II SA/Kr 438/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2016 r. sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 23 lutego 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku likwidacji urządzenia wodnego skargę oddala. Decyzją Starosty N. z dnia 30 grudnia 2015 r. znak: [...] odmówiono nałożenia na [...] Sp. z o.o. obowiązku likwidacji urządzenia wodnego - progu dennego stabilizującego dno rzeki D. w km 115+964 - 116+000 w miejscowości P. i S. Od powyższej decyzji odwołał się Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w N. reprezentowany przez radcę prawnego M.C. , zarzucając naruszenie art. 64a ust. 1 i 5 Prawa wodnego poprzez błędne uznanie, że urządzenie wodne zostało wykonane na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, podczas gdy decyzja organu I Instancji udzielająca pozwolenia wodnoprawnego została uchylona, zaś ponowne postępowanie w sprawie pozwolenia wodnoprawnego przed organem I instancji ostatecznie umorzone. Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o obowiązku likwidacji urządzenia wodnego będącego przedmiotem wniosku. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 23 lutego 2016 r. znak: [...] , na podstawie art. 138 § 2, art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) w związku z art. 64a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. 2015 r., poz. 469 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w N. od decyzji Starosty N. z dnia 30 grudnia 2015 r. znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I Instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzją z dnia 27 października 2015 r. znak: [...] , Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. uchylił decyzję Starosty N. z dnia 18 sierpnia 2015 r. znak: [...] odmawiającą nałożenia na [...] Sp. z o.o. obowiązku likwidacji urządzenia wodnego - progu dennego stabilizującego dno rzeki [...] w km 115+964 - 116+000 w miejscowości P. i S. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I Instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego i zachodzą przesłanki do zastosowania trybu z art. 64a Prawa wodnego. Pismem z dnia 17 listopada 2015 r. znak: [...] Starosta N. wezwał Spółkę [...] Sp. z o.o. do wskazania jednoznacznej informacji, czy A.M. w dniu 15 marca 2013 r. posiadała nadal pełnomocnictwo do reprezentowania Spółki. W dniu 30 listopada 2015 r. wpłynęła do organu odpowiedź ww. Spółki, informująca, że pełnomocnictwo wygasło w dniu 23 stycznia 2013 r. Następnie w dniu 30 grudnia 2015 r. Starosta N. wydał powołaną na wstępie decyzję, od której odwołał się Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w N. Analizując akta sprawy, organ II instancji stwierdził, że organ I instancji nie wziął pod uwagę uzasadnienia decyzji kasacyjnej Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K . Zamiast tego prowadził postępowanie wyjaśniające odnośnie udzielonego pełnomocnictwa. Jednakże uzyskane stanowisko Spółki [...] Sp. z o.o. nie zmienia ustaleń organu odwoławczego poczynionych w sprawie o znaku: [...] . Pełnomocnictwo zawierało umocowanie do występowania w imieniu Spółki przed organami administracji rządowej i samorządowej oraz instytucjami w celu dokonania uzgodnień i uzyskania stosownych decyzji oraz pozwoleń w zakresie opracowania projektu budowlanego i wykonawczego. W związku z tym pełnomocnictwo obejmowało udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 271/11 "uprawnienie pełnomocnika do reprezentowania mocodawcy dotyczy całej sprawy, w tym także na etapie nadzwyczajnym – wznowieniowym". Ponadto w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2003 r., sygn. akt II SA 2427/01, wskazano że ograniczenie zakresu pełnomocnictwa przez wyłączenie czynności związanych z zaskarżeniem orzeczenia w określonej instancji musi być wyraźne, gdyż co do zasady należy przyjąć, że pełnomocnictwo udzielone do czynności przed określonym organem administracyjnym obejmuje z mocy prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych, w tym do wniesienia odwołania od orzeczenia tego organu do organu odwoławczego. Pełnomocnictwo do reprezentowania strony przed organem administracji należy rozciągnąć na uprawnienia