z granicy działek [...] i [...] na granicę działek [...] oraz [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 stycznia 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że niniejsze zamierzenie inwestycyjne wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Budowa odcinka sieci wodociągowej ma znaczenie lokalne bądź ponadlokalne bowiem inwestycja ta mieści się zarówno w katalogu celów publicznych wymienionych w ustawie o gospodarce nieruchomościami jak i w katalogu zadań własnych gminy. Inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie, może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy. Projekt decyzji sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów, a w toku postępowania sporządzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Oczywistym jest, że tego rodzaju analiza odbiega pod względem formalnym od analizy architektoniczno - urbanistycznej sporządzanej na potrzeby ustalenia warunków zabudowy, niemniej jednak należy podkreślić, że w niniejszej sprawie dokonano oceny zarówno stanu faktycznego oraz prawnego. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja nie narusza art. 1, art. 6 pkt 2 oraz art., 54 i art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustosunkowując się do twierdzeń stron odwołujących organ podkreślił, że to jedynie inwestor określa we wniosku zakres i przebieg przyszłej inwestycji. Organy administracji publicznej są związane tym wnioskiem i nie mają tytułu do jego modyfikacji. Ponadto należy zauważyć, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w tym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczania cudzych praw do nieruchomości. Wskazana powyżej zasada nienaruszania cudzych praw związanych z nieruchomością, wynika również z istoty decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odzwierciedla to przepis art. 52 ustawy określający wymogi formalne wniosku, który nie wymaga przedłożenia jakiegokolwiek dokumentu dotyczącego wykazania praw do nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym. Nawiązując do powyższego podnieść należy, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt. 2 Prawa budowlanego inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę zobowiązany jest złożyć oświadczenie, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tak więc tytuł prawny do nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym (a zatem wszystkich działek wskazanych w sentencji decyzji) stanowi warunek sine qua non dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Element ten będzie przedmiotem szczegółowej analizy w toku postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. W tym właśnie postępowaniu organ administracji architektoniczno-budowlanej dokona szczegółowej weryfikacji projektu budowlanego mając na uwadze właściwe w zakresie prawa budowlanego przepisy materialnoprawne. Kwestia ewentualnej zgody stron odwołujących na objęcie zamierzeniem inwestycyjnym terenu należącego do tych osób stanowić będzie również wówczas przedmiot analizy. Należy jednocześnie podkreślić, że w toku postępowania uzyskano stosowne uzgodnienia, w tym z Wojewodą [...], Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, [...] Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w K., Zarządem Dróg Wojewódzkich w K., w odniesieniu do obszarów udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych przez Marszalka Województwa [...] i Ministra Środowiska, a z uwagi na niezajęcie stanowiska w terminach ustawowych, uznano uzgodnienia za dokonane. Przedmiotowe zamierzenie nie narusza również przepisów z zakresu ochrony środowiska. Podsumowując organ uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z regulacją ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również z regulacją ustaw szczególnych, a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające uwzględnia wymogi procedury administracyjnej. W szczególności zrealizowana jest zasada prawdy obiektywnej (art. 7 w związku z art. 77 K.p.a.). Decyzja ta została w sposób prawidłowy uzasadniona, zarówno pod względem prawnym, jak i weryfikacji stanu faktycznego. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła I. K. oraz [...] Sp.z.o.o. w W. zarzucając naruszenie: 1/ art. 1 ust 2 pkt 7 w zw. z art. 53 ust 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie w decyzji uwag złożonych pismem pełnomocnika stron z dnia 15 września 2017., podczas gdy w/w uwagi merytoryczne miały na celu umożliwienie organowi wydanie decyzji prawidłowej ze strony formalnej, ale również uwzględnienie interesu stron jako właścicieli działek, na których w przyszłości ma być realizowana inwestycja celu publicznego. Powyższe stanowi zaniechanie przez organ dokonania dogłębnej analizy stanu faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. 2/ art. 72 ust 1 pkt. 3 w zw. z art.71 ust 2 pkt. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronę środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisku w zw. z art. 3 ust 1 pkt 68 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez bezpodstawne uznanie, iż inwestycja objęta decyzją nie została zaliczona do przedsięwzięci mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko , przez co: a/ wadliwie nie wezwano inwestora do przedłożenia, wraz z wnioskiem o wydanie decyzji, uprzedniej decyzji o środowiskowych warunkach, b/ wadliwie wskazano warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (stanowiących załącznik nr 1 do decyzji) iż dla inwestycji objętej decyzją nie ma konieczności uzyskania uprzedniej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy inwestycja objęta decyzją mieści się w katalogu mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3/ art. 50 ust 2a ustawy poprzez jej niezastosowanie i wadliwe oparcie wydanej decyzji o art. 50 ust 1 ustawy podczas gdy decyzja dotyczy w istocie budowy sieci, o której mowa art. 29 ust 1 pkt 19 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane na terenie nieobjętym obowiązującym planem miejscowym; 4/ art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy poprzez przyjęcie do rozpoznania i zaniechanie wezwania inwestora do uzupełnienia niekompletnego wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, albowiem wniosek złożony przez inwestora nie zawiera oznaczenia obszaru, na którym planowania inwestycja będzie oddziaływać , a zawiera jedynie określenie granic terenu objętego wnioskiem; 5/ art. 54 ust 4 pkt. 11 ustawy poprzez wydanie decyzji pomimo niedokonania uzgodnienia jej treści z dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K.. W uzasadnieniu skarg rozwinięto powyższe zarzuty. W konkluzji skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie była ocenia legalności decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego – sieci wodociągowej. W ocenione organu przedmiotowe zamierzenie jest zaliczane do inwestycji celu publicznego (klasyfikacja przedsięwzięcia), spełnione przez wnioskodawcę zostały też wszelkie wymagania które warunkują wydanie decyzji pozytywnej. W ocenie organów obu instancji, to wnioskodawca decyduje o przebiegu planowanego przedsięwzięcia a organy administracji nie mogą w przebieg ten ingerować ani go korygować. Skarżący zarzuca, iż wadliwie nie wezwano wnioskodawcy o przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zamierzonego przedsięwzięcia, pomimo, że planowana inwestycja mieści się w katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie, znacząco oddziaływać na środowisko oraz braku rozważenia innego, mniej uciążliwego dla strony przebiegu inwestycji. Zdaniem sądu zarzutu skargi są częściowo usprawiedliwione. Charakter rozstrzygnięć organów administracji w II instancji zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zasada ta jest ustanowiona w art. 78 Konstytucji RP. Przepis ten mówi, iż każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Ustanowiona w Konstytucji RP zasada dwuinstancyjności jest realizowana w K.p.a. przepisem art. 15. Stanowi on, iż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Przedmiotem postępowania odwoławczego, nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980, s. 144 i nast.). A zatem ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę organ odwoławczy obowiązany jest ustalić zakres postępowania wyjaśniającego, niezbędnego do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, poddać ocenie materiał dowodowy, ewentualnie materiał ten uzupełnić w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy następnie usunąć stwierdzone naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego o ile organ odwoławczy naruszenia takiego się dopatrzy w orzeczeniu organu niższej instancji (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2006, s. 606 oraz powołane tam orzecznictwo). Obowiązkiem organu odwoławczego jest także ustosunkowanie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu tak w sensie pozytywnym jak i negatywnym tj. wskazanie odwołującej się stronie dokonanej przez organ odwoławczy prawnej oceny podnoszonych w odwołaniu zarzutów. Istotą orzekania na skutek złożonego przez stronę odwołania jest bowiem oprócz ponownego rozpatrzenia sprawy także wyjaśnienie stronie niezadowolonej z orzeczenia organu I instancji dlaczego jej stanowisko (zarzuty które formuje o odwołaniu), zasługuje bądź nie zasługuje na uwzględnienie. Jeżeli organ I instancji nie zajął w jakiejś istotnej dla strony kwestii stanowiska, bądź stanowisko to jest pobieżne i strona to właśnie zarzuca decyzji organu I instancji, organ odwoławczy bezwzględnie kwestie tę musi opisać i wyjaśniać na gruncie prawnym i faktycznym. Strona musi mieć jasność dlaczego jej żądania czy zapatrywania (przede wszystkim prawne) nie znalazły uznania o oczach organów administracji. Ten ostatni element – obowiązek ustosunkowania się organu do zarzutów zgłoszonych przez stronę w odwołaniu, organ II instancji w znacznej – istotnej części pominął. Pomimo, iż wskazuje w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji (zgodnie z faktem), że zarzuty odwołania dotyczą naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 72 ust 1 pkt 3 w związku z art. 71 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 z późn. zm. (dalej; ustawa) w związku z art. 3 pkt 68 w związku z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71. przez bezpodstawne uznanie, że objęta decyzją inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w żaden sposób do zarzutu tego się nie ustosunkował. Nie jest dla stron wiadomym (ale też sądu) na jakiej podstawie organ uznaje, że wydanie decyzji lokalizacyjnej nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji tzw. środowiskowej. Sam fakt nieustosunkowania się organu do tak istotnego zarzutu odwołania, skutkuje wadliwością ocenianej przez sąd decyzji, tym bardziej, że jest to zarzut istotny. Zgodnie bowiem z art. 59 ust 1 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Na podstawie delegacji ustawowej (art. 60 ustawy) wydane zostało rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W rozporządzeniu tym w § 3 pkt 68 zawarto zapis, iż do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rurociągi wodociągowe magistralne do przesyłania wody oraz przewody wodociągowe magistralne doprowadzające wodę od stacji uzdatniania do przewodów wodociągowych rozdzielczych, z wyłączeniem ich przebudowy metodą bezwykopową. Z kolei w art. 72 ust 1 ustawy wprowadzono regulację dotyczącą etapów na jakim decyzja środowiskowa jest wymagana. W przepisie tym nie jest wymieniona decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jako decyzja przed którą decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana, aczkolwiek w pkt 3 ustawa wymienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 marca 2017 r. II OSK 2697/15, w przepisie art. 96 ust. 2 pkt 1 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko mowa jest o decyzjach, o których stanowi art. 72 ust. 1 ustawy. Tymczasem wśród decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy jest m.in. decyzja o warunkach zabudowy (pkt 3), ale nie ma decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. 2. Jednak z uwagi na zbliżony charakter decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także uwzględniając, że przepis art. 96 ust. 2 ustawy zawiera otwarty katalog decyzji, we wspomnianym przepisie jest także mowa o decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. 3. Innymi słowy, choć decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie została wymieniona w art. 72 ust. 1 w zw. z art. 96 ust. 2 ustawy, niewątpliwie należy ją ocenić jako decyzję wymaganą przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, a zatem decyzję, o której wspomina regulacja art. 96 ust. 1 ustawy. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 2 grudnia 2013 r. II SA/Ol 814/13 zajął stanowisko, iż brak stosownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem decyzji o lokalizacji celu publicznego stanowi istotne naruszenie przepisów prawa mogące mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Organ winien uwzględniać stanowisko judykatury w podejmowanych rozstrzygnięciach a jeżeli nie, to przynajmniej wyjaśnić, dlaczego uznaje to stanowisko za błędne. Tym bardziej sprawa ewentualnej konieczności poprzedzenia decyzji lokalizacyjnej, decyzją środowiskową powinna być przedmiotem rozważań organu, jeżeli stanowi to wyraźnie sformułowany w odwołaniu zarzut. Organ nie może pominąć milczeniem istotnej dla rozstrzygnięcia kwestii. W tym zakresie postępowanie winno być uzupełnione. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu skargi co do tego, że organ nie uwzględnił innego, przebiegu sieci wodociągowej czy też nie zobowiązał wnioskodawcy do rozważenia takiej ewentualności. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2017 r. II OSK 1654/15 "organ jest związany wnioskiem inwestora i nie może samodzielnie dokonać zmiany lokalizacji inwestycji. Poza tym żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, przez którą taka inwestycja będzie przebiegać, a tym bardziej od zgody właściciela nieruchomości sąsiadującej z planowaną inwestycją." Z poglądem tym należy się w pełni zgodzić. Organ jest związany wnioskiem inwestora i nie może samodzielnie dokonać zmiany lokalizacji (przebiegu) wnioskowanej inwestycji. Nie może również oceniać celowości i zasadności projektowanej inwestycji. Lokalizacja inwestycji celu publicznego nie polega także na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych przez uczestników tego postępowania niebędących inwestorami (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. IV SA/Wa 370/14). Żaden też przepis nie uzależnia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, przez którą taka inwestycja będzie przebiegać. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wkracza bowiem w sferę wykonywania praw przysługujących do nieruchomości, poza warunkami, które wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Ograniczenie korzystania z nieruchomości, czy zmiana wartości nieruchomości związane z konsekwencjami wydania takiej decyzji umożliwiają żądanie odszkodowania lub wykupienia nieruchomości. Nie stanowią one jednak przesłanki do wydania decyzji odmownej. Decyzja ta ani po stronie inwestora ani po stronie właściciela nieruchomości nie skutkuje rozszerzeniem, czy też ograniczeniem praw i obowiązków związanych z prawem własności nieruchomości. Ponownie rozpoznając sprawę organ ustosunkuje się do zarzutów odwołania, w szczególności dotyczących braku wymaganej (według skarżących) decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zamierzonego przedsięwzięcia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. (pkt II sentencji).