II SA/Kr 418/11

sygn. akt II SA/Kr 418/11 Kraków, dnia 13 lutego 2012r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.J. na decyzję Wojewody [....] z dnia 13 stycznia 2011 roku, znak [....] , w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia: oddalić wniosek Wojewody [....] o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 maja 2011r., sygn. akt II SA/Kr 418/11. Wyrokiem z dnia 18 maja 2011r., sygn. akt II SA/Kr 418/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Wojewody [....] z dnia 13 stycznia 2011 roku, znak [....] , w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji, poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji oraz orzekł o kosztach postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wytknął organom administracji publicznej między innymi to, że żaden z nich nie rozważył jednak , jaki wpływ na kwalifikację przedsięwzięcia, a tym samym wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego ma przepis § 4 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, w myśl którego parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się. Sąd wskazał też, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji architektoniczne -budowlanej winny uwzględnić wyżej prezentowaną ocenę prawną, w tym konieczność sumowania parametrów tego samego rodzaju, charakteryzujących skalę przedsięwzięcia i odnoszących się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, nie wyłączając anten linii radiowych. Wojewoda [....] pismem z dnia 30 listopada 2011r. zwrócił się o wykładnię powyższego wyroku, wskazując na wątpliwości organu pierwszej instancji, związane z interpretacją zaleceń, zawartych w orzeczeniu. Wniosek nie posiadał szerszego uzasadnienia, odsyłał natomiast do załączonego pisma Starosty K. z dnia 14 listopada 2011r. W piśmie tym podniesiono, że w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowej istnieje wiele parametrów, których sumować ilościowo się nie da, są to częstotliwości pracy anten, równoważna moc promieniowania izotropowo, środek elektryczny anteny i oś główna wiązki promieniowania. Organ pierwszej instancji zawarł w piśmie szereg wątpliwości, dotyczących tego, które parametry są tego samego rodzaju, które odnoszą się do przedsięwzięć tego samego rodzaju, co rozumieć przez położenie przedsięwzięć tego samego rodzaju na terenie jednego zakładu lub obiektu, w zasięgu jakiego obszaru należy takie przedsięwzięcia rozpatrywać i w jaki sposób określić przedsięwzięcia planowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 158 ustawy 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wykładnia orzeczenia polega na wyjaśnieniu wątpliwości co do jego treści, nie zaś na zmianie rozstrzygnięcia, przy czym dotyczy to zarówno sentencji, jak i uzasadnienia wyroku. W odniesieniu do uzasadnienia sąd może zatem wyjaśnić, na czym polegają wytknięte organom administracji publicznej naruszenia prawa procesowego albo materialnego, a także rozwiać wątpliwości co do wskazań odnośnie dalszego postępowania. Nie mieści się natomiast w ramach wykładni, o której mowa w art. 158 p.p.s.a., zmiana zapatrywania sądu na poszczególne uchybienia czy zmiana zaleceń, skierowanych do organów administracji publicznej. W doktrynie słusznie wskazuje się (zob. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Lex 2011, teza 4 do art. 158), że w ramach wykładni orzeczenia nie mieści się żądanie przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach. W jednym z orzeczeń NSA przyjął, że żądanie wnioskodawcy, stanowiące w istocie polemikę ze stanowiskiem sądu, zmierzające do nowej interpretacji rozstrzygnięcia w zakresie przyjętym przez skarżącego, wykracza znacznie poza wykładnię wyroku sformułowaną w art. 158 p.p.s.a. Wykładnia taka nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Podobne stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. postanowienia z dnia 9 września 2011r., sygn. akt II FZ 410/10, Lex Omega nr 898990; z dnia 20 maja 2011r., sygn. akt I FZ 104/11, Lex Omega 795251; z dnia 12 kwietnia 2011r., sygn. akt II GZ 210/11, Lex Omega nr 786149). Ponadto w judykaturze podkreśla się, że wniosek o wykładnię nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2011r., sygn. akt I GSK 970/09, Lex Omega nr 821306 oraz z dnia 23 września 2008r., sygn. akt I OZ 698/08, Lex Omega nr 493820). Właściwą drogą dla polemiki z rozstrzygnięciem sądu pierwszej instancji jest wniesienie środka zaskarżenia, w przypadku wyroku – skargi kasacyjnej, nie zaś składanie wniosku o wykładnię. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek o wykładnię wyroku, złożony w niniejszej sprawie, nie mógł zostać uwzględniony. Podniesione w załączonym do niego piśmie zastrzeżenia organu pierwszej instancji, które Wojewoda [....] poparł, stanowią w istocie merytoryczne zarzuty wobec stanowiska Sądu, zaprezentowanego w wyroku z dnia 18 maja 2011r. Dokonanie interpretacji zgodnie z wnioskiem musiałoby oznaczać zmianę poglądu, zawartego w tym wyroku, nie mieściłoby się zatem w granicach wykładni orzeczenia. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny wniosek oddalił, za podstawę przyjmując art. 158 p.p.s.a.