pełnomocnika do zaskarżenia orzeczenia do organu odwoławczego. W związku z tym, brak jest podstaw do twierdzenia, że pełnomocnik nie miał prawa brać udziału w postępowaniu drugoinstancyjnym, w tym otrzymać decyzji organu odwoławczego. Zakładając nawet z ostrożności procesowej, że pełnomocnictwo wygasło czy zostało odwołane z chwilą przekazania materiałów, tj. w dniu 23 stycznia 2013 r. - jak twierdzi Spółka, to i tak okoliczność ta pozostaje bez znaczenia prawnego, albowiem nie poinformowano organu o tym fakcie. Zgodnie z art. 105 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 z późn. zm.) jeżeli pełnomocnik po wygaśnięciu umocowania dokona w imieniu mocodawcy czynności prawnej w granicach pierwotnego umocowania, czynność prawna jest ważna, chyba że druga strona o wygaśnięciu umocowania wiedziała lub z łatwością mogła się dowiedzieć. Decyzja została skierowana do pełnomocnika i w dniu 15 marca 2013 r. nastąpiło jej odebranie. Należy również wskazać na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1455/11 stanowiący, że brak wyraźnego unormowania w K.p.a. kwestii odwołania pełnomocnictwa i skuteczności tej czynności wobec organów administracji przed którymi pełnomocnik ten został przez stronę ustanowiony, nie może być odczytywany jako brak regulacji w tym zakresie. Do instytucji odwołania pełnomocnictwa, przez analogię, należy stosować art. 94 § 1 K.p.c. lub art. 42 P.p.s.a. Wobec takiej regulacji wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do organu administracji od dnia zawiadomienia go o tym. Ponadto zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. II OSK 1607/10 organ administracji, któremu złożono pełnomocnictwo musi uwzględniać skutki jego wypowiedzenia dopiero wtedy, gdy o tym wypowiedzeniu dowiedział się. Teza przeciwna równałaby się nałożeniu na organ administracji obowiązków niemożliwych do wykonania. Obowiązek zawiadomienia organu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa wyprowadza się z art. 33 §3 K.p.a. W myśl wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II CSK 668/08 nie można przyjąć, że samo uchylenie pozwolenia wodno-prawnego na budowę urządzeń wodnych, bez uchylenia i funkcjonowania w obrocie budowlanego zezwolenia na stawianie tych urządzeń pozwala ocenić jako zgodne z prawem kontynuowanie budowy urządzeń wodnych jedynie na podstawie pozwolenia na budowę, wydanego na podstawie przepisów prawa budowlanego. Oznacza to, że w okresie od 15 marca 2013 r. (doręczenie decyzji) do 26 marca 2013 r. (zakończenie prac) nie było podstaw prawnych do prowadzenia robót. W związku z powyższym należy uznać, że urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Wobec tego zachodzą przesłanki do zastosowania trybu z art. 64a Prawa wodnego. Przedstawione powyżej okoliczności świadczą, że organ I instancji nienależycie ustalił stan faktyczny zgodnie z art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. Odnosząc się do wniosku odwołującej się strony o uchylenie decyzji i orzeczenie o obowiązku rozbiórki, organ II instancji wyjaśnił, że nie ma podstaw do takiego rozstrzygnięcia, albowiem doszłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności. Organ I instancji, po otrzymaniu decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 27 października 2015 r. znak: [...] , nie podjął działań celem umożliwienia legalizacji, tylko prowadził dalsze postępowanie wyjaśniające odnośnie legalności wykonania urządzenia. W związku z tym w zaistniałym stanie sprawy nie było uzasadnienia dla składania przez stronę wniosku o legalizację. Zatem przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji winien wyznaczyć Spółce termin na złożenie wniosku o legalizację. W sytuacji, kiedy właściciel urządzenia nie wystąpi z wnioskiem o legalizację lub nie uzyska decyzji o legalizacji, należy przeprowadzić postępowanie co do rozbiórki i określić warunki likwidacji oraz jej termin. Niezależnie od powyższego zaznaczono, że ustalenie warunków likwidacji wymaga przeprowadzenia wszechstronnego postępowania wyjaśniającego (nierzadko oględzin i rozprawy administracyjnej, gromadzenia dokumentacji itd.) oraz zapewnienia stronom udziału w tym postępowaniu - co wykraczałoby poza uprawnienia z art. 136 K.p.a. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 529/14 wskazano, że art. 136 K.p.a. przewiduje możliwość przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego lub zlecenie jego przeprowadzenia organowi I instancji. To postępowanie może mieć jedynie charakter uzupełniający, co oznacza, że niedopuszczalne jest prowadzenie tego postępowania w całości lub znacznej części, gdyż naruszałoby to właśnie zasadę dwuinstancyjności. Nadto zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 592/13 postępowanie o jakim mowa w art. 136 K.p.a. nie może oznaczać przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, a ma być jedynie uzupełnieniem całości ustaleń faktycznych. Wspomniany tryb nie może mieć miejsca w razie konieczności dokonania brakujących ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a. Rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy wiąże się z przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, które może mieć wpływ na ustalenie uprawnień i obowiązków, co w świetle zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wskazuje na potrzebę ponownego rozpatrzenia sprawy w pierwszej instancji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, należy wziąć pod uwagę przedstawione w uzasadnieniu okoliczności. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w ustawowym terminie [...] sp. z o.o. w N . Zakwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 7 K.p.a., art. 10 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenie się co do materiału zgromadzonego w sprawie oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy; 2) art. 40 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzję o uchyleniu pozwolenia wodnoprawnego doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 15 marca 2013 r. podczas gdy pełnomocnictwo wygasło już w styczniu 2013 r. i decyzja powinna zostać doręczona bezpośrednio stronie, która powzięła wiadomość o uchyleniu pozwolenia wodnoprawnego dopiero w dniu 28 marca 2013 r.; 3) art. 64a ust. 1 i ust. 4 Prawa wodnego poprzez błędne przyjęcie, że urządzenie wodne zostało wybudowane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, podczas gdy skarżący w czasie wykonywania urządzenia wodnego posiadał wykonalne pozwolenie wodnoprawne. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalny Zarządu Gospodarki Wodnej w K. wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone zostały w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." i sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa procesowego i materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, wskazane zostały w art. 145 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Tym samym zgodnie z ww. przepisami nie każde naruszenie prawa będzie skutkowało uchyleniem zaskarżonych decyzji. Skarga strony skarżącej nie jest zasadna i nie zachodzą żadne podstawy doi zastosowania art. 145 P.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że w realizacja przez stronę skarżącą inwestycji polegającej na wykonaniu urządzenia wodnego progu dennego stabilizującego dno rzeki [...] w km 115+964 – 116+000 w miejscowości P. S. wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę oraz pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 19 pkt a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469) ilekroć w tej ustawie jest mowa o urządzeniach wodnych - rozumie się przez to urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, a w szczególności budowle: piętrzące, upustowe, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy. Spółka [...] sp. z o.o. uzyskała decyzję z dnia 19 września 2012 r. o pozwoleniu wodnoprawnym na wykonanie tego urządzenia i wobec nadania tej decyzji (organu I instancji) rygoru natychmiastowej wykonalności mogła starać się o uzyskanie pozwolenia na budowę. Takie pozwolenie Spółka ta uzyskała decyzją z dnia 20 grudnia 2012 r. Zgodnie z art. 62 Prawa wodnego budownictwo wodne polega na wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń wodnych. Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów Prawa wodnego w odniesieniu do urządzeń wodnych. Zgodnie zaś z art. 62 ust. 2 Prawa wodnego przepisy art. 63-66 tej ustawy nie naruszają przepisów Prawa budowlanego. Wzajemne relacje między tymi ustawami wskazują, że w stosunku do urządzeń wodnych zdefiniowanych w art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego stosuje się łącznie przepisy obu wskazanych wyżej ustaw. Oznacza to, że przy braku szczególnych zwolnień, wykonanie urządzenia wodnego będzie wymagało zarówno pozwolenia na budowę (albo zgłoszenia), jak i pozwolenia wodnoprawnego (tak też stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1654/09). Co istotne, inwestor winien najpierw uzyskać pozwolenie wodnoprawne na realizację urządzenia wodnego, a następnie pozwolenie na budowę. Zgodnie z art. 64a ust. 1 Prawa wodnego, w przypadku, gdy urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego właściciel tego urządzenia może wystąpić z wnioskiem o jego legalizację, do którego dołącza dokumenty wskazane w art. 131 ust. 2 Prawa wodnego. W dalszej części art. 64a Prawa wodnego ustawodawca opisał tryb postępowania legalizacyjnego i skutki zarówno zalegalizowania takiego urządzenia, jak i braku legalizacji. Z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że urządzenie wodne w postaci progu dennego stabilizującego dno rzeki [...] zostało wykonane bez ważnego pozwolenia wodnoprawnego. Wydane przez organ I instancji pozwolenie wodnoprawne zostało uchylone decyzją organu odwoławczego z dnia 13 marca 2013 r. Sąd w tej sprawie w całości akceptuje stanowisko zajęte przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. co do skutecznego doręczenia przez ten organ w dniu 15 marca 2013 r. decyzji uchylającej decyzję z dnia 19 września 2012 r. o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego na realizacje ww. urządzenia wodnego. Nie ulega wątpliwości, że Spółka [...] sp. z o.o. udzieliła pełnomocnictwa A.M. do występowania w imieniu Spółki przed organami administracji rządowej i samorządowej oraz instytucjami w celu dokonania uzgodnień i uzyskania stosownych decyzji oraz pozwoleń w zakresie opracowania projektu budowlanego dla realizacji przedmiotowego urządzenia wodnego. Ponieważ przed udzieleniem pozwolenia na budowę inwestor (Spółka) uzyskała także pozwolenie wodnoprawne, to ww. pełnomocnictwo uprawniało również A.M. do reprezentowania Spółki w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Skoro od decyzji udzielającej pozwolenie wodnoprawne wniesiono odwołanie, a z treści samego pełnomocnictwa nie wynikało, aby nie obejmowało ono reprezentowania Spółki w tym zakresie, a wręcz przeciwnie treść pełnomocnictwa szeroko obejmowała reprezentowanie Spółki przez organami administracji w celu dokonania uzgodnień i uzyskania stosownych decyzji i pozwoleń w zakresie opracowywania projektu budowlanego i wykonawczego obejmującego budowę progu dennego stabilizującego dno rzeki [...] W związku z tym nie można zarzucić Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, że po rozpoznaniu odwołania od pozwolenia wodnoprawnego decyzję doręczył A.M. jako pełnomocnikowi strony skarżącej. Skoro ewentualne wygaśnięcie pełnomocnictwa zależało jedynie od ustaleń pomiędzy Spółką a A.M. (lub Przedsiębiorstwem Inżynieryjno-Konsultingowym "[...] " sp. z o.o.) to o takiej okoliczności mającej miejsce w toku postępowania administracyjnego mocodawca winien powiadomić organ administracyjny. Nie powiadamiając o tym, strona narażała się na dalsze kierowanie pism do osoby pełnomocnika ze skutkiem dla samej strony, która takiego pełnomocnika ustanowiła. Wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do organu administracji od dnia zawiadomienia go o tym. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1607/10 organ administracji, któremu złożono pełnomocnictwo musi uwzględniać skutki jego wypowiedzenia dopiero wtedy, gdy o tym wypowiedzeniu dowiedział się, a teza przeciwna równałaby się nałożeniu na organ administracji obowiązków niemożliwych do wykonania. Obowiązek zawiadomienia organu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa wyprowadza się z art. 33 §3 K.p.a. Zgodnie z art. 105 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 z późn. zm.) jeżeli pełnomocnik po wygaśnięciu umocowania dokona w imieniu mocodawcy czynności prawnej w granicach pierwotnego umocowania, czynność prawna jest ważna, chyba że druga strona o wygaśnięciu umocowania wiedziała lub z łatwością mogła się dowiedzieć. Decyzja o uchyleniu w zwykłym postępowaniu administracyjnym (odwoławczym) została skierowana do pełnomocnika i dnia 15 marca 2013 r. nastąpiło jej odebranie przez tego pełnomocnika. Oznacza to, że w okresie od 15 marca 2013 r. (doręczenie decyzji) do 26 marca 2013 r. (zakończenia prac) nie było podstaw prawnych do prowadzenia robót polegających na budowie progu dennego stabilizującego dno rzeki [...] . W związku z powyższym należy uznać, że urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Wobec tego zachodzą przesłanki do zastosowania trybu z art. 64a Prawa wodnego. Ustosunkowując się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że niezasadnym jest zarzut naruszenia art. 7 K.p.a., art. 10 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do materiału zgromadzonego w sprawie oraz niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ II instancji nie prowadził własnych czynności dowodowych a jedynie dokonał oceny stanu faktycznego w tej sprawie stwierdzając wprost, że organ I instancji nie zastosował się do poprzedniej decyzji organu odwoławczego wydanej w tej sprawie. Tym samym brak zastosowania art. 10 § 1 K.p.a. przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej nie jest znaczącym uchybieniem w tej sprawie. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a., ponieważ organ odwoławczy prawidłowo uwzględnił zebrany w sprawie materiał dowodowy i nie zaniechał uwzględnienia żadnej istotnej w sprawie przesłanki. Sama skarżąca Spółka nie podała, jakie to nowe dowody mające znaczenie w tej sprawie zostały pominięte. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 40 § 1 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez organ, że decyzję o uchyleniu pozwolenia wodnoprawnego doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 15 marca 2013 r. podczas gdy pełnomocnictwo wygasło już w styczniu 2013 r. i decyzja powinna zostać doręczona bezpośrednio stronie, która powzięła wiadomość o uchyleniu pozwolenia wodnoprawnego dopiero w dniu 28 marca 2013 r. W ocenie Sądu organ odwoławczy trafnie uznał, że decyzję uchylająca pozwolenie wodnoprawne doręczono pełnomocnikowi Spółki w dniu 15 marca 2013 r., a data 28 marca 2013 r. jako data dowiedzenia się przez Spółkę o decyzji kasacyjnej pozwolenia wodnoprawnego nie znajduje żadnego potwierdzenia poza stanowiskiem samej Spółki zainteresowanej przyjęciem korzystanej dla niej wykładni. Sąd uznaje za niezasadny zarzut skargi co do naruszenia przez organ odwoławczy art. 64a ust. 1 i ust. 4 Prawa wodnego poprzez błędne przyjęcie, że urządzenie wodne zostało wybudowane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, podczas gdy skarżący w czasie wykonywania urządzenia wodnego posiadał pozwolenie wodnoprawne. Jak zostało to już wyjaśnione, w czasie wykonywania robót budowlanych Spółka otrzymała decyzję uchylająca pozwolenie wodnoprawne. Uchylone pozwolenie wodnoprawne nie spowodowało nabycia przez inwestora żadnych praw wynikających z nieprawomocnej decyzji udzielającej takie pozwolenie. Dodatkowo należy wskazać, że w tej sprawie nie mają znaczenia podnoszone w skardze okoliczności co do zakresu dostarczania wody przez skarżącą Spółkę i konieczności pogłębienia dnia rzeki. Sama konieczność wykonania określonych robót budowlanych nie uzasadnia działania niezgodnego z prawem. Także okoliczności związane z nadaniem decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności i odmowy uchylenia tego rygoru nie uzasadniają przyjęcia, że decyzja pierwszoinstancyjna stała się ostateczna, skoro od tej decyzji wniesiono odwołanie. W takiej sytuacji realizując inwestycję inwestor winien liczyć się z możliwością uchylenia pozwolenia wodnoprawnego przez organ odwoławczy. W takiej sytuacji realizacja samej inwestycji była działaniem obarczonym pewnym ryzykiem i to ryzyko podjęła skarżąca Spółka. Mając na uwadze powyższe, wobec braku podstaw do zarzucenia organowi II instancji naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